Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha/C2: Difference between revisions

Imported from pramati-sarvamoola XML (grantha.io importer v3)
Imported from pramati-sarvamoola XML (grantha.io importer v3)
Tag: Manual revert
 
(5 intermediate revisions by the same user not shown)
Line 1: Line 1:
= न्यायसुधा — अध्यायः 2 =
= न्यायसुधा — अध्यायः 2 =
<div class="gr-page-nav">[[Anuvyakhyana|Anuvyakhyana]] · [[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha|Nyayasudha]]</div>
<div class="gr-page-nav">[[Anuvyakhyana|Anuvyakhyana]] · [[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha|Nyayasudha]]</div>
<div class="gr-teeka-page" data-primary="Anuvyakhyana" data-slug="Nyayasudha">
<div class="gr-teeka-page" data-primary="Anuvyakhyana" data-slug="Nyayasudha" data-interleaved="1">
<span id="gr-C2" class="gr-toc-anchor" data-level="1" data-title="अध्यायः 2"></span>
<span id="gr-C2" class="gr-toc-anchor" data-level="1" data-title="अध्यायः 2"></span>
<div class="gr-part-nav">[[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha/C1|← अध्यायः 1]] · [[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha|अनुक्रमणिका]] · [[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha/C3|अध्यायः 3 →]]</div>
<div class="gr-part-nav">[[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha/C1|← अध्यायः 1]] · [[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha|अनुक्रमणिका]] · [[Anuvyakhyana/Vyakhya/Nyayasudha/C3|अध्यायः 3 →]]</div>


=== पादः 1 ===
== द्वितीयोध्यायः ==
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_I01">
<span id="gr-C2-S1" class="gr-toc-anchor" data-level="2" data-title="प्रथमः पादः"></span>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_I01"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
=== प्रथमः पादः ===
{{Teeka
<div class="introduction" id="AV_C02_S01_I01" data-block-id="AV_C02_S01_I01" data-verse="AV_C02_S01">
| verse_id = AV_C02_S01_I01
<div class="introduction-line">उक्तः समन्वयः साक्षादविरोधोऽत्र साध्यते ।</div>
| id       = AV_C02_S01_I01_Nyayasudha
<div class="introduction-line">चतुर्विधस्य तस्यादौ यौक्तः तत्रापि च स्मृतेः ॥1॥</div>
| name     = Nyayasudha
</div>
| label    = न्यायसुधा
 
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ द्वितीयाध्यायः ॥</p>
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_I01" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_I01" data-id="AV_C02_S01_I01_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ द्वितीयाध्यायः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ द्वितीयाध्यायस्य प्रथमः पादः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ द्वितीयाध्यायस्य प्रथमः पादः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ स्मृत्यधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ स्मृत्यधिकरणम् ॥</p>
Line 144: Line 144:


पाशुपतादिकायाः ।</p>
पाशुपतादिकायाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि स्मृतेरित्यस्य न नञर्थेन सम्बन्धो घटते, विरोधश्च समासे गुणभूतः, तथाऽपि बुद्ध्या विविक्तेन तेन सम्बन्धः सम्भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि स्मृतेरित्यस्य न नञर्थेन सम्बन्धो घटते, विरोधश्च समासे गुणभूतः, तथाऽपि बुद्ध्या विविक्तेन तेन सम्बन्धः सम्भवति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="introduction" id="AV_C02_S01_I02" data-block-id="AV_C02_S01_I02" data-verse="AV_C02_S01">
<div class="introduction-line">तस्याश्चतुःस्वरूपत्वात् प्रत्येकं चतुरात्मकाः ।</div>
<div class="introduction-line">पादाः सर्वे तदंशाश्च मूर्तीनां वर्णमागमात् ॥2॥</div>
</div>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_I02">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_I02" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_I02" data-id="AV_C02_S01_I02_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">६सु०- युक्तिविरोधपरिहारलक्षणेऽत्र पादे स्मृतिविरोधपरिहारो न कर्तव्योऽसङ्गतत्वात्, कर्तव्यतायां वा प्राथम्यं कुतः; इत्यत आह
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_I02"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_I02
| id       = AV_C02_S01_I02_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">६सु०- युक्तिविरोधपरिहारलक्षणेऽत्र पादे स्मृतिविरोधपरिहारो न कर्तव्योऽसङ्गतत्वात्, कर्तव्यतायां वा प्राथम्यं कुतः; इत्यत आह


तस्या इति
तस्या इति
Line 223: Line 218:
आगमादिति
आगमादिति


। बृहत्तन्त्रादेरित्यर्थः ।</p>
। बृहत्तन्त्रादेरित्यर्थः ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="introduction" id="AV_C02_S01_I03" data-block-id="AV_C02_S01_I03" data-verse="AV_C02_S01">
<div class="introduction-line">आप्तता समतादृष्टिश्रुतिसाम्यबलोद्भवाः(बलाद्भवाः) ।</div>
<div class="introduction-line">सर्वानुसारो लघुता विशेषादर्शनाफले ॥3॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S01_I04" data-block-id="AV_C02_S01_I04" data-verse="AV_C02_S01">
<div class="introduction-line">इष्टासिद्धिश्च नियमः पूर्वपक्षेषु युक्तयः ।</div>
<div class="introduction-line">एता एव त्वतिबलाः सिद्धान्तस्य नियामकाः ॥4॥</div>
</div>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_I04">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_I04" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_I04" data-id="AV_C02_S01_I04_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">९सु०- एतत्पादाधिकरणपूर्वपक्षसिद्धान्तयुक्तः सङ्क्षेपेणाह
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_I04"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_I04
| id       = AV_C02_S01_I04_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">९सु०- एतत्पादाधिकरणपूर्वपक्षसिद्धान्तयुक्तः सङ्क्षेपेणाह


आप्ततेत्यादिना ।</p>
आप्ततेत्यादिना ।</p>
Line 244: Line 239:
<p class="gr-vyakhya-para">तन्न, पुरुषोत्तमस्यैव पञ्चरात्रादिस्मृतिभिरखिलजगत्कारणत्वादेरुक्तत्वात्, अपर(न्य)था तासां पाशुपतादि(स्मृति)भ्योऽन्यासां पञ्चरात्रादिस्मृतीनामवकाशान्तराभावेन अप्रामाण्यदोषप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तन्न, पुरुषोत्तमस्यैव पञ्चरात्रादिस्मृतिभिरखिलजगत्कारणत्वादेरुक्तत्वात्, अपर(न्य)था तासां पाशुपतादि(स्मृति)भ्योऽन्यासां पञ्चरात्रादिस्मृतीनामवकाशान्तराभावेन अप्रामाण्यदोषप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्राक्षेपस्तावदयमयुक्तः, श्रुतिसमन्वयेनास्यार्थस्य साधितत्वात्, श्रुतिविरुद्धानां (च)  स्मृतीनामप्रामाण्यस्येष्टत्वात्, श्रुतिसमन्वयन्यायेन पाशुपतादिस्मृतीनामपि परब्रह्मणि समन्वयेन शिवार्चनादिपरत्वेन वा सावकाशत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्राक्षेपस्तावदयमयुक्तः, श्रुतिसमन्वयेनास्यार्थस्य साधितत्वात्, श्रुतिविरुद्धानां (च)  स्मृतीनामप्रामाण्यस्येष्टत्वात्, श्रुतिसमन्वयन्यायेन पाशुपतादिस्मृतीनामपि परब्रह्मणि समन्वयेन शिवार्चनादिपरत्वेन वा सावकाशत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समाधानमपीदमयुक्तम्, सकलशास्त्रप्रमाणकत्वमुक्तार्थस्याभिधाय इदानीं स्मृतिमात्रोपादाने कारणाभावात् । पराभिधित्सितं दोषमवबुध्य श्रुतिपरित्यागस्त्वयुक्तः, किन्तु स परिहर्तव्यः, अन्यथा प्रागपि श्रुतिः अनादेया स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समाधानमपीदमयुक्तम्, सकलशास्त्रप्रमाणकत्वमुक्तार्थस्याभिधाय इदानीं स्मृतिमात्रोपादाने कारणाभावात् । पराभिधित्सितं दोषमवबुध्य श्रुतिपरित्यागस्त्वयुक्तः, किन्तु स परिहर्तव्यः, अन्यथा प्रागपि श्रुतिः अनादेया स्यात् ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A001" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="स्मृत्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A001"></span><h4 class="gr-section-head">स्मृत्यधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आप्तैः प्रत्यक्षतो दृष्ट्वा प्रोक्तमर्थं कथं श्रुतिः ।</span><span class="shloka-line">पिपीलिकालिपिनिभा वारयेत् सर्वगा हि ते ॥5॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति चेद् यद्यशेषज्ञा रुद्राद्या हरिपूर्वकाः ।</span><span class="shloka-line">किं नाशेषविदो मानं ह्युभयत्र समं भवेत् ॥6॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चाप्तिनिश्चयस्तत्र शक्यते व्यभिचारतः ।</span><span class="shloka-line">न चास्या व्यभिचारेऽपि हीयते मानता क्वचित् ॥7॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निर्दोषवाक्यमूलत्वान्न च तद्युक्तिमूलता ।</span><span class="shloka-line">वेदोक्तस्याधिकारस्य दुर्निरूपत्वतः सदा ॥8॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नियमो व्यभिचारो वा नैव ज्ञातुं हि शक्यते ।</span><span class="shloka-line">अधिकारो हि सुलभः कथितोन्यागमेष्वलम् ॥9॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वेदोक्तो ह्यधिकारस्तु दुर्लभः सर्वमानुषैः ।</span><span class="shloka-line">अन्यागमेषु विप्रत्वमपि चण्डालजन्मनाम् ॥10॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मण्डलान्तःप्रवेशेन क्रमशः प्रतिपाद्यते ।</span><span class="shloka-line">अधिकारं दुरापाद्यमुक्त्वातिसुलभं पुनः ॥11॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अशक्यं साधनं चोक्त्वा सुशकं तत्फलाप्तये ।</span><span class="shloka-line">उच्यतेऽतस्तदुक्तं हि व्यभिचारे फलेऽपि तु ॥12॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V01" data-block-id="AV_C02_S01_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कथं प्रमाणतां गच्छेत् ...... ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A001">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A001" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A001" data-id="AV_C02_S01_A001_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">किञ्च पञ्चरात्रादिस्मृतीनामप्रामाण्यं परस्येष्टमेव, वासुदेवार्चनादिपरतया सावकाशताऽपि तेन सम्भाव्येत, साम्यापादनमात्रेऽपि परस्यैव जयो निश्चयप्रतिबन्धकत्वात्  इत्यतो निर्दलं पूर्वपक्षं तावदुज्जीवयति
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A001"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A001
| id       = AV_C02_S01_A001_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">किञ्च पञ्चरात्रादिस्मृतीनामप्रामाण्यं परस्येष्टमेव, वासुदेवार्चनादिपरतया सावकाशताऽपि तेन सम्भाव्येत, साम्यापादनमात्रेऽपि परस्यैव जयो निश्चयप्रतिबन्धकत्वात्  इत्यतो निर्दलं पूर्वपक्षं तावदुज्जीवयति


आप्तैरिति
आप्तैरिति
Line 333: Line 338:
<p class="gr-vyakhya-para">विप्रलिप्सा च हेतुदर्शनेन व्याप्ता हेतौ सति स्यात् । स च द्विरूपः । स्वोपकारः परापकारो वा । न तावत्पान्थेषु विमार्गेण प्रतिष्ठमानेषु म्लेच्छानां कश्चित्स्वोपकारः; स्वस्य गृहीतत्वात्, शरीरस्य च करणीयान्तराभावात्, भावे वा परित्यागायोगात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विप्रलिप्सा च हेतुदर्शनेन व्याप्ता हेतौ सति स्यात् । स च द्विरूपः । स्वोपकारः परापकारो वा । न तावत्पान्थेषु विमार्गेण प्रतिष्ठमानेषु म्लेच्छानां कश्चित्स्वोपकारः; स्वस्य गृहीतत्वात्, शरीरस्य च करणीयान्तराभावात्, भावे वा परित्यागायोगात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नापि द्वितीयः, न ह्यनुन्मत्ता अनपकारिणमपकुर्वते; नापि परापकारमात्रं पुरुषार्थः, तथा सति सर्वः सर्वमपकुर्यादिति । एवं विप्रलिप्साऽपि निवार्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नापि द्वितीयः, न ह्यनुन्मत्ता अनपकारिणमपकुर्वते; नापि परापकारमात्रं पुरुषार्थः, तथा सति सर्वः सर्वमपकुर्यादिति । एवं विप्रलिप्साऽपि निवार्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनभ्यासदशापन्ने तु विषये प्रमाणान्तरसंवादात्प्रवृत्तिसामर्थ्याद्वा मोहविप्रलिप्सयोर्निवृत्तिः; इत्यतो म्लेच्छा अप्याप्ता भवन्ति, किमुत महानुभावा रुद्रादय इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनभ्यासदशापन्ने तु विषये प्रमाणान्तरसंवादात्प्रवृत्तिसामर्थ्याद्वा मोहविप्रलिप्सयोर्निवृत्तिः; इत्यतो म्लेच्छा अप्याप्ता भवन्ति, किमुत महानुभावा रुद्रादय इति ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A001_B2" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A001_B2" data-id="AV_C02_S01_A001_B2_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- एवं पूर्वपक्षसूत्राभिप्रायमभिधाय सिद्धान्तसूत्रतात्पर्यमाह
</div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A001_B2">
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A001_B2"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A001_B2
| id       = AV_C02_S01_A001_B2_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- एवं पूर्वपक्षसूत्राभिप्रायमभिधाय सिद्धान्तसूत्रतात्पर्यमाह


इति  चेदिति
इति  चेदिति
Line 730: Line 725:
<p class="gr-vyakhya-para">तथा कालामुखा अपि-</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा कालामुखा अपि-</p>
<p class="gr-vyakhya-para">रुद्राक्षकङ्कणं हस्ते जटा चैका च मस्तके ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">रुद्राक्षकङ्कणं हस्ते जटा चैका च मस्तके ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कपालं भस्मना स्नानं लकुटं (च कला)कलशार्चनम् ॥ इत्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कपालं भस्मना स्नानं लकुटं (च कला)कलशार्चनम् ॥ इत्यादि ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A001_B7" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A001_B7" data-id="AV_C02_S01_A001_B7_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">२८सु०- ननु यथाऽधिकारसाधनयोः सौलभ्यमुक्तमेवं तद्दौर्लभ्यमपि तत्रैवोक्तमिति चेत्तर्हि न केवलं फलविसंवादेन पाशुपतादीनामप्रामाण्यम्, किन्नाम परस्परविसंवादेनापीत्याह
</div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A001_B7">
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A001_B7"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A001_B7
| id       = AV_C02_S01_A001_B7_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">२८सु०- ननु यथाऽधिकारसाधनयोः सौलभ्यमुक्तमेवं तद्दौर्लभ्यमपि तत्रैवोक्तमिति चेत्तर्हि न केवलं फलविसंवादेन पाशुपतादीनामप्रामाण्यम्, किन्नाम परस्परविसंवादेनापीत्याह


अधिकारमिति
अधिकारमिति
Line 782: Line 767:


इति सम्बन्धः ।</p>
इति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं पाशुपतादीनाम् अपस्मृतित्वान्न तद्विरोधेनोक्तार्थासम्भवः शङ्कनीय इति स्थितम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं पाशुपतादीनाम् अपस्मृतित्वान्न तद्विरोधेनोक्तार्थासम्भवः शङ्कनीय इति स्थितम् ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A002" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="न विलक्षणत्वाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A002"></span><h4 class="gr-section-head">न विलक्षणत्वाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">........ नित्यत्वात् पुरुषोद्भवैः ।</span><span class="shloka-line">उज्झितं सर्वदोषैश्च कथं नो मानतां व्रजेत् ॥13॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘विरूप नित्यया वाचा’’ ‘‘नित्ययाऽनित्यया सदा’’ ।</span><span class="shloka-line">इत्यादिश्रुतिभिर्वेदो नित्य इत्यवगम्यते ॥14॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पिपीलिकालिपिश्चापि प्रमाणमविरोधतः ।</span><span class="shloka-line">यथा द्रौणेरुलूकेन कृतमप्यास बोधकम् ॥15॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अविरुद्धं विरुद्धं तु विरोधादेव बाधितम् ।</span><span class="shloka-line">विरोधादर्शनात् तस्माद्वेदप्रामाण्यमिष्यते ॥16॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तन्मूलत्वात् स्मृतीनां च विरोधो यत्र न क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">विरोधोऽपि स एवोक्तः प्रत्यक्षेणागमेन वा ॥17॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आगमेनागमस्यैव विरोधे युक्तिरिष्यते ।</span><span class="shloka-line">उपजीव्यविरोधे तु वेदस्यान्यार्थकल्पना ॥18॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रत्यक्षमुपजीव्यं स्यात् प्रायो युक्तिरपि क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">आगमैकप्रमाणेषु तस्यैव ह्युपजीव्यता ॥19॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">युक्तोऽयुक्तश्च यद्यर्थ आगमस्य प्रतीयते ।</span><span class="shloka-line">स्यात् तत्र युक्त एवार्थः युक्तिश्च त्रिविधा मता ॥20॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">व्याप्तिः प्रत्यक्षगा यस्या युक्तिगाऽऽगमगा तथा ।</span><span class="shloka-line">प्रत्यक्षागममूला तु युक्तिस्तत्र बलीयसी ॥21॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">याथार्थ्यमेव मानत्वं तन्मुख्यं ज्ञानशब्दयोः ।</span><span class="shloka-line">अर्थत्वमर्यतैव स्यान्न क्रियार्थेषु सा मता ॥22॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ज्ञानार्थे ज्ञेयता मुख्या शब्दार्थे तदनन्तरम् ।</span><span class="shloka-line">यथार्थज्ञानजनका यथार्था युक्तयः स्मृताः ॥23॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनुप्रमाणमेतानि ह्यक्षयुक्तिवचांस्यतः ।</span><span class="shloka-line">प्रामाण्यं नानुवादस्य स्मृतेरपि विहीयते ॥24॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">याथार्थ्यमेव प्रामाण्यशब्दार्थो यद्विवक्षितः ।</span><span class="shloka-line">अङ्गीकृतं चेत् प्रामाण्यं स्मृत्यादेः का विरुद्धता ॥25॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चाफलत्वं वक्तव्यं सर्वस्मृत्यनुवादयोः ।</span><span class="shloka-line">फलवत्वं न चास्माभिः प्रामाण्यं हि विवक्षितम् ॥26॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तृणादिदर्शने किं च फलवत्वं निगद्यते ।</span><span class="shloka-line">सुखदुःखादिकं किञ्चित् स्मृतावपि हि दृश्यते ॥27॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न परिच्छेदकार्येव प्रमाणमिति च प्रमा ।</span><span class="shloka-line">निर्दोषाक्षोद्भवं ह्यत्र प्रत्यक्षमिति गीयते ॥28॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्राकृतं शुद्धचैतन्यमक्षं तु द्विविधं मतम् ।</span><span class="shloka-line">शुद्धमीशरमामुक्तेष्वन्यत्र प्राकृतैर्युतम् ॥29॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निर्दोषमेव चैतन्यमन्यत्रोभयमिष्यते ।</span><span class="shloka-line">सुखदुःखादिविषयं शुद्धं संसारगेष्वपि ॥30॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निर्दोषत्वातिनियमात् तद्बलिष्ठतमं मतम् ।</span><span class="shloka-line">पञ्चेन्द्रियमनोभेदात् प्राकृतं षड्विधं स्मृतम् ॥31॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनुमा युक्तिरेवोक्ता व्याप्तिरेव तु सा स्मृता ।</span><span class="shloka-line">प्रतिज्ञातार्थसिद्ध्यर्थं व्याप्तिरेव यदोदिता ॥32॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अवशिष्टं किमत्रास्ति लिङ्गं तत्र विजानतः ।</span><span class="shloka-line">यदि लिङ्गमसिद्धं स्यात् कुत एवास्य मानता ॥33॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि स्मारकमात्रं स्यात् स्मर्तुर्नात्र प्रयोजनम् ।</span><span class="shloka-line">न पञ्चावयवोक्तौ च विवादावसितिर्भवेत् ॥34॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">दृष्टान्तादिषु चैवं स्यात् साधनं पुनरेव तु(हि) ।</span><span class="shloka-line">लिङ्गोक्तावपि चैवं स्यादनुमावसितिर्ध्रुवा ॥35॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विरोधोऽसङ्गतिश्चैव साक्षाद्युक्तेस्तु दूषणम् ।</span><span class="shloka-line">प्रतिज्ञायामसम्बन्धो युक्तेरुक्ता ह्यसङ्गतिः ॥36॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विरोधोऽपि त्रिधैव स्यात् प्रतिज्ञार्थविरुद्धता ।</span><span class="shloka-line">लिङ्गराहित्यमव्याप्तिर्न्यूनाधिक्ये तु वाचिके ॥37॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">साध्यव्यापकवैलोम्यमव्याप्तिः साधनस्य च ।</span><span class="shloka-line">दुर्बलेन विरोधेऽपि न प्रमाणामसाधकम् ॥38॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्ववाक्येन विरोधेऽपि नैव साधकतां व्रजेत् ।</span><span class="shloka-line">संवादनुक्तिसंयुक्ता एत एव तु(च) निग्रहाः ॥39॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वादो जल्पो वितण्डेति कथास्तिस्रो विजानताम् ।</span><span class="shloka-line">स्वार्थं परार्थमपि वा तत्त्वनिर्णयसाधिनी(साधनी) ॥40॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">केवलं तु कथा वादो जल्पोऽर्थादिव्यपेक्षया ।</span><span class="shloka-line">सतामेव कथा ज्ञेया वितण्डा त्वसतां सताम् ॥41॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अप्रकाश्य स्वसिद्धान्तमसतां पक्षदूषणम् ।</span><span class="shloka-line">उक्ते तैः प्रथमं माने वक्तव्ये तस्य दूषणम् ॥42॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विद्यापरीक्षापूर्वैव वितण्डा जल्प एव च ।</span><span class="shloka-line">उच्चनीचत्वनिर्णीतिर्यतो जयपराजयौ ॥43॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विनैव तत्वनिर्णीतिं न हि जल्पादिना क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">उच्चनीचत्वविज्ञानमिति विद्यापरीक्षणम् ॥44॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वादेन चोच्चनीचत्वविज्ञानं भवति स्फुटम् ।</span><span class="shloka-line">इति वादस्य पूर्वत्वं तत्सिद्धौ व्यर्थताऽन्ययोः ॥45॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">बहुविद्यत्वसिद्धौ तु नैव वादोऽपि कारणम् ।</span><span class="shloka-line">सभासभापतिप्राश्नीकपूर्वस्तु स्पर्धिनामपि ॥46॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वाद एवोभयार्थः स्यान्निर्णीतिजयकारकः ।</span><span class="shloka-line">तत्वाप्रकाश एवैको वितण्डाजल्पयोः फलम् ॥47॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विना वादेन विद्याया यदि शक्यं परीक्षणम् ।</span><span class="shloka-line">स्याज्जल्पादिरपि क्वापि वाद एवान्यथा भवेत् ॥48॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">जल्प इत्यपि नाम स्याद्वादस्यैतादृशस्य तु ।</span><span class="shloka-line">प्रतिज्ञामात्रसाध्यत्वमपि स्याद्याज्ञवल्क्यवत् ॥49॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">संवादे वादिनोः क्वापि विवादे हेतुरिष्यते ।</span><span class="shloka-line">सभा सभापतिश्चैव प्राश्निकाश्चैव वैष्णवाः ॥50॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">रागद्वेषविहीनाश्च स्युः सभ्याः सर्ववेदिनः ।</span><span class="shloka-line">प्राश्निकाश्चैतदज्ञाने सभ्याश्चैषां च दूरगाः ॥51॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रमाणं निर्णयाय स्युः पक्षपातविवर्जिताः ।</span><span class="shloka-line">उभाभ्यां साधनं चैव दूषणं वादजल्पयोः ॥52॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सद्भिरागम एवैकः प्रयोज्योऽभीष्टसाधकः ।</span><span class="shloka-line">स्वसिद्धान्तानुसारेण ह्यसद्भिरनुमोच्यते ॥53॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रत्यक्षागमवैरूप्यमाश्रित्यान्यार्थतैव तु ।</span><span class="shloka-line">आगमे दर्शनीयाऽत्र दोषो लिङ्गवलिमता ॥54॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">लिङ्गानुकूल्यं स्वार्थस्य श्रुत्यादीनमनुग्रहः ।</span><span class="shloka-line">त्रिपञ्चवयवामेव युग्मावयविनीमपि ॥55॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नियमाद्योऽनुमां ब्रूयात् तं ब्रूयाद्यदि तादृशी ।</span><span class="shloka-line">नानुमेति तदा केन साध्यावयवकल्पना ॥56॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नियतावयवासिद्धौ व्याप्तिमात्रेण साधनम् ।</span><span class="shloka-line">कर्तव्यमेव तेन स्यात् तस्मात् सैवानुमा मता ॥57॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनुभूतिः प्रमाणं चेत् केन स्मृतिरपोद्यते ।</span><span class="shloka-line">पूर्वानुभूते किं मानमित्युक्ते स्यात् किमुत्तरम् ॥58॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मानसं तद्धि विज्ञानं तच्च साक्षिप्रमाणकम् ।</span><span class="shloka-line">अतीतानागतं यद्वद्योगिभिर्दृश्यतेऽञ्जसा ॥59॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एवं पूर्वानुभूतं च मनसैवावगम्यते ।</span><span class="shloka-line">विज्ञातं मनसा पूर्वं मयैतत्कृतमित्यपि ॥60॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">साक्षादनुभवात् सिद्धं कथमेव ह्यपोद्यते ।</span><span class="shloka-line">एवं लक्षणके मानत्रये ब्रह्मादिवस्तुषु ॥61॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V02" data-block-id="AV_C02_S01_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रमाणं वेद एवैकस्तत्प्रामाण्यं च साधितम् ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A002">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A002" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A002" data-id="AV_C02_S01_A002_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">२९सु०- परिहृतः स्मृतिविरोधः । सम्प्रति युक्तिविरोधः परिह्रियते । तथा हि । श्रुत्यादिसमन्वयेन खलु जगज्जन्मादिकारणत्वं ब्रह्मणो निरूपितम् । तत्र श्रुतेरेव प्रामाण्यं तावद् दुर्लभम् ।</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A002"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A002
| id       = AV_C02_S01_A002_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">२९सु०- परिहृतः स्मृतिविरोधः । सम्प्रति युक्तिविरोधः परिह्रियते । तथा हि । श्रुत्यादिसमन्वयेन खलु जगज्जन्मादिकारणत्वं ब्रह्मणो निरूपितम् । तत्र श्रुतेरेव प्रामाण्यं तावद् दुर्लभम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्धि फलव्यभिचारि तदप्रमाणं दृष्टम्, यथा विप्रलम्भवाक्यम् । फलव्यभिचारिणी च श्रुतिः, पुत्रकामेष्ट्याद्यनुष्ठानेऽपि कदाचित्पुत्रजन्माद्यनुपलब्धेः । अन्यथा फलानुपलब्ध्योक्तं पाशुपताद्यप्रामाण्यमपि न स्यात् । एकदेशे चाप्रामाण्ये तन्न्यायेनैकदेशान्तरस्याप्यप्रामाण्यानुमानं सुलभमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्धि फलव्यभिचारि तदप्रमाणं दृष्टम्, यथा विप्रलम्भवाक्यम् । फलव्यभिचारिणी च श्रुतिः, पुत्रकामेष्ट्याद्यनुष्ठानेऽपि कदाचित्पुत्रजन्माद्यनुपलब्धेः । अन्यथा फलानुपलब्ध्योक्तं पाशुपताद्यप्रामाण्यमपि न स्यात् । एकदेशे चाप्रामाण्ये तन्न्यायेनैकदेशान्तरस्याप्यप्रामाण्यानुमानं सुलभमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च यदबुद्धिपूर्वकं तदप्रमाणं यथा पिपीलिकालिपिः । अबुद्धिपूर्वकश्च वेदोऽपौरुषेयत्वाङ्गीकारात् । पौरुषेयत्वे च मूलप्रमाणशून्यत्वादप्रमाणमेव, विप्रलम्भकवाक्यवत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च यदबुद्धिपूर्वकं तदप्रमाणं यथा पिपीलिकालिपिः । अबुद्धिपूर्वकश्च वेदोऽपौरुषेयत्वाङ्गीकारात् । पौरुषेयत्वे च मूलप्रमाणशून्यत्वादप्रमाणमेव, विप्रलम्भकवाक्यवत् ।</p>
Line 831: Line 908:
<p class="gr-vyakhya-para">व्याख्यानान्तरनिरासाय नित्ययेत्येतत् सदा विद्यमानये ति व्याख्यातम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">व्याख्यानान्तरनिरासाय नित्ययेत्येतत् सदा विद्यमानये ति व्याख्यातम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वाक्यशेषे हि बहुकालीना अपि स्मृतीरनित्यपक्षे निक्षिप्य श्रुतिमेव नित्यामाह ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वाक्यशेषे हि बहुकालीना अपि स्मृतीरनित्यपक्षे निक्षिप्य श्रुतिमेव नित्यामाह ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३२सु०- पौरुषेयतामपि श्रुतयोऽभिदधतीति चेन्न, आप्तोक्तत्वस्य दुरवधारणतायाः प्रागुक्तत्वेन पौरुषेयत्वे प्रामाण्यावधारणानुपपत्तिप्रसङ्गेन दुर्बलत्वात् । प्रामाण्यस्य स्वतस्त्वेन, अपौरुषेयत्वेऽपि कारणाभावात्प्रामाण्यं न स्यादि ति प्रसङ्गस्याभासत्वात् । प्रबलश्रुत्यनुसारेण तत्तत्पुरुषप्रवर्तितत्वमेव तासामर्थोऽवगन्तव्यः । तथा च ऋचः सामानि जज्ञिरे , ऋग्वेद एवाग्नेरजायते त्याद्युपपन्नं भवति । न ह्येकं वाक्यमनेककर्तृकमिति सम्भवति, सम्भवति त्वनेकप्रवर्तितमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३२सु०- पौरुषेयतामपि श्रुतयोऽभिदधतीति चेन्न, आप्तोक्तत्वस्य दुरवधारणतायाः प्रागुक्तत्वेन पौरुषेयत्वे प्रामाण्यावधारणानुपपत्तिप्रसङ्गेन दुर्बलत्वात् । प्रामाण्यस्य स्वतस्त्वेन, अपौरुषेयत्वेऽपि कारणाभावात्प्रामाण्यं न स्यादि ति प्रसङ्गस्याभासत्वात् । प्रबलश्रुत्यनुसारेण तत्तत्पुरुषप्रवर्तितत्वमेव तासामर्थोऽवगन्तव्यः । तथा च ऋचः सामानि जज्ञिरे , ऋग्वेद एवाग्नेरजायते त्याद्युपपन्नं भवति । न ह्येकं वाक्यमनेककर्तृकमिति सम्भवति, सम्भवति त्वनेकप्रवर्तितमिति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A003" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="अभिमान्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A003"></span><h4 class="gr-section-head">अभिमान्यधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V03" data-block-id="AV_C02_S01_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तथापि मृज्जलादीनां बुद्धिवागादिवाचकः ॥62॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V03" data-block-id="AV_C02_S01_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">दृष्टव्याप्तिविरुद्धत्वात् तत्र मानं कथं भवेत् ।</span><span class="shloka-line">ततस्तन्नामकः कश्चित् पुमानन्यो भवेदिति ॥63॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V03" data-block-id="AV_C02_S01_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">युक्त्यागमविरोधेन प्राप्तमत्राभिधीयते ।</span><span class="shloka-line">बालरूढिं विनैवापि विद्वद्रूढिसमाश्रयात् ॥64॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V03" data-block-id="AV_C02_S01_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तत्तन्नामान एवैते तत्तद्वस्त्वभिमानिनः ।</span><span class="shloka-line">सन्ति तेषां विशेषेण शक्तिरन्येभ्य उच्यते ॥65॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V03" data-block-id="AV_C02_S01_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">व्याप्तिश्चोक्तानुसारेण दृश्यते चाधिकारिभिः ।</span><span class="shloka-line">शास्त्रोक्तवस्तुनश्चैव व्युत्पत्तिः शास्त्रलिङ्गतः ॥66॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V03" data-block-id="AV_C02_S01_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">व्युत्पत्तिः सा बलवती मूर्खव्युत्पत्तितो हि यत् ।</span><span class="shloka-line">दृढयुक्तिविरोधे तु सर्वत्र न्याय ईदृशः ॥67॥</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A003">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A003" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A003" data-id="AV_C02_S01_A003_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">३३सु०- यदपि पिपीलिकालिपिवदबुद्धिपूर्वकत्वादप्रामाण्यं श्रुतेरिति, तन्निराकरोति
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A003"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A003
| id       = AV_C02_S01_A003_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">३३सु०- यदपि पिपीलिकालिपिवदबुद्धिपूर्वकत्वादप्रामाण्यं श्रुतेरिति, तन्निराकरोति


पिपीलिकेति ।</p>
पिपीलिकेति ।</p>
Line 4,147: Line 4,228:
न्यायः
न्यायः


प्रकारो, द्रष्टव्य इति ॥</p>
प्रकारो, द्रष्टव्य इति ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A004" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="असदधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A004"></span><h4 class="gr-section-head">असदधिकरणम्</h4>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A004">
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अल्पवाक्ययुता युक्तिर्बहुलैव विरोधिनी ।</span><span class="shloka-line">यत्र तत्र कथं वस्तुनिर्णयः स्यादितीरिते ॥68॥</span></span></div>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A004"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A004
| id      = AV_C02_S01_A004_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ असदधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-॥ ॐ असदिति चेन्न प्रतिषेधमात्रत्वात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- ननु च नारम्भणीयमेवेदमधिकरणम्, न विलक्षणत्वादि त्यनेनैव वेदस्य सकलयुक्तिविरोधानां परिहृतत्वात्, दृढयुक्तिविरोधपरिहारस्य च अभिमान्यधिकरणन्यायसिद्धत्वात्; इत्यतो गतार्थतां परिहरन्नधिकरणस्योपाधिम(प्य•ह


अल्पवाक्येति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विरोधियुक्तिबाहुल्यादिति न्यायो विनिश्चितः ।</span><span class="shloka-line">युक्तेस्तु युक्तिबाहुल्यमागमादागमस्य च ॥69॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कथं न निर्णयं कुर्यादिति असत्कारणं न हि ।</span><span class="shloka-line">श्रुत्यर्थो भवति क्वापि श्रुतिप्रायोपपत्तिभिः ॥70॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अल्पवाक्ययुता युक्तिर्बहुलैव विरोधिनी ।यत्र तत्र कथं वस्तुनिर्णयः स्यादितीरिते ॥ विरोधियुक्तिबाहुल्यादिति न्यायो विनिश्चितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्र


यदा, वेदस्य वाक्ययुता युक्तिर्विरोधिनी स्यात्,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अविरोधश्चतुर्थे तु पादे सम्यक् समर्थ्यते ।</span><span class="shloka-line">असत्कार्यं यथा दृष्टं वस्तुत्वात् कारणं तथा ॥71॥</span></span></div>


तत्र
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति चेन्न निषेधैकस्वरूपस्य न कर्तृता ।</span><span class="shloka-line">बुद्धिपूर्वप्रवृत्तिर्हि कर्तृत्वमिति(कर्तृत्वमिह) निश्चितम् ॥72॥</span></span></div>


तदा, वस्तुनिर्णयः कथं स्यात् इति पूर्वपक्षिणेरिते सति, तद्विरोधियुक्तनां बाहुल्यात् प्राबल्यात्, वस्तुनिर्णयो भवेत्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रतिषेधात्मकत्वं तु भावस्याभावधर्मतः ।</span><span class="shloka-line">धर्मधर्म्यैक्यतश्चैव न तु तन्मात्रता भवेत् ॥73॥</span></span></div>


इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अभावस्य च भावोऽपि(हि) धर्मोऽथापि हि धर्मिणः ।</span><span class="shloka-line">तादृक्त्वं मात्रतेहोक्ता बुद्धिराहित्यमेव तत् ॥74॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विशेष्यतैव धर्मित्वं प्रथमप्रतिपत्तिषु ।</span><span class="shloka-line">निषेधविधिरूपत्वं भावाभावत्वमत्र हि ॥75॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वनाशेष्वपि सदा शिष्टत्वाद्यस्य कस्य नुः ।</span><span class="shloka-line">नाशोऽयं विमतोऽपि स्यात् नाशत्वात् कर्तृशेषवान् ॥76॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चाशेषनृनाशस्तु दृष्टो दृश्योऽस्ति वा क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">धर्माधर्माश्रयत्वेन स्वीकार्योऽपि नरो लये ॥77॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनादित्वं विना दृष्टं कथं स्यात् कारणं क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">पूर्वदृष्टात् परादृष्टं यदि नैवोत्तरं कुतः ॥78॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अदृष्टं कारणं नो चेल्लये मानं च किं भवेत् ।</span><span class="shloka-line">उत्पत्तिनाशकारी च(हि) बुद्धिमान् दृश्यते क्वचित् ॥79॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तद्दृष्टान्तेन सर्वत्र कर्ता किं नानुमीयते ।</span><span class="shloka-line">आगमानुगृहीता तु मानमेषानुमाऽपि तु ॥80॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आगमानुग्रहाभावे न तर्कः स्यात् प्रतिष्ठितः ।</span><span class="shloka-line">अक्षजागममूलस्य स्यादेवास्य प्रतिष्ठितिः ॥81॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्यथाऽस्याप्रतिष्ठा च स्ववाचा व्याहतैव हि ।</span><span class="shloka-line">न च शिष्टागृहीतत्वं निरीशादीशवादिनः ॥82॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतोऽवशिष्टजीवादिकर्तृताऽत्र निषिद्ध्यते ।</span><span class="shloka-line">तन्मनोऽकुरुतेत्यादेरसतो मनसो जनिः ॥83॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निवारिता तु पूर्वत्र ह्यकस्मादिति तद्विना ।</span><span class="shloka-line">असतो विश्वजननमाशङ्क्यात्र निषिद्ध्यते ॥84॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रापकं वाक्यमात्रं तु परिहारोऽविशेषितः ।</span><span class="shloka-line">क्वचिज्जीवाकृतं दृष्ट्वा चेतनादेव चाकृतम् ॥85॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V04" data-block-id="AV_C02_S01_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तद्वदेवानुमाऽन्यत्र वस्तुत्वात् क्रियते श्रुतेः ।</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A004" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A004" data-id="AV_C02_S01_A004_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ असदधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-॥ ॐ असदिति चेन्न प्रतिषेधमात्रत्वात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- ननु च नारम्भणीयमेवेदमधिकरणम्, न विलक्षणत्वादि त्यनेनैव वेदस्य सकलयुक्तिविरोधानां परिहृतत्वात्, दृढयुक्तिविरोधपरिहारस्य च अभिमान्यधिकरणन्यायसिद्धत्वात्; इत्यतो गतार्थतां परिहरन्नधिकरणस्योपाधिम(प्य•ह
 
अल्पवाक्येति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अल्पवाक्ययुता युक्तिर्बहुलैव विरोधिनी ।यत्र तत्र कथं वस्तुनिर्णयः स्यादितीरिते ॥ विरोधियुक्तिबाहुल्यादिति न्यायो विनिश्चितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्र
 
यदा, वेदस्य वाक्ययुता युक्तिर्विरोधिनी स्यात्,
 
तत्र
 
तदा, वस्तुनिर्णयः कथं स्यात् इति पूर्वपक्षिणेरिते सति, तद्विरोधियुक्तनां बाहुल्यात् प्राबल्यात्, वस्तुनिर्णयो भवेत्
 
इति


सिद्धान्तः ।
सिद्धान्तः ।
Line 5,137: Line 5,248:


। नान्योऽतोऽस्ति कर्ते त्यादिश्रुतेर्बाधितविषयत्वात्, दृष्टान्तानां साध्यवैकल्याच्च नानुमानानां प्रामाण्यम् ।</p>
। नान्योऽतोऽस्ति कर्ते त्यादिश्रुतेर्बाधितविषयत्वात्, दृष्टान्तानां साध्यवैकल्याच्च नानुमानानां प्रामाण्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५७सु०- एतेनास्मदनुमानेऽकार्यत्वमुपाधिरित्यपि निरस्तः(म्) । (स्वातन्त्र्येण) जीवाद्यकृतेऽपि घटादावकार्यत्वाभावात्, प्रतिपक्षे बाधादिदोषानुषङ्गाच्चेति सर्वं सुस्थम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५७सु०- एतेनास्मदनुमानेऽकार्यत्वमुपाधिरित्यपि निरस्तः(म्) । (स्वातन्त्र्येण) जीवाद्यकृतेऽपि घटादावकार्यत्वाभावात्, प्रतिपक्षे बाधादिदोषानुषङ्गाच्चेति सर्वं सुस्थम् ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A005" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="भोक्त्रधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A005"></span><h4 class="gr-section-head">भोक्त्रधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V05" data-block-id="AV_C02_S01_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नान्यदन्यत्वमापन्नं क्वचिद् दृष्टं कथञ्चन ॥86॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V05" data-block-id="AV_C02_S01_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतो जीवस्य न ब्रह्मभावः स्याद्धि कदाचन ।</span><span class="shloka-line">क्वचिद्भिन्नताय दृष्टं तदभिन्नतया कथम् ॥87॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V05" data-block-id="AV_C02_S01_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">दृश्येन्नो दृष्टपूर्वं हि तादृशं न च दृश्यते ।</span><span class="shloka-line">भोक्तृत्वापत्तित इति यन्मतं तत्कुतो हरिः ॥88॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V05" data-block-id="AV_C02_S01_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भोक्त्रापत्तेरिति प्राह ...... ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A005">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A005" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A005" data-id="AV_C02_S01_A005_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">५८सु०- अतीताधिकरणे ब्रह्मणो जगज्जन्मादिकारणत्वे श्रुतिसंवादित्वेन प्रबलया</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A005"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A005
| id       = AV_C02_S01_A005_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">५८सु०- अतीताधिकरणे ब्रह्मणो जगज्जन्मादिकारणत्वे श्रुतिसंवादित्वेन प्रबलया</p>
<p class="gr-vyakhya-para">युक्त्या विरोधः परिहृतः । इदानीं तु श्रुतिसिद्ध(लिङ्ग)त्वेन प्रबलया युक्त्या विरोधः परिह्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">युक्त्या विरोधः परिहृतः । इदानीं तु श्रुतिसिद्ध(लिङ्ग)त्वेन प्रबलया युक्त्या विरोधः परिह्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । न ब्रह्मणो जगत्कारणत्वं वास्तवं सम्भवति, असर्वकारणेन मुक्ते(क्तजीवे)नात्यन्ताभिन्नत्वात् । न हि यो येनात्यन्ताभिन्नः स तद्विरुद्धस्वभावो वस्तुत इति क्वचिदुपलब्धम् । न च मुक्तस्यासर्वकारणत्वमसिद्धम्, (सर्वकारणत्वस्य) संसारेऽनुपलम्भात् । संसारे प्रतीयमानस्य कस्यचिदाकारस्यैवापगमो हि मोक्षो न तु अपूर्वाकारोत्पादः, अनित्यत्वप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । न ब्रह्मणो जगत्कारणत्वं वास्तवं सम्भवति, असर्वकारणेन मुक्ते(क्तजीवे)नात्यन्ताभिन्नत्वात् । न हि यो येनात्यन्ताभिन्नः स तद्विरुद्धस्वभावो वस्तुत इति क्वचिदुपलब्धम् । न च मुक्तस्यासर्वकारणत्वमसिद्धम्, (सर्वकारणत्वस्य) संसारेऽनुपलम्भात् । संसारे प्रतीयमानस्य कस्यचिदाकारस्यैवापगमो हि मोक्षो न तु अपूर्वाकारोत्पादः, अनित्यत्वप्रसङ्गात् ।</p>
Line 5,302: Line 5,413:
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिर्भाष्यकारस्य । प्रतिपाद्ये व्यवस्थिते तद्बलाच्छाब्दी गौणता कथञ्चिदनुसर्तव्या । न चास्य सूत्रस्येदं प्रतिपाद्यं व्यवस्थितम्; जगदुपादानत्वस्य प्रागनुक्तत्वेन अनुक्तोपालम्भप्रसङ्गात्, जगच्छरीरत्वस्यान्तर्याम्यधिकरणे प्रसक्तत्वेऽपि सम्भोगप्राप्तिरित्यनेनैव परिहृतत्वात् । तत्र जीवशरीरगतत्वेन प्रस(क्तं)क्तभोक्तृत्वमपा</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिर्भाष्यकारस्य । प्रतिपाद्ये व्यवस्थिते तद्बलाच्छाब्दी गौणता कथञ्चिदनुसर्तव्या । न चास्य सूत्रस्येदं प्रतिपाद्यं व्यवस्थितम्; जगदुपादानत्वस्य प्रागनुक्तत्वेन अनुक्तोपालम्भप्रसङ्गात्, जगच्छरीरत्वस्यान्तर्याम्यधिकरणे प्रसक्तत्वेऽपि सम्भोगप्राप्तिरित्यनेनैव परिहृतत्वात् । तत्र जीवशरीरगतत्वेन प्रस(क्तं)क्तभोक्तृत्वमपा</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्तम्, अत्र तु जगच्छरीरत्वेनेति चेन्न, पूर्वोत्तरपक्षयोर्न्यायाविशेषे सूत्रारम्भानुपपत्तेः । अतो निर्निमित्तः शाब्ददोषोऽपि नानुसरणार्ह इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्तम्, अत्र तु जगच्छरीरत्वेनेति चेन्न, पूर्वोत्तरपक्षयोर्न्यायाविशेषे सूत्रारम्भानुपपत्तेः । अतो निर्निमित्तः शाब्ददोषोऽपि नानुसरणार्ह इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वैतदर्थप्रतिपादनाय कथं चेत्याद्युत्तरवाक्यमत्रापि संयोज्य व्याख्येयमित्युक्त एव सूत्रार्थ इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वैतदर्थप्रतिपादनाय कथं चेत्याद्युत्तरवाक्यमत्रापि संयोज्य व्याख्येयमित्युक्त एव सूत्रार्थ इति ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A006" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="आरम्भणाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A006"></span><h4 class="gr-section-head">आरम्भणाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">...... कथं च तदनन्यता ।</span><span class="shloka-line">जगतस्त्वविकारत्व उक्तन्यायेन साधिते ॥89॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वतन्त्रकारणान्यत्वं तेन ह्यत्र निषिद्ध्यते ।</span><span class="shloka-line">‘‘द्रव्यं कर्म च कालश्च स्वभावश्चेतना धृतिः ॥90॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यत्प्रसादादिमे सन्ति न सन्ति यदुपेक्षया’’ ।</span><span class="shloka-line">इति श्रुतेः तद्वशस्य भावो ‘न पर’ इत्यतः ॥91॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">शक्तोऽपि ह्यन्यथा कर्तुं स्वेच्छानियमतो हरिः ।</span><span class="shloka-line">कारणैर्नियतैरेव करोतीदं जगत्सदा ॥92॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नित्यभेदो निमित्तेन ह्युपादानेन तु द्वयम् ।</span><span class="shloka-line">असद्यत्कार्यरूपेण कारणात्मतयाऽस्ति हि ॥93॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनवस्थाऽन्यथा हि स्यात् सर्वत्रोत्पत्तिनाशयोः ।</span><span class="shloka-line">‘‘शक्तोऽपि भगवान् विष्णुरकर्तुं कर्तुमन्यथा ॥94॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V06" data-block-id="AV_C02_S01_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वभिन्नं कारणाभिन्नं भिन्नं(कारणाभिन्नभिन्नं) विश्वं करोत्यजः’’ ।</span><span class="shloka-line">इति श्रुतेरवसित उक्तार्थोऽयमशेषतः ॥95॥</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A006">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A006" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A006" data-id="AV_C02_S01_A006_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">६४सु०- प्राक् प्रमाणमूलत्वतत्संवादित्वाभ्यां प्रबलया युक्त्या उक्तेर्थे विरोधो निरस्तः । बाहुल्यलक्षणबलवद्युक्तिविरोधपरिहाराय इदमधिकरणमारभ्यते ।</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A006"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A006
| id       = AV_C02_S01_A006_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">६४सु०- प्राक् प्रमाणमूलत्वतत्संवादित्वाभ्यां प्रबलया युक्त्या उक्तेर्थे विरोधो निरस्तः । बाहुल्यलक्षणबलवद्युक्तिविरोधपरिहाराय इदमधिकरणमारभ्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदं ब्रह्मपरिणामवादी व्याचष्टे  । अनन्तराधिकरणे भोग्यवर्गस्य परिणामतः सिद्धप्रातिस्विकरूपभेदानपह्नवेन लोकसिद्ध(द्धं)कारणाभेदमङ्गीकृत्य साङ्ख्यसिद्धान्तेन शास्त्रतो भोक्तृवर्गस्य स्वाभाविकरूपब्रह्माविभागे भोग्यस्यापि ब्रह्मैक्यवत् भोक्तृत्वापत्तिमाशङ्क्य अनैकान्तिकत्वेन निरासो (वि)ऽभिहितः । सम्प्रति वैशेषिकादिमतेन स्वरूपकार्यव्यपदेशादिभेदेन कार्यस्य कारणात्म(क)त्वासिद्ध्या प्रपञ्चस्य ब्रह्माद्वैतम् आक्षिप्य समाधीयते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदं ब्रह्मपरिणामवादी व्याचष्टे  । अनन्तराधिकरणे भोग्यवर्गस्य परिणामतः सिद्धप्रातिस्विकरूपभेदानपह्नवेन लोकसिद्ध(द्धं)कारणाभेदमङ्गीकृत्य साङ्ख्यसिद्धान्तेन शास्त्रतो भोक्तृवर्गस्य स्वाभाविकरूपब्रह्माविभागे भोग्यस्यापि ब्रह्मैक्यवत् भोक्तृत्वापत्तिमाशङ्क्य अनैकान्तिकत्वेन निरासो (वि)ऽभिहितः । सम्प्रति वैशेषिकादिमतेन स्वरूपकार्यव्यपदेशादिभेदेन कार्यस्य कारणात्म(क)त्वासिद्ध्या प्रपञ्चस्य ब्रह्माद्वैतम् आक्षिप्य समाधीयते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथाहि ।
<p class="gr-vyakhya-para">तथाहि ।
Line 6,049: Line 6,166:
विहारोपदेशात्
विहारोपदेशात्


इत्यादिना वास्तवस्यैव तस्य साधयिष्यमाणत्वात् ॥ अतो दुर्घटमेतदधिकरणम्  इति ।</p>
इत्यादिना वास्तवस्यैव तस्य साधयिष्यमाणत्वात् ॥ अतो दुर्घटमेतदधिकरणम्  इति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A007" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="इतरव्यपदेशाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A007"></span><h4 class="gr-section-head">इतरव्यपदेशाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V07" data-block-id="AV_C02_S01_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनंशस्यापि जीवस्य किञ्चित् सामर्थ्ययोजनम् ।</span><span class="shloka-line">कार्येषु यः करोत्यद्धा नमस्तस्मै स्वयम्भुवे ॥96॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V07" data-block-id="AV_C02_S01_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि भागेन कार्येषु जीवशक्तिं न योजयेत् ।</span><span class="shloka-line">हरिस्तदा हि सर्वत्र कृत्स्नयत्नोंऽशिताऽपि वा ॥97॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V07" data-block-id="AV_C02_S01_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अंशिनो हि घटाद्या ये भिन्नैरेव परस्परम् ।</span><span class="shloka-line">अंशैरंशिन उच्यन्ते नैवमेव हि चेतनाः ॥98॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V07" data-block-id="AV_C02_S01_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतोऽनंशिन इत्येव श्रुतिरेतेषु वर्तते ।</span><span class="shloka-line">अप्यनेकस्वरूपेषु विशेषादेव केवलम् ॥99॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V07" data-block-id="AV_C02_S01_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">बहुस्वरूपताख्या तु तेष्वस्त्येव हि सांशता ।</span><span class="shloka-line">बहुत्वेनाविनाभावाद्भिन्नता नियमाद्भवेत् ॥100॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V07" data-block-id="AV_C02_S01_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि नैवं नियमकृद्भगवान् पुरुषोत्तमः ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A007">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A007" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A007" data-id="AV_C02_S01_A007_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- अतो द्वितीयपक्षमङ्गीकृत्य प्रसङ्गौ जीवकर्तृत्वस्येश्वराधीनतानङ्गीकारविषयौ व्याकरिष्यन्नादौ तावदीश्वराधीनताङ्गीकारे प्रसङ्गनिवृत्तिप्रकारमागमवाक्योदाहरणेन दर्शयति
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A007"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A007
| id       = AV_C02_S01_A007_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- अतो द्वितीयपक्षमङ्गीकृत्य प्रसङ्गौ जीवकर्तृत्वस्येश्वराधीनतानङ्गीकारविषयौ व्याकरिष्यन्नादौ तावदीश्वराधीनताङ्गीकारे प्रसङ्गनिवृत्तिप्रकारमागमवाक्योदाहरणेन दर्शयति


अनंशस्यापीति
अनंशस्यापीति
Line 6,211: Line 6,332:
<p class="gr-vyakhya-para">अथ तत्परिहारार्थं भेदो नेष्यते, तदा व्यापकनिवृत्त्या व्याप्यनिवृत्तेरावश्यकत्वाद्बहुत्वसङ्ख्याऽपि त्याज्या स्यात्, तथा च पुनः सैव कृत्या कृत्स्नप्रसक्तिरास्कन्देत ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ तत्परिहारार्थं भेदो नेष्यते, तदा व्यापकनिवृत्त्या व्याप्यनिवृत्तेरावश्यकत्वाद्बहुत्वसङ्ख्याऽपि त्याज्या स्यात्, तथा च पुनः सैव कृत्या कृत्स्नप्रसक्तिरास्कन्देत ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ जडेष्वेव यत्र बहुत्वं तत्र भेद इति नियमो न चेतनेष्विति चेत्, कुत एतत् । तथा दर्शनादिति चेन्न, यतः कारकप्रश्नोऽयं न प्रमाणप्रश्नः । स्वभावोऽयं पदार्थानामिति चेन्न, अनीश्वरवादपादप्रसारिकापातात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ जडेष्वेव यत्र बहुत्वं तत्र भेद इति नियमो न चेतनेष्विति चेत्, कुत एतत् । तथा दर्शनादिति चेन्न, यतः कारकप्रश्नोऽयं न प्रमाणप्रश्नः । स्वभावोऽयं पदार्थानामिति चेन्न, अनीश्वरवादपादप्रसारिकापातात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च विरुद्धश्च स्वभावश्चेति कथम्, न हि स्वयमेव स्वेन सद्वितीय इति युक्तम्, प्रमितत्वान्न विरोध इति तु प्रत्युक्तम् । चैतन्यसामर्थ्यादिदं घटत इति चेत्, धूमवानपि कश्चिन्निरग्निको घटताम् । अथ विशेषशक्त्येदमुपपद्यत इति चेत्, घटेऽप्युपपद्यताम्, न हि तत्र विशेषो नास्ति । विशेषवैचित्र्यान्नेति चेत्, तदेव कुतः । तस्माद्भगवानेव स्वरूपस्वभावविशेषाणां नियामकश्चैतन्यमवच्छेदकं विधाय विशेषं निमित्तीकृत्य विरुद्धे अप्यभेदबहुत्वे समावेश्याभेदेन निरवयवत्वशब्दकोपमपास्य बहुत्वेन कृत्स्नप्रसक्तिं न्यक्कृत्य कार्यानुरूपं सामर्थ्यविशेषं (नि)योजयञ्जीवेन कारयतीत्यङ्गीकर्तव्यमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च विरुद्धश्च स्वभावश्चेति कथम्, न हि स्वयमेव स्वेन सद्वितीय इति युक्तम्, प्रमितत्वान्न विरोध इति तु प्रत्युक्तम् । चैतन्यसामर्थ्यादिदं घटत इति चेत्, धूमवानपि कश्चिन्निरग्निको घटताम् । अथ विशेषशक्त्येदमुपपद्यत इति चेत्, घटेऽप्युपपद्यताम्, न हि तत्र विशेषो नास्ति । विशेषवैचित्र्यान्नेति चेत्, तदेव कुतः । तस्माद्भगवानेव स्वरूपस्वभावविशेषाणां नियामकश्चैतन्यमवच्छेदकं विधाय विशेषं निमित्तीकृत्य विरुद्धे अप्यभेदबहुत्वे समावेश्याभेदेन निरवयवत्वशब्दकोपमपास्य बहुत्वेन कृत्स्नप्रसक्तिं न्यक्कृत्य कार्यानुरूपं सामर्थ्यविशेषं (नि)योजयञ्जीवेन कारयतीत्यङ्गीकर्तव्यमिति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A008" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="शब्दमूलत्वाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A008"></span><h4 class="gr-section-head">शब्दमूलत्वाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V08" data-block-id="AV_C02_S01_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तस्य त्वशेषशक्तित्वाद्युज्यते सर्वमेव च ॥101॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V08" data-block-id="AV_C02_S01_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विरोधः सर्ववैशिष्ट्ये यो द्वितीये निरस्यते ।</span><span class="shloka-line">नारायणस्य त्वध्याये तदन्ये तत्र तत्रगाः ॥102॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V08" data-block-id="AV_C02_S01_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सृष्टिसंहारवाक्यानां जीवरूपाभिधायिनाम् ।</span><span class="shloka-line">अप्यन्योन्याविरोधस्तु द्वितीयाध्यायगोचरः ॥103॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V08" data-block-id="AV_C02_S01_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मानमेयविशेषेण पुनरुक्तिर्न जायते ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A008">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A008" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A008" data-id="AV_C02_S01_A008_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतत्सर्वं जीवसामर्थ्यादिनाऽशक्यसम्पादनं कथं भगवानपि सम्पादयेदित्यत आह
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A008"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A008
| id       = AV_C02_S01_A008_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतत्सर्वं जीवसामर्थ्यादिनाऽशक्यसम्पादनं कथं भगवानपि सम्पादयेदित्यत आह


तस्य त्विति ।</p>
तस्य त्विति ।</p>
Line 6,380: Line 6,501:
द्वितीयसूत्रं तु पक्षद्वयेऽप्ययुक्तम्, साधनापादनदूषणस्यानुद्भावनादिति ।</p>
द्वितीयसूत्रं तु पक्षद्वयेऽप्ययुक्तम्, साधनापादनदूषणस्यानुद्भावनादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । ईश्वरस्य सृष्ट्यादिना प्रयोजनमस्ति न वा । आद्येऽपूर्णत्वं प्रसज्येत, द्वितीये तु कर्तृत्वानुपपत्तिः, तस्य प्रयोजनव्याप्तत्वात्; इत्युभयथाऽपीश्वरस्य जगत्सृष्ट्यादि कर्तृत्वानुपपत्तिः इति अत्र पूर्वपक्षिणो विवक्षितम् । तत्र प्रथमसूत्रेण प्रयोजनाभावपक्षं सयुक्तिकमुपादत्ते, तत्रोक्तदोषपरिहारार्थं द्वितीयं सूत्रम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । ईश्वरस्य सृष्ट्यादिना प्रयोजनमस्ति न वा । आद्येऽपूर्णत्वं प्रसज्येत, द्वितीये तु कर्तृत्वानुपपत्तिः, तस्य प्रयोजनव्याप्तत्वात्; इत्युभयथाऽपीश्वरस्य जगत्सृष्ट्यादि कर्तृत्वानुपपत्तिः इति अत्र पूर्वपक्षिणो विवक्षितम् । तत्र प्रथमसूत्रेण प्रयोजनाभावपक्षं सयुक्तिकमुपादत्ते, तत्रोक्तदोषपरिहारार्थं द्वितीयं सूत्रम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा कर्तृत्वेन प्रयोजनस्य तेन चापूर्णत्वस्य इदं साधनं विवक्षितमुतापादनमिति सिद्धान्ती विकल्प्याद्यमाद्येन निराचष्टे, न कर्तृत्वेन प्रयोजनवत्त्वं साध्यम्, कृतकृत्यत्वेन प्रयोजनाभावस्यैव निश्चितत्वात् । न चासिद्धो हेतुः, अथैष एव परम आनन्दो निरनिष्टो निरवद्य इति श्रुतेः । प्रयोजनवत्त्वेनापूर्णतानुमानं तु गर्भस्रावेणैव ग(लि)तमि  ति । आद्यस्य दूषणान्तरं वदन् द्वितीयं द्वितीयेन निराकरोतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा कर्तृत्वेन प्रयोजनस्य तेन चापूर्णत्वस्य इदं साधनं विवक्षितमुतापादनमिति सिद्धान्ती विकल्प्याद्यमाद्येन निराचष्टे, न कर्तृत्वेन प्रयोजनवत्त्वं साध्यम्, कृतकृत्यत्वेन प्रयोजनाभावस्यैव निश्चितत्वात् । न चासिद्धो हेतुः, अथैष एव परम आनन्दो निरनिष्टो निरवद्य इति श्रुतेः । प्रयोजनवत्त्वेनापूर्णतानुमानं तु गर्भस्रावेणैव ग(लि)तमि  ति । आद्यस्य दूषणान्तरं वदन् द्वितीयं द्वितीयेन निराकरोतीति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A009" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="न प्रयोजनाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A009"></span><h4 class="gr-section-head">न प्रयोजनाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सदा प्रवृत्तिरीशस्य स्वभावादेव केवलम् ॥104॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अङ्गचेष्टा यथा पुंसः काश्चिदुद्देशवर्जिताः ।</span><span class="shloka-line">‘‘देवस्यैष स्वभावोयम्’’ इत्याह श्रुतिरञ्जसा ॥105॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">क्रीडां प्रयोजनं कृत्वा सृष्टिः श्रुतिविरोधिनी ।</span><span class="shloka-line">इति केवललीलैव निर्णीता प्रभुणा स्वयम् ॥106॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आत्मप्रयोजनार्थाय स्पृहां श्रुतिरवारयत् ।</span><span class="shloka-line">न प्रयोजनवत्त्वेनेत्यत आह जगद्गुरुः ॥107॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘इच्छामात्रं प्रभोः सृष्टिरिति सृष्टौ विनिश्चिताः’’ ।</span><span class="shloka-line">इति प्रशंसया कामश्रुतिभ्यश्चैव युक्तितः ॥108॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">महातात्पर्ययुक्तेश्च नेच्छामात्रं निषिद्ध्यते ।</span><span class="shloka-line">मोक्षार्थाः श्रुतयो यस्मात् स च तस्य प्रसादतः ॥109॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उन्निनीषति वाक्याच्च लोकदृष्टानुसारतः ।</span><span class="shloka-line">इच्छानिमित्तको यस्मात् तदभावे कुतः श्रुतिः ॥110॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">महातात्पर्यरहिता प्रमाणत्वं गमिष्यति ।</span><span class="shloka-line">याथार्थ्यमेव मानत्वमपि वाक्यं प्रयोजकम् ॥111॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V09" data-block-id="AV_C02_S01_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मानत्वमेति तत्रापि यत्सम्पूर्णप्रयोजनम् ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A009">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A009" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A009" data-id="AV_C02_S01_A009_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१२२सु०- ननूक्तमत्र लोकवदिति सूत्रेण साधनस्यापादनस्य वा न किञ्चिद् दूषणमुद्भाव्यत इति । मैवम्, बाधादेरुद्भावनादि त्याशयवान् द्वितीयसूत्रस्य तात्पर्यमाह
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A009"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A009
| id       = AV_C02_S01_A009_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१२२सु०- ननूक्तमत्र लोकवदिति सूत्रेण साधनस्यापादनस्य वा न किञ्चिद् दूषणमुद्भाव्यत इति । मैवम्, बाधादेरुद्भावनादि त्याशयवान् द्वितीयसूत्रस्य तात्पर्यमाह


सदेति
सदेति
Line 6,719: Line 6,850:


इति चावर्तनीयम् । मानत्वमेती त्यनुवर्तनीयम् ।</p>
इति चावर्तनीयम् । मानत्वमेती त्यनुवर्तनीयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा चायमर्थः । नावान्तरविषयप्रयोजनाभ्यां वाक्यस्य प्रामाण्यं सम्भवति, किन्नाम यद्वाक्यं यन्म(हा)हत्प्रयोजनमुद्दिश्य यं प्रधानं विषयं प्रतिपादयितुं प्रवृत्तं तत्ताभ्यां(एव) प्रयोजनविषयाभ्यामुपेतं प्रामाण्यमश्नुते, तदभावेऽवान्तरप्रयोजनादेरप्यसिद्धेः, सिद्धौ वा तस्यैव प्राधान्यप्राप्तेः । वेदवाक्यं च मोक्षोद्देशेन परमेश्वरे महातात्पर्योपेतमित्युक्तम् । तत्तयोरेव विषयप्रयोजनयोरुपपत्तौ प्रमाणं स्यान्नान्यथेति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा चायमर्थः । नावान्तरविषयप्रयोजनाभ्यां वाक्यस्य प्रामाण्यं सम्भवति, किन्नाम यद्वाक्यं यन्म(हा)हत्प्रयोजनमुद्दिश्य यं प्रधानं विषयं प्रतिपादयितुं प्रवृत्तं तत्ताभ्यां(एव) प्रयोजनविषयाभ्यामुपेतं प्रामाण्यमश्नुते, तदभावेऽवान्तरप्रयोजनादेरप्यसिद्धेः, सिद्धौ वा तस्यैव प्राधान्यप्राप्तेः । वेदवाक्यं च मोक्षोद्देशेन परमेश्वरे महातात्पर्योपेतमित्युक्तम् । तत्तयोरेव विषयप्रयोजनयोरुपपत्तौ प्रमाणं स्यान्नान्यथेति ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A010" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="वैषम्यनैर्घृण्याधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A010"></span><h4 class="gr-section-head">वैषम्यनैर्घृण्याधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V10" data-block-id="AV_C02_S01_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वैषम्यं चैव नैघृण्यं वेदाप्रामाण्यकारणम् ॥112॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V10" data-block-id="AV_C02_S01_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नाङ्गीकार्यमतोऽन्यत्तु न वैषम्यादिनामकम् ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A010">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A010" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A010" data-id="AV_C02_S01_A010_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१४१सु०-  प्राणिनां विविधान्देहेन्द्रिय•दि)विषयांस्तत्फलं च सुखदुःखलक्षणमुत्पादयन्नीश्वरः किं तदीयं धर्माधर्मरूपं कर्मापेक्षते न वा । आद्ये तस्य स्वातन्त्र्यप्रच्युतिः । द्वितीये निर्निमित्तं कांश्चित्सुखयन्विषमः स्यात्, कांश्चिद् दुःखयन्निर्घृणः स्यात् । इत्युभयथा न तस्य सर्वकर्तृत्वमि त्येव पूर्वपक्षोऽत्राधिकरणे निरा</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A010"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A010
| id       = AV_C02_S01_A010_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१४१सु०-  प्राणिनां विविधान्देहेन्द्रिय•दि)विषयांस्तत्फलं च सुखदुःखलक्षणमुत्पादयन्नीश्वरः किं तदीयं धर्माधर्मरूपं कर्मापेक्षते न वा । आद्ये तस्य स्वातन्त्र्यप्रच्युतिः । द्वितीये निर्निमित्तं कांश्चित्सुखयन्विषमः स्यात्, कांश्चिद् दुःखयन्निर्घृणः स्यात् । इत्युभयथा न तस्य सर्वकर्तृत्वमि त्येव पूर्वपक्षोऽत्राधिकरणे निरा</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र तावदाद्येन सूत्रेण कर्मादिसापेक्षस्य कर्तृत्वमभ्युपेत्य वैषम्यनैर्घृण्ये परिहृते । अपेक्षणीयं कर्मादि ईश्वरायत्तं न वा । नेति पक्षे सर्वकारणत्वहानिः । आद्ये निर्निमित्तं विषमाणां कर्मणां कारयितुर्वैषम्यनैर्घृण्ये स्यातामित्याक्षिप्य कर्मादीनामनादिता(त्वा)भ्युपगमेन समाधानमुक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र तावदाद्येन सूत्रेण कर्मादिसापेक्षस्य कर्तृत्वमभ्युपेत्य वैषम्यनैर्घृण्ये परिहृते । अपेक्षणीयं कर्मादि ईश्वरायत्तं न वा । नेति पक्षे सर्वकारणत्वहानिः । आद्ये निर्निमित्तं विषमाणां कर्मणां कारयितुर्वैषम्यनैर्घृण्ये स्यातामित्याक्षिप्य कर्मादीनामनादिता(त्वा)भ्युपगमेन समाधानमुक्तं
Line 6,764: Line 6,891:


दूषणरूपं न भवतीति यावत् । तथा हि वैषम्यादिकं तावन्न स्वरूपेण दोषः किन्तु दोषहेतुतया । न चेदं वेदाप्रामाण्यकारणम्, कर्मादिसापेक्षत्वाङ्गीकारात् । नापि जीवानामिवेश्वरस्य प्रत्यवायहेतुः, तदभावात् ।</p>
दूषणरूपं न भवतीति यावत् । तथा हि वैषम्यादिकं तावन्न स्वरूपेण दोषः किन्तु दोषहेतुतया । न चेदं वेदाप्रामाण्यकारणम्, कर्मादिसापेक्षत्वाङ्गीकारात् । नापि जीवानामिवेश्वरस्य प्रत्यवायहेतुः, तदभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतोऽदूषणत्वादङ्गीकृतं सूत्रकृतेति न कश्चिद्दोषः । तथा च भाष्यम् न च पुनर्वैषम्याद्यापातेन दोष इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतोऽदूषणत्वादङ्गीकृतं सूत्रकृतेति न कश्चिद्दोषः । तथा च भाष्यम् न च पुनर्वैषम्याद्यापातेन दोष इति ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S01_A011" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="सर्वधर्मोपपत्त्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S01_A011"></span><h4 class="gr-section-head">सर्वधर्मोपपत्त्यधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V11" data-block-id="AV_C02_S01_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदधीना गुणाश्चैव दोषा अपि हि सर्वशः ॥113॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V11" data-block-id="AV_C02_S01_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">गुणास्तस्य कथं न स्युः स्युर्दोषाश्च कथं पुनः ।</span><span class="shloka-line">सर्वधर्मोपपत्तेस्तद्वाक्यैरपि हि तादृशैः ॥114॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S01_V11" data-block-id="AV_C02_S01_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निर्दोषाशेषगुणको निर्णीतो भगवान् हरिः ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A011">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S01_A011" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S01_A011" data-id="AV_C02_S01_A011_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१४२सु०- सर्वे चेतना अपूर्णगुणा दोषिणश्च दृष्टाः, तद्दृष्टान्तेन चेतनत्वादीश्वरस्यापि समासव्यासाभ्यामपरिपूर्णगुणत्वं दोषित्वं च स्यादि ति पूर्वपक्षोऽत्राधिकरणे निरस्यते । तदिदमस्पष्टं भाष्ये, चशब्दसमुच्चितायाः श्रुतेरेवोदाहृतत्वात्, युक्तेरव्युत्पादनात् । ततः</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S01_A011"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S01_A011
| id       = AV_C02_S01_A011_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१४२सु०- सर्वे चेतना अपूर्णगुणा दोषिणश्च दृष्टाः, तद्दृष्टान्तेन चेतनत्वादीश्वरस्यापि समासव्यासाभ्यामपरिपूर्णगुणत्वं दोषित्वं च स्यादि ति पूर्वपक्षोऽत्राधिकरणे निरस्यते । तदिदमस्पष्टं भाष्ये, चशब्दसमुच्चितायाः श्रुतेरेवोदाहृतत्वात्, युक्तेरव्युत्पादनात् । ततः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्पष्टं व्याचष्टे
<p class="gr-vyakhya-para">स्पष्टं व्याचष्टे


Line 6,820: Line 6,945:
<p class="gr-vyakhya-para">तदनेन स्वपक्षे प्रमाणमभिदधतैव परकययुक्तनां कालात्ययापदिष्टत्वं स्वातन्त्र्याभावोपाधिदुष्टत्वं चोक्तं भवतीति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदनेन स्वपक्षे प्रमाणमभिदधतैव परकययुक्तनां कालात्ययापदिष्टत्वं स्वातन्त्र्याभावोपाधिदुष्टत्वं चोक्तं भवतीति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४४सु०- इति श्रीमत्पूर्णप्रमतिभगवत्पादसुकृते रनुव्याख्यानस्य प्रगुणजयतीर्थाख्ययतिना। कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ  द्वितीयाध्यायस्य प्रथमचरणः पर्यवसितः ॥॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४४सु०- इति श्रीमत्पूर्णप्रमतिभगवत्पादसुकृते रनुव्याख्यानस्य प्रगुणजयतीर्थाख्ययतिना। कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ  द्वितीयाध्यायस्य प्रथमचरणः पर्यवसितः ॥॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="gr-author-note">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य प्रथमः पादः ॥</div>
 
<span id="gr-C2-S2" class="gr-toc-anchor" data-level="2" data-title="द्वितीयः पादः"></span>
=== द्वितीयः पादः ===
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I01" data-block-id="AV_C02_S02_I01" data-verse="AV_C02_S02">
<div class="introduction-line">स्मृतियुक्तिश्रुतिगुणयुक्तयो बहुयुक्तयः ॥1॥</div>
</div>
</div>


=== पादः 2 ===
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I01" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_I01" data-id="AV_C02_S02_I01_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ रचनानुपपत्त्यधिकरणम् ॥</p>
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I01">
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_I01"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_I01
| id       = AV_C02_S02_I01_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ रचनानुपपत्त्यधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- सकलजगज्जन्मादिकारणे सकलगुणपरिपूर्णे समस्तावद्यगन्धविधुरे परे ब्रह्मणि विष्णौ समस्तश्रुतिसमन्वयो यः प्रथमाध्यायेऽभिहितः, तस्य साङ्ख्यादिसमयविरोधेनान्यथात्वश(ङ्कायां तन्निराकरणार्थमयं)ङ्कां निवारयितुं द्वितीयपाद आरभ्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- सकलजगज्जन्मादिकारणे सकलगुणपरिपूर्णे समस्तावद्यगन्धविधुरे परे ब्रह्मणि विष्णौ समस्तश्रुतिसमन्वयो यः प्रथमाध्यायेऽभिहितः, तस्य साङ्ख्यादिसमयविरोधेनान्यथात्वश(ङ्कायां तन्निराकरणार्थमयं)ङ्कां निवारयितुं द्वितीयपाद आरभ्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- नन्वनारम्भणीय एवायं पादः । तथा हि- साङ्ख्यादिमतानि किं स्मृतित्वेनोक्तार्थमन्यथयन्तीति शङ्क्यते, किंवा युक्त्युपेततया, अथवा श्रुत्युपेततया, यद्वा प्रत्यक्षोपेततया ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- नन्वनारम्भणीय एवायं पादः । तथा हि- साङ्ख्यादिमतानि किं स्मृतित्वेनोक्तार्थमन्यथयन्तीति शङ्क्यते, किंवा युक्त्युपेततया, अथवा श्रुत्युपेततया, यद्वा प्रत्यक्षोपेततया ॥</p>
Line 6,863: Line 6,985:


आग्रहः । दृश्यते प्रमेयमेभिरिति दर्शनानि साङ्ख्यादिशास्त्राणि ।</p>
आग्रहः । दृश्यते प्रमेयमेभिरिति दर्शनानि साङ्ख्यादिशास्त्राणि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यद्यपि परमतसाधकानामस्मन्मतबाधकानां च स्मृत्यादीनामाभासत्वव्युत्पादनेन स्वपरपक्षसाधनोपालम्भौ कृतावेवेति परमार्थः, तथाऽप्युक्तेऽर्थे पुनः पुरुषस्य आशङ्का भवत्येव, किमेतदेवमन्यथा वेति । कस्मात् । अभियोगतो (दर्शनान•ं) मतानां प्रवृत्तत्वात् तदुपलम्भादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यद्यपि परमतसाधकानामस्मन्मतबाधकानां च स्मृत्यादीनामाभासत्वव्युत्पादनेन स्वपरपक्षसाधनोपालम्भौ कृतावेवेति परमार्थः, तथाऽप्युक्तेऽर्थे पुनः पुरुषस्य आशङ्का भवत्येव, किमेतदेवमन्यथा वेति । कस्मात् । अभियोगतो (दर्शनान•ं) मतानां प्रवृत्तत्वात् तदुपलम्भादिति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I02" data-block-id="AV_C02_S02_I02" data-verse="AV_C02_S02">
<div class="introduction-line">एवं चतुर्विधा नैव विरुद्ध्यन्तेऽन्वयं प्रति ।</div>
<div class="introduction-line">इति प्रथमपादेन निर्णीतेऽप्यभियोगतः ॥2॥</div>
</div>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I04">
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I03" data-block-id="AV_C02_S02_I03" data-verse="AV_C02_S02">
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_I04"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
<div class="introduction-line">दर्शनानां प्रवृत्तत्वान्मन्द आशङ्कते पुनः ।</div>
{{Teeka
<div class="introduction-line">अनादिकालतो वृत्ताः समया हि प्रवाहतः ॥3॥</div>
| verse_id = AV_C02_S02_I04
</div>
| id       = AV_C02_S02_I04_Nyayasudha
 
| name     = Nyayasudha
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I04" data-block-id="AV_C02_S02_I04" data-verse="AV_C02_S02">
| label    = न्यायसुधा
<div class="introduction-line">न चोच्छेदोऽस्ति कस्यापि समयस्येत्यतो विभुः ।</div>
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">६सु०- ननु च श्रुतयस्तावदपौरुषेयतयाऽनाशङ्कितदोषाः बहुल(प्रबल)युक्तिभिश्चानुसंहितार्था निरस्तसमस्तप्रतिपक्षाश्च । तत्कथं तत्समन्वयसिद्धेऽर्थेऽभियोगप्रवृत्तदर्शनोपलम्भमात्रेणान्यथात्वशङ्का स्यात्, अतिप्रसङ्गात् । नन्वत एवोक्तं
<div class="introduction-line">भ्रान्तिमूलत्वमेतेषां पृथग्दर्शयति स्फुटम् ॥4॥</div>
</div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I04" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_I04" data-id="AV_C02_S02_I04_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">६सु०- ननु च श्रुतयस्तावदपौरुषेयतयाऽनाशङ्कितदोषाः बहुल(प्रबल)युक्तिभिश्चानुसंहितार्था निरस्तसमस्तप्रतिपक्षाश्च । तत्कथं तत्समन्वयसिद्धेऽर्थेऽभियोगप्रवृत्तदर्शनोपलम्भमात्रेणान्यथात्वशङ्का स्यात्, अतिप्रसङ्गात् । नन्वत एवोक्तं


मन्द इति
मन्द इति
Line 6,925: Line 7,052:


ज्ञापयतीत्यर्थः ।</p>
ज्ञापयतीत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन पूर्वपादेनास्य पादस्य प्रपञ्च्यप्रपञ्चकभावलक्षणा सङ्गतिः, प्रपञ्चने प्रयोजनं चोक्तं भवति । तदिदमुक्तमितरेषामित्यादि भाष्येण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन पूर्वपादेनास्य पादस्य प्रपञ्च्यप्रपञ्चकभावलक्षणा सङ्गतिः, प्रपञ्चने प्रयोजनं चोक्तं भवति । तदिदमुक्तमितरेषामित्यादि भाष्येण ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I05" data-block-id="AV_C02_S02_I05" data-verse="AV_C02_S02">
<div class="introduction-line">तर्कैर्दृढमतमैरेव वाक्यैश्चागमवादिनाम् ।</div>
<div class="introduction-line">दौर्लभ्याच्छुद्धबुद्धीनां बाहुल्यादल्पवेदिनाम् ॥5॥</div>
</div>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I08">
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I06" data-block-id="AV_C02_S02_I06" data-verse="AV_C02_S02">
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_I08"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
<div class="introduction-line">तामसत्वाच्च लोकस्य मिथ्याज्ञानप्रसक्तितः ।</div>
{{Teeka
<div class="introduction-line">विद्वेषात् परमे तत्त्वे तत्त्ववेदिषु चानिशम् ॥6॥</div>
| verse_id = AV_C02_S02_I08
</div>
| id       = AV_C02_S02_I08_Nyayasudha
 
| name     = Nyayasudha
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I07" data-block-id="AV_C02_S02_I07" data-verse="AV_C02_S02">
| label    = न्यायसुधा
<div class="introduction-line">अनादिवासनायोगादसुराणां बहुत्वतः ।</div>
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">८सु०- नन्वेतदशक्यम्, तैः स्वप्रमेयाणां दृढतर्कागमसाधितत्वात् परकयतर्कादेर्निरस्तत्वात्; इत्यत आह
<div class="introduction-line">दुराग्रहगृहीतत्वाद्वर्तन्ते समयाः सदा ॥7॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I08" data-block-id="AV_C02_S02_I08" data-verse="AV_C02_S02">
<div class="introduction-line">तथापि शुद्धबुद्धीनामीशानुग्रहयोगिनाम् ।</div>
<div class="introduction-line">सुयुक्तयस्तमो हन्युरागमानुगताः सदा ॥8॥</div>
</div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I08" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_I08" data-id="AV_C02_S02_I08_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">८सु०- नन्वेतदशक्यम्, तैः स्वप्रमेयाणां दृढतर्कागमसाधितत्वात् परकयतर्कादेर्निरस्तत्वात्; इत्यत आह


तर्कैरिति
तर्कैरिति
Line 7,004: Line 7,141:


न चैतानि कारणानि स्वरूपतोऽप्यनादौ वेदे सम्भवन्तीति ।</p>
न चैतानि कारणानि स्वरूपतोऽप्यनादौ वेदे सम्भवन्तीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्येतत्पादान्ते वक्तव्यम्; तथाऽप्यत्र प्रसङ्गा(दा)गतं बुद्धिसमाधानायोक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्येतत्पादान्ते वक्तव्यम्; तथाऽप्यत्र प्रसङ्गा(दा)गतं बुद्धिसमाधानायोक्तमिति ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="introduction" id="AV_C02_S02_I09" data-block-id="AV_C02_S02_I09" data-verse="AV_C02_S02">
<div class="introduction-line">इति विद्यापतिः सम्यक्समयानां निराकृतिम् ।</div>
<div class="introduction-line">चकार निजभक्तानां बुद्धिशाणत्वसिद्धये ॥9॥</div>
</div>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I09">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_I09" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_I09" data-id="AV_C02_S02_I09_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१०सु०- यद्येवं तर्ह्येतेषां सुदृढनिरूढानां समयानां सर्वथोत्सादनस्याशक्यत्वात् व्यर्थेयं निराकृतिरित्यत आह
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_I09"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_I09
| id       = AV_C02_S02_I09_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१०सु०- यद्येवं तर्ह्येतेषां सुदृढनिरूढानां समयानां सर्वथोत्सादनस्याशक्यत्वात् व्यर्थेयं निराकृतिरित्यत आह


तथापीति
तथापीति
Line 7,073: Line 7,205:
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०-</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०-</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ रचनानुपपत्तेश्च नानुमानम् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ रचनानुपपत्तेश्च नानुमानम् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं समर्थितः पादारम्भः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं समर्थितः पादारम्भः ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A001" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="रचनानुपपत्त्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A001"></span><h4 class="gr-section-head">रचनानुपपत्त्यधिकरणम्</h4>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A001">
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">चेतनाचेतनं तत्त्वद्वयमेव निरीश्वराः ।</span><span class="shloka-line">आहुस्तत्पञ्चपञ्चत्वविभागस्थमचेतनम् ॥10॥</span></span></div>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A001"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A001
| id      = AV_C02_S02_A001_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">तत्राद्याधिकरणे निरीश्वरसाङ्ख्यमतं निराक्रियते । न च तत्स्वरूपाज्ञाने दूषणं सुबोधं भवति इत्यतः तन्मतस्थितिं तावद्दर्शयति


चेतनेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">चेतनं तदसङ्ख्यातं भिन्नमन्यद्भिदोज्झितम् ।</span><span class="shloka-line">अचेतनस्य कर्तृत्वं स्वातन्त्र्येण निगद्यते ॥11 ॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">परस्परविभेदश्च कार्याणामालयं भवेत् ।</span><span class="shloka-line">भोक्तृतां चेतनस्याहुः केचित् तामपि नापरे ॥12॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- चेतनाचेतनं तत्त्वद्वयमेव निरीश्वराः । आहुः</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">चेतनमचेतनं चेति द्वन्द्वैकवद्भावः ।
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वरूपचैतन्यबलात् स्वप्रकाशाच्च भोगिताम् ।</span><span class="shloka-line">प्रकृतेश्च स्वरूपस्य विवेकाग्रहमेव तु ॥13॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अभोगवादिनो भोगमाहुर्भेदग्रहात् तयोः ।</span><span class="shloka-line">भोगिनां मुक्तिरुद्दिष्टा स एवाभोगवादिनाम् ॥14॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईशस्यासङ्ग्रहादेव न युक्तौ तावुभावपि ।</span><span class="shloka-line">चेतनेच्छानुसारेण यदा दृष्टः पटोद्भवः ॥15॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एतादृशत्वमन्यस्य वस्तुत्वात् केन वार्यते ।</span><span class="shloka-line">न च काचित्प्रोमोक्तार्थे श्रुतिरेव प्रमा हि नः ॥16॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आप्तत्वमुक्तमार्गेण वक्तुर्नैवोपपद्यते ।</span><span class="shloka-line">अप्रामाण्यस्वतस्त्वस्य स्वीकारादपि मायिवत् ॥17॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वोक्ताखिलनिषेधी स्यान्न च किञ्चित् प्रसिद्ध्यति ।</span><span class="shloka-line">‘‘इदं नाचेतनवशं वस्तुत्वात् प्रतिपन्नवत्’’ ॥18॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इत्येव प्रतिषिद्धस्य केन मूलाऽनुमा भवेत् ।</span><span class="shloka-line">स्वतन्त्रवृत्ती रचना सा चैवाचेतने कुतः ॥19॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अचेतनत्वं स्वातन्त्र्यमिति चात्मप्रमाहतम् ।</span><span class="shloka-line">स्वेच्छानुसारितामेव स्वातन्त्र्यं हि विदो विदुः ॥20॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कुत इच्छाऽचेतनस्य सेच्छं चेत् किमचेतनम् ।</span><span class="shloka-line">इच्छाम्यहमिति ह्येव निजानुभवरोधतः ॥21॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अचेतनेच्छापगता यदि भेदाग्रहोऽत्र च ।</span><span class="shloka-line">कथं स न(कथं न स) घटस्य स्यान्मनो म इति भेदतः ॥22॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मनसोऽपि गृहीतत्वात् उभयात्मकता यतः ।</span><span class="shloka-line">कामस्य तु ‘मनः कामः’ प्रियाप्रियविभेदतः ॥23॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">द्वैविध्यं दृश्यते चास्य तस्माद्भेदाग्रहः कुतः ।</span><span class="shloka-line">रचनानुपपत्तेस्तन्न सर्वज्ञानुमागतम् ॥24॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अचेतनं जगत्कर्तृ पयोऽम्ब्वादि च नोपमा ।</span><span class="shloka-line">एतत्प्रशास्ति वचनाच्चेतनाचेतनस्य च ॥25॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">द्वैविध्येऽपि तु कामादेः कुतः स्वामित्वमात्मनः ।</span><span class="shloka-line">साक्षादनुभवारूढं शक्यतेऽपोदितुं क्वचित् ॥26॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इच्छास्वामित्वमेवोक्तमिच्छावत्वं न चापरम् ।</span><span class="shloka-line">किञ्चित् तद्वशगत्वेऽपि स्वामित्वं लोकवद्भवेत् ॥27॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वात्मतन्त्रकामादेः किमुतैव परेशितुः ।</span><span class="shloka-line">न चानुभवगं कामस्वामित्वं वेदवागपि ॥28॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">शक्ताऽपवदितुं तस्मात् सा तदन्याभिधायिनी ।</span><span class="shloka-line">मोक्षकामो भवेदन्यो यदि मुक्ताद्भविष्यतः ॥29॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मोक्षकामस्य किं तेन स्वनाशार्थं च को यतेत् ।</span><span class="shloka-line">कर्तृत्वं यस्य तस्यैव भोक्तृत्वमुपलभ्यते ॥30॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विभागे च तयोर्मानं नैव किञ्चित् क्वचिद्भवेत् ।</span><span class="shloka-line">सर्वमानविरोधैकदुर्दीक्षादीक्षितस्त्वयम् ॥31॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V01" data-block-id="AV_C02_S02_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मायावाद्युपमां यायात् तच्च शब्दान्निराकृतः ।</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A001" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A001" data-id="AV_C02_S02_A001_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">तत्राद्याधिकरणे निरीश्वरसाङ्ख्यमतं निराक्रियते । न च तत्स्वरूपाज्ञाने दूषणं सुबोधं भवति इत्यतः तन्मतस्थितिं तावद्दर्शयति
 
चेतनेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- चेतनाचेतनं तत्त्वद्वयमेव निरीश्वराः । आहुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">चेतनमचेतनं चेति द्वन्द्वैकवद्भावः ।


आहुः
आहुः
Line 8,726: Line 8,896:
<p class="gr-vyakhya-para">११४सु०- अ(त्रानीश्व)त्र निरीश्वरसाङ्ख्यैकदेशिनां पुरुषोपसर्जनप्रकृतिकर्तृकत्ववादिनां मतमपाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११४सु०- अ(त्रानीश्व)त्र निरीश्वरसाङ्ख्यैकदेशिनां पुरुषोपसर्जनप्रकृतिकर्तृकत्ववादिनां मतमपाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्हि  तदनन्तरमेवेदमारम्भणीयम् । सत्यम्, तथाऽप्यभ्यधिकाशङ्कानुसारेण इयमुक्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्हि  तदनन्तरमेवेदमारम्भणीयम् । सत्यम्, तथाऽप्यभ्यधिकाशङ्कानुसारेण इयमुक्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । परमचेतनस्य भगवत एव सर्वकर्तृत्वं प्रागुक्तम् । तस्य केवलप्रकृतिकर्तृकत्ववादः साक्षाद्विरोधीति प्रथममपाकृतः । तत्र मा भूत् केवलस्याचेतनस्य प्रधानस्य जगत्कर्तृत्वम्, ईश्वरानुगृहीतस्य तु भविष्यतीत्याशङ्का द्वितीयाधिकरणे (निरस्ता) निराकृता । मा भूदचेतनस्य कर्तृत्वं किन्तु शरीरस्यैव चैतन्याश्रयस्य कर्तृत्वमस्त्वित्याशङ्क्य शरीरस्य चैतन्याश्रयताऽयोगात् पुनस्तदवस्थः कर्तृत्वायोग इति तृतीयेऽभिहितम् । इदानीं तु केवलस्याचेतनस्य कर्तृत्वायोगेऽपि चेतनसन्निधानेन तदुपपत्तेः किमीश्वरे(णेत्या)णेत्येषा शङ्का निराक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । परमचेतनस्य भगवत एव सर्वकर्तृत्वं प्रागुक्तम् । तस्य केवलप्रकृतिकर्तृकत्ववादः साक्षाद्विरोधीति प्रथममपाकृतः । तत्र मा भूत् केवलस्याचेतनस्य प्रधानस्य जगत्कर्तृत्वम्, ईश्वरानुगृहीतस्य तु भविष्यतीत्याशङ्का द्वितीयाधिकरणे (निरस्ता) निराकृता । मा भूदचेतनस्य कर्तृत्वं किन्तु शरीरस्यैव चैतन्याश्रयस्य कर्तृत्वमस्त्वित्याशङ्क्य शरीरस्य चैतन्याश्रयताऽयोगात् पुनस्तदवस्थः कर्तृत्वायोग इति तृतीयेऽभिहितम् । इदानीं तु केवलस्याचेतनस्य कर्तृत्वायोगेऽपि चेतनसन्निधानेन तदुपपत्तेः किमीश्वरे(णेत्या)णेत्येषा शङ्का निराक्रियते ।</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A002" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="अन्यत्राभावाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A002"></span><h4 class="gr-section-head">अन्यत्राभावाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">साङ्ख्यस्तु सेश्वरो ब्रूते क्षेत्रानुग्रहशक्तिमान् ॥32॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अस्तीश्वरः स्वयंभातः क्लेशकर्मादिवर्जितः ।</span><span class="shloka-line">क्षेत्रशक्तिमती चैव प्रकृतिर्बीजशक्तिमान् ॥33॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">जीवः पर्जन्यवद्दैवशक्तिमानीश्वरः स्मृतः ।</span><span class="shloka-line">पृथिवीवत्प्रधानं तज्जीवः सन्निधिमात्रतः ॥34॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">बीजावपनकर्तैवेत्यत(बीजावपनकर्तेवेत्यत्र) प्राह स्वयं प्रभुः ।</span><span class="shloka-line">अन्यत्र काऽपि शक्तिर्न स्वातन्त्र्येणेश एव हि ॥35॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">शक्तीस्ताः प्रेरयत्यञ्जस्तदधीनाश्च सर्वदा ।</span><span class="shloka-line">सत्ता प्रधानपुरुषशक्तीनां च प्रतीतयः ॥36॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रवृत्तयश्च ताः सर्वा नित्यं नित्यात्मना यतः ।</span><span class="shloka-line">तथा नित्यतया नित्यं नित्यशक्त्या स्वयेश्वरः ॥37॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नियामयति नित्यं च ‘न ऋते त्वद्’ इति श्रुतेः ।</span><span class="shloka-line">स्वभावजीवकर्माणि द्रव्यं कालः श्रुतिः क्रियाः ॥38॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यत्प्रसादादिमे सन्ति न सन्ति यदुपेक्षया ।</span><span class="shloka-line">इति श्रुतेर्न सत्ताद्या अपि नारायणं विना ॥39॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V02" data-block-id="AV_C02_S02_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तत्पतञ्जलिविन्ध्यादिमतं न पुरुषार्थदम् ।</span></span></div>
 
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A003" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="अभ्युपगमाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A003"></span><h4 class="gr-section-head">अभ्युपगमाधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">चार्वकैरुच्यते मानमक्षजं नापरं क्वचित् ॥40॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">देह आत्मा, पुमर्थश्च कामार्थाभ्यां विना न हि ।</span><span class="shloka-line">यदैवं दर्शनेनास्य कोऽर्थः प्रत्यक्षगोचरः ॥41॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">लब्धस्तेनैव हि नरैः शास्त्रात् किं मोहनं विना ।</span><span class="shloka-line">स्वपरार्थविहीनत्वात् स्वमतेनैव निष्फलम् ॥42॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">किमित्युन्मत्तवच्छास्त्रं वृथा प्रलपति स्वयम् ।</span><span class="shloka-line">देहादन्योऽनुभवत आत्मा भाति शरीरिणाम् ॥43॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मम देह इति व्यक्तं ममार्थ इतिवत् सदा ।</span><span class="shloka-line">प्रत्यक्षस्यैव मानत्वमिति केनावसीयते ॥44॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि तत्साधकं वेदप्रामाण्ये न कथं भवेत् ।</span><span class="shloka-line">न चान्यामानता क्वाऽपि प्रमाणेनावसीयते ॥45॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V03" data-block-id="AV_C02_S02_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वमतेनार्थरहित उपेक्ष्यः पक्ष ईदृशः ।</span></span></div>
 
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A004" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="पुरुषाश्माधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A004"></span><h4 class="gr-section-head">पुरुषाश्माधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V04" data-block-id="AV_C02_S02_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सन्निधानाच्चेतनस्य वर्तते यद्यचेतनम् ॥46॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V04" data-block-id="AV_C02_S02_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तथाऽप्यबुद्धिपूर्वत्वादुक्तदोषः समो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">अङ्गित्वं पुरुषस्यैव सर्वैरप्यनुभूयते(सर्वैरेवानुभूयते) ॥47॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V04" data-block-id="AV_C02_S02_V04" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तदङ्गत्वोक्तितश्चैव स्यात् सर्वस्यापलापकः ।</span><span class="shloka-line">किमु सर्वेश्वरस्यास्य ह्यपलापाद्यतोऽखलिम् ॥48॥</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A004">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A004" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A004" data-id="AV_C02_S02_A004_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">११५सु०- तन्मतरीतिः सूत्र एवोक्तेति तदेव व्याचष्टे
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A004"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A004
| id       = AV_C02_S02_A004_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">११५सु०- तन्मतरीतिः सूत्र एवोक्तेति तदेव व्याचष्टे


सन्निधानादिति
सन्निधानादिति
Line 8,807: Line 9,011:
अखिल
अखिल


प्रमाणं योगिप्रत्यक्षानुमानागमात्मकं सर्वकर्तारमीश्वरं प्रतिपादयति, तस्मादिति पूर्वेण सम्बन्धः ॥</p>
प्रमाणं योगिप्रत्यक्षानुमानागमात्मकं सर्वकर्तारमीश्वरं प्रतिपादयति, तस्मादिति पूर्वेण सम्बन्धः ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A005" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="अन्यथानुमित्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A005"></span><h4 class="gr-section-head">अन्यथानुमित्यधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V05" data-block-id="AV_C02_S02_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अङ्गित्वं यदि तस्यैव स्वातन्त्र्यं चेन्न चाखलिम् ।</span><span class="shloka-line">तत्प्रेरणेऽप्यशक्तत्वात् स्वतन्त्रोऽन्यो ह्यपेक्षितः ॥49॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V05" data-block-id="AV_C02_S02_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न च स्वातन्त्र्यमस्यैव प्रत्यक्षादिविरोधतः ।</span><span class="shloka-line">हिताक्रियादिदोषाच्च(हिताकृत्यादिदोषाच्च) भद्रं नानीश्वरं मतम् ॥50॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V05" data-block-id="AV_C02_S02_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">संसारिणोऽन्यं सर्वेशं सर्वशक्तिमनौपमम् ।</span><span class="shloka-line">चेतनाचेतनस्यास्य सत्त्वादेस्तदधीनताम् ॥51॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V05" data-block-id="AV_C02_S02_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नाङ्गीकुर्वन्ति ये तेषां सर्वेषां च समा इमे ।</span><span class="shloka-line">तस्माच्छ्रुतिप्रमाणेन युक्तिभिश्च परो हरिः ॥52॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V05" data-block-id="AV_C02_S02_V05" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अङ्गीकार्यतमो नित्यं सर्वैरपि सुनिश्चितम् ।</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A005">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A005" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A005" data-id="AV_C02_S02_A005_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१२१ सु०- प्रकृत्युपसर्जनपुरुषकर्तृत्ववादिनां निरीश्वरसाङ्ख्यैकदेशिनां मतम् अत्र निराक्रियते ।</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A005"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A005
| id       = AV_C02_S02_A005_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१२१ सु०- प्रकृत्युपसर्जनपुरुषकर्तृत्ववादिनां निरीश्वरसाङ्ख्यैकदेशिनां मतम् अत्र निराक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि अश्मानय(नप्र)नादिप्रवृत्तौ तावत्पुरुषस्य प्राधान्यं शरीरस्य च उपसर्जनत्वमनुभवसिद्धमित्युक्तम् । तथा च तद्दृष्टान्तेन महदादिकार्यमपि प्रकृत्युपसर्जनपुरुषकर्तृकमनुमीयते । पुरुषस्य च चेतनत्वेन न कर्तृत्वानुपपत्तिः । सुषुप्त्यादौ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि अश्मानय(नप्र)नादिप्रवृत्तौ तावत्पुरुषस्य प्राधान्यं शरीरस्य च उपसर्जनत्वमनुभवसिद्धमित्युक्तम् । तथा च तद्दृष्टान्तेन महदादिकार्यमपि प्रकृत्युपसर्जनपुरुषकर्तृकमनुमीयते । पुरुषस्य च चेतनत्वेन न कर्तृत्वानुपपत्तिः । सुषुप्त्यादौ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">च कर्तृत्वानुपलम्भात् प्रकृतिरुपसर्जनभूताऽङ्गीकरणीया । एवञ्च किमीश्वरेणेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">च कर्तृत्वानुपलम्भात् प्रकृतिरुपसर्जनभूताऽङ्गीकरणीया । एवञ्च किमीश्वरेणेति ।</p>
Line 8,940: Line 9,146:
इत्युक्तम् ।</p>
इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रथमाध्यायव्युत्पादितेन स्वपक्षसाधनेनात्र व्युत्पादितेन परपक्षोपालम्भेन च यथालक्षितं ब्रह्म सिद्धमित्याशयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रथमाध्यायव्युत्पादितेन स्वपक्षसाधनेनात्र व्युत्पादितेन परपक्षोपालम्भेन च यथालक्षितं ब्रह्म सिद्धमित्याशयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२८सु०- नन्वेवं तर्हि उत्तराधिकरणानामनारम्भ एव, निराकरिष्यमाणै(रु)रप्युक्तविशेषणस्येश्वरस्यानभ्युपगतत्वादिति चेत् । सत्यम् । तथाऽपि तन्मतानामत्यन्तहेयताप्रदर्शनाय दूषणान्तराणि व्युत्पादयितुमुत्तरो ग्रन्थः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२८सु०- नन्वेवं तर्हि उत्तराधिकरणानामनारम्भ एव, निराकरिष्यमाणै(रु)रप्युक्तविशेषणस्येश्वरस्यानभ्युपगतत्वादिति चेत् । सत्यम् । तथाऽपि तन्मतानामत्यन्तहेयताप्रदर्शनाय दूषणान्तराणि व्युत्पादयितुमुत्तरो ग्रन्थः ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A006" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="वैशेषिकाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A006"></span><h4 class="gr-section-head">वैशेषिकाधिकरणम्</h4>
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A006">
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नित्यज्ञानप्रयत्नेच्छं सङ्ख्याद्यैरपि पञ्चभिः ॥53॥</span></span></div>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A006"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A006
| id      = AV_C02_S02_A006_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ वैशेषिकाधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ महद्दीर्घवद्वा ह्रस्वपरिमण्डलाभ्याम् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- अत्र परमाण्वारम्भवादिनां वैशेषिकादीनां मतमपाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु वैशेषिकादयः परमेश्वरमङ्गीकुर्वन्त्येव, तत्कथं तन्निरासायाधिकरणारम्भः इत्याशङ्क्य यद्यपीश्वरं स्वरूपेणाङ्गीकुर्वन्ति तथाऽपि तद्धर्मेषु सुखादिषु विप्रतिपद्यन्त एव, तथा सृष्टिप्रलयादिविधिं चान्यथा मन्यन्ते, इत्यतो युक्तस्तन्निरासायाधिकरणारम्भः इत्याशयवांस्तन्मतमुपन्यस्यति


नित्येति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">युक्तमीशं वदन्तोऽन्ये(वदन्त्यन्ये) तदिच्छादृष्टचोदिताः ।</span><span class="shloka-line">परमाणवश्चतुर्वर्गाः संयुज्यन्ते द्विशोऽखिलाः ॥54॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">परमाणुद्वयेनैव द्य्वणुकं नाम जायते ।</span><span class="shloka-line">द्य्वणुकत्रयेण त्र्यणुकं तैश्चतुर्भिस्तदात्मकम् ॥55॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्यज्ञानप्रयत्नेच्छं सङ्ख्याद्यैरपि पञ्चभिः युक्तमीशं वदन्तोऽन्ये</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ईशं वदन्तोऽन्ये


इत्याहुरि ति वक्ष्यमाणेनान्वयः । नित्या ज्ञानप्रयत्नेच्छा यस्यासौ तथोक्तः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ततस्त्वनियमेनैव खण्डावयविनां भवः </span><span class="shloka-line">ततश्चानियमेनैव सर्वावयविसम्भवः ॥56॥</span></span></div>


सङ्ख्याद्यैः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कारणं समवाय्याख्यं परमाण्वादिरत्र(परमाण्वादि तत्र हि) हि ।</span><span class="shloka-line">ईशेच्छादृष्टकालास्तु निमित्तं कारणं मतम् ॥57॥</span></span></div>


सङ्ख्यापरिमाणपृथक्तवसंयोगविभागैः । सावधारणं चैतत् । एवम् अष्टगुणकमेव वदन्त इति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सामान्यान्त्यविशेषौ समवायश्च तत्त्रयम् ।</span><span class="shloka-line">नित्यं, क्रिया अनित्याश्च(अनित्यास्तु) गुणद्रव्ये द्विरूपके ॥58॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">नित्यद्रव्याश्रितान्येकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यान्येव, द्वित्वद्विपृथक्तवादीनि संयोगविभागौ च सर्वत्रानित्या एवेति सिद्धत्वात् सङ्ख्यादौ विद्यमानोऽपि नित्यानित्यत्वविभागो नाभिहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानादीनां तु जीवाश्रितानामनित्यत्वादत्र नित्यत्वसङ्कीर्तनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- यद्यपि केचिदीश्वरं षड्गुणमाचक्षते तथाऽपि न तत्परमं मतमित्यष्टगुणत्वमेवोपन्यस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमात्रेयस्य ज्ञानानित्यत्वमपि नोपन्यस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा नित्यत्वसङ्कीर्तनं गुणान्तराभावे युक्तित्वेन कृतम् । तथा हि । जीवात्मानो बुद्धिसुखदुःखेच्छाद्वेषप्रयत्नधर्माधर्मभावनाभिर्नवभिर्विशेषगुणौर्युक्ताः । तत्र नित्ययथार्थज्ञानस्य मोहाभावात् तत्प्रभवस्य द्वेषस्याभावः, तदभावे तन्मूलयोर्धर्माधर्मयोरभावः । इच्छाया अपि मोहाभावेनारागरूपत्वान्न धर्मादिकारणत्वम्, धर्माद्यभावे तत्कार्ययोः सुखदुःखयोरभाव एव । नित्यज्ञानत्वादेव स्मृत्यसम्भवेन कल्पकाभावात् भावनाया अप्यभाव इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा नित्यत्वेन ज्ञानादीनामखण्डत्वं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३सु०- एवमीश्वरविषयां विप्रतिपत्तिम् उपन्यस्य सृष्टिविषयाम् उपन्यस्यति


तदिच्छेति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कार्ये गुणक्रियाणां तु समवाय्यन्यकारणम् ।</span><span class="shloka-line">कारणस्था गुणाद्यास्तु संयोगो द्रव्यकारणम् ॥59॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तदिच्छादृष्टचोदिताः परमाणवश्चतुर्वर्गाः संयुज्यन्ते द्विशोऽखिलाः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">महाप्रलये हि वक्ष्यमाणो नित्यवर्गोऽनित्याश्च धर्माधर्मसंस्कारादयोऽवतिष्ठन्ते । ततो ब्रह्मवर्षशतान्ते प्राणिनां भोगभूतये महेश्वरस्य सिसृक्षा सञ्जायते । तया च सर्वात्मगता धर्माधर्मलक्षणादृष्टादयो लब्धवृत्तयो भवन्ति । ततस्तदिच्छया =  सिसृक्षालक्षणेश्वरेच्छया अदृष्टैः = अदृष्टवदात्मसंयोगैश्चेति यावत् ।


चोदिताः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एवं स्थितेऽपि सिद्धान्ते विशेषस्तत्र कल्पितः ।</span><span class="shloka-line">द्य्वणुके परमाणौ च ह्रस्वत्वं परिमण्डलम् ॥60॥</span></span></div>


प्रेरिताः, क्रियावन्त इति यावत् ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न कारणं कार्यगुणे वैरूप्यं तत्र कारणम् ।</span><span class="shloka-line">इत्याहुस्तानथोवाच विद्याधीशः स्वयं प्रभुः ॥61॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्राक् प्रविभक्ततयाऽवस्थिताः


परमाणवश्चतुर्वर्गाः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">महत्त्वं चैव दीर्घत्वं त्र्यणुकाद्येषु कल्पितम् ।</span><span class="shloka-line">तस्माच्च सदृशं कार्यं तत्कार्येषूपजायते ॥62॥</span></span></div>


पार्थिवाः पाथसीयास्तैजसा वायवीयाश्च
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यथा तथैव ह्रस्वत्वात् पारिमाण्डिल्यतोऽपि हि ।</span><span class="shloka-line">जायेत सदृशं कार्ये परिमाणं समत्वतः ॥63॥</span></span></div>


द्विशः संयुज्यन्ते ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चेन्महत्वतश्चैव दीर्घत्वादपि नो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">सदृशस्य हि कार्यस्य नैव योगः कथञ्चन ॥64॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र परमाणव इत्येवोक्ते मनसामपि ग्रहणं स्यात् । तेषां संयोगसद्भावेऽपि वक्ष्यमाणं द्रव्यारम्भकत्वं गगनवदस्पर्शवत्त्वादयुक्तम्, अतस्तद्व्यावृत्तये चतुर्वर्गाः इत्युक्तम् । यद्वा सजातीयसंयोग एव द्रव्यारम्भको त्वन्य इति अनेन सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिला इति


द्विशः संयोगे नियमवचनम् । ये परमाणवो द्रव्यारम्भाय संयुज्यन्ते तेऽखिला
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अप्रत्यक्षत्वमेव(अप्रत्यक्षत्वमेवं) स्याद्यतः कार्येष्वणुत्वतः </span><span class="shloka-line">इति चेन्न महत्त्वं च परमाणावणावपि ॥65॥</span></span></div>


द्विशो द्वौ द्वावेवेति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कथं त्र्यणुकपूर्वेषु नाणुत्वमपि कथ्यते ।</span><span class="shloka-line">प्रत्यक्षत्वतदन्यत्वे पुरुषापेक्षयाऽखिले ॥66॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">४सु०- ततः किमित्यत आह


परमाण्विति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अणुत्वं च महत्त्वं च यतो वस्तुव्यपेक्षया ।</span><span class="shloka-line">तारतम्यस्थिता यस्मात् पदार्थाः सर्व एव ॥67॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- परमाणुद्वयेनैव द्व्यणुकं नाम जायते द्व्यणुकत्रयेण त्र्यणुकं तैश्चतुर्भिस्तदात्मकम् । ततस्त्वनियमेनैव खण्डावयविनां भवः । ततश्चानियमेनैव सर्वावयविसम्भवः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणुपुञ्जवादं परिणामवादमनियमवादं


एव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यथा महत्त्वविश्रान्तिस्तथाऽणुत्वस्य चेष्यते ।</span><span class="shloka-line">परिमाणत्वतश्चेन्न महत्त्वस्यापि विश्रमः ॥68॥</span></span></div>


शब्देन व्यावर्तयति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">दृश्यतेऽनन्त इत्येव तथानन्त्यमणावपि </span><span class="shloka-line">न महत्तत्वगुणत एतावानिति हीश्वरः ॥69॥</span></span></div>


परमाणुद्वयेनैव,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">परिच्छिन्नस्तथाणोश्च नैतावद्भागता क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">विश्रान्तो यद्यनन्तांशः कश्चिदस्तीति गम्यते ॥70॥</span></span></div>


न तु निरन्तरतयोत्पन्नपरमाणुद्वयं, नापि परमाणुद्वयमेव संयुक्तमासादितपरिणामविशेषं, न च त्रयादिनेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नावसाययितुं शक्यो विरोधादेव केवलम् </span><span class="shloka-line">केवलं साक्षिमानेन कालो देशोऽपि नान्तवान् ॥71॥</span></span></div>


जायते
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अपर्यवसितिश्चाणोर्दृश्यते साक्षिणा द्वयोः ।</span><span class="shloka-line">यदि नो साक्षिगम्यं तन्महत्त्वं केन गम्यते ॥72॥</span></span></div>


इत्यसत्कार्यवादं सूचयति । जात्यपेक्षयैकवचनम् । ततश्च संयुक्तसजातीयपरमाणुद्वयैः ततोऽत्यन्तभिन्नानि तत्समवेतानि प्रागसन्त्येव द्व्यणुकनामकानि द्रव्याण्युत्पद्यन्त इत्यर्थः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विश्रान्तिस्तारतम्येन दृश्यते ह्यनुमानतः ।</span><span class="shloka-line">यद्यागमादनन्तं तन्महत्त्वमवगम्यते ॥73॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यण्युकत्रयेण त्र्यणुकं,


जायते इत्यनुवर्तते, एवेति च । अत्रापि पूर्ववद् व्याख्यानम् । अणुत्वपरिमाणस्य परमाणौ द्व्यणुके च साम्याद् द्व्यणुकसंज्ञावत् त्र्यणुकसंज्ञाऽप्युपपद्यत एव ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनन्तमेव चाणुत्वं कुतो नैवावसीयते ।</span><span class="shloka-line">महत्त्वाणुत्वयोर्नैव विश्रान्तिरुपलभ्यते ॥74॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">तैः


सजातीयैः संयुक्तैः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्यदेव ह्यनन्तत्वं महत्त्वाणुत्वयोः समम् ।</span><span class="shloka-line">बहुत्वाल्पत्वयोर्यद्वत् सङ्ख्यायामुपलभ्यते ॥75॥</span></span></div>


चतुर्भिः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आनन्त्यमेकभागानां तावत्त्वं ह्येव गम्यते ।</span><span class="shloka-line">अणीयांश्च महीयांश्च भगवानागमोदितः ॥76॥</span></span></div>


त्र्यणुकैः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आनन्त्यवाचकः शब्दो द्विधाऽऽनन्त्येऽपि मानताम् ।</span><span class="shloka-line">याति नैव, गुणाल्पत्वं कालाल्पत्वं च मानगम् ॥77॥</span></span></div>


तदात्मकं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वकालगतस्याल्पकालेऽपि स्यादवस्थितिः ।</span><span class="shloka-line">महागुणस्य चाल्पोऽपि गुणः स्यादिति चेद्भवेत् ॥78॥</span></span></div>


चतुरणुकात्मकं, द्रव्यं  जायते त्र्यणुकेष्वणुसंज्ञोपचारात् । केचित् द्व्यणुकैरेव चतुरणुकारम्भमभ्युपयन्ति । तन्मतानुसारेण तैर्द्व्यणुकैरिति व्याख्येयम् ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तावत्त्वमेव नैव स्याद्देशेऽप्येतन्न नो मतम् ।</span><span class="shloka-line">महतोऽल्पत्वमपि हि व्योमवत् प्राह वेदवित् ॥79॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकानि त्रीणि (द्रव्यं) यत्कार्यमारभन्ते तत् त्र्यणुकम् । चतुर्भिरारब्धं चतुरणुकमिति । अत्र च संज्ञा मुख्यैव । ततः त्र्यणुकेभ्यश्चतुरणुकेभ्यो वा । तुशब्दो विशेषार्थः । तमेवाह


अनियमेनैव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यद्यल्पदेशसंस्थानं न सर्वत्रापि नो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">स्थितस्य ह्यल्पदेशेषु सर्वगत्वं भवेत् ध्रुवम् ॥80॥</span></span></div>


एतावदि्भरेवेति सङ्ख्यानियमं विनेत्यर्थः द्रव्यसमवायिकारणानि कार्यद्रव्याणि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकत्राप्यनवस्थस्य कुत एवाखलिस्थता </span><span class="shloka-line">शून्यत्वमेव तस्य स्याद्यस्यैकत्रापि न स्थितिः ॥81॥</span></span></div>


खण्डावयविनः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतो नाणुत्वविश्रान्तिर्न महत्त्वस्य च क्वचित् </span><span class="shloka-line">उभयानन्त्ययुक् तस्मात् यदि मुख्यं महद्भवेत् ॥82॥</span></span></div>


त्र्यणुकादेरन्त्यावयविनश्च मध्ये</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तच्च ब्रह्म परं साक्षात् सर्वानन्त्ययुतं सदा ।</span><span class="shloka-line">यदि साक्षी स्वयम्भातो न मानं केन गम्यते ॥83॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">नैकमेव खण्डावयवि किन्तु अनियमेनानेकान्यपि भवन्तीति सूचयितुं बहुवचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः तैः खण्डावयविभिश्च


अनियमेनैव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अक्षजादेश्च मानत्वमनवस्थान्यथा(मनवस्थाऽथवा) भवेत् ।</span><span class="shloka-line">अतः सर्वपदार्थानां भागाः सन्त्येव सर्वदा ॥84॥</span></span></div>


सङ्ख्यानियमं विनैव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वदिक्ष्वपि सम्बन्धादविभागः पराणुता ।</span><span class="shloka-line">तत्संयोगादनियतात् पदार्थानां जनिर्भवेत् ॥85॥</span></span></div>


सर्वावयवि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">द्वयोरेव तु संयोग इति केनावसीयते ।</span><span class="shloka-line">कारणस्य गुणास्तेन भवेयुः कार्यगा अपि ॥86॥</span></span></div>


नामन्त्यावयविनां शरीरेन्द्रियविषयाणां
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तारतम्येन सर्वेऽपि महान्तश्चाणवो यतः ।</span><span class="shloka-line">न च तत्प्रोक्तसृष्टौ तु मानं केवलकल्पना ॥87॥</span></span></div>


सम्भवः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कथं साक्षिमितस्यास्य शक्नुयात् वारणे क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">यदि साक्षिमितं नैतन्नानुमा तत्र वर्तते ॥88॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">तदनेन द्रव्योत्पत्तिरभिहिता । गुणानां कर्मणां च स्वाश्रयद्रव्येषूत्पादो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५सु०- सर्वमपि कार्यं भावरूपं कारणत्रितयजन्यम् । कारणानि च समवाय्यसमवायिनिमित्तनामानि । तत्र य(त्सम)त्र समवेतं कार्यमुत्पद्यते तत्समवायिकारणम् । तत्स्वरूपेण दर्शयति


कारणमिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एवानुमा भवेत् ।</span><span class="shloka-line">यत्र नास्ति पदन्यासः कस्तं विषयमाप्नुयात् ॥89॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">देशान्तरादिशब्दाश्च शशशृङ्गादिशब्दवत् ।</span><span class="shloka-line">सदृशं च सजातीयं नास्मत्पक्षे किमेव हि ॥90॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कारणं समवाय्याख्यं परमाण्वादिरत्र हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र द्व्यणुकादिकार्योत्पत्तौ परमाण्वादिद्रव्यपदार्थः समवायि


कारणम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">येनैव च प्रकारेणात्यसिद्धमनुमीयते </span><span class="shloka-line">तेनैव शशशृङ्गादेः शक्यमस्तित्वकल्पनम् ॥91॥</span></span></div>


कुतः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रत्यक्षमागमो वाऽपि भवेद्यत्र नियामकः </span><span class="shloka-line">सैव व्याप्तिर्भवेन्मानं नान्या सन्दिग्धमूलतः ॥92॥</span></span></div>


अत्र
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सहदर्शनमात्रेण न व्याप्तिरवसीयते ।</span><span class="shloka-line">यदैवाव्यतिरेकेऽस्य(यदैवाव्यतिरेकस्य) ह्यक्षजं वाऽऽगमो भवेत् ॥93॥</span></span></div>


परमाण्वादौ द्रव्ये,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तन्निर्धारितयुक्तिर्वा व्याप्तिः सैवापरा न हि ।</span><span class="shloka-line">अन्यथा सप्तमरसभावोऽप्यनुमयाऽऽपतेत् ॥94॥</span></span></div>


हि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनिष्टानि च सर्वाणि ह्यनुमा कामचारिणी ।</span><span class="shloka-line">कार्यकारणयोश्चैव गुणादेः पञ्चकस्य च ॥95॥</span></span></div>


यस्मात्, सर्वकार्यं समवेतमुत्पद्यते तस्मादिति शेषः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भिन्नस्यैव तु सम्बन्धः समवायोऽन्य ईर्यते ।</span><span class="shloka-line">भिन्नत्वसाम्यतस्तस्य ताभ्यां योगो भवेद् ध्रुवम् ॥96॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">६सु०- समवाय्यसमवायिव्यतिरिक्तं कारणं निमित्तम् । तदुदाहरति


ईशेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स स्वनिर्वाहकश्चेत् स्याद् द्रव्यमेव तथा न किम् ।</span><span class="shloka-line">विशेषस्तद्गतत्वादिर्यद्यभिन्नेवसीयते ॥97॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">गुणक्रियादिरूपस्य निषेधः केन हेतुना ।</span><span class="shloka-line">द्रव्यमेव ततो$नन्तविशेषात्मतया सदा ॥98॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशेच्छादृष्टकालास्तु निमित्तं कारणं मतम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निमित्तं तु


इत्यन्वयः । इदं च सर्वकार्यसाधारणं निमित्तं दर्शितम् । एवमन्यदपि द्रष्टव्यम्, यथा तुरीवेमादिकं पटस्येत्यादि ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नानाव्यवहृतेर्हेतुरनन्तत्वं विशेषतः ।</span><span class="shloka-line">विशेषश्च विशेषी सः स्वेनैव समवायवत् ॥99॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">७सु०- समवायिकारणप्रत्यासन्नमवधृतसामर्थ्यमसमवायिकारणम् । समवायिकारणतत्समवायिकारणयोरन्यतरसमवेतत्वं समवायिकारणप्रत्यासन्नत्वम् । सामर्थ्यावधारणं चानन्यथासिद्धनियतपूर्वभावित्वेन भवति । तच्चासमवायिकारणं द्रव्यं समवायिकारणमि तिवन्नैकोक्त्या वक्तुं शक्यम्, प्रतिकार्यं पृथक्तवात् । अतस्तद्विवेकेन दर्शयितुं तज्ज्ञानस्य कार्यज्ञानसापेक्षत्वात् कार्याकार्यविभागं तावदाह


सामान्येति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कल्पनागुरुतादोषात् पदार्थान्तरता न हि ।</span><span class="shloka-line">कल्पयित्वा षट् पदार्थान् साभावानपि केवलम् ॥100॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकस्मिन् स विशेषश्चेत् किं पूर्वं तस्य विस्मृतिः ।</span><span class="shloka-line">येन प्रत्यक्षसिद्धेन व्यवहारोऽखिलो भवेत् ॥101॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सामान्यान्त्यविशेषौ च समवायश्च तत्त्रयम् । नित्यं क्रिया अनित्याश्च गुणद्रव्ये द्विरूपके ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यत्वानित्यत्वयोः समनियमान्नित्यानित्यविभागोक्त्या कार्याकार्यविभाग एव सिद्ध्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८सु०- षडिमे द्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषसमवायाः भावरूपाः पदार्थाः । अभावः  सप्तमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विधिरूपो भावः । निषेधरूपोऽभावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणाश्रयो द्रव्यम्, समवायिकारणं वा । सामान्यवानसमवायिकारणमस्पन्दात्मा गुणः । चलनात्मकं कर्म । नित्यमेकमने(कानुगतं)कसमवेतं सामान्यम् । नित्येष्वेव द्रव्येष्वेव वर्तन्त एव ये ते (अन्त्य)विशेषाः, अत्यन्तव्यावृत्तिहेतवो वा । अयुतसिद्धयोः सम्बन्धः समवायः, अवश्यमाश्रयाश्रयिभावेनावस्थितावयुतसिद्धौ, नित्यः सम्बन्धो वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९सु०- तत्र


सामान्यमन्त्यविशेषश्च समवायश्च
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भावाभावविभागेन यं विना न कथञ्चन ।</span><span class="shloka-line">एतादृशो विशेषेऽस्मिन् को द्वेषो वादिनां भवेत् ॥102॥</span></span></div>


इत्येतत्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अभेदेन प्रतीतिश्च कार्यकारणपूर्वके ।</span><span class="shloka-line">अभावान्ते पदार्थेऽस्मिन् सविशेषाऽवसीयते ॥103॥</span></span></div>


त्रयं नित्यम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सामान्यादिपदार्थेषु तन्निष्ठत्वादयोऽखिलाः ।</span><span class="shloka-line">कथं धर्मा निवार्यन्ते वस्त्वैक्येऽपि हि वादिभिः ॥104॥</span></span></div>


अकार्यं च ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कार्यस्य तत्तन्निष्ठत्वं गुणादेर्व्यापितादिकः ।</span><span class="shloka-line">कथं विशेषो नैवास्ति स च धर्मोऽपरो यदि ॥105॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">विशेष इत्येवोक्ते द्रव्यगुणकर्मसामान्यानामपि ग्रहणं स्यात् । विशिष्यतेऽनेनेति हि विशेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्रव्यं च दण्डादिकमदण्ड्यादिभ्यो देवदत्तादिकं व्यावर्तयति । गुणश्च निर्गुणाद् द्रव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कर्मापि निष्क्रियान्मूर्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सामान्यं द्विविधं परमपरं च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परं सत्ता प्रचुराश्रयत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपरं द्रव्यत्वादि अल्पाश्रयत्वात् । तत्र परसामान्यस्यानुवृत्तिमात्रहेतुत्वेन सामान्यमात्रत्वेऽप्यपरसामान्यं व्यावृत्तेरपि हेतुत्वाद्विशेषोऽपि भवति । अतः तद्व्यावृत्त्यर्थमन्त्येत्युक्तम् । अन्त्ये द्रव्यादिव्यावर्तकानामभावेऽपि ये व्यावर्तका भवन्ति तेऽन्त्याः । अत्यन्तव्यावृत्तिहेतव इति यावत् । न हि दण्डादिकं तथा, दण्ड्यन्तरादिभ्योऽव्यावर्तकत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०सु०-


क्रिया
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">षट्‍पदार्थातिरेकः स्यात् पदार्थानियमेऽपि हि ।</span><span class="shloka-line">धर्मस्य धर्मसन्तानादनवस्थाखनिर्भवेत्(धर्मसन्तानादनवस्थाकरो भवेत्) ॥106॥</span></span></div>


उत्क्षेपणापक्षेपणाकुञ्चनप्रसरणगमनरूपाः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सामान्यस्यापि सामान्यं गुणस्यापि गुणो ह्यतः ।</span><span class="shloka-line">नाङ्गीकृतः स च यदि नानवस्था क्वचिद्भवेत् ॥107॥</span></span></div>


अनित्याश्च
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अस्मत्पक्षे गुणाद्याश्च तद्वन्ते हि विशेषतः </span><span class="shloka-line">अनन्यत्वान्नानवस्था भेदो नाशे भवेत् तथा ॥108॥</span></span></div>


चशब्दोऽवधारणे । न द्रव्यादिवदुभयरूपा इत्यर्थः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विशेषमेव संश्रित्य विशेषो बलवान् यतः ।</span><span class="shloka-line">दृष्टिप्रमाणतश्चैव विरोधो दर्शने कथम् ॥109॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणा द्रव्याणि च नित्यानित्यभेदेन द्विविधानीति । तथा हि । द्रव्याणि पृथिव्यप्तेजोवाय्वाकाशकालदिगात्ममनांसि । तत्र परमाणुरूपाणि पृथिव्यादीनि चत्वारि, गगनादीनि पञ्च च नित्यानि । द्व्यणुकादिरूपाणि पृथिव्यादीनि चत्वार्यनित्यानीति । गुणाश्चानित्यद्रव्यगता अनित्या एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पार्थिवपरमाणावैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणगुरुत्वानि नित्यानि, रूपरसगन्धस्पर्शानेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वसंस्कारा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(आप्ये च) पाथसीये च रूपरसस्पर्शैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणगुरुत्वद्रवत्वस्नेहा नित्याः, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वसंस्कारा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तैजसे च रूपस्पर्शैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वद्रवत्वसंस्कारा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वायवीये च स्पर्शैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वसंस्कारा अनित्याः, आकाशे चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागशब्दा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">काले दिशि चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनि चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागा बुद्ध्यादयश्च नव अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरात्मनि विशेषोऽभिहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मनसि चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वसंस्कारा अनित्याः । इति विवेकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११सु०- एवं कार्याकार्यविभागमुक्तवा यस्य यदसमवायिकारणं तदाह


कार्य इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विरोधो ह्यविरोधश्च यतो दर्शनमानकौ(दर्शनमानगौ) ।</span><span class="shloka-line">ततो दृष्टे विरोधस्तु सद्भिरापाद्यते कथम् ॥110॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अभिन्नो भगवान् स्वेन तदन्येन विभेदवान् ।</span><span class="shloka-line">नित्या धर्मास्तदीयास्तु सर्वेऽस्मान्नैव भेदिनः ॥111॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्ये गुणक्रियाणां तु समवाय्यन्यकारणम् कारणस्था गुणाद्यास्तु संयोगो द्रव्यकारणम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यकारणग्रहणमुपलक्षणम् । ततश्च


कार्ये
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सामस्त्योच्छेदिनोऽन्यत्र धर्मा उभयरूपिणः ।</span><span class="shloka-line">भावे त एव चोच्छेदात् तदन्ये च समस्तशः ॥112॥</span></span></div>


अकार्ये च द्रव्ये जायमानानां गुणानां समवायिकारणसमवायिकारणस्थाः तथा समवायिकारणस्थाश्च गुणाः समवायिकारणस्थं कर्म च
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अंशांशिनोरभेदेन त्वंशसंयोग एव हि ।</span><span class="shloka-line">अंशिनो नानवस्थाऽतो यद्यप्यंशेष्वविश्रमः ॥113॥</span></span></div>


समवाय्यन्यकारणं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकस्मिन् जात एवान्यः संयोगो जायते यदि ।</span><span class="shloka-line">अनवस्था तदैव स्यात् संयोगैक्ये भवेत् क्व सा ॥114॥</span></span></div>


असमवायिकारणम् । कर्मणश्च समवायिकारणस्था गुणा एवासमवायिकारणमिति योज्यम् ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अंशे संयोगदृष्टेश्च दृष्टे का साऽनवस्थितिः ।</span><span class="shloka-line">यद्यंशगो न संयोगः कार्येषु प्रथिमा कथम् ॥115॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यस्तुशब्दो द्रव्याद्विशेषं द्योतयति । द्वितीयस्य द्रव्यकारणं


तु
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">परमाणोरणोर्नास्ति महत्तेत्यद्भुतं वचः ।</span><span class="shloka-line">अणूनां प्रथिमापेक्षां विनैव त्र्यणुकेऽपि सः ॥116॥</span></span></div>


इत्यन्वयः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">परमाणोर्महत्त्वं च विनेत्येतद्वचः कथम् ।</span><span class="shloka-line">अंशिनोंऽशैरभेदोऽयमंशेन तु भिदाऽभिदा ॥117॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा द्वावप्यनुक्तसमुच्चयार्थौ । तच्चोक्तं तथा हि । कार्यगतानां रूपरसगन्धस्पर्शपरिमाणैकत्वैकपृथक्तवोत्तरसंयोगविभागगुरुत्वद्रवत्वस्नेहवेगानां कारणगता रूपादयोऽसमवायिकारणम् । पार्थिवपरमाणुगतानां रूपरसगन्धस्पर्शानां पार्थिवतैजसपरमाणुगतद्रवत्वस्य तद्गत एव तेजःसंयोगः । सर्वत्रानेकत्वानेकपृथक्तवयोराश्रयगतैकत्वैकपृथक्तवानि । संयोगविभागवेगानामाश्रयगतं कर्म । परत्वापरत्वयोराश्रयगतौ दिक्कालसंयोगौ । आत्मविशेषगुणानामात्मगतो मनःसंयोगः । शब्दस्याकाशगताः संयोगविभागशब्दाः । कर्मणश्चाश्रयगता गुरुत्वद्रवत्ववेगसंयोगा इति । द्रव्यस्य तु समवायिकारणानामवयवानां संयोगोऽसमवायिकारणमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०- उक्तस्य क्कचिदपवादमाह


एवमिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वप्रत्यक्षविषयः कथमेव ह्यपोद्यते ।</span><span class="shloka-line">संयोगश्च विभागश्च भेदश्चैव पृथक् पृथक् ॥118॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्योन्यप्रतियोगेन ह्युभयोरपि दृश्यते ।</span><span class="shloka-line">भिन्ना इति तु भेदानां समुदायो हि दृश्यते ॥119॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवं स्थितेऽपि सिद्धान्ते विशेषस्तत्र कल्पितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कारणगतं परिमाणं कार्यगतस्य परिमाणस्यासमवायिकारणमिति


एवं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यथैव च पदार्थानामनयोर्भेद इत्यपि ।</span><span class="shloka-line">इतोऽमुष्यामुतोऽप्यस्य(ऽमुप्य) भेदो दृष्टो द्विधर्मिकः ॥120॥</span></span></div>


सामान्यतः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तत्रैकवचनं यत्तद्विप्राणां भोजनं यथा ।</span><span class="shloka-line">नरत्वादिकमप्येवं तत्तद्धर्मतयेयते ॥121॥</span></span></div>


सिद्धान्ते स्थितेऽपि,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न सर्वधर्म एकोऽस्ति समुदायस्तु भिन्नगः ।</span><span class="shloka-line">एतादृशं च सादृश्यं पदार्थेषु पृथक् पृथक् ॥122॥</span></span></div>


तत्र
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकस्मिन् स विनष्टेऽपि यतोऽन्यत्रैव दृश्यते ।</span><span class="shloka-line">कुतो भस्मत्वमाप्तस्य नरत्वं पुनरिष्यते ॥123॥</span></span></div>


परिमाणविशेषे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकत्वे नास्ति मानं च श्रुतिरप्याह सादरम् ।</span><span class="shloka-line">‘‘भिन्नाश्च भिन्नधर्माश्च पदार्था अखिला अपि ॥124॥</span></span></div>


विशेषो
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वैः स्वैर्धर्मैरभिन्नाश्च स्वरूपैरपि सर्वशः ।</span><span class="shloka-line">अनिवृत्तविनाशास्तु धर्मा उभयरूपकाः ॥125॥</span></span></div>


ऽन्यथाभावः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न केनचिदभिन्नोऽतो भगवान् स्वैर्गुणैर्विना’’ ।</span><span class="shloka-line">इति व्युत्पत्तिरपि हि सादृश्येनैव गम्यते ॥126॥</span></span></div>


कल्पितो
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वेषु युगपच्छब्दः सदृशेषु प्रवर्तते ।</span><span class="shloka-line">तथापि प्राप्तितस्त्वेकवचनाच्च विशेषतः ॥127॥</span></span></div>


वैशेषिकैः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अभीष्टावागतिश्च स्याच्छक्तिः सादृश्यगा यतः ।</span><span class="shloka-line">तादृशोऽयं च तच्छब्दः इति ज्ञापयति स्फुटम् ॥128॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमित्यत आह


द्व्यणुक इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">जातितश्चेत् कथं तासु तत्र चेदनवस्थितिः ।</span><span class="shloka-line">तथैव व्यक्तिविज्ञानं व्यक्तित्वाभावदूषितम् ॥129॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि तच्चास्ति तस्यापि विशेषेष्वनवस्थितिः ।</span><span class="shloka-line">कथं स्वरूपत्वमपि ज्ञायतेऽनुगतं यदि ॥130॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-द्व्यणुके परमाणौ च ह्रस्वत्वं परिमण्डलम् । न कारणं कार्यगुणे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">चतुविंधं परिमाणम्; अणुत्वं, महत्त्वं, ह्रस्वत्वं, दीर्घत्वं च ॥ तत्राणुत्वं द्विविधं, नित्यमनित्यं च । नित्यं चतुर्विधपरमाणौ मनसि च, पारिमाण्डल्यमिति चोच्यते । अनित्यं द्व्यणुक एव ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">महत्त्वमपि द्विविधं नित्यानित्यभेदात् नित्यमाकाशकालदिगात्मसु परममहत्त्वम् । अनित्यं त्र्यणुकादौ कार्यद्रव्ये ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ह्रस्वत्वं द्व्यणुक एव ॥ दीर्घत्वं त्र्यणुकादिकार्यद्रव्य एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केचित्परमाणावपि ह्रस्वत्वं गगनादावपि दीर्घत्वमभ्युपयन्ति । तत्र


द्व्यणुके</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकव्युत्पत्तिपर्यन्तमनवस्थादिदूषितम् ।</span><span class="shloka-line">कल्पनागौरवात् तेन युक्ता नानुगकल्पना ॥131॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">वर्तमानं


ह्रस्वत्वम्;
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">औपाधिकविशिष्टाद्यमपि तद्वस्तु किं ततः ।</span><span class="shloka-line">अन्यत् तदेव चेदग्निमत्वं किं तत्र भण्यते ॥132॥</span></span></div>


उपलक्षणमेतत्, अणुत्वं च;
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अग्निसंयोगमात्रं चेद्भवेत् तत्सिद्धसाधनम् ।</span><span class="shloka-line">भूधरस्याग्निसंयोगो यदि षष्ठ्यर्थ एव कः ॥133॥</span></span></div>


कार्यगुणे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">समवायो यदि ह्यस्य चैकत्वाद् सिद्धसाधनम् ।</span><span class="shloka-line">यद्यस्यौपाधिको भेदः कुत एकत्वमिष्यते ॥134॥</span></span></div>


द्व्यणुककार्यत्र्यणुकपरिमाणे, विषयसप्तमीयम्; त्र्यणुकमहद्दीर्घत्वयोरसमवायि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नानिर्वाच्यं हि तेनेष्टमत औपाधिकान्ययोः ।</span><span class="shloka-line">सत्यत्वात् को विशेषः स्यान्मायावाद्यन्यथा भवेत् ॥135॥</span></span></div>


कारणं न भवति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उपाधिजन्यं तद्गम्यमिति चौपाधिकं(वौपाधिकं) भवेत् </span><span class="shloka-line">उभयत्राप्यनन्ताः स्युः समवाया इतस्ततः ॥136॥</span></span></div>


तथा
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भिन्नत्वं चैव तेष्वस्ति को विशेष उपाधिगे ।</span><span class="shloka-line">अविद्यमान एवान्यः समवायोऽधिगम्यते ॥137॥</span></span></div>


परमाणौ</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उपाधिना तद्गमकमनुमानं न मा भवेत् ।</span><span class="shloka-line">एवमेवासतः सत्तासमवायो जनिर्मता ॥138॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">वर्तमानं


परिमण्डलं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तत्रापि ह्युक्तदोषाणां नैव किञ्चिन्निवारकम् ।</span><span class="shloka-line">अस्मत्पक्षे विशेषस्य सर्वत्राङ्गीकृतत्वतः ॥139॥</span></span></div>


पारिमाण्डल्यं परमाणुकार्यद्व्यणुकगुणस्य ह्रस्वत्वस्याणुत्वस्य असमवायि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नास्ति दोषः क्वचिद्भावो ह्यभावश्च स एव हि ।</span><span class="shloka-line">अभावस्य धर्माः स्युर्भावास्तेषां च तेऽखिलाः ॥140॥</span></span></div>


कारणं न भवति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रत्यक्षमानतः सर्वमेतन्नो वारणक्षमम् </span><span class="shloka-line">सर्वे भावा अभावाश्च पदार्थास्तेन सर्वदा ॥141॥</span></span></div>


त्र्यणुकादिगतं तु महत्त्वं दीर्घत्वं च चतुरणुकादिपरिमाणं प्रत्यसमवायिकारणं भवत्येवेति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तथाऽपि प्रथमं बुद्धेर्यो निषेधस्य गोचरः ।</span><span class="shloka-line">सोऽभावो विधिबुद्धेस्तु गोचरः प्रथमं परः ॥142॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१३सु०- कस्मादेवं कल्पितमित्यत आह


वैरूप्यमिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तस्मात् प्रध्वस्तभेदादि सदित्येवावगम्यते ।</span><span class="shloka-line">अस्त्यभावोऽस्ति च ध्वंसो देहाभावश्च भस्मता ॥143॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इत्यादि युज्यते सर्वं प्रत्यक्षादिप्रमाणतः ।</span><span class="shloka-line">अन्योन्याभावभेदी च पृथक्त्वं च पृथक् पृथक् ॥144॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वैरूप्यं तत्र कारणम् इत्याहुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र


द्व्यणुकपरमाणुपरिमाणानां त्र्यणुकद्व्यणुकपरिमाणानि प्रति कारणत्वाभावे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यत्कल्पयन्ति तच्चैव कल्पनागौरवाद्गतम् ।</span><span class="shloka-line">पर्यायत्वेन ते शब्दा ज्ञायन्ते सर्व एव हि ॥145॥</span></span></div>


वैरूप्यं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भेदस्य तु स्वरूपत्वे ये वदन्ति च शून्यताम् ।</span><span class="shloka-line">अद्भुतास्ते यतोऽन्यस्य प्रतियोगित्वमिष्यते ॥146॥</span></span></div>


विजातीयत्वं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रतियोगिनो हि भेदोऽयं न तु स्वस्मात् कथञ्चन ।</span><span class="shloka-line">विभागेनाल्पतैव स्यात् कुत एव च शून्यता ॥147॥</span></span></div>


कारणम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न शून्यानां हि संयोगाद्भावो वस्तुन इष्यते ।</span><span class="shloka-line">विदारणार्थो धातुश्च विभागगुणवाचकः ॥148॥</span></span></div>


। सजातीययोरेव हि तन्तुपटपरिमाणयोः कार्यकारणभावो दृष्टः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अविदारणेऽपि ह्यास्यस्य भिन्नावोष्ठौ तु तस्य च ।</span><span class="shloka-line">अत उन्मत्तवाक्यत्वान्मायावादो ह्युपेक्षितः(अभ्युपेक्षितः) ॥149॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा च प्रयोगः । द्व्यणुकत्र्यणुकपरिमाणे न कार्यकारणभाववती, विजातीयपरिमाणत्वात्, व्यतिरेकेण तन्तुपटपरिमाणवत् । एवं परमाणुद्व्यणुकपरिमाणयोरपि द्रष्टव्यम् । परमाणोरणुत्वं द्व्यणुकाणुत्वस्य कारणमस्त्विति चेन्न, तत्रापि नित्यपरिमाणत्वस्य परमाणुत्वस्य वैरूप्यस्य सत्त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं चेत् द्व्यणुकत्र्यणुकपरिमाणानां किमसमवायिकारणमित्यत आह


वैरूप्यमिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चामन्दसदानन्दस्यन्द्यनन्तगुणार्णवः ।</span><span class="shloka-line">ईश्वरोऽष्टगुणत्वेन प्रमेयोऽप्रमित्वतः ॥150॥</span></span></div>


। अनेकत्वमित्यर्थः । ईश्वरबुद्धिमपेक्ष्योत्पन्ना परमाण्वोर्द्वित्वसङ्ख्या द्व्यणुकेऽणुत्वं ह्रस्वत्वं च करोति । द्व्यणुकेषु चोत्पन्ना त्रित्वसङ्ख्या त्र्यणुके महत्त्वं दीर्घत्वं च करोतीति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘मय्यनन्तगुणेऽनन्त गुणतोऽनन्तविग्रहे’’ ।</span><span class="shloka-line">‘‘अनन्तगुणमाहात्म्यशक्तिज्ञानमहार्णवः ॥151॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- एवमुपन्यस्तं मतमपाकर्तुमधिकरण(सूत्र)मवतारयति


तानिति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नारायणः परोऽशेषचेतनेभ्यः परं पदम्’’ ।</span><span class="shloka-line">इत्यादिवेदतद्वाक्यैरनन्तैश्चावसीयते ॥152॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तानथोवाच विद्याधीशः स्वयं प्रभुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उवाच


महद्दीर्घवद्वेत्यादीति शेषः प्रबलतर्कोपबृंहितमतनिरासे सामर्थ्यं सूत्रकृतः कथमित्यत उक्तं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनन्तगुणता विष्णोः कथमेव ह्यपोद्यते </span><span class="shloka-line">यद्यनन्तविशेषाश्च तज्ज्ञानादेर्निवारितः ॥153॥</span></span></div>


स्वयं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कथं तत्तद्विषयता सार्वज्ञार्थं विधीयते ।</span><span class="shloka-line">औपाधिकविशेषस्तु पूर्वमेव निराकृतः ॥154॥</span></span></div>


साक्षात्सर्वविद्यानामधीशस्तस्मात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वप्रकाशत्वमपि तु यैर्ज्ञानस्य निवारितम् ।</span><span class="shloka-line">कथं सर्वज्ञता तस्य स्वज्ञानाधिगमं विना ॥155॥</span></span></div>


प्रभुः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ज्ञानं विश्वधिगं त्वेकं तज्ज्ञानविषयं परम् ।</span><span class="shloka-line">इति ज्ञानद्वयेनैव सर्ववित् परमेश्वरः ॥156॥</span></span></div>


इति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति चेदेष एवार्थस्तज्ज्ञानावसितो यदि ।</span><span class="shloka-line">स्वप्रकाशत्वमेव स्याज्ज्ञानं ह्येतद्विशेषणम् ॥157॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५सु०- न वैशेषिकादिमतविरोधेनोक्तार्थस्यान्यथात्वं शङ्कनीयम्, तस्योपपत्तिविरुद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६सु०- तथा हि । यत्तावदुक्तं द्व्यणुकादिपरिमाणं न त्र्यणुकादिपरिमाणस्य असमवायिकारणमिति, तदुपपत्तिविरुद्धमिति दर्शयन् महद्दीर्घवद्वा ह्रस्वपरिमण्डलाभ्यामि ति सूत्रं व्याचष्टे


महत्त्वं चेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ज्ञानान्तरेण चेदत्र भवेदेवानवस्थितिः ।</span><span class="shloka-line">स्वप्रकाशत्वमेतस्माद्दुर्निवारं(दुनिवार्यम्) समापतेत् ॥158॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सुखवान् दुःखवांश्च स्यादिति व्याप्तिश्च नो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">निर्दुःखत्वं महानन्दः श्रुत्यैवेशस्य भण्यते ॥159॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- महत्त्वं चैव दीर्घत्वं त्र्यणुकाद्येषु कल्पितम् । तस्माच्च सदृशं कार्यं तत्कार्येषूपजायते ॥४४४ यथा तथैव ह्रस्वत्वात्पारिमाण्डल्यतोऽपि हि जायेत सदृशं कार्ये परिमाणं समत्वतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एव


शब्दस्य त्र्यणुकाद्येष्वेवे ति, कल्पितमेवे ति वा सम्बन्धः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">योऽशनायापिपासे च शोकादींश्चातिवर्तते </span><span class="shloka-line">आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान् विपाप्मेत्यादिका च सा ॥160॥</span></span></div>


त्र्यणुकाद्येषु</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईश्वरस्य तथेष्टत्वं दुःखित्वोपाधिरित्यपि </span><span class="shloka-line">उक्ते किमुत्तरं ब्रूयात् श्रुत्यनादरतत्परः ॥161॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्रव्येषु


तस्मात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चात्मदुःखितेच्छा स्यादत एतन्निवार्यते ।</span><span class="shloka-line">सहदर्शनमात्रेण श्रुतीनामपलापकः ॥162॥</span></span></div>


त्र्यणुकादौ कार्येऽन्त्यावयविव्यतिरिक्ते वर्तमानान्महत्त्वाद्दीर्घत्वात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यज्ञादेरपि पापस्य हेतुत्वं हिंसया युतेः </span><span class="shloka-line">नानुमाति कथं तत्र यद्युपाधिर्निषिद्धता ॥163॥</span></span></div>


<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अदुःखित्वेन चानुक्तिः कथं नोपाधितां व्रजेत् ।</span><span class="shloka-line">‘‘अदुःखमितरत् सर्वं जीवा एव तु दुःखिनः ॥164॥</span></span></div>


शब्दो वाक्यार्थसमुच्चये
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तेषां दुःखप्रहाणाय श्रुतिरेषा प्रवर्तते’’ </span><span class="shloka-line">इति श्रुतिर्हि परमा श्रुत्युक्तिर्यदि कारणम् ॥165॥</span></span></div>


कार्यं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">किं कार्यमनुमानेन गलस्तनसमेन हि ।</span><span class="shloka-line">अनुमानेन यद्यर्थः श्रुतिदृष्टोऽप्यपोद्यते ॥166॥</span></span></div>


परिमाणम् ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पूर्वोक्तेन प्रकारेण नेश्वरो धर्म एव च ।</span><span class="shloka-line">स्यात् तत्फलं च तेनात्र श्रुतिरेव प्रमा भवेत् ॥167॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कार्येषु


त्र्यणुकादिकार्येषु चतुरणुकादिषु
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईशस्यानुमया सिद्धेः श्रुतिर्धर्मिप्रमा भवेत् </span><span class="shloka-line">तया सर्वगुणैः पूर्ण उक्त ईशो यतस्ततः ॥168॥</span></span></div>


तथैवेत्येव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनानन्दानुमानस्य धर्मिग्राहिविरोधतः ।</span><span class="shloka-line">न प्रमाणं भवेत् तस्मान्नानुमाऽत्रोपयोगिनी ॥169॥</span></span></div>


शब्देन दृष्टान्तदार्ष्टान्तिकवैषम्यशङ्कामपाकरोति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नित्येच्छत्वात् परेशस्य परमाणुसदात्वतः </span><span class="shloka-line">अदृष्टकालयोश्चैव भावात् कार्यं सदा भवेत् ॥170॥</span></span></div>


कार्ये
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न हि कालविभेदोऽस्ति तत्पक्षेऽस्मन्मते हरेः ।</span><span class="shloka-line">विशेषकाल एवैतत्सृष्ट्यादीच्छा सदातना ॥171॥</span></span></div>


त्र्यणुके द्व्यणुके च
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विशेषाश्चैव कालस्य हरेरिच्छावशाः सदा </span><span class="shloka-line">‘‘सर्वे निमेषा’’ इति हि श्रुतिरेवाह सादरम् ॥172॥</span></span></div>


समत्वतः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उदीरयति कालाख्यां शक्तिमित्यस्य(कालाख्यशक्तिमित्यस्य) वागपि ।</span><span class="shloka-line">कालस्य कालगत्वेन न विरोधोऽपि कश्चन ॥173॥</span></span></div>


कार्यपरिमाणत्वादिसाम्यादिति हेतुवचनम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">असङ्ख्यातविशेषत्वादिच्छाया अपि सर्वदा </span><span class="shloka-line">‘‘ईशो देशश्च कालश्च स्वगता एव सर्वदा ॥174॥</span></span></div>


हि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईशाधीनो च तौ नित्यं तदाधारौ च तद्गतौ’’ ।</span><span class="shloka-line">इति श्रुतिरपि प्राह काले स्वोद्दिष्ट एव तु ॥175॥</span></span></div>


शब्दो व्याप्तिद्योतकः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तत्कालसृष्टिमेवातो वाञ्छतीशः सदैव हि ।</span><span class="shloka-line">स्यात् कालः स तदैवेति कालस्य स्वगतत्वतः ॥176॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१७सु०- यद्यपि महदादिशब्दा द्रव्यवचनास्तथाऽपि भावप्रधानत्वात् परिमाणवाचिनो(ऽपि) भवन्तीत्याशयेन


महत्त्वम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वभावादेव हीच्छैषा ‘‘देवस्यैष’’ इति श्रुतेः ।</span><span class="shloka-line">स्वभावोऽपि परेशेच्छावशः इत्युदितः पुरा ॥177॥</span></span></div>


इत्याद्युक्तम् ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नित्या अनित्याश्च ततस्तदधीना इति श्रुतिः ।</span><span class="shloka-line">रूपस्पर्शादिहेतुभ्यः परमाणोरनित्यता ॥178॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्रकृतश्च भावप्राधान्येनोक्तिः कणादसूत्रानुसारेण, कारणबहुत्वात्कारणमहत्त्वात्प्रचयविशेषाच्च महदि त्यादि हि तत् ।


महद्दीर्घवदिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V06" data-block-id="AV_C02_S02_V06" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनुमेया श्रुतीनां च विरुद्धत्वान्न तन्मतम् ।</span><span class="shloka-line">उपादेयमतश्चायमविरुद्धः समन्वयः ॥179॥</span></span></div>


षष्ठ्यर्थे वतिः विभक्तिविपरिणामेन वा सकाशादित्यध्याहारेण वा
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A006" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A006" data-id="AV_C02_S02_A006_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ वैशेषिकाधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ महद्दीर्घवद्वा ह्रस्वपरिमण्डलाभ्याम् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- अत्र परमाण्वारम्भवादिनां वैशेषिकादीनां मतमपाक्रियते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु वैशेषिकादयः परमेश्वरमङ्गीकुर्वन्त्येव, तत्कथं तन्निरासायाधिकरणारम्भः इत्याशङ्क्य यद्यपीश्वरं स्वरूपेणाङ्गीकुर्वन्ति तथाऽपि तद्धर्मेषु सुखादिषु विप्रतिपद्यन्त एव, तथा सृष्टिप्रलयादिविधिं चान्यथा मन्यन्ते, इत्यतो युक्तस्तन्निरासायाधिकरणारम्भः इत्याशयवांस्तन्मतमुपन्यस्यति


तस्मात्
नित्येति
 
इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रैतावदादौ वक्तव्यम् ।
 
यथा तस्मात्कार्येषु कार्यमुपजायते तथैव ह्रस्वत्वात्पारिमाण्डल्यतोऽपि कार्ये परिमाणं जायेत समत्वतो हीति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८सु०- एतदुक्तं भवति । त्र्यणुकद्व्यणुकपरिमाणं स्वाश्रयाश्रयसमवायिकारणपरिमाणजं कार्यपरिमाणत्वाच्चतुरणुकादिपरिमाणवत्, द्व्यणुकपरमाणुपरिमाणं परिमाणारम्भकं द्रव्यसमवायिकारणपरिमाणत्वात् त्र्यणुकपरिमाणवत्, त्र्यणुकद्व्यणुके वा परिमाणारभ्यपरिमाणवती कार्यद्रव्यत्वाच्चतुरणुकादिवत्, द्व्यणुकपरमाणू परिमाणासमवायिकारणपरिमाणवन्तौ द्रव्यसमवायिकारणत्वात् त्र्यणुकवदिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्यज्ञानप्रयत्नेच्छं सङ्ख्याद्यैरपि पञ्चभिः युक्तमीशं वदन्तोऽन्ये</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न च विवक्षितार्थासिद्धिः, अन्यथाऽनुपपत्त्या तत्सिद्धेः । न च यत्र केवलेन प्रचयेन परिमाणमारभ्यते तत्र व्यभिचार इति वाच्यम्, तस्यापि पक्षतुल्यत्वात् । न चैवं सति बाधः, प्रचयकारणताया अनिवारणात् । न चोभयकारणत्वकल्पने गौरवदोषः, द्वयोरपि क्लृप्तशक्तित्वात् । द्व्यणुकपरिमाणं त्र्यणुकपरिमाणाजनकम्, परमाणुपरिमाणं च द्व्यणुकपरिमाणाजनकम्, परिमाणत्वात् पटपरिमाणवत् इत्यादिना सत्प्रतिपक्षतेति चेन्न, तत्समवायिकारणपरिमाणत्वाभावस्योपाधित्वात्, त्र्यणुकपरिमाणं चतुरणुकपरिमाणाजनकं परिमाणत्वात् पटपरिमाणवत् इत्याद्याभाससमानयोगक्षेमत्वाच्च । परमाणुपरिमाणं परिमाणानारम्भकं नित्यपरिमाणत्वात् गगनपरिमाणवदित्यपि न, द्रव्यसमवायिकारणपरिमाणत्वाभावस्योपाधित्वात्; आप्यपरमाणुरूपं रूपानारम्भकं नित्यत्वात् गगनपरिमाणवत् , परमाणवो द्रव्यानारम्भका नित्यत्वाद्गगनवत् इत्याद्याभासतुल्यत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ईशं वदन्तोऽन्ये
<p class="gr-vyakhya-para">१९सु०- एतेन परमाणुद्व्यणुकपरिमाणे परिमाणानारम्भके अणुत्वान्मनःपरिमाणवदि त्यपि परास्तम् । न चानणुत्वमुपाधिः; वक्ष्यमाणन्यायेन परिमाणावान्तरजातेरपाकरणात्, पक्षीकृतात् ह्रस्वत्वात् अव्यावृत्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०सु०- ननु च त्र्यणुकादिपरिमाणं चतुरणुकादिपरिमाणं च सजातीयमिति युक्तस्तत्र कार्यकारणभावः, द्व्यणुकत्र्यणुकपरिमाणयोस्तु विजातीयत्वात् कथं तथात्वमि त्यतो दृष्टान्तदार्ष्टान्तिकयोः सदृशम् इत्युक्तम् । यथा त्र्यणुकादिपरिमाणाच्चतुरणुकादौ सजातीयं परिमाणमुत्पद्यते तथा द्व्यणुकपरमाणुपरिमाणादपि त्र्यणुकादौ सजातीयपरिमाणोत्पादस्यैव सिसाधयिषितत्वान्न दोष इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१सु०- ननु च त्र्यणुकादौ महत्त्वदीर्घत्वे द्व्यणुकादौ त्वणुत्वह्रस्वत्वे प्रमाणसिद्धे, तत्कथं साजात्यसाधने बाधो न भवेदित्यत उक्तं


महत्त्वं चेति
इत्याहुरि ति वक्ष्यमाणेनान्वयः । नित्या ज्ञानप्रयत्नेच्छा यस्यासौ तथोक्तः ।


। कल्पनैवैषा वैशेषिकाणां, न तु परिमाणावान्तरजातिभेदे प्रमाणमस्ति, किन्नाम परिमाणमेकजातीयमेवोत्कर्षापकर्षवत् इति भावः । अनेन वैरूप्यस्यासिद्धिरुक्ता वेदितव्या ।</p>
सङ्ख्याद्यैः
<p class="gr-vyakhya-para">२२सु०- ननु च द्व्यणुकादिपरिमाणस्य परमाण्वादिपरिमाणाजन्यत्वे बाधकाभावादप्रयोजकत्वमनुमानानाम्, द्व्यणुकादिपरिमाणस्य सङ्ख्ययैव जन्मसम्भवात् इत्याशङ्कां परिहरन् वा शब्दं व्याख्याति


चेदिति
सङ्ख्यापरिमाणपृथक्तवसंयोगविभागैः । सावधारणं चैतत् । एवम् अष्टगुणकमेव वदन्त इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नित्यद्रव्याश्रितान्येकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यान्येव, द्वित्वद्विपृथक्तवादीनि संयोगविभागौ च सर्वत्रानित्या एवेति सिद्धत्वात् सङ्ख्यादौ विद्यमानोऽपि नित्यानित्यत्वविभागो नाभिहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानादीनां तु जीवाश्रितानामनित्यत्वादत्र नित्यत्वसङ्कीर्तनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- यद्यपि केचिदीश्वरं षड्गुणमाचक्षते तथाऽपि तत्परमं मतमित्यष्टगुणत्वमेवोपन्यस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमात्रेयस्य ज्ञानानित्यत्वमपि नोपन्यस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा नित्यत्वसङ्कीर्तनं गुणान्तराभावे युक्तित्वेन कृतम् । तथा हि । जीवात्मानो बुद्धिसुखदुःखेच्छाद्वेषप्रयत्नधर्माधर्मभावनाभिर्नवभिर्विशेषगुणौर्युक्ताः । तत्र नित्ययथार्थज्ञानस्य मोहाभावात् तत्प्रभवस्य द्वेषस्याभावः, तदभावे तन्मूलयोर्धर्माधर्मयोरभावः । इच्छाया अपि मोहाभावेनारागरूपत्वान्न धर्मादिकारणत्वम्, धर्माद्यभावे च तत्कार्ययोः सुखदुःखयोरभाव एव । नित्यज्ञानत्वादेव स्मृत्यसम्भवेन कल्पकाभावात् भावनाया अप्यभाव इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा नित्यत्वेन ज्ञानादीनामखण्डत्वं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३सु०- एवमीश्वरविषयां विप्रतिपत्तिम् उपन्यस्य सृष्टिविषयाम् उपन्यस्यति


।</p>
तदिच्छेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चेन्महत्त्वतश्चैव दीर्घत्वादपि नो भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तदिच्छादृष्टचोदिताः । परमाणवश्चतुर्वर्गाः संयुज्यन्ते द्विशोऽखिलाः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">चापि
<p class="gr-vyakhya-para">महाप्रलये हि वक्ष्यमाणो नित्यवर्गोऽनित्याश्च धर्माधर्मसंस्कारादयोऽवतिष्ठन्ते । ततो ब्रह्मवर्षशतान्ते प्राणिनां भोगभूतये महेश्वरस्य सिसृक्षा सञ्जायते । तया च सर्वात्मगता धर्माधर्मलक्षणादृष्टादयो लब्धवृत्तयो भवन्ति । ततस्तदिच्छया =  सिसृक्षालक्षणेश्वरेच्छया अदृष्टैः = अदृष्टवदात्मसंयोगैश्चेति यावत् ।


शब्दावितरेतरयोगे ।
चोदिताः


एव
प्रेरिताः, क्रियावन्त इति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्राक् प्रविभक्ततयाऽवस्थिताः


शब्दो
परमाणवश्चतुर्वर्गाः


नो भवेदेव
पार्थिवाः पाथसीयास्तैजसा वायवीयाश्च


इति सम्बध्यते ।</p>
द्विशः संयुज्यन्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३सु०- इदमिह वक्तव्यम्, द्व्यणुकादिपरिमाणेऽसमवायिकारणलक्षणमस्ति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र परमाणव इत्येवोक्ते मनसामपि ग्रहणं स्यात् । तेषां संयोगसद्भावेऽपि वक्ष्यमाणं द्रव्यारम्भकत्वं गगनवदस्पर्शवत्त्वादयुक्तम्, अतस्तद्व्यावृत्तये चतुर्वर्गाः इत्युक्तम् । यद्वा सजातीयसंयोग एव द्रव्यारम्भको त्वन्य इति अनेन सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिला इति
<p class="gr-vyakhya-para">आद्येऽसमवायिकारणलक्षणसद्भावेऽपि त्र्यणुकादिपरिमाणं द्व्यणुकादिपरिमाणजं


न चेत् भवेत्
। द्विशः संयोगे नियमवचनम् । ये परमाणवो द्रव्यारम्भाय संयुज्यन्ते तेऽखिला


तदा त्र्यणुकादिगतान्
द्विशो द्वौ द्वावेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४सु०- ततः किमित्यत आह


महत्त्वतो दीर्घत्वाच्च नो भवेदेव,
परमाण्विति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- परमाणुद्वयेनैव द्व्यणुकं नाम जायते । द्व्यणुकत्रयेण त्र्यणुकं तैश्चतुर्भिस्तदात्मकम् । ततस्त्वनियमेनैव खण्डावयविनां भवः । ततश्चानियमेनैव सर्वावयविसम्भवः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणुपुञ्जवादं परिणामवादमनियमवादं च


चतुरणुकादिपरिमाणमिति शेषः । इदमुक्तं भवति । यदि समवायिकारणप्रत्यासन्नत्वादिसद्भावेऽपि नासमवायिकारणत्वं तदेदमतिव्यापकत्वादलक्षणं स्यात् । तथा च न तथाभूतस्यापि महत्त्वादेरसमवायिकारणत्वं स्यादिति ।</p>
एव
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये किं समवायिकारणप्रत्यासत्तिर्नास्ति उत सामर्थ्यावधारणम् । नाद्यः, द्व्यणुकादिपरिमाणस्य त्र्यणुकादिपरिमाणसमवायिकारणसमवायिकारणे द्व्यणुकादौ समवेतत्वस्य प्रमितत्वात् । समवायिकारणसमवेतत्वाभावात्


न चेत्
शब्देन व्यावर्तयति ।


द्व्यणुकादिपरिमाणात् त्र्यणुकादिपरिमाणस्योत्पादः, तदा त्र्यणुकादिगताभ्यां
परमाणुद्वयेनैव,


महत्त्वदीर्घत्वाभ्यां
न तु निरन्तरतयोत्पन्नपरमाणुद्वयं, नापि परमाणुद्वयमेव संयुक्तमासादितपरिणामविशेषं, न च त्रयादिनेति ।


चतुरणुकादिपरिमाणमपि
जायते


नो भवेत्,
इत्यसत्कार्यवादं सूचयति । जात्यपेक्षयैकवचनम् । ततश्च संयुक्तसजातीयपरमाणुद्वयैः ततोऽत्यन्तभिन्नानि तत्समवेतानि प्रागसन्त्येव द्व्यणुकनामकानि द्रव्याण्युत्पद्यन्त इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यण्युकत्रयेण त्र्यणुकं,


तस्यापि समवायिकारणसमवेतत्वाभावात् । न द्वितीयः । अनान्यथासिद्धनियतपूर्वभावित्वेन हि सामर्थ्यमवधारणीयम्, तच्चास्ति द्व्यणुकादिपरिमाणे एवमपि न चेत् ततः त्र्यणुकादिपरिमाणादिजन्म, तदोक्तप्रसङ्ग एव </p>
जायते इत्यनुवर्तते, एवेति च अत्रापि पूर्ववद् व्याख्यानम् अणुत्वपरिमाणस्य परमाणौ द्व्यणुके च साम्याद् द्व्यणुकसंज्ञावत् त्र्यणुकसंज्ञाऽप्युपपद्यत एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४सु०- सदृशपरिमाणस्यैव कारणत्वावधारणाद्विसदृशमेतदकारणमवर्जनीयसन्निधीति  चेत् । किमिदं विसदृशत्वम् । किं जातिभेदः, उत वैलक्षण्यमात्रम् । नाद्यः, परमाणुद्व्यणुकादिपरिमाणानामनुमानेनैकजातीयत्वस्यापि साधितत्वात् । द्वितीये वैलक्षण्यमात्रेण न चेत्कारणत्वं तदा महत्त्वादेरपि न स्यात्; न हि त्र्यणुकचतुरणुक</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तैः
<p class="gr-vyakhya-para">महत्त्वे न विलक्षणे, सोत्कर्षत्वस्यानुभवसिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५सु०- अथ सङ्ख्यात एव जन्मसम्भवे परिमाणस्यापि कारणत्वं न कल्पनीयमिति चेत्; तथाऽप्युक्त एवातिप्रसङ्गः, चतुरणुकादिपरिमाणस्यापि सङ्ख्यात एव जननोपपत्तेः । यत्र तु नियामकविशेषस्तत्र परिमाणमप्याद्रियतामिति । यद्यपि परिणामवादिनां नायं पन्थाः, किन्तूपादानानि स्वगुणयुक्तानि तथाविधकार्यतामापद्यन्त इति; तथाऽपि परमतमाश्रित्य प(रेषामेवेदं)रस्येदं दूषणाभिधानमिति न काचित्क्षतिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२६सु०- एवं परमाणुपरिमाणाद् द्व्यणुकपरिमाणस्योत्पादः, ततस्त्र्यणुकपरिमाणस्य जन्म, तेषां चैकजातीयत्वमि त्यनुमानेन साधितम् । तदसत् । प्रतितर्कपराहतत्वात् । तथा हि । किं परमाणुपरिमाणाद् द्व्यणुके द्व्यणुकपरिमाणाच्च त्र्यणुके सजातीयपरिमाणस्याणुत्वस्योत्पत्तिः साध्यते, उत महत्त्वस्य, अथ ह्रस्वत्वस्य, यद्वा दीर्घत्वस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वेषामपि पक्षाणां दुष्टत्वं प्रतिजानीते


सदृशस्य हीति
सजातीयैः संयुक्तैः


।</p>
चतुर्भिः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदृशस्य हि कार्यस्य नैव योगः कथञ्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">योगः


घटना ।
त्र्यणुकैः


कथञ्चन
तदात्मकं


उक्तप्रकारेषु केनापि प्रकारेण ।</p>
चतुरणुकात्मकं, द्रव्यं  जायते त्र्यणुकेष्वणुसंज्ञोपचारात् । केचित् द्व्यणुकैरेव चतुरणुकारम्भमभ्युपयन्ति । तन्मतानुसारेण तैर्द्व्यणुकैरिति व्याख्येयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२७सु०- कुत इत्यतः प्रथमपक्षेऽनिष्टमाह
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकानि त्रीणि (द्रव्यं) यत्कार्यमारभन्ते तत् त्र्यणुकम् । चतुर्भिरारब्धं चतुरणुकमिति । अत्र च संज्ञा मुख्यैव । ततः त्र्यणुकेभ्यश्चतुरणुकेभ्यो वा । तुशब्दो विशेषार्थः । तमेवाह


अप्रत्यक्षत्वमिति
अनियमेनैव


</p>
एतावदि्भरेवेति सङ्ख्यानियमं विनेत्यर्थः द्रव्यसमवायिकारणानि कार्यद्रव्याणि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अप्रत्यक्षत्वमेव स्याद्यतः कार्येष्वणुत्वतः । इति चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि परमाणुपरिमाणादणुत्वेन सजातीयं द्व्यणुके, द्व्यणुकपरिमाणाच्च त्र्यणुके परिमाणमुत्पद्यते तदा सर्वकार्येषु


अणुत्वप्रसङ्गेन
खण्डावयविनः ।


अस्मदा
त्र्यणुकादेरन्त्यावयविनश्च मध्ये</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नैकमेव खण्डावयवि किन्तु अनियमेनानेकान्यपि भवन्तीति सूचयितुं बहुवचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः तैः खण्डावयविभिश्च


द्यप्रत्यक्षत्वमेव
अनियमेनैव


स्याद्यतस्तस्मान्नेति ।</p>
सङ्ख्यानियमं विनैव
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकस्याप्रत्यक्षत्वमिष्टमेवेत्यतोऽवधारणाम् । सर्वेषामपि कार्याणामप्रत्यक्षत्वमेव स्यात्, न तु (यस्य) कस्यचित्प्रत्यक्षत्वमिति । द्रव्यस्य ह्यस्मदादिप्रत्यक्षत्वं महत्त्वे सत्युद्भूतरूपस्पर्शवत्त्वेन व्याप्तम् । तथा च त्र्यणुकादीनामणुत्वे महत्त्वाभावादप्रत्यक्षत्वं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन तृतीयोऽपि परास्तः । त्र्यणुकादेरपि ह्रस्वत्वे महत्त्वाभावेनाप्रत्यक्षत्वप्रसङ्गस्य दुर्निवारत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८सु०- द्वितीये तु परमाणुद्व्यणुकयोरपि महत्त्वे प्रत्यक्षत्वापत्तिः । न चोद्भूतरूपस्पर्शयोरन्यतराभावेन तदभावः, त्र्यणुकादावपि तदा(दभावा)पत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत एव चतुर्थोऽपि परास्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">दीर्घत्वे महत्त्वस्यावर्जनीयत्वादिति पक्षद्वयदूषणं स्पष्टत्वान्नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपीदं परिमाणावान्तरजातीनामणुत्वादीनामप्रामाणिकत्वोक्त्या परिहृतमेव तथाऽपि तस्यैवार्थस्य स्फुटीकरणार्थं पुनराशङ्कितमित्यदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२९सु०- अत्र तावद्विकल्पितेषु महत्त्वपक्षं गृह्णाति


न महत्त्वं चेति
सर्वावयवि


।</p>
नामन्त्यावयविनां शरीरेन्द्रियविषयाणां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  न महत्त्वं च परमाणावणावपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">च


शब्दो दीर्घत्वसमुच्चयार्थः
सम्भवः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदनेन द्रव्योत्पत्तिरभिहिता । गुणानां कर्मणां च स्वाश्रयद्रव्येषूत्पादो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५सु०- सर्वमपि कार्यं भावरूपं कारणत्रितयजन्यम् । कारणानि च समवाय्यसमवायिनिमित्तनामानि । तत्र य(त्सम)त्र समवेतं कार्यमुत्पद्यते तत्समवायिकारणम् । तत्स्वरूपेण दर्शयति


अणौ
कारणमिति
 
द्व्यणुके । कथं न कथ्यत इति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदुक्तं किमणुत्वस्योत्पत्तिः साध्यत इत्यादि, तत्र परमाणुमहत्त्वाद् द्व्यणुके  महत्त्वम्, द्व्यणुकमहत्त्वात् त्र्यणुकमहत्त्वमुत्पद्यत इत्येषः पक्षस्तावत्परिगृह्यत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्यत्र परिमाणावान्तरजात्यभावान्नैवं विकल्प एव युज्यत इति वक्तव्यम्, तथाऽपि तदभावमेवोपपादयितुं गूढाभिसन्धिना पक्षपरिग्रहः कृत इति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३०सु०- अत एव पक्षान्तरमपि गृह्णाति
 
कथमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथं त्र्यणुकपूर्वेषु नाणुत्वमपि कथ्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कारणं समवाय्याख्यं परमाण्वादिरत्र हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणोरणुत्वाद् द्व्यणुकेऽणुत्वं, द्व्यणुकाणुत्वात् त्र्यणुकेऽणुत्वं ततश्च चतुरणुकेऽणुत्वमिति वा पक्षः परिगृह्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र द्व्यणुकादिकार्योत्पत्तौ परमाण्वादिद्रव्यपदार्थः समवायि
<p class="gr-vyakhya-para">३१सु०- नन्वेवं सति पक्षद्वयोक्तदोषापत्तिर्व्याघातश्चाधिकः । तथा हि । परमाणुमारभ्यान्त्यावयविपर्यन्तस्योद्भूत(रूप)स्पर्शवतो महत्त्वे सर्वस्यापि प्रत्यक्षत्वं स्यात्, अणुत्वे चाप्रत्यक्षत्वं स्यात् । न च परमाण्वादेः प्रत्यक्षत्वं, त्र्यणुकादेरप्रत्यक्षत्वं युक्तम् । प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वे च परस्परव्याहते, यत्प्रत्यक्षं घटादि न तदप्रत्यक्षम्, यच्चाप्रत्यक्षं गगनादि न तत्प्रत्यक्षमिति तयोः परस्परपरिहारेणैव वृत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च महत्त्वाणुत्वे परस्परविरुद्धे कथमेकैकत्राङ्गीकर्तुमुचिते । (तदाह) यथा आह सूत्रकारः


दृष्टान्ताच्च
कारणम् ।


इति न च कालभेदेन विरोधपरिहारः, परिमाणस्य यावद्द्रव्यभावित्वादि त्याशङ्क्य प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वप्रसङ्गयोस्तावदिष्टापादनत्वं वदन् व्याहतिं परिहरति
कुतः


प्रत्यक्षत्वेति
अत्र


।</p>
परमाण्वादौ द्रव्ये,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रत्यक्षत्वतदन्यत्वे पुरुषापेक्षयाऽखिले</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाण्वादौ


अखिलेऽपि
हि


द्रव्ये
यस्मात्, सर्वकार्यं समवेतमुत्पद्यते तस्मादिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६सु०- समवाय्यसमवायिव्यतिरिक्तं कारणं निमित्तम् । तदुदाहरति


प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वे
ईशेति


स्त एवेति नैतौ प्रसङ्गौ युक्तौ । न च व्याहतिः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशेच्छादृष्टकालास्तु निमित्तं कारणं मतम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निमित्तं तु


पुरुषभेदापेक्षया
इत्यन्वयः । इदं च सर्वकार्यसाधारणं निमित्तं दर्शितम् । एवमन्यदपि द्रष्टव्यम्, यथा तुरीवेमादिकं पटस्येत्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७सु०- समवायिकारणप्रत्यासन्नमवधृतसामर्थ्यमसमवायिकारणम् । समवायिकारणतत्समवायिकारणयोरन्यतरसमवेतत्वं समवायिकारणप्रत्यासन्नत्वम् । सामर्थ्यावधारणं चानन्यथासिद्धनियतपूर्वभावित्वेन भवति । तच्चासमवायिकारणं द्रव्यं समवायिकारणमि तिवन्नैकोक्त्या वक्तुं शक्यम्, प्रतिकार्यं पृथक्तवात् । अतस्तद्विवेकेन दर्शयितुं तज्ज्ञानस्य कार्यज्ञानसापेक्षत्वात् कार्याकार्यविभागं तावदाह


व्यवस्थोपपत्तेरिति । एतच्चोत्तरत्र स्फुटीभविष्यति ।</p>
सामान्येति
<p class="gr-vyakhya-para">३२ सु०- इदानीमणुत्वमहत्त्वव्याघातं परिहरति
 
अणुत्वं चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणुत्वं महत्त्वं च यतो वस्तुव्यपेक्षया</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सामान्यान्त्यविशेषौ समवायश्च तत्त्रयम् । नित्यं क्रिया अनित्याश्च गुणद्रव्ये द्विरूपके ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिले त्यनुवर्तते
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यत्वानित्यत्वयोः समनियमान्नित्यानित्यविभागोक्त्या कार्याकार्यविभाग एव सिद्ध्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८सु०- षडिमे द्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषसमवायाः भावरूपाः पदार्थाः । अभावः  सप्तमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विधिरूपो भावः । निषेधरूपोऽभावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणाश्रयो द्रव्यम्, समवायिकारणं वा सामान्यवानसमवायिकारणमस्पन्दात्मा गुणः । चलनात्मकं कर्म । नित्यमेकमने(कानुगतं)कसमवेतं सामान्यम् । नित्येष्वेव द्रव्येष्वेव वर्तन्त एव ये ते (अन्त्य)विशेषाः, अत्यन्तव्यावृत्तिहेतवो वा । अयुतसिद्धयोः सम्बन्धः समवायः, अवश्यमाश्रयाश्रयिभावेनावस्थितावयुतसिद्धौ, नित्यः सम्बन्धो वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९सु०- तत्र


अणुत्वं च महत्त्वं
सामान्यमन्त्यविशेषश्च समवायश्च


चाखिले वस्तुनि विद्येते । न तु विरुद्धे । कथम् ।
इत्येतत्


यतो वस्तुव्यपेक्षयाऽणुत्वं च महत्त्वं च
त्रयं नित्यम्


तदेवोच्यत इति योजना ।</p>
अकार्यं च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । स्यादयं परमाण्वादिष्वखिलद्रव्येष्वणुत्वमहत्त्वाङ्गीकारे विरोधो यदि रूपे नीलत्वपीतत्ववत् परिमाणेऽणुत्वमहत्त्वादिजातियोगः स्यात् । न चैवम्, प्रमाणाभावात् किन्तु यथा त्र्यणुकादिषु महत्त्वमेकजातीयमेव उत्कर्षापकर्षवत्परेणाङ्गीकृतम्, यथा चाणुत्वं परमाणुद्व्यणुकयोः, एवं परिमाणमवान्तरजातिरहितमेव सर्वद्रव्येषूत्कर्षापकर्षवद्वर्तते । तथा चैकत्र द्रव्ये वर्तमानं परिमाणं द्रव्यान्तरवर्त्युत्कृष्टपरिमाणापेक्षयाऽणुत्वमित्युच्यते, तदेव द्रव्यान्तर्वर्तिनोऽपकृष्टपरिमाणस्यापेक्षया महत्त्वमित्युच्यते । एवञ्च कुतो विरोधः । यथा खल्वेकमेव द्रव्यं द्रव्यभेदापेक्षया सन्निकृष्टं विप्रकृष्टं चोच्यमानं न विरोधास्पदम् । अत एव प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वविरोधोऽप्यपास्तः । तयोर्महत्त्वादिमात्रनिमित्तत्वे हि स स्यात्, न चैवम्, किन्तु पुरुषाणामिन्द्रियपाटवापाटवनिमित्तत्वमेव अन्यथा मन्दविलोचनेनापि त्र्यणुकमुपलभ्येत ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विशेष इत्येवोक्ते द्रव्यगुणकर्मसामान्यानामपि ग्रहणं स्यात् । विशिष्यतेऽनेनेति हि विशेषः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि गगनादेरपि कदाचित्प्रत्यक्षत्वं स्यादिति चेन्न,  उद्भूतरूपाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्रव्यं च दण्डादिकमदण्ड्यादिभ्यो देवदत्तादिकं व्यावर्तयति गुणश्च निर्गुणाद् द्रव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकानुपलम्भो गुणविशेषविपर्ययाधीनः आलोकेन्द्रियसन्निकृष्टचाक्षुषद्रव्यानुपलम्भत्वात् पवनानुपलम्भवदि त्यादिकं त्वपकृष्टमहत्त्वादिनैवान्यथासिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कर्मापि निष्क्रियान्मूर्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि पर्वतादेरप्रत्यक्षता स्यात् इति चेन्न, अपकर्षविशेषस्य विवक्षितत्वात् । नासौ व्यवस्थितोऽस्तीति चेत् । सत्यम् । अत एव पुरुषापेक्षयेत्युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सामान्यं द्विविधं परमपरं च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३सु०- अस्त्वेवं परिमाणेऽवान्तरजात्यभावस्तथाऽपि न सर्वत्र महत्त्वाणुत्वाभ्युपगमो युज्यते उत्कृष्टापकृष्टपरिमाणापेक्षया हि मध्यवर्ति परिमाणमणुत्वं महत्त्वं चोच्यत इत्युक्तम् तच्च द्व्यणुकादिपरिमाणे सम्भवति, न च परमाणुपरिमाणे । न हि परमाणुपरिमाणादपकृष्टं परिमाणमस्ति, यदपेक्षया तन्महत्त्वं स्यात् अतः परमाणोरणुत्वमेव । तथा च न महत्त्वं चे त्यसदित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">परं सत्ता प्रचुराश्रयत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपरं द्रव्यत्वादि अल्पाश्रयत्वात् । तत्र परसामान्यस्यानुवृत्तिमात्रहेतुत्वेन सामान्यमात्रत्वेऽप्यपरसामान्यं व्यावृत्तेरपि हेतुत्वाद्विशेषोऽपि भवति । अतः तद्व्यावृत्त्यर्थमन्त्येत्युक्तम् अन्त्ये द्रव्यादिव्यावर्तकानामभावेऽपि ये व्यावर्तका भवन्ति तेऽन्त्याः अत्यन्तव्यावृत्तिहेतव इति यावत् । न हि दण्डादिकं तथा, दण्ड्यन्तरादिभ्योऽव्यावर्तकत्वात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०सु०-


तारतम्येति
क्रिया


।</p>
उत्क्षेपणापक्षेपणाकुञ्चनप्रसरणगमनरूपाः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तारतम्यस्थिता यस्मात्पदार्थाः सर्व एव च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात् सर्वे


अपि पदार्थाः
अनित्याश्च ।


परिमाणतारतम्येनैव स्थिताः
चशब्दोऽवधारणे न द्रव्यादिवदुभयरूपा इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणा द्रव्याणि च नित्यानित्यभेदेन द्विविधानीति । तथा हि । द्रव्याणि पृथिव्यप्तेजोवाय्वाकाशकालदिगात्ममनांसि । तत्र परमाणुरूपाणि पृथिव्यादीनि चत्वारि, गगनादीनि पञ्च च नित्यानि । द्व्यणुकादिरूपाणि पृथिव्यादीनि चत्वार्यनित्यानीति । गुणाश्चानित्यद्रव्यगता अनित्या एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पार्थिवपरमाणावैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणगुरुत्वानि नित्यानि, रूपरसगन्धस्पर्शानेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वसंस्कारा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(आप्ये च) पाथसीये च रूपरसस्पर्शैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणगुरुत्वद्रवत्वस्नेहा नित्याः, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वसंस्कारा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तैजसे च रूपस्पर्शैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वद्रवत्वसंस्कारा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वायवीये च स्पर्शैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वसंस्कारा अनित्याः, आकाशे चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागशब्दा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">काले दिशि चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागा अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनि चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागा बुद्ध्यादयश्च नव अनित्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरात्मनि विशेषोऽभिहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मनसि चैकत्वैकपृथक्तवपरिमाणानि नित्यानि, अनेकत्वानेकपृथक्तवसंयोगविभागपरत्वापरत्वसंस्कारा अनित्याः । इति विवेकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११सु०- एवं कार्याकार्यविभागमुक्तवा यस्य यदसमवायिकारणं तदाह


स्वपरिमाणापेक्षयोत्कृष्टापकृष्टपरिमाणवन्तः; सर्वाण्यपि द्रव्याणि कुतश्चित्परिमाणादुत्कृष्टेन, कुतश्चिदपकृष्टेन परिमाणेन उपेतानीति वा । तस्मात्परमाणोरपि महत्त्वं युज्यत इति सम्बन्धः ।</p>
कार्य इति
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । परमाणुः कुतश्चिदुत्कृष्टेन परिमाणेन युक्तः, स्वपरिमाणापेक्षयाऽपकृष्टपरिमाणवानिति वा, द्रव्यत्वात् तन्तुवदिति । न च परमाणोरपकृष्टद्रव्याभावाद्बाधितविषयत्वम्, तद्भागानां वक्ष्यमाणत्वात् । न च तेष्वेव व्यभिचारः, तेषामपि भागवत्त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३४सु०- तदेवं परमाणुद्व्यणुकादिपरिमाणानां वैजात्यस्याभावाद्युक्तं सौत्रमनुमानमिति सिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५सु०- यद्यपि वैजात्यमङ्गीकृत्यापि कार्यकारणभावः शक्योपपादनः, अन्यथा सङ्ख्याया अप्यकारणात्वापत्तेः, परिमाणस्यैवमिति नियमस्य निर्मूलत्वात्; तथाऽपि वस्तुस्थितिरेव वक्तव्येति परिमाणत्वावान्तरजात्यपाकरणेन सजातीयतामुपपाद्यानुमानं समाहितमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३६सु०- परमाणोरप्युत्कृष्टपरिमाणाश्रयत्वमुक्तम्, तदाक्षिपति
 
यथेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यथा महत्त्वविश्रान्तिस्तथाऽणुत्वस्य चेष्यते परिमाणत्वतश्चेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्ये गुणक्रियाणां तु समवाय्यन्यकारणम् कारणस्था गुणाद्यास्तु संयोगो द्रव्यकारणम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा महत्त्वस्य विश्रान्तिस्तथा
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यकारणग्रहणमुपलक्षणम् । ततश्च


परिमाणत्व(तो)
कार्ये


हेतोः
अकार्ये च द्रव्ये जायमानानां गुणानां समवायिकारणसमवायिकारणस्थाः तथा समवायिकारणस्थाश्च गुणाः समवायिकारणस्थं कर्म च


अणुत्वस्य च
समवाय्यन्यकारणं


विश्रान्तिः
असमवायिकारणम् । कर्मणश्च समवायिकारणस्था गुणा एवासमवायिकारणमिति योज्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यस्तुशब्दो द्रव्याद्विशेषं द्योतयति । द्वितीयस्य द्रव्यकारणं


इष्यते चेत्
तु


इति योजना ।</p>
इत्यन्वयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र महत्त्वाणुत्वशब्दाभ्यां परिमाणोत्कर्षापकर्षावुच्येते ताभ्यां च तत्तारतम्यमुपलक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा द्वावप्यनुक्तसमुच्चयार्थौ । तच्चोक्तं तथा हि । कार्यगतानां रूपरसगन्धस्पर्शपरिमाणैकत्वैकपृथक्तवोत्तरसंयोगविभागगुरुत्वद्रवत्वस्नेहवेगानां कारणगता रूपादयोऽसमवायिकारणम् पार्थिवपरमाणुगतानां रूपरसगन्धस्पर्शानां पार्थिवतैजसपरमाणुगतद्रवत्वस्य तद्गत एव तेजःसंयोगः । सर्वत्रानेकत्वानेकपृथक्तवयोराश्रयगतैकत्वैकपृथक्तवानि । संयोगविभागवेगानामाश्रयगतं कर्म । परत्वापरत्वयोराश्रयगतौ दिक्कालसंयोगौ । आत्मविशेषगुणानामात्मगतो मनःसंयोगः । शब्दस्याकाशगताः संयोगविभागशब्दाः । कर्मणश्चाश्रयगता गुरुत्वद्रवत्ववेगसंयोगा इति । द्रव्यस्य तु समवायिकारणानामवयवानां संयोगोऽसमवायिकारणमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणत्वत इति
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०- उक्तस्य क्कचिदपवादमाह


। परिमाणतारतम्यत्वादित्यर्थः । तथा चाणौ सिद्धेऽणुत्वसिद्धिस्तत्सिद्धौ च तत्(अणुत्व)सिद्धिरिति परस्पराश्रयदोषः परास्तः ।</p>
एवमिति
<p class="gr-vyakhya-para">तदयमर्थः । परिमाणापकर्षतारतम्यं क्कचिद्विश्रान्तं परिमाणतारतम्यत्वात् परिमाणोत्कर्षतारतम्यवदि त्यनुमानेन परिमाणापकर्षतारतम्यस्य क्वचिद्विश्रान्तिसिद्धौ यत्रेदं विश्रान्तं, यतः परमाणुर्नास्ति स परमाणुरि ति परिमाणापकर्षकाष्ठाश्रयतया सिद्धस्य परमाणोः कथमुत्कृष्टपरिमाणाख्यमपि महत्त्वं साधयितुं शक्यम्, धर्मिग्राहकप्रमाणेन स्ववचनेन (च) व्याघातादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३७सु०- अत्र वक्तव्यम् । केयं क्वचिद्विश्रान्तिर्नाम । किमियत्तापरिच्छेदः, त्र्यणुकपरिमाणात् षष्ठभाग एव परिमाणं, न ततोऽपकृष्टमस्तीति; किंवा क्कचिद्द्रव्ये वृत्तिः, अपकर्षतारतम्यमियत्तावच्छेदरहितमेव किन्त्वनन्तांशोपेतमपि तत्सर्वं क्वचिदाश्रितमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३८सु०- तत्राद्ये साध्ये दृष्टान्तः साध्यविकल इत्याह


नेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवं स्थितेऽपि सिद्धान्ते विशेषस्तत्र कल्पितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कारणगतं परिमाणं कार्यगतस्य परिमाणस्यासमवायिकारणमिति


।</p>
एवं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  न महत्त्वस्यापि विश्रमः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टान्तीकृतस्य


महत्त्वस्य,
सामान्यतः


परिमाणोत्कर्षतारतम्यस्य
सिद्धान्ते स्थितेऽपि,


अपि, विश्रमः
तत्र


उक्तरूपो
परिमाणविशेषे


विशेषो


अस्ति । न केवलं पक्षस्येति
ऽन्यथाभावः


अपे
कल्पितो


रर्थः ।</p>
वैशेषिकैः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३९सु०- कुतो नास्तीत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">कथमित्यत आह


दृश्यत इति
द्व्यणुक इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृश्यतेऽनन्त इत्येव</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-द्व्यणुके परमाणौ च ह्रस्वत्वं परिमण्डलम् । न कारणं कार्यगुणे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणोत्कर्षतरतमभावः अनन्तः अनवधिक इत्येव दृश्यते, न त्वियत्तापरिच्छेदवानिति; बाधकप्रमाणसद्भावात्, साधकाभावाच्चेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चतुविंधं परिमाणम्; अणुत्वं, महत्त्वं, ह्रस्वत्वं, दीर्घत्वं च ॥ तत्राणुत्वं द्विविधं, नित्यमनित्यं च । नित्यं चतुर्विधपरमाणौ मनसि च, पारिमाण्डल्यमिति चोच्यते । अनित्यं द्व्यणुक एव ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४०सु०- कालात्ययापदिष्टं चास्मिन्पक्षेऽनुमानमित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">महत्त्वमपि द्विविधं नित्यानित्यभेदात् नित्यमाकाशकालदिगात्मसु परममहत्त्वम् । अनित्यं त्र्यणुकादौ कार्यद्रव्ये ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ह्रस्वत्वं द्व्यणुक एव ॥ दीर्घत्वं त्र्यणुकादिकार्यद्रव्य एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केचित्परमाणावपि ह्रस्वत्वं गगनादावपि दीर्घत्वमभ्युपयन्ति । तत्र


तथेति
द्व्यणुके</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वर्तमानं


।</p>
ह्रस्वत्वम्;
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथानन्त्यमणावपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा


शब्दो दूषणसमुच्चये । न केवलं परिमाणोत्कर्षतरतमभावोऽनन्त इति दृश्यते, किन्त्वसौ
उपलक्षणमेतत्, अणुत्वं च;


अणौ
कार्यगुणे


परिमाणापकर्षतारतम्ये
द्व्यणुककार्यत्र्यणुकपरिमाणे, विषयसप्तमीयम्; त्र्यणुकमहद्दीर्घत्वयोरसमवायि


ऽपि आनन्त्यम्
कारणं न भवति ।


अनवधिकत्वं दृश्यत, इत्यर्थः ।</p>
तथा
<p class="gr-vyakhya-para">४१सु०- दृश्यतेऽनन्त इत्येवे तीयत्तापरिच्छेदो न दृष्टान्ते दृश्यत इति एवशब्देन उक्तम् । तद्विशदयति


नेति
परमाणौ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वर्तमानं


।</p>
परिमण्डलं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न महत्तत्त्वगुणत एतावानिति हीश्वरः । परिच्छिन्नः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">महत्तत्त्वम्


इति द्रव्यविशेषस्येयं(स्यैव) संज्ञा । तेन आन्महत इत्येष विधिर्न भवति । दृष्टानुगतिर्हि संज्ञाछन्दसोः इष्यते । यथाऽऽह बहुलं तणी ति ।
पारिमाण्डल्यं परमाणुकार्यद्व्यणुकगुणस्य ह्रस्वत्वस्याणुत्वस्य च असमवायि


गुण
कारणं न भवति ।


शब्दोऽत्र तन्त्रेण द्विः उपात्तः तत्राद्यस्य परिमाणाख्यो गुणविशेषोऽर्थः । द्वितीयस्य गुणनम् ईश्वर इति परममहत्त्वाश्रयद्रव्योपलक्षणम् । परिमाणोत्कर्षतारतम्यस्येयत्तापरिच्छेदो हि तथा सति दृष्टः स्यात् । यदि महत्तत्त्वादिपरिमाणगणनया
त्र्यणुकादिगतं तु महत्त्वं दीर्घत्वं च चतुरणुकादिपरिमाणं प्रत्यसमवायिकारणं भवत्येवेति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३सु०- कस्मादेवं कल्पितमित्यत आह


ईश्वरादिः एतावान्
वैरूप्यमिति


पञ्चगुणपरिमाणवान् षड्गुणपरिमाणवान् वा
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वैरूप्यं तत्र कारणम् । इत्याहुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र


इति    परिच्छिन्नः
द्व्यणुकपरमाणुपरिमाणानां त्र्यणुकद्व्यणुकपरिमाणानि प्रति कारणत्वाभावे


स्यात् ।
वैरूप्यं


विजातीयत्वं


चैवम् । तथा सति परममहत्त्वानुपपत्तेरिति
कारणम्


हि
। सजातीययोरेव हि तन्तुपटपरिमाणयोः कार्यकारणभावो दृष्टः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा च प्रयोगः । द्व्यणुकत्र्यणुकपरिमाणे न कार्यकारणभाववती, विजातीयपरिमाणत्वात्, व्यतिरेकेण तन्तुपटपरिमाणवत् । एवं परमाणुद्व्यणुकपरिमाणयोरपि द्रष्टव्यम् । परमाणोरणुत्वं द्व्यणुकाणुत्वस्य कारणमस्त्विति चेन्न, तत्रापि नित्यपरिमाणत्वस्य परमाणुत्वस्य च वैरूप्यस्य सत्त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं चेत् द्व्यणुकत्र्यणुकपरिमाणानां किमसमवायिकारणमित्यत आह


शब्दार्थः ।</p>
वैरूप्यमिति
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


महत्तत्त्व
। अनेकत्वमित्यर्थः । ईश्वरबुद्धिमपेक्ष्योत्पन्ना परमाण्वोर्द्वित्वसङ्ख्या द्व्यणुकेऽणुत्वं ह्रस्वत्वं च करोति । द्व्यणुकेषु चोत्पन्ना त्रित्वसङ्ख्या त्र्यणुके महत्त्वं दीर्घत्वं च करोतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- एवमुपन्यस्तं मतमपाकर्तुमधिकरण(सूत्र)मवतारयति


ग्रहणेनेदं सूचयति । यदुक्तं वैशषिकादिभिः पृथिव्यादीनि नवैव द्रव्याणि इति तदसत्, महदहङ्कारादीनामपि सत्त्वात् । न च तत्र प्रमाणाभावः, श्रुत्यादेः प्रमाणस्य विद्यमानत्वात् । न च त्र्यणुकादिकमेव तथोच्यते, अव्यक्तत्वादिश्रवणात् । न च बाधकं किञ्चित् विद्यते, येनोपचारकल्पनेति ।</p>
तानिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरग्रहणेन जीवात्मनामपि यत्परैः परममहत्त्वमुक्तं तदसदिति सूचयति । उपपादयिष्यते खल्वणुत्वं जीवस्येति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तानथोवाच विद्याधीशः स्वयं प्रभुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">४२सु०- दृष्टान्ते विश्रमाभावोपपादनस्य प्रयोजनमाह
<p class="gr-vyakhya-para">उवाच


तथेति
महद्दीर्घवद्वेत्यादीति शेषः । प्रबलतर्कोपबृंहितमतनिरासे सामर्थ्यं सूत्रकृतः कथमित्यत उक्तं


।</p>
स्वयं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथाणोश्च नैतावद्भागता क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतो दृष्टान्त एतावद्गुणमेव परिमाणमुत्कृष्यते नातोऽधिकमिति साध्यं नास्ति, अतः तथा तद्दृष्टान्तेन अणोः अणुत्वस्य परिमाणापकर्षस्य


चैतावद्भागता
साक्षात्सर्वविद्यानामधीशस्तस्मात्


त्र्यणुकपरिमाणात् षष्ठभाग एव परिमाणमपकृष्यते नातोऽधिकमितीयत्ता
प्रभुः


क्वचित्
इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५सु०- न वैशेषिकादिमतविरोधेनोक्तार्थस्यान्यथात्वं शङ्कनीयम्, तस्योपपत्तिविरुद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६सु०- तथा हि । यत्तावदुक्तं द्व्यणुकादिपरिमाणं न त्र्यणुकादिपरिमाणस्य असमवायिकारणमिति, तदुपपत्तिविरुद्धमिति दर्शयन् महद्दीर्घवद्वा ह्रस्वपरिमण्डलाभ्यामि ति सूत्रं व्याचष्टे


द्रव्ये
महत्त्वं चेति


।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- महत्त्वं चैव दीर्घत्वं त्र्यणुकाद्येषु कल्पितम् । तस्माच्च सदृशं कार्यं तत्कार्येषूपजायते ॥४४४ यथा तथैव ह्रस्वत्वात्पारिमाण्डल्यतोऽपि हि । जायेत सदृशं कार्ये परिमाणं समत्वतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एव


सिद्ध्यति ।</p>
शब्दस्य त्र्यणुकाद्येष्वेवे ति, कल्पितमेवे ति वा सम्बन्धः
<p class="gr-vyakhya-para">न हि महाह्रदं सपक्षीकृत्य पर्वतेऽग्निमत्त्वं शक्यसाधनम् । तदसिद्धौ च न विवक्षितार्थलाभः । अस्मादेतावद्भागमेव परिमाणमपकृष्यते नातोऽधिकमित्यस्यार्थस्य हि सिद्धावपकर्षकाष्ठाश्रयभूतं कुतश्चिदप्यनुत्कृष्यमाणं द्रव्यं सिद्ध्यतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४३सु०- यद्वाऽनेन वाक्येन प्रतिपक्षमाह । तथा हि । समर्थितं तावत्परिमाणोत्कर्षतारतम्यं न क्वचिद्विश्रान्तम्, अस्मादेतावद्गुणमेव परिमाणमुत्कृष्यत इतीयत्ताभावादिति । तथा तद्दृष्टान्तेनाणोश्चैतावद्भागता क्वचिन्नास्तीति साध्यत इति । अत्रायं प्रयोगः । परिमाणापकर्षतारतम्यं क्वचिन्न विश्रान्तम्, परिमाणतारतम्यत्वात्, परिमाणोत्कर्षतारतम्यवदिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">४४सु०- द्वितीयं शङ्कते


विश्रान्त इति
त्र्यणुकाद्येषु</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्रव्येषु ।


।</p>
तस्मात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विश्रान्तो यद्यनन्तांशः कश्चिदस्तीति गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विश्रान्त इत्यस्य त्र्यणुकाद्यपेक्षया परिमाणतः


अनन्तांशः
त्र्यणुकादौ कार्येऽन्त्यावयविव्यतिरिक्ते वर्तमानान्महत्त्वाद्दीर्घत्वात् ।


द्रव्यविशेषः


कश्चिदस्तीति
शब्दो वाक्यार्थसमुच्चये ।


अर्थ इति द्वितीयपक्षो
कार्यं


गम्यत
परिमाणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कार्येषु


अभ्युपगम्यते
त्र्यणुकादिकार्येषु चतुरणुकादिषु ।


यदि
तथैवेत्येव


इत्यर्थः </p>
शब्देन दृष्टान्तदार्ष्टान्तिकवैषम्यशङ्कामपाकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">इदमु(एतदु)क्तं भवति । परिमाणापकर्षतारतम्यमियत्तानवच्छिन्नमेव, किन्त्वनन्तांशरूपमपि तत्क्वचिदाश्रितमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४५सु०- निराकरोति


नेति
कार्ये


</p>
त्र्यणुके द्व्यणुके च
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नावसाययितुं शक्यो विरोधादेव केवलम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हीति शेषः । कश्चिदिति वर्तते । एवं साधने कश्चिदपि द्रव्यविशेषो


नावसाययितुं शक्यः ।
समत्वतः


अयमेव सर्वतोऽपकृष्टपरिमाणवान्नातोऽपकृष्टपरिमाणोऽस्तीति सर्वान्तिमतया न प्रतिपत्तुं कश्चिच्छक्यते कुतः
कार्यपरिमाणत्वादिसाम्यादिति हेतुवचनम्


केवलं
हि


साक्षात्
शब्दो व्याप्तिद्योतकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७सु०- यद्यपि महदादिशब्दा द्रव्यवचनास्तथाऽपि भावप्रधानत्वात् परिमाणवाचिनो(ऽपि) भवन्तीत्याशयेन


विरोधात् ।
महत्त्वम्


परिमाणापकर्षोऽनन्तश्च पर्यवसितश्चेति हि विप्रतिषिद्धमेतत् भवितव्यं चावसानेन, अन्यथा सर्वस्याप्युत्कृष्टपरिमाणसम्भवेन परमाणोर्महत्त्वनिराकरणासम्भवात्
इत्याद्युक्तम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्रकृतश्च भावप्राधान्येनोक्तिः कणादसूत्रानुसारेण, कारणबहुत्वात्कारणमहत्त्वात्प्रचयविशेषाच्च महदि त्यादि हि तत्


एव
महद्दीर्घवदिति


शब्देन विरोधस्यापरिहार्यत्वं सूचयति ॥ तदनेनापसिद्धान्तोऽभिहितो भवति </p>
षष्ठ्यर्थे वतिः विभक्तिविपरिणामेन वा सकाशादित्यध्याहारेण वा
<p class="gr-vyakhya-para">४६सु०- यदि चानन्त्यमवधीर्य परिमाणापकर्षतारतम्यं क्वचिदाश्रितमित्येव प्रतिज्ञार्थः स्यात्, तथाऽपि न सिसा(षा)धयिषितमवसानं लभ्यत इत्यर्थान्तरता स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा आकाशादेरुत्कृष्टपरिमाणं द्रव्यं नास्ति तथा परमाणोरपकृष्टपरिमाणं द्रव्यं नास्तीति तात्पर्यार्थ इति चेत् । सत्यम् । नायमितो लभ्यत इति उच्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणापकर्षतारतम्यं क्वचिन्निरतिशयं परिमाणतारतम्यत्वात् परिमाणोत्कर्षतारतम्यवदिति विवक्षितमिति चेत् । कोऽयमतिशयो नाम । किमाधिक्यमुत न्यूनता अथ साधारणं किञ्चित् । आद्ये बाधः । द्वितीये दृष्टान्तस्य साध्यविकलता । न तृतीयः, तदभावात्, शब्दसाम्यमात्रेणानुमानाप्रवृत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथाऽऽकाशादिपरिमाणमुभयावधिमन्न भवति, तथा त्र्यणुकावयवावयवपरिमाणमपि साध्यमिति चेन्न, हेत्वभावात् । परिमाणत्वस्य घटादिपरिमाणे व्यभिचारात् । नित्यपरिमाणत्वस्याश्रयानित्यताया वक्ष्यमाणत्वेनासिद्धेः । परिमाणकाष्ठात्वस्य च साध्यत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तात्पर्यान्तराण्यपि निराकार्याणीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४७सु०- परिमाणोत्कर्षतारतम्यस्यानन्तत्वं दृश्यत इत्युक्तम् । तत्केन प्रमाणेन इत्याशङ्क्य कालाकाशेश्वरादीनि हि द्रव्याणि परममहत्त्ववन्तीष्यन्ते । तत्र कालाकाशयोस्तावत्परिमाणोत्कर्षस्यानन्त्यं साक्षिसिद्धमि त्याह


केवलमिति ।</p>
तस्मात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- केवलं साक्षिमानेन कालो देशोऽपि नान्तवान्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">केवल


शब्देन प्रमाणान्तराभावं प्रतिजानीते
इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रैतावदादौ वक्तव्यम्


देश
यथा तस्मात्कार्येषु कार्यमुपजायते तथैव ह्रस्वत्वात्पारिमाण्डल्यतोऽपि कार्ये परिमाणं जायेत समत्वतो हीति


इत्याकाश उच्यते
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८सु०- एतदुक्तं भवति । त्र्यणुकद्व्यणुकपरिमाणं स्वाश्रयाश्रयसमवायिकारणपरिमाणजं कार्यपरिमाणत्वाच्चतुरणुकादिपरिमाणवत्, द्व्यणुकपरमाणुपरिमाणं परिमाणारम्भकं द्रव्यसमवायिकारणपरिमाणत्वात् त्र्यणुकपरिमाणवत्, त्र्यणुकद्व्यणुके वा परिमाणारभ्यपरिमाणवती कार्यद्रव्यत्वाच्चतुरणुकादिवत्, द्व्यणुकपरमाणू परिमाणासमवायिकारणपरिमाणवन्तौ द्रव्यसमवायिकारणत्वात् त्र्यणुकवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च विवक्षितार्थासिद्धिः, अन्यथाऽनुपपत्त्या तत्सिद्धेः । न च यत्र केवलेन प्रचयेन परिमाणमारभ्यते तत्र व्यभिचार इति वाच्यम्, तस्यापि पक्षतुल्यत्वात् । न चैवं सति बाधः, प्रचयकारणताया अनिवारणात् । न चोभयकारणत्वकल्पने गौरवदोषः, द्वयोरपि क्लृप्तशक्तित्वात् । द्व्यणुकपरिमाणं त्र्यणुकपरिमाणाजनकम्, परमाणुपरिमाणं च द्व्यणुकपरिमाणाजनकम्, परिमाणत्वात् पटपरिमाणवत् इत्यादिना सत्प्रतिपक्षतेति चेन्न, तत्समवायिकारणपरिमाणत्वाभावस्योपाधित्वात्, त्र्यणुकपरिमाणं चतुरणुकपरिमाणाजनकं परिमाणत्वात् पटपरिमाणवत् इत्याद्याभाससमानयोगक्षेमत्वाच्च । परमाणुपरिमाणं परिमाणानारम्भकं नित्यपरिमाणत्वात् गगनपरिमाणवदित्यपि न, द्रव्यसमवायिकारणपरिमाणत्वाभावस्योपाधित्वात्; आप्यपरमाणुरूपं रूपानारम्भकं नित्यत्वात् गगनपरिमाणवत् , परमाणवो द्रव्यानारम्भका नित्यत्वाद्गगनवत् इत्याद्याभासतुल्यत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९सु०- एतेन परमाणुद्व्यणुकपरिमाणे परिमाणानारम्भके अणुत्वान्मनःपरिमाणवदि त्यपि परास्तम् । न चानणुत्वमुपाधिः; वक्ष्यमाणन्यायेन परिमाणावान्तरजातेरपाकरणात्, पक्षीकृतात् ह्रस्वत्वात् अव्यावृत्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०सु०- ननु च त्र्यणुकादिपरिमाणं चतुरणुकादिपरिमाणं च सजातीयमिति युक्तस्तत्र कार्यकारणभावः, द्व्यणुकत्र्यणुकपरिमाणयोस्तु विजातीयत्वात् कथं तथात्वमि त्यतो दृष्टान्तदार्ष्टान्तिकयोः सदृशम् इत्युक्तम् । यथा त्र्यणुकादिपरिमाणाच्चतुरणुकादौ सजातीयं परिमाणमुत्पद्यते तथा द्व्यणुकपरमाणुपरिमाणादपि त्र्यणुकादौ सजातीयपरिमाणोत्पादस्यैव सिसाधयिषितत्वान्न दोष इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१सु०- ननु च त्र्यणुकादौ महत्त्वदीर्घत्वे द्व्यणुकादौ त्वणुत्वह्रस्वत्वे प्रमाणसिद्धे, तत्कथं साजात्यसाधने बाधो न भवेदित्यत उक्तं


नान्तवान्
महत्त्वं चेति


इत्यनवधिकपरिमाणोत्कर्षवान् दृश्यत इति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते कालाकाशौ हि केवलं साक्षि(वेद्या)सिद्धावित्युपपादितं प्रथमाध्याये, अतस्तत्परिमाणोत्कर्षस्यानवधिकत्वमपि तेनैव गम्यत इति ।</p>
कल्पनैवैषा वैशेषिकाणां, न तु परिमाणावान्तरजातिभेदे प्रमाणमस्ति, किन्नाम परिमाणमेकजातीयमेवोत्कर्षापकर्षवत् इति भावः अनेन वैरूप्यस्यासिद्धिरुक्ता वेदितव्या ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४८सु०- परिमाणापकर्षतारतम्यस्याप्यानन्त्यं दृश्यत इत्युक्तम्, तत्केन प्रमाणेन इत्याशङ्क्य कालाकाशयोस्तावत्साक्षिणैवे त्याह
<p class="gr-vyakhya-para">२२सु०- ननु च द्व्यणुकादिपरिमाणस्य परमाण्वादिपरिमाणाजन्यत्वे बाधकाभावादप्रयोजकत्वमनुमानानाम्, द्व्यणुकादिपरिमाणस्य सङ्ख्ययैव जन्मसम्भवात् इत्याशङ्कां परिहरन् वा शब्दं व्याख्याति


अपर्यवसितिश्चेति
न चेदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अपर्यवसितिश्चाणोर्दृश्यते साक्षिणा द्वयोः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चेन्महत्त्वतश्चैव दीर्घत्वादपि नो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वयोः
<p class="gr-vyakhya-para">चापि


काले गगने च
शब्दावितरेतरयोगे


अणोश्च
एव


परिमाणापकर्षतारतम्यस्य चेत्यर्थः ।
शब्दो


अपर्यवसितिः
नो भवेदेव


आनन्त्यम् ।</p>
इति सम्बध्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतदनुपयुक्तम्, परमाणुपरिमाणतोऽपकृष्टपरिमाणसद्भावे प्रमाणोपन्यासस्य कार्यत्वे कालाकाशयोः परिमाणोत्कर्षानन्त्ये प्रमाणोपन्यासस्य प्रयोजनाभावादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३सु०- इदमिह वक्तव्यम्, द्व्यणुकादिपरिमाणेऽसमवायिकारणलक्षणमस्ति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । न हि परेण साक्षादेवमुक्तम्, किन्तु परिमाणोत्कर्षपरम्परावत् तदपकर्षपरम्पराऽपि पर्यवसानवतीति । तथा च कालाकाशयोः परिमाणोत्कर्षापकर्षपरम्परायाः पर्यवसानाभावे साक्षिप्रमाणोपन्यासः कथमसङ्गतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न वेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वस्तु कालाकाशयोः परिमाणप्रकर्षोऽनवधिकः, तदपकर्षानन्त्यं तु कथम्, व्याहतत्वात् । मैवम्, साक्षिसिद्धत्वात्, प्रमितेऽर्थे विरोधानवकाशात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्येऽसमवायिकारणलक्षणसद्भावेऽपि त्र्यणुकादिपरिमाणं द्व्यणुकादिपरिमाणजं
<p class="gr-vyakhya-para">४९सु०- कालादावनवधिकः परिमाणापकर्षः साक्षिसिद्ध इत्येव नेष्यत इति चेत् । किं साक्षिणा नावगम्यते, उतावगतोऽपि सत्यः, अथवा साक्षी नाम प्रमाणं नास्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं शङ्कते


यदीति
न चेत् भवेत्


।</p>
तदा त्र्यणुकादिगतान्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि नो साक्षिगम्यं तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्


इति कालादेः परिमाणापकर्षस्यानन्त्यं सामान्येन परामृशति ।</p>
महत्त्वतो दीर्घत्वाच्च नो भवेदेव,
<p class="gr-vyakhya-para">दूषयति


महत्त्वमिति ।</p>
चतुरणुकादिपरिमाणमिति शेषः । इदमुक्तं भवति । यदि समवायिकारणप्रत्यासन्नत्वादिसद्भावेऽपि नासमवायिकारणत्वं तदेदमतिव्यापकत्वादलक्षणं स्यात् । तथा च न तथाभूतस्यापि महत्त्वादेरसमवायिकारणत्वं स्यादिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- महत्त्वं केन गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये किं समवायिकारणप्रत्यासत्तिर्नास्ति उत सामर्थ्यावधारणम् । नाद्यः, द्व्यणुकादिपरिमाणस्य त्र्यणुकादिपरिमाणसमवायिकारणसमवायिकारणे द्व्यणुकादौ समवेतत्वस्य प्रमितत्वात् समवायिकारणसमवेतत्वाभावात्
<p class="gr-vyakhya-para">कालाकाशयोरि ति वर्तते


महत्त्वम्
न चेत्


अनवधिकः परिमाणोत्कर्षः । तर्ही ति</p>
द्व्यणुकादिपरिमाणात् त्र्यणुकादिपरिमाणस्योत्पादः, तदा त्र्यणुकादिगताभ्यां
<p class="gr-vyakhya-para">शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । कालादौ परिमाणोत्कर्षस्यानन्त्यमुपेत्य हि परेण तदपकर्षानन्त्यं नेष्यते । तत्र वक्तव्यम् । प्रकर्षानन्त्यं केन प्रमाणेनावगम्यत इति । साक्षिणेति चेत्, अपकर्षानन्त्यमपि तद्बलेन कुतो नाङ्गीकार्यम् । तत्तेन नावगम्यत इत्युक्तमिति चेत्, इदमपि (तदपि) तेन नावगम्यत इति वदन्तं प्रति किमुत्तरम् । अनुभवापलापो न युक्त इति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चेत्, समं प्रकृतेऽपि । यथा हि कालादेरुत्कर्षानवधिकत्वमनुभवे चकास्ति तथा अपकर्षानन्त्यमपीति किमेकत्र पक्षपातेन । अन्यथैकापलापे द्वितीयस्याप्यपलापो दुरुत्तरः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५०सु०- स्यादेतत् । न कालादेः परिमाणोत्कर्षानन्त्यं साक्षिसिद्धमिति ब्रूमः, किन्तु अनुमानगम्यम्, तथा च न प्रतिबन्दीग्रह इत्यत आह


विश्रान्तिरिति ।</p>
महत्त्वदीर्घत्वाभ्यां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विश्रान्तिस्तारतम्येन दृश्यते ह्यनुमानतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणोत्कर्षपरम्पराया इति शेषः ।


अनुमानत इति
चतुरणुकादिपरिमाणमपि


तृतीयार्थे तसिः । नानुमानेन कालादावनवधिकपरिमाणोत्कर्षसिद्धिः ।
नो भवेत्,


हि
तस्यापि समवायिकारणसमवेतत्वाभावात् । न द्वितीयः । अनान्यथासिद्धनियतपूर्वभावित्वेन हि सामर्थ्यमवधारणीयम्, तच्चास्ति द्व्यणुकादिपरिमाणे । एवमपि न चेत् ततः त्र्यणुकादिपरिमाणादिजन्म, तदोक्तप्रसङ्ग एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४सु०- सदृशपरिमाणस्यैव कारणत्वावधारणाद्विसदृशमेतदकारणमवर्जनीयसन्निधीति  चेत् । किमिदं विसदृशत्वम् । किं जातिभेदः, उत वैलक्षण्यमात्रम् । नाद्यः, परमाणुद्व्यणुकादिपरिमाणानामनुमानेनैकजातीयत्वस्यापि साधितत्वात् । द्वितीये वैलक्षण्यमात्रेण न चेत्कारणत्वं तदा महत्त्वादेरपि न स्यात्; न हि त्र्यणुकचतुरणुक</p>
<p class="gr-vyakhya-para">महत्त्वे न विलक्षणे, सोत्कर्षत्वस्यानुभवसिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५सु०- अथ सङ्ख्यात एव जन्मसम्भवे परिमाणस्यापि कारणत्वं न कल्पनीयमिति चेत्; तथाऽप्युक्त एवातिप्रसङ्गः, चतुरणुकादिपरिमाणस्यापि सङ्ख्यात एव जननोपपत्तेः । यत्र तु नियामकविशेषस्तत्र परिमाणमप्याद्रियतामिति । यद्यपि परिणामवादिनां नायं पन्थाः, किन्तूपादानानि स्वगुणयुक्तानि तथाविधकार्यतामापद्यन्त इति; तथाऽपि परमतमाश्रित्य प(रेषामेवेदं)रस्येदं दूषणाभिधानमिति न काचित्क्षतिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२६सु०- एवं परमाणुपरिमाणाद् द्व्यणुकपरिमाणस्योत्पादः, ततस्त्र्यणुकपरिमाणस्य जन्म, तेषां चैकजातीयत्वमि त्यनुमानेन साधितम् । तदसत् । प्रतितर्कपराहतत्वात् । तथा हि । किं परमाणुपरिमाणाद् द्व्यणुके द्व्यणुकपरिमाणाच्च त्र्यणुके सजातीयपरिमाणस्याणुत्वस्योत्पत्तिः साध्यते, उत महत्त्वस्य, अथ ह्रस्वत्वस्य, यद्वा दीर्घत्वस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वेषामपि पक्षाणां दुष्टत्वं प्रतिजानीते


यस्मात्
सदृशस्य हीति


तारतम्येन
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदृशस्य हि कार्यस्य नैव योगः कथञ्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">योगः


अनुमानेन तत्
घटना ।


विश्रान्तिः दृश्यते ।
कथञ्चन


परिमाणोत्कर्षतारतम्यं इयत्तावत्परिमाणतारतम्यत्वात् तदपकर्षतारतम्यवदि ति प्रत्यनुमानप्रतिरुद्धत्वादिति यावत् । न च दृष्टान्तोऽस्माकं साध्यविकल इति वाच्यम्, अपकर्षतारतम्यस्य अन्तवत्त्वमुपेत्योत्कर्षतारतम्यस्यानन्त्यमनुमिमानस्य परस्यैवं प्रतिपक्षोत्प्रेक्षा स्यादि त्युच्यमानत्वात् । तथा च साक्षिविरुद्धं प्रत्यनुमानमिति वक्तव्यम् । कथं तर्हि स एव कालादावनवधिकापकृष्टपरिमाणं न साधयेदिति ।</p>
उक्तप्रकारेषु केनापि प्रकारेण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५१सु०- अस्तु तर्ह्यागमात्कालादावनवधिकोत्कृष्टपरिमाणसिद्धिरित्याशङ्क्याह
<p class="gr-vyakhya-para">२७सु०- कुत इत्यतः प्रथमपक्षेऽनिष्टमाह


यदीति
अप्रत्यक्षत्वमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यागमादनन्तं तन्महत्त्वमवगम्यते अनन्तमेव चाणुत्वं कुतो नैवावसीयते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अप्रत्यक्षत्वमेव स्याद्यतः कार्येष्वणुत्वतः इति चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आगमात्
<p class="gr-vyakhya-para">यदि परमाणुपरिमाणादणुत्वेन सजातीयं द्व्यणुके, द्व्यणुकपरिमाणाच्च त्र्यणुके परिमाणमुत्पद्यते तदा सर्वकार्येषु
 
अणुत्वप्रसङ्गेन
 
अस्मदा


स एषोऽनन्त इत्यादेः ।
द्यप्रत्यक्षत्वमेव


तन्महत्त्वं
स्याद्यतस्तस्मान्नेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकस्याप्रत्यक्षत्वमिष्टमेवेत्यतोऽवधारणाम् । सर्वेषामपि कार्याणामप्रत्यक्षत्वमेव स्यात्, न तु (यस्य) कस्यचित्प्रत्यक्षत्वमिति । द्रव्यस्य ह्यस्मदादिप्रत्यक्षत्वं महत्त्वे सत्युद्भूतरूपस्पर्शवत्त्वेन व्याप्तम् । तथा च त्र्यणुकादीनामणुत्वे महत्त्वाभावादप्रत्यक्षत्वं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन तृतीयोऽपि परास्तः । त्र्यणुकादेरपि ह्रस्वत्वे महत्त्वाभावेनाप्रत्यक्षत्वप्रसङ्गस्य दुर्निवारत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८सु०- द्वितीये तु परमाणुद्व्यणुकयोरपि महत्त्वे प्रत्यक्षत्वापत्तिः । न चोद्भूतरूपस्पर्शयोरन्यतराभावेन तदभावः, त्र्यणुकादावपि तदा(दभावा)पत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत एव चतुर्थोऽपि परास्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">दीर्घत्वे महत्त्वस्यावर्जनीयत्वादिति पक्षद्वयदूषणं स्पष्टत्वान्नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपीदं परिमाणावान्तरजातीनामणुत्वादीनामप्रामाणिकत्वोक्त्या परिहृतमेव तथाऽपि तस्यैवार्थस्य स्फुटीकरणार्थं पुनराशङ्कितमित्यदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२९सु०- अत्र तावद्विकल्पितेषु महत्त्वपक्षं गृह्णाति


कालादिपरिमाणोत्कर्षः ।
न महत्त्वं चेति


अणुत्वं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  न महत्त्वं च परमाणावणावपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">च


परिमाणापकर्षः ।</p>
शब्दो दीर्घत्वसमुच्चयार्थः
<p class="gr-vyakhya-para">एतदु(इदमु)क्तं भवति । नागमः कालाद्यनन्ततां स्वयं प्रतिपादयति, तत्प्रवृत्तेः प्रागेव साक्षिणा तत्प्रतिभासात्, किन्त्वनुवाद एवायम् । प्रतिपादकत्वे वा नास्मत्प्रयोजनपरिक्षयः, यस्मादागमात्कालाद्युत्कर्षोऽनवधिकः प्रतीयते तस्मादेवापकर्षानन्त्यप्रतीतेः


अनन्त
अणौ


शब्दो ह्यनवच्छेदमात्रमाचष्टे स च यथा परिमाणोत्कर्षविषयो व्याख्यायते तथा तदपकर्षविषयोऽपि शक्यते व्याख्यातुमिति ।</p>
द्व्यणुके कथं न कथ्यत इति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५२सु०- परिमाणोत्कर्षवत् तदपकर्षस्यापि कालादावानन्त्यं साक्षिणाऽऽगमेन वा प्रतीयत एव, तथाऽपि न तत्सत्यम्, न हि प्रतीतत्व(ति)मात्रेण सत्यतानिश्चयोऽतिप्रसङ्गादि ति द्वितीयं निराकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">यदुक्तं किमणुत्वस्योत्पत्तिः साध्यत इत्यादि, तत्र परमाणुमहत्त्वाद् द्व्यणुके  महत्त्वम्, द्व्यणुकमहत्त्वात् त्र्यणुकमहत्त्वमुत्पद्यत इत्येषः पक्षस्तावत्परिगृह्यत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्यत्र परिमाणावान्तरजात्यभावान्नैवं विकल्प एव युज्यत इति वक्तव्यम्, तथाऽपि तदभावमेवोपपादयितुं गूढाभिसन्धिना पक्षपरिग्रहः कृत इति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३०सु०- अत एव पक्षान्तरमपि गृह्णाति


महत्त्वेति
कथमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-महत्त्वाणुत्वयोर्नैव विश्रान्तिरुपलभ्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथं त्र्यणुकपूर्वेषु नाणुत्वमपि कथ्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालादौ परिमाणोत्कर्षापकर्षयोः
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणोरणुत्वाद् द्व्यणुकेऽणुत्वं, द्व्यणुकाणुत्वात् त्र्यणुकेऽणुत्वं ततश्च चतुरणुकेऽणुत्वमिति वा पक्षः परिगृह्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३१सु०- नन्वेवं सति पक्षद्वयोक्तदोषापत्तिर्व्याघातश्चाधिकः । तथा हि । परमाणुमारभ्यान्त्यावयविपर्यन्तस्योद्भूत(रूप)स्पर्शवतो महत्त्वे सर्वस्यापि प्रत्यक्षत्वं स्यात्, अणुत्वे चाप्रत्यक्षत्वं स्यात् । न च परमाण्वादेः प्रत्यक्षत्वं, त्र्यणुकादेरप्रत्यक्षत्वं युक्तम् । प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वे च परस्परव्याहते, यत्प्रत्यक्षं घटादि न तदप्रत्यक्षम्, यच्चाप्रत्यक्षं गगनादि न तत्प्रत्यक्षमिति तयोः परस्परपरिहारेणैव वृत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च महत्त्वाणुत्वे परस्परविरुद्धे कथमेकैकत्राङ्गीकर्तुमुचिते । (तदाह) यथा आह सूत्रकारः


विश्रान्तिः
दृष्टान्ताच्च


इयत्तावच्छेदो बलवत्प्रमाणेन
इति । न च कालभेदेन विरोधपरिहारः, परिमाणस्य यावद्द्रव्यभावित्वादि त्याशङ्क्य प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वप्रसङ्गयोस्तावदिष्टापादनत्वं वदन् व्याहतिं परिहरति


नैवोपलभ्यते ।
प्रत्यक्षत्वेति


अत्र
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रत्यक्षत्वतदन्यत्वे पुरुषापेक्षयाऽखिले</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाण्वादौ


महत्त्व
अखिलेऽपि


ग्रहणं दृष्टान्तार्थम् ।</p>
द्रव्ये
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । यथा कालादौ परिमाणोत्कर्षस्यानन्त्यं साक्ष्याद्यवगतं विपरीतग्राहकप्रमाणाभावात् सत्यमेव तथा तदपकर्षस्यापि । विना बाधकेन साक्ष्यादिसिद्धं परिमाणापकषांनन्त्यं कालादावसत्यं चेत् तदुत्कर्षानन्त्यमप्य(कालादाव)सत्यं स्यात्, अविशेषात् । ततश्चापरिच्छिन्नपरिमाणताऽङ्गीकारो (भज्येत) नङ्क्ष्येत । अतिप्रसङ्गस्तु बाधकाभावेनापास्त इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५३सु०- नन्वस्त्येव परिमाणापकर्षस्यानन्त्याभ्युपगमे बाधकम् । तथा हि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपकर्षो नामाल्पता, आनन्त्यं चानल्पता । न च विरुद्धयोर्विशेषणविशेष्यभावः सम्भवति, न हि भवति पीतोऽपीत इति । अतो बाधकसद्भावात्प्रतीतमप्यपकर्षानन्त्यं त्यज्यत इत्यत आह


अन्यदेवेति
प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वे


</p>
स्त एवेति नैतौ प्रसङ्गौ युक्तौ । न च व्याहतिः ।
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यदेव ह्यनन्तत्वं महत्त्वाणुत्वयोः समम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">


अनन्तत्वं
पुरुषभेदापेक्षया


नाम अनल्पत्वम् किन्तु
व्यवस्थोपपत्तेरिति एतच्चोत्तरत्र स्फुटीभविष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३२ सु०- इदानीमणुत्वमहत्त्वव्याघातं परिहरति


अन्यदेव
अणुत्वं चेति
 
परिच्छेदाभावरूपम् । तस्मात् परिमाणोत्कर्षापकर्षयोः समानो धर्म इति युज्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रापि महत्त्वग्रहणं दृष्टान्तत्वेन, यथा महत्त्वस्य विशेषणं तथा अणुत्व</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यापीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यनन्तत्वं नामानल्पत्वं स्यात् तदोत्कर्षस्यापि विशेषणं न स्यात् । न हि तदेव तस्य विशेषणं भवति, पीतः पीत इत्यदर्शनात् । अतस्तत्रानन्त्यं नाम परिच्छेदाभाव इति स्वीकृत्य विशेषणविशेष्यभावः समर्थनीयः । तथा प्रकृतेऽपीति । यथा हि परिमाणोत्कर्षो गगनादावधिकस्तथा तदपकर्षोऽप्यनवधिक एवेति विशेषणविशेष्यभावाभ्युपगमे न कोऽपि दोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५४सु०- आनन्त्यं नामानल्पत्वादन्यदित्येतत्प्रत्याययितुं दृष्टान्तान्तरमाह
 
बहुत्वेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- बहुत्वाल्पत्वयोर्यद्वत्सङ्ख्यायामुपलभ्यते । आनन्त्यम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणुत्वं च महत्त्वं च यतो वस्तुव्यपेक्षया</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वत्
<p class="gr-vyakhya-para">अखिले त्यनुवर्तते ।


यथा
अणुत्वं च महत्त्वं


सङ्ख्यायां बहुत्वाल्पत्वयोः
चाखिले वस्तुनि विद्येते । न तु विरुद्धे । कथम् ।


विशेषणतया
यतो वस्तुव्यपेक्षयाऽणुत्वं च महत्त्वं च


आनन्त्यमुपलभ्यते,
तदेवोच्यत इति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । स्यादयं परमाण्वादिष्वखिलद्रव्येष्वणुत्वमहत्त्वाङ्गीकारे विरोधो यदि रूपे नीलत्वपीतत्ववत् परिमाणेऽणुत्वमहत्त्वादिजातियोगः स्यात् । न चैवम्, प्रमाणाभावात् । किन्तु यथा त्र्यणुकादिषु महत्त्वमेकजातीयमेव उत्कर्षापकर्षवत्परेणाङ्गीकृतम्, यथा चाणुत्वं परमाणुद्व्यणुकयोः, एवं परिमाणमवान्तरजातिरहितमेव सर्वद्रव्येषूत्कर्षापकर्षवद्वर्तते । तथा चैकत्र द्रव्ये वर्तमानं परिमाणं द्रव्यान्तरवर्त्युत्कृष्टपरिमाणापेक्षयाऽणुत्वमित्युच्यते, तदेव द्रव्यान्तर्वर्तिनोऽपकृष्टपरिमाणस्यापेक्षया महत्त्वमित्युच्यते । एवञ्च कुतो विरोधः । यथा खल्वेकमेव द्रव्यं द्रव्यभेदापेक्षया सन्निकृष्टं विप्रकृष्टं चोच्यमानं न विरोधास्पदम् । अत एव प्रत्यक्षत्वाप्रत्यक्षत्वविरोधोऽप्यपास्तः । तयोर्महत्त्वादिमात्रनिमित्तत्वे हि स स्यात्, न चैवम्, किन्तु पुरुषाणामिन्द्रियपाटवापाटवनिमित्तत्वमेव । अन्यथा मन्दविलोचनेनापि त्र्यणुकमुपलभ्येत ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि गगनादेरपि कदाचित्प्रत्यक्षत्वं स्यादिति चेन्न,  उद्भूतरूपाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकानुपलम्भो गुणविशेषविपर्ययाधीनः आलोकेन्द्रियसन्निकृष्टचाक्षुषद्रव्यानुपलम्भत्वात् पवनानुपलम्भवदि त्यादिकं त्वपकृष्टमहत्त्वादिनैवान्यथासिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि पर्वतादेरप्रत्यक्षता स्यात् इति चेन्न, अपकर्षविशेषस्य विवक्षितत्वात् । नासौ व्यवस्थितोऽस्तीति चेत् । सत्यम् । अत एव पुरुषापेक्षयेत्युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३सु०- अस्त्वेवं परिमाणेऽवान्तरजात्यभावस्तथाऽपि न सर्वत्र महत्त्वाणुत्वाभ्युपगमो युज्यते । उत्कृष्टापकृष्टपरिमाणापेक्षया हि मध्यवर्ति परिमाणमणुत्वं महत्त्वं चोच्यत इत्युक्तम् । तच्च द्व्यणुकादिपरिमाणे सम्भवति, न च परमाणुपरिमाणे । न हि परमाणुपरिमाणादपकृष्टं परिमाणमस्ति, यदपेक्षया तन्महत्त्वं स्यात् । अतः परमाणोरणुत्वमेव । तथा च न महत्त्वं चे त्यसदित्यत आह


बहुत्वमनन्तमल्पत्वं चानन्तमिति, तथा प्रकृतेऽपीति ।</p>
तारतम्येति
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यनन्तत्वं नामानल्पत्वं स्यात् तदा; न बहुत्वस्य विशेषणं स्यात्, तस्यैव तद्विशेषणत्वायोगात्; नाप्यल्पत्वस्य, विरोधात्; अतः, अवच्छेदाभाव एव अनन्तत्वमित्यङ्गीकृत्य बहुत्वमल्पत्वं (चानन्त)चापर्यवसितमिति विशेषणविशेष्यभावो बोद्धव्यः । तथा परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५५सु०- ननु च नास्त्येव सङ्ख्यायां बहुत्वाल्पत्वयोरानन्त्यम् । बहुत्वस्य परार्ध</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एव पर्यवसितत्वात् । अल्पत्वस्य चैकत्वावधित्वात् । यथोक्तम्, सा चैकत्वादिपरार्धपर्यन्ता इति । अतः कथमयं दृष्टान्त इत्यत आह


एकेति ।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकभागानां तावत्वं ह्यवगम्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तारतम्यस्थिता यस्मात्पदार्थाः सर्व एव च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सङ्ख्यामधिकृत्य हि गणितशास्त्रं प्रवृत्तम् । तत्र च कलासवर्णनप्रभागभागानुबन्धभागापवाहभागभागादिप्रकरणेषु
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात् सर्वे


एकभागानां तावत्त्वम्
अपि पदार्थाः


अनवधिकत्वं गम्यते
परिमाणतारतम्येनैव स्थिताः ।


हि
स्वपरिमाणापेक्षयोत्कृष्टापकृष्टपरिमाणवन्तः; सर्वाण्यपि द्रव्याणि कुतश्चित्परिमाणादुत्कृष्टेन, कुतश्चिदपकृष्टेन परिमाणेन उपेतानीति वा । तस्मात्परमाणोरपि महत्त्वं युज्यत इति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । परमाणुः कुतश्चिदुत्कृष्टेन परिमाणेन युक्तः, स्वपरिमाणापेक्षयाऽपकृष्टपरिमाणवानिति वा, द्रव्यत्वात् तन्तुवदिति । न च परमाणोरपकृष्टद्रव्याभावाद्बाधितविषयत्वम्, तद्भागानां वक्ष्यमाणत्वात् । न च तेष्वेव व्यभिचारः, तेषामपि भागवत्त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३४सु०- तदेवं परमाणुद्व्यणुकादिपरिमाणानां वैजात्यस्याभावाद्युक्तं सौत्रमनुमानमिति सिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५सु०- यद्यपि वैजात्यमङ्गीकृत्यापि कार्यकारणभावः शक्योपपादनः, अन्यथा सङ्ख्याया अप्यकारणात्वापत्तेः, परिमाणस्यैवमिति नियमस्य निर्मूलत्वात्; तथाऽपि वस्तुस्थितिरेव वक्तव्येति परिमाणत्वावान्तरजात्यपाकरणेन सजातीयतामुपपाद्यानुमानं समाहितमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३६सु०- परमाणोरप्युत्कृष्टपरिमाणाश्रयत्वमुक्तम्, तदाक्षिपति


यस्मात्, तस्मात्
यथेति


अवगम्यते
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यथा महत्त्वविश्रान्तिस्तथाऽणुत्वस्य चेष्यते । परिमाणत्वतश्चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा महत्त्वस्य विश्रान्तिस्तथा


अस्त्येकत्वादप्यपकृष्टानवधिका सङ्ख्येति । परार्धात्परतोऽपि सङ्ख्यासद्भावः स्फुट एवेति नोपपादितः । सम्भवति हि परेषामपीश्वरापेक्षाबुद्ध्या परमाण्वादौ परार्धात्परतोऽपि सङ्ख्योत्पत्तिः । ततःपरं संज्ञाकरणं तु गणकानां प्रयोजनाभावात् । एतामेव विप्रतिपत्तिमपनेतुं सङ्ख्यादृष्टान्तोपादानं कृतमिति ।</p>
परिमाणत्व(तो)
<p class="gr-vyakhya-para">५६सु०- एवं कालाकाशयोः परिमाणोत्कर्षापकर्षानन्त्यं साक्षिणा प्रसाध्येश्वरे तदागमेन साधयति


अणीयांश्चेति
हेतोः


।</p>
अणुत्वस्य च
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणीयांश्च महीयांश्च भगवानागमोदितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अणोरणीयान्महतो महीयानात्मे ति


आगमेन भगवान्
विश्रान्तिः


ईश्वरोऽणोरपि
इष्यते चेत्


अणीयान्
इति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र महत्त्वाणुत्वशब्दाभ्यां परिमाणोत्कर्षापकर्षावुच्येते । ताभ्यां च तत्तारतम्यमुपलक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणत्वत इति


महतोऽपि
। परिमाणतारतम्यत्वादित्यर्थः । तथा चाणौ सिद्धेऽणुत्वसिद्धिस्तत्सिद्धौ च तत्(अणुत्व)सिद्धिरिति परस्पराश्रयदोषः परास्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदयमर्थः । परिमाणापकर्षतारतम्यं क्कचिद्विश्रान्तं परिमाणतारतम्यत्वात् परिमाणोत्कर्षतारतम्यवदि त्यनुमानेन परिमाणापकर्षतारतम्यस्य क्वचिद्विश्रान्तिसिद्धौ यत्रेदं विश्रान्तं, यतः परमाणुर्नास्ति स परमाणुरि ति परिमाणापकर्षकाष्ठाश्रयतया सिद्धस्य परमाणोः कथमुत्कृष्टपरिमाणाख्यमपि महत्त्वं साधयितुं शक्यम्, धर्मिग्राहकप्रमाणेन स्ववचनेन (च) व्याघातादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३७सु०- अत्र वक्तव्यम् । केयं क्वचिद्विश्रान्तिर्नाम । किमियत्तापरिच्छेदः, त्र्यणुकपरिमाणात् षष्ठभाग एव परिमाणं, न ततोऽपकृष्टमस्तीति; किंवा क्कचिद्द्रव्ये वृत्तिः, अपकर्षतारतम्यमियत्तावच्छेदरहितमेव किन्त्वनन्तांशोपेतमपि तत्सर्वं क्वचिदाश्रितमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३८सु०- तत्राद्ये साध्ये दृष्टान्तः साध्यविकल इत्याह


महीयानुदितः ।
नेति


न च तत्राणुमहच्छब्दाभ्यां किञ्चिद्व्यवस्थितमुच्यते, विशेषणाभावात् । ततो यद्यदपकृष्टपरिमाणं ततस्ततोऽप्यपकृष्टपरिमाणो यद्यच्चोत्कृष्टपरिमाणं ततस्ततोऽप्युत्कृष्टपरिमाण इत्युक्तं स्यात् । तथा चेश्वरगतयोः परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरनवधिकत्वमेव लभ्यते ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वणीयान्महीयानित्युक्त एव भगवति परिमाणोत्कर्षापकर्षयोः पर्यवसानात् कथं तयोः अनवधिकत्वमित्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  न महत्त्वस्यापि विश्रमः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टान्तीकृतस्य


अणीयानिति ।
महत्त्वस्य,


अणीयान्महीयानित्युक्तयोरप्यणोर्महतश्चेति शब्दविषयत्वादिति ।</p>
परिमाणोत्कर्षतारतम्यस्य
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं सति स्वस्मादपि स्वयमपकृष्ट उत्कृष्टश्चेत्यागतम् । को नेत्याह । यथा चैतत्तथा वक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५७सु०- श्रुत्यन्तरं चेश्वरे परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरानन्त्यं प्रतिपादयदस्तीत्याह


आनन्त्येति
अपि, विश्रमः


।</p>
उक्तरूपो
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-आनन्त्यवाचकश्शब्दो द्विधाऽऽनन्त्येऽपि मानताम् । याति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्मे ति ब्रह्मण


आनन्त्यस्य वाचकः


अनन्तशब्दः  तावद्देशतः कालतो वस्तुतश्चानन्त्यमाह तत्र देशानन्त्यं नामानवधिकपरिमाणवत्त्वम् । कालानन्त्यं नामानवच्छिन्नसत्ताकत्वम् । वस्त्वानन्त्यं नामापरिच्छिन्नसङ्ख्यागुणकर्मविग्रहवत्त्वम् । तत्र यदा परिमाणानन्त्यस्य वाचकः तदा
अस्ति न केवलं पक्षस्येति


द्विधाऽऽनन्त्येऽपि
अपे


उत्कर्षापकर्षाभ्यामानन्त्येऽपि
रर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३९सु०- कुतो नास्तीत्यत आह


मानतां याति;
दृश्यत इति


न तूत्कर्षानन्त्यमात्रे, विशेषाभावादिति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५८सु०- नन्वनेकार्थत्वमन्यायः । कोऽत्र न्यायविरोधः । निरर्थकशब्दप्रयोगायोगात् तावदेकोऽर्थोऽङ्गीकार्यः, द्वितीयाङ्गीकारे तु न किञ्चिद्बीजमिति कल्पनागौरवम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृश्यतेऽनन्त इत्येव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उच्यते । यत्र ह्येकस्मिन्नर्थे व्यवस्थिते सति वृथैवार्थान्तराङ्गीकारस्तत्रैवमेतत् । न चैवं प्रकृते । अनन्तशब्दो हि परिच्छेदाभावमाह । परिच्छे(दश्च)दो हि देशतः कालतो वस्तुतश्च भवन् युगपदेव प्राप्नोति । न च तत्र कस्यचित्प्राथम्यमस्ति, नाप्यन्यतमपरित्यागे कारणम् । एवं परिमाणानन्त्येऽप्युत्कर्षापकर्षपरिग्रहो द्रष्टव्य इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणोत्कर्षतरतमभावः अनन्तः अनवधिक इत्येव दृश्यते, न त्वियत्तापरिच्छेदवानिति; बाधकप्रमाणसद्भावात्, साधकाभावाच्चेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५९सु०- नन्वेवं कालतो गुणतश्चानन्त्यवाचकस्यानन्तशब्दस्याल्पकालत्वमल्पगुणत्वं चार्थः स्यात्, अन्यथाऽल्पपरिमाणवत्त्वमपि स्यात् अविशेषादिति चेत् । किमिदं कालतो गुणतश्चाल्पत्वमापाद्यम्; किमल्पा एव गुणाः सन्ति ब्रह्मणो न बहुतराः तथा अल्पकालीनैव सत्ता न प्रचुरकालीनेति, किंवा सर्वकालगतस्याल्पकालेऽप्यवस्थितिः स्यात् महागुणस्य चाल्पोऽपि गुणः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४०सु०- कालात्ययापदिष्टं चास्मिन्पक्षेऽनुमानमित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति


नैवेति
तथेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नैव गुणाल्पत्वं कालाल्पत्वं च मानगम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथानन्त्यमणावपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणाल्पत्वं कालाल्पत्वं च मानगम्
<p class="gr-vyakhya-para">तथा


अनन्तं ब्रह्मेति श्रुतिप्रतिपाद्यं नैव भवेदिति गूढाभिसन्धेः प्रतिज्ञा हेतुमुत्तरत्र वक्ष्यति ।</p>
शब्दो दूषणसमुच्चये न केवलं परिमाणोत्कर्षतरतमभावोऽनन्त इति दृश्यते, किन्त्वसौ
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयमाशङ्क्याङ्गीकरोति


सर्वेति ।</p>
अणौ
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वकालगतस्याल्पकालेऽपि स्यादवस्थितिः ।


महागुणस्य चाल्पोऽपि गुणः स्यादिति चेद्भवेत् ॥</p>
परिमाणापकर्षतारतम्ये
<p class="gr-vyakhya-para">इति  चेत्


आपाद्यते । तत्
ऽपि आनन्त्यम्


भवेद्
अनवधिकत्वं दृश्यत, इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४१सु०- दृश्यतेऽनन्त इत्येवे तीयत्तापरिच्छेदो न दृष्टान्ते दृश्यत इति एवशब्देन उक्तम् । तद्विशदयति


एव इत्यर्थः । अत्र
नेति


गुण
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न महत्तत्त्वगुणत एतावानिति हीश्वरः । परिच्छिन्नः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">महत्तत्त्वम्


ग्रहणं क्रियादेरप्युपलक्षणम् </p>
इति द्रव्यविशेषस्येयं(स्यैव) संज्ञा तेन आन्महत इत्येष विधिर्न भवति दृष्टानुगतिर्हि संज्ञाछन्दसोः इष्यते यथाऽऽह बहुलं तणी ति
<p class="gr-vyakhya-para">गुणकालयोर्यथेष्टमुपादानं प्राथम्यनिरासार्थम् तेनोक्तकल्पनागौरवपरिहारं सूचयति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">६०सु०- ननु यदि कालाल्पत्वं गुणाल्पत्वं चाङ्गीक्रियते, कथं तर्हि नैव गुणाल्पत्वमि ति निराकरणमित्यतोऽभिसन्धिमुद्घाटयति


तावत्त्वमेवेति
गुण


</p>
शब्दोऽत्र तन्त्रेण द्विः उपात्तः तत्राद्यस्य परिमाणाख्यो गुणविशेषोऽर्थः । द्वितीयस्य गुणनम् ईश्वर इति परममहत्त्वाश्रयद्रव्योपलक्षणम् । परिमाणोत्कर्षतारतम्यस्येयत्तापरिच्छेदो हि तथा सति दृष्टः स्यात् । यदि महत्तत्त्वादिपरिमाणगणनया
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तावत्त्वमेव नैव स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अल्पत्वम्


एव
ईश्वरादिः एतावान्


इत्यर्थः । इत्युक्तं प्रागि ति शेषः । कुतो न स्यादिति चेत्, आपादकाभावादित्याह
पञ्चगुणपरिमाणवान् षड्गुणपरिमाणवान् वा


देशेऽपीति
इति    परिच्छिन्नः


</p>
स्यात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  देशेऽप्येतन्न नो मतम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणे


अपि


इत्यर्थः
चैवम् तथा सति परममहत्त्वानुपपत्तेरिति


एतत्
हि


तावत्त्वमेव
शब्दार्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


नः
महत्तत्त्व


अस्माकम् ।</p>
ग्रहणेनेदं सूचयति । यदुक्तं वैशषिकादिभिः पृथिव्यादीनि नवैव द्रव्याणि इति तदसत्, महदहङ्कारादीनामपि सत्त्वात् । न च तत्र प्रमाणाभावः, श्रुत्यादेः प्रमाणस्य विद्यमानत्वात् । न च त्र्यणुकादिकमेव तथोच्यते, अव्यक्तत्वादिश्रवणात् । न च बाधकं किञ्चित् विद्यते, येनोपचारकल्पनेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति परिमाणविषयेऽस्मदीयं श्रुतिव्याख्यानमुपलभ्य हि गुणकालयोरप्येतदापाद्यते, आपादकान्तराभावात् । न च परिमाणेऽस्माभिरेवं व्याख्यायते अपकृष्टमेव परिमाणमनवधिकमस्ति नोत्कृष्टमि ति, द्विधानन्त्येऽपीत्युक्तत्वात्; अतो निर्मूलमेतदापादनमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरग्रहणेन जीवात्मनामपि यत्परैः परममहत्त्वमुक्तं तदसदिति सूचयति उपपादयिष्यते खल्वणुत्वं जीवस्येति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६१सु०- नन्वेतदीश्वरादेरनवधिकोत्कृष्टापकृष्टपरिमाणसमर्थनमयुक्तम्, सूत्रकारेण क्वाप्यनुक्तत्वात्; महद्दीर्घवद्वे ति सूत्रस्य, विजातीययोरपि कार्यकारणभावोपपादनेन, व्यधिकरणयोरप्यपरिच्छिन्नपरिमाणोत्कर्षापकर्षयोरुपपादनेन वा, समर्थयितुं शक्यत्वादित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">४२सु०- दृष्टान्ते विश्रमाभावोपपादनस्य प्रयोजनमाह


महत इति
तथेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- महतोऽल्पत्वमपि हि व्योमवत्प्राह वेदवित्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथाणोश्च नैतावद्भागता क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निरवधिकपरिमाणोत्कर्षवतो(ऽपि) ब्रह्मणोऽल्पपरिमाणवत्त्वं च व्योम दृष्टान्तीकृत्य व्योमवच्चे ति सूत्रखण्डेन
<p class="gr-vyakhya-para">यतो दृष्टान्त एतावद्गुणमेव परिमाणमुत्कृष्यते नातोऽधिकमिति साध्यं नास्ति, अतः तथा तद्दृष्टान्तेन अणोः अणुत्वस्य परिमाणापकर्षस्य


प्राह
चैतावद्भागता


सूत्रकारः ।</p>
त्र्यणुकपरिमाणात् षष्ठभाग एव परिमाणमपकृष्यते नातोऽधिकमितीयत्ता
<p class="gr-vyakhya-para">अतो ब्रह्मणो गगनस्य वाऽनवधिकपरिमाणोत्कर्षापकर्षसद्भावस्तत्सिद्धान्तो भवत्येवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६२सु०- किञ्च योऽर्थो निरवकाशप्रमाणसिद्धो यद्विपर्यये चानिष्टं स सर्वोऽपि सिद्धान्त एव । तत्र कालाकाशयोरी(रपी)श्वरे चानवधिकपरिमाणोत्कर्षापकर्षसद्भावः साक्षिणा आगमेन च सिद्ध इत्युक्तम् । तद्विपर्यये बाधकमाह


यदीति
क्वचित्


।</p>
द्रव्ये
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यल्पदेशसंस्थानं न सर्वत्रापि नो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालादेरि ति वर्तते ।


सर्वत्रापि संस्थानं


इति च ।</p>
सिद्ध्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कालादीनां सर्वगतत्वं परेणाप्यङ्गीकृतम् सर्वगतत्वं सर्व(त्र)देशे संस्थानम् । तथा च यदि कालादेरल्पाल्पतरदेशेषु संस्थानं स्यात्, तदा सर्वत्रावस्थानमपि नो भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न हि महाह्रदं सपक्षीकृत्य पर्वतेऽग्निमत्त्वं शक्यसाधनम् तदसिद्धौ न विवक्षितार्थलाभः । अस्मादेतावद्भागमेव परिमाणमपकृष्यते नातोऽधिकमित्यस्यार्थस्य हि सिद्धावपकर्षकाष्ठाश्रयभूतं कुतश्चिदप्यनुत्कृष्यमाणं द्रव्यं सिद्ध्यतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">४३सु०- यद्वाऽनेन वाक्येन प्रतिपक्षमाह । तथा हि । समर्थितं तावत्परिमाणोत्कर्षतारतम्यं क्वचिद्विश्रान्तम्, अस्मादेतावद्गुणमेव परिमाणमुत्कृष्यत इतीयत्ताभावादिति । तथा तद्दृष्टान्तेनाणोश्चैतावद्भागता क्वचिन्नास्तीति साध्यत इति । अत्रायं प्रयोगः । परिमाणापकर्षतारतम्यं क्वचिन्न विश्रान्तम्, परिमाणतारतम्यत्वात्, परिमाणोत्कर्षतारतम्यवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४४सु०- द्वितीयं शङ्कते


स्थितस्य हीति
विश्रान्त इति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्थितस्य ह्यल्पदेशेषु सर्वगत्वं भवेद् ध्रुवम् ।
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विश्रान्तो यद्यनन्तांशः कश्चिदस्तीति गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विश्रान्त इत्यस्य त्र्यणुकाद्यपेक्षया परिमाणतः


एकत्राप्यनवस्थस्य कुत एवाखिलस्थता ॥</p>
अनन्तांशः
<p class="gr-vyakhya-para">ध्रुवम्


इत्यवधारणे ।
द्रव्यविशेषः


अल्पदेशेषु स्थितस्यैवेति
कश्चिदस्तीति


। यथा खल्वेकैकं वर्णमुच्चारयत एव सर्ववेदोच्चारणम्, न त्वेकमपि वर्णमनुच्चारयतः; तथा
अर्थ इति द्वितीयपक्षो


अल्पाल्पतरदेशेषु स्थितस्य
गम्यत


एव
अभ्युपगम्यते


हि सर्वदेशगतत्वं भवेत् ।
यदि


एकैकत्रापि
इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमु(एतदु)क्तं भवति । परिमाणापकर्षतारतम्यमियत्तानवच्छिन्नमेव, किन्त्वनन्तांशरूपमपि तत्क्वचिदाश्रितमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४५सु०- निराकरोति


देशे
नेति


अनवस्थितस्याखिलदेशस्थता कुत एव भवेत् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन यो यत्समुदायं व्याप्नोति स तदेकदेशानपि व्याप्नोति(त्येव) , यश्चैकदेशान्न व्याप्नोति नासौ तत्समुदायमि त्यन्वयव्यतिरेकौ दर्शितौ ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नावसाययितुं शक्यो विरोधादेव केवलम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">६३सु०- न केवलमल्पाल्पतरदेशस्थत्वाभावे सर्वगत्वाभावप्रसङ्गः किन्तु शशविषाणादिवत्सत्ताऽपि न स्यादित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हीति शेषः । कश्चिदिति वर्तते । एवं साधने कश्चिदपि द्रव्यविशेषो


शून्यत्वमेवेति
नावसाययितुं शक्यः ।


।</p>
अयमेव सर्वतोऽपकृष्टपरिमाणवान्नातोऽपकृष्टपरिमाणोऽस्तीति सर्वान्तिमतया प्रतिपत्तुं कश्चिच्छक्यते कुतः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- शून्यत्वमेव तस्य स्याद्यस्यैकत्रापि न स्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवञ्च कालादीनामल्पाल्पतरदेशावस्थानेऽल्पाल्पतरपरिमाणवत्त्वमप्यवर्जनीयमित्यनवधिकपरिमाणापकर्षसिद्धिः । अनवधिकोत्कर्षस्तु परेणाप्यङ्गीकृत एवेति न तद्विपर्यये बाधकमुक्तम् । सर्वत्रापि नो भवेदि त्येव वा द्रष्टव्यम् । न हि परममहत्त्वाभावे सर्वगतत्वं सम्भवति, तथा चाह विभुत्वान्महानाकाश इत्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अल्पाल्पतरदेशपर्यवसितस्याल्पाल्पतरपरिमाणत्वम्, न चैवमाकाशादीति चेत् । तत्किमाकाशादि समुदितरूपं येन पर्यवसानापर्यवसानविषयत्वमश्नुवीत, किन्त्वेकमेव; तच्च यद्यल्पाल्पतरदेशेषु तिष्ठेत् तदा तत्तत्परिमाणं भवत्येव (भवेदेव) । यदि तव तत्र स्थितस्य तत्तत्परिमाणत्वं तदा घटादावपि तत्प्रसङ्ग इति चेन्न, तस्य सांशत्वेनान्यथासिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६४सु०- ननु च सर्वमूर्त(द्रव्य)संयोगित्वमेव सर्वगतत्वं, न सर्वत्र संस्थानम्; आकाशादेरनाश्रितत्वात् । संयोगश्च तत्तत्परिमाणाभावे(ऽपि) भवेदेव, न हि घटो गगनेन संयुज्यमानो भवति परममहान्नापि परमाणुना संयुज्यमानः परमाणुः । तत्कस्य हेतोः । संयोगस्य प्रदेशवृत्तित्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । सर्वपरिमाणानामप्याकाशे सत्त्वात् परमाणुना च घटांशस्यैव संयोगात् । तथा हि । विशेषशक्त्या, निर्भेदमप्याकाशमनन्तांशोपेतम् । तत्र अनवधिकौ परिमाणोत्कर्षापकर्षौ व्यवस्थया वर्तेते । ततश्च घटो वितस्तिपरिमाणेनैवाकाशेन संयुज्यते, स्वयं च तत्परिमाण इति को दोषः । घटांश एव परमाणुसंयोगो वर्तते न घट, इति कथं घटस्य परमाणुता । तर्ह्याकाशप्रदेशा एवाल्पाल्पतरप्रदेशसंयोगिन इति त एव तत्तत्परिमाणाः स्युर्नाकाशमिति चेन्न; तेषामप्याकाशात्मकत्वात्; अन्यथा संयोगस्य प्रदेशवृत्तित्वं स्याद्व्याघातादिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">६५सु०- कालादौ परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरानन्त्यमुपपाद्योपसंहरति


अत इति
केवलं


।</p>
साक्षात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतो नाणुत्वविश्रान्तिर्न महत्त्वस्य च क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क्वचित्


कालादौ त्रये </p>
विरोधात्
<p class="gr-vyakhya-para">६६सु०- यद्वाऽनुमानदूषणोपसंहारोऽयम् । ततश्च कालातीतत्वदृष्टान्तदोषावपरिहार्याविति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६७सु०- कालाकाशेश्वरेषु परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरानन्त्यमस्तीत्युक्तम् । न केवलं तेष्वेव । किन्तु प्रकृत्यादौ सर्वगते परममहति द्रव्यान्तरेऽपीत्याह


उभयेति
परिमाणापकर्षोऽनन्तश्च पर्यवसितश्चेति हि विप्रतिषिद्धमेतत् । भवितव्यं चावसानेन, अन्यथा सर्वस्याप्युत्कृष्टपरिमाणसम्भवेन परमाणोर्महत्त्वनिराकरणासम्भवात् ।


।</p>
एव
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-उभयानन्त्ययुक् तस्माद्यदि मुख्यं महद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादिति


कालादिषूक्तन्यायात् ॥
शब्देन विरोधस्यापरिहार्यत्वं सूचयति ॥ तदनेनापसिद्धान्तोऽभिहितो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४६सु०- यदि चानन्त्यमवधीर्य परिमाणापकर्षतारतम्यं क्वचिदाश्रितमित्येव प्रतिज्ञार्थः स्यात्, तथाऽपि न सिसा(षा)धयिषितमवसानं लभ्यत इत्यर्थान्तरता स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा आकाशादेरुत्कृष्टपरिमाणं द्रव्यं नास्ति तथा परमाणोरपकृष्टपरिमाणं द्रव्यं नास्तीति तात्पर्यार्थ इति चेत् । सत्यम् । नायमितो लभ्यत इति उच्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणापकर्षतारतम्यं क्वचिन्निरतिशयं परिमाणतारतम्यत्वात् परिमाणोत्कर्षतारतम्यवदिति विवक्षितमिति चेत् कोऽयमतिशयो नाम । किमाधिक्यमुत न्यूनता अथ साधारणं किञ्चित् । आद्ये बाधः । द्वितीये दृष्टान्तस्य साध्यविकलता । न तृतीयः, तदभावात्, शब्दसाम्यमात्रेणानुमानाप्रवृत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथाऽऽकाशादिपरिमाणमुभयावधिमन्न भवति, तथा त्र्यणुकावयवावयवपरिमाणमपि साध्यमिति चेन्न, हेत्वभावात् । परिमाणत्वस्य घटादिपरिमाणे व्यभिचारात् । नित्यपरिमाणत्वस्याश्रयानित्यताया वक्ष्यमाणत्वेनासिद्धेः । परिमाणकाष्ठात्वस्य च साध्यत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तात्पर्यान्तराण्यपि निराकार्याणीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४७सु०- परिमाणोत्कर्षतारतम्यस्यानन्तत्वं दृश्यत इत्युक्तम् । तत्केन प्रमाणेन इत्याशङ्क्य कालाकाशेश्वरादीनि हि द्रव्याणि परममहत्त्ववन्तीष्यन्ते । तत्र कालाकाशयोस्तावत्परिमाणोत्कर्षस्यानन्त्यं साक्षिसिद्धमि त्याह


मुख्यं महत्
केवलमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- केवलं साक्षिमानेन कालो देशोऽपि नान्तवान्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">केवल


परममहत् </p>
शब्देन प्रमाणान्तराभावं प्रतिजानीते
<p class="gr-vyakhya-para">६८सु०- यदि कालादेरप्यानन्त्यं स्यात् । कथं तर्हि सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्मेत्यानन्त्यं ब्रह्मणो लक्षणत्वेनोच्यते, न ह्यतिव्याप्तं लक्षणं भवतीत्यत आह


तच्चेति
देश


</p>
इत्याकाश उच्यते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तच्च ब्रह्म परं साक्षात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परम्


इति केवलार्थे ।</p>
नान्तवान्
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि कालादिकमप्यनन्तं, तथाऽपि ब्रह्मैव तदनन्तमित्युच्यते । कुतः ।


साक्षात्
इत्यनवधिकपरिमाणोत्कर्षवान् । दृश्यत इति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते । कालाकाशौ हि केवलं साक्षि(वेद्या)सिद्धावित्युपपादितं प्रथमाध्याये, अतस्तत्परिमाणोत्कर्षस्यानवधिकत्वमपि तेनैव गम्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४८सु०- परिमाणापकर्षतारतम्यस्याप्यानन्त्यं दृश्यत इत्युक्तम्, तत्केन प्रमाणेन इत्याशङ्क्य कालाकाशयोस्तावत्साक्षिणैवे त्याह


परानपेक्षयाऽनन्तत्वात् । अपराधीनत्वापेक्षयेति  यावत् ।</p>
अपर्यवसितिश्चेति
<p class="gr-vyakhya-para">पक्षान्तरमाह
 
सर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  सर्वानन्त्ययुतं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नास्यां श्रुतावानन्त्यमात्रं लक्षणत्वेनोच्यते, किन्तु देशतः कालतो गुणादितश्च । तादृशं च ब्रह्मैवेति न दोषः । यथोक्तम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">देशतः कालतश्चैव गुणतश्च त्रिधा ततिः । सा समस्ता हरेरेव न ह्यन्ये पूर्णसद्गुणाः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पक्षान्तरमन्वाचिनोति
 
सदेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अपर्यवसितिश्चाणोर्दृश्यते साक्षिणा द्वयोः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वेणैव सम्बन्धः । तथा च कालक्षणेषु देशतोऽनन्तेष्वपि नातिव्याप्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वयोः
<p class="gr-vyakhya-para">६९सु०- परमाणावपि परिमाणापकर्षतारतम्यविश्रान्तिर्नास्तीत्युक्तम् । तदसत्; परिमाणस्य द्रव्याश्रयत्वात्; परमाणुतोऽप्यपकृष्टपरिमाणाश्रयस्य द्रव्यस्याभावात् । मैवम्, परमाणुभागानां सत्त्वात् । न च तेषु विश्रान्तिः, तेषामपि (भागसत्वात्) सभागत्वात् । अविश्रान्तभागपरम्परा कुतः सिद्धेत्यतः साक्षिणेति वक्तुं, साक्षी नाम प्रमाणमेव नास्ती ति वदतो बाधकं तावदाह


यदीति
काले गगने च ।


।</p>
अणोश्च
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि साक्षी स्वयम्भातो न मानं केन गम्यते । अक्षजादेश्च मानत्वम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">साक्षी


नाम
परिमाणापकर्षतारतम्यस्य चेत्यर्थः ।


मानं यदि न
अपर्यवसितिः


इष्यते, तदा
आनन्त्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतदनुपयुक्तम्, परमाणुपरिमाणतोऽपकृष्टपरिमाणसद्भावे प्रमाणोपन्यासस्य कार्यत्वे कालाकाशयोः परिमाणोत्कर्षानन्त्ये प्रमाणोपन्यासस्य प्रयोजनाभावादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । न हि परेण साक्षादेवमुक्तम्, किन्तु परिमाणोत्कर्षपरम्परावत् तदपकर्षपरम्पराऽपि पर्यवसानवतीति । तथा च कालाकाशयोः परिमाणोत्कर्षापकर्षपरम्परायाः पर्यवसानाभावे साक्षिप्रमाणोपन्यासः कथमसङ्गतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वस्तु कालाकाशयोः परिमाणप्रकर्षोऽनवधिकः, तदपकर्षानन्त्यं तु कथम्, व्याहतत्वात् । मैवम्, साक्षिसिद्धत्वात्, प्रमितेऽर्थे विरोधानवकाशात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४९सु०- कालादावनवधिकः परिमाणापकर्षः साक्षिसिद्ध इत्येव नेष्यत इति चेत् । किं साक्षिणा नावगम्यते, उतावगतोऽपि न सत्यः, अथवा साक्षी नाम प्रमाणं नास्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं शङ्कते


अक्षजादेः
यदीति


ज्ञानस्य
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि नो साक्षिगम्यं तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्


मानत्वम्,
इति कालादेः परिमाणापकर्षस्यानन्त्यं सामान्येन परामृशति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">दूषयति


महत्त्वमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- महत्त्वं केन गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालाकाशयोरि ति वर्तते ।


शब्दाद्बहिः कालाकाशादिकमन्तःसुखादिकं च,
महत्त्वम्


केन
अनवधिकः परिमाणोत्कर्षः । तर्ही ति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । कालादौ परिमाणोत्कर्षस्यानन्त्यमुपेत्य हि परेण तदपकर्षानन्त्यं नेष्यते । तत्र वक्तव्यम् । प्रकर्षानन्त्यं केन प्रमाणेनावगम्यत इति । साक्षिणेति चेत्, अपकर्षानन्त्यमपि तद्बलेन कुतो नाङ्गीकार्यम् । तत्तेन नावगम्यत इत्युक्तमिति चेत्, इदमपि (तदपि) तेन नावगम्यत इति वदन्तं प्रति किमुत्तरम् । अनुभवापलापो न युक्त इति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चेत्, समं प्रकृतेऽपि । यथा हि कालादेरुत्कर्षानवधिकत्वमनुभवे चकास्ति तथा अपकर्षानन्त्यमपीति किमेकत्र पक्षपातेन । अन्यथैकापलापे द्वितीयस्याप्यपलापो दुरुत्तरः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५०सु०- स्यादेतत् । न कालादेः परिमाणोत्कर्षानन्त्यं साक्षिसिद्धमिति ब्रूमः, किन्तु अनुमानगम्यम्, तथा च न प्रतिबन्दीग्रह इत्यत आह


प्रमाणेन
विश्रान्तिरिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विश्रान्तिस्तारतम्येन दृश्यते ह्यनुमानतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणोत्कर्षपरम्पराया इति शेषः ।
 
अनुमानत इति
 
तृतीयार्थे तसिः । नानुमानेन कालादावनवधिकपरिमाणोत्कर्षसिद्धिः ।


गम्यते ।
हि


न केनापि, ताहकस्य प्रमाणान्तरस्य अभावात् । न च तन्मा भूदिति वाच्यम्, तद्व्यवहारविलयप्रसङ्गादिति ।</p>
यस्मात्
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वस्तु साक्षिणमनङ्गीकुर्वाणस्येदं बाधकम्, साधकं (तु) किमि त्यत आह


स्वयम्भात इति
तारतम्येन


। यस्तु स्वयं प्रकाशमानेऽपि साक्षिणि विप्रतिपद्यते सः अक्षजादेर्मानत्वं सप्रमाणकं वस्तुत्वाद्घटवदि ति प्रसङ्गसूचितेनानुमानेन बोधनीयः । प्रसक्तप्रतिषेधश्च वक्ष्यमाणन्यायेन भविष्यति । धर्मिग्राहकप्रमाणेनैव सिद्धेर्न तत्प्रामाण्ये पृथक् प्रमाणं वक्तव्यम्, अत एव
अनुमानेन तत्


मानम्
विश्रान्तिः दृश्यते ।


इत्युक्तम् ।</p>
परिमाणोत्कर्षतारतम्यं इयत्तावत्परिमाणतारतम्यत्वात् तदपकर्षतारतम्यवदि ति प्रत्यनुमानप्रतिरुद्धत्वादिति यावत् । न च दृष्टान्तोऽस्माकं साध्यविकल इति वाच्यम्, अपकर्षतारतम्यस्य अन्तवत्त्वमुपेत्योत्कर्षतारतम्यस्यानन्त्यमनुमिमानस्य परस्यैवं प्रतिपक्षोत्प्रेक्षा स्यादि त्युच्यमानत्वात् । तथा च साक्षिविरुद्धं प्रत्यनुमानमिति वक्तव्यम् । कथं तर्हि स एव कालादावनवधिकापकृष्टपरिमाणं न साधयेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७०सु०- न साक्षिणोऽनभ्युपगमेऽप्यक्षजादिज्ञानप्रामाण्यमप्रामाणिकं प्रसज्यते, प्रवृत्तिसामर्थ्येन तज्जातीयत्वेन वाऽनुमानेन तत्सिद्धेरि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">५१सु०- अस्तु तर्ह्यागमात्कालादावनवधिकोत्कृष्टपरिमाणसिद्धिरित्याशङ्क्याह


अनवस्थेति
यदीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनवस्थाऽन्यथा भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यागमादनन्तं तन्महत्त्वमवगम्यते । अनन्तमेव चाणुत्वं कुतो नैवावसीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथा
<p class="gr-vyakhya-para">आगमात्


साक्षीतरप्रमाणवेद्यत्वाङ्गीकारे </p>
स एषोऽनन्त इत्यादेः
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि साक्षिप्रामाण्यमप्यन्येन ग्राह्यमित्यनवस्थैवेति चेन्न, तस्य स्वप्रकाशत्वादिति । तदिदमुक्तं  स्वयम्भात इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७१सु०- किमतो यद्येवं साक्षी नाम प्रमाणमस्तीत्यत आह


अत इति
तन्महत्त्वं


।</p>
कालादिपरिमाणोत्कर्षः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतः सर्वपदार्थानां भागाः सन्त्येव सर्वदा ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वदिक्ष्वपि सम्बन्धात्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">साक्षित इत्यर्थः


सर्वपदार्थानां
अणुत्वं


परमाणोस्तद्भागानां चेत्यर्थः
परिमाणापकर्षः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदु(इदमु)क्तं भवति । नागमः कालाद्यनन्ततां स्वयं प्रतिपादयति, तत्प्रवृत्तेः प्रागेव साक्षिणा तत्प्रतिभासात्, किन्त्वनुवाद एवायम् । प्रतिपादकत्वे वा नास्मत्प्रयोजनपरिक्षयः, यस्मादागमात्कालाद्युत्कर्षोऽनवधिकः प्रतीयते तस्मादेवापकर्षानन्त्यप्रतीतेः


सन्त्येव
अनन्त


इति सिद्धमि ति शेषः ।</p>
शब्दो ह्यनवच्छेदमात्रमाचष्टे । स च यथा परिमाणोत्कर्षविषयो व्याख्यायते तथा तदपकर्षविषयोऽपि शक्यते व्याख्यातुमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७२सु०- यद्वा सर्वपदार्थानामि त्यनेनानुमानमपि सूचयति परमाणुः सभागः पदार्थत्वाद्घटवत् इति । न चाश्रयासिद्धिर्धर्मिग्राहकविरोधो वा, साक्षिणा परमाणुसिद्धेरुक्तत्वात् । तेन च सभागतयैव सिद्धेः ॥ चैवमनुमानवैयर्थ्यम्, प्रमाणसम्प्लवाङ्गीकारात्, सभागत्वमात्रे विप्रतिपन्नं प्रति सार्थक्याच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५२सु०- परिमाणोत्कर्षवत् तदपकर्षस्यापि कालादावानन्त्यं साक्षिणाऽऽगमेन वा प्रतीयत एव, तथाऽपि तत्सत्यम्, न हि प्रतीतत्व(ति)मात्रेण सत्यतानिश्चयोऽतिप्रसङ्गादि ति द्वितीयं निराकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">७३सु०- अनुमानान्तरमाह


सर्वदेति
महत्त्वेति


युगपदित्यर्थः ।
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-महत्त्वाणुत्वयोर्नैव विश्रान्तिरुपलभ्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालादौ परिमाणोत्कर्षापकर्षयोः


सर्वदिक्षु
विश्रान्तिः


स्थितैर्द्रव्यैः
इयत्तावच्छेदो बलवत्प्रमाणेन


सम्बन्धात्
नैवोपलभ्यते ।


संयोगात्
अत्र


अपि भागाः सन्ति
महत्त्व


इत्यवगम्यते ।</p>
ग्रहणं दृष्टान्तार्थम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७४सु०- यद्यपि सभागत्वमात्रसाधने संयोगित्वमात्रं प्रयोजकम्, गगनादीनामपि भागाङ्गीकारेण व्यभिचाराभावात्; तथाऽपि बहुभागसाधनाय विशेषणोपादानम् । तथा हि, परमाणुर्दशभागवान्युगपद्दशमूर्तसंयोगित्वात् ()घटवदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति यथा कालादौ परिमाणोत्कर्षस्यानन्त्यं साक्ष्याद्यवगतं विपरीतग्राहकप्रमाणाभावात् सत्यमेव तथा तदपकर्षस्यापि । विना बाधकेन साक्ष्यादिसिद्धं परिमाणापकषांनन्त्यं कालादावसत्यं चेत् तदुत्कर्षानन्त्यमप्य(कालादाव)सत्यं स्यात्, अविशेषात् । ततश्चापरिच्छिन्नपरिमाणताऽङ्गीकारो (भज्येत) नङ्क्ष्येत । अतिप्रसङ्गस्तु बाधकाभावेनापास्त इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७५सु०- ननु द्रव्यत्वेनैवालं किं संयोगित्वेन (हेतूच्छित्तिरूप) विपक्षे बाधकसूचनार्थमिति ब्रूमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५३सु०- नन्वस्त्येव परिमाणापकर्षस्यानन्त्याभ्युपगमे बाधकम् तथा हि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७६सु०- तथा हि । अस्ति तावत्परमाणोः परमाण्वन्तरसंयोगः, अन्यथा द्व्यणुकाद्यारम्भानुपपत्तेः । न चैकेनैवेति नियमः; कारणाकारणसंयोगजसंयोगप्रक्रियायामेकैकस्य परमाणोः सजातीयविजातीयपरमाणुद्वयेन युगपत्संयोगस्योररीकृतत्वात्, पाषाणादिमध्यवर्तिनः परमाणोः परितोऽवस्थितैः परमाणुभिः संयोगाभावाद्यनुपपत्तेश्च । न च मूर्तानां युगपदे(दने?)कदेशावस्थानं सम्भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपकर्षो नामाल्पता, आनन्त्यं चानल्पता । न च विरुद्धयोर्विशेषणविशेष्यभावः सम्भवति, न हि भवति पीतोऽपीत इति । अतो बाधकसद्भावात्प्रतीतमप्यपकर्षानन्त्यं त्यज्यत इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">७७सु०- प्रदेशवर्तिनश्च संयोगाः, साक्षिसिद्धत्वात्, घटादौ तद्दर्शनेन च परमाणौ(णावप्य) तदनुमानाच्च; तथा च, यदि परमाणुरनेकांशो स्यात्, तदा युगपदनेकैर्न संयुज्येते ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७८सु०- ननु संयोगस्य प्रदेशवृत्तित्वं नाम स्वात्यन्ताभावसमानदेशत्वमेव, न तु घटसंयोगो घटावयवे वर्तत इति; तत्कथं भागाभावे संयोगानुपपत्तिरिति । मैवम्, प्रत्यक्षादिसिद्धस्य अवयववृत्तित्वस्य परित्यागेनाप्रामाणिकव्याहताङ्गीकारस्यानुचितत्वात् । वक्ष्यते चैतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७९सु०- ननु परमाणुः सावयव इति स्वव्याघातस्य मुख्यमुदाहरणम् । यो हि सर्वतोऽपकृष्टो, यतः १परमाणुर्नास्ति, तं परमाणुमाचक्षते तस्य सावयवत्वेऽवयविनोऽवयवानामपकृष्टपरिमाणत्वावश्यम्भावात् कथं न व्याहतिरित्यत आह


अविभाग इति
अन्यदेवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अविभागः पराणुता</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यदेव ह्यनन्तत्वं महत्त्वाणुत्वयोः समम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादयं विरोधो यदीदं परमाणुपदप्रवृत्तिनिमित्तं स्यात् । चैवम्, सावयवतया साक्षिसिद्धे तदसम्भवात् । किन्तु
<p class="gr-vyakhya-para">न


अविभागः, पराणुता
अनन्तत्वं


परमाणुशब्दप्रवृत्तिनिमित्तम् तथा च कुतो व्याघात इति ।</p>
नाम अनल्पत्वम् । किन्तु
<p class="gr-vyakhya-para">८०सु०- नन्वविभाग इति कथमिदं विज्ञायते । सर्वथा विभागलक्षणगुणाभाव इति चेन्न, गुणादेरपि परमाणुत्वप्रसङ्गात् । द्रव्यत्वे सतीति विशेषणाददोष इति चेन्न, असम्भवात् । यत्किञ्चिाद्विभागाभावाभिप्राये मेरुमन्दरयोरप्यणुत्वप्रसङ्गात् । अवयवविभागाभावोऽभिमत इति चेन्न; गगनादेरपि परमाणुत्वापत्तेः, अवयवनाशादेव नष्टस्यावयविनोऽपि तदापत्तेः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । यस्य विभिन्नावयवेषु सत्स्वपि तेषां विभागो न कदाऽपि भवितुमर्हति स परमाणुरिति व्याख्यानात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८१सु०- एतेनावयवपरम्परावि(श्रान्त्यभा)श्रमाभावेऽनवस्थेत्यपि परास्तम्, मूलक्षयाभावस्य सूचितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८२सु०- यद्वा विभिद्यते विभज्यते इति विभागः, तदभावः परमाणुतेति । यतः स्वावयवं विना स्वतन्त्रमनवयवरूपमपकृष्टपरिमाणं (वस्तु) नास्ति स परमाणुरिति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८३सु०- नन्वेवमवयवपरम्पराविश्रान्त्यभावेऽनन्तावयवारब्धत्वाविशेषात् सर्षपमहीधरयोः परिमाणाविशेषः स्यात् । न च कारणसङ्ख्याऽविशेषेऽपि तत्परिमाणप्रचयविशेषात् सर्षपमहीधरयोः परिमाणविशेष इति वाच्यम्, अवयवानन्त्यसाम्ये तयोरप्यनुपपत्तेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८४सु०- उच्यते । किमयं प्रसङ्गः, उतानुमानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये ह्ययमर्थः । यदि सर्षपमहीधरावविश्रान्तावयवपरम्परौ स्यातां तदा अनन्तावयवारब्धौ प्रसज्येयाताम्, तथा च समपरिमाणौ भवेतामिति । तत्रोभयत्रापि व्याप्त्यभावः । यदविश्रान्तावयवपरम्परं तदनन्तावयवारब्धम्, यच्चैवं तत्तुल्यपरिमाणमिति । किन्नाम भवतोपलब्धम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चावयवपरम्पराविश्रान्त्यभावे ते सर्वेऽपि सम्भूयानन्ताः स्युः । सर्षपमहीधरारम्भकाणामानन्त्यं तु कुतः ॥ अत एव द्वितीयप्रसङ्गस्यापादकासिद्धिः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेनावयवपरम्पराविश्रान्त्यभावे समसङ्ख्यावयवारब्धत्वं, ततश्चावयवपरिमाणादिविशेषाभावे परिमाणाविशेषः स्यादितीत्यपि परास्तम्; व्याप्त्यसिद्धेः, समसङ्ख्यावयवारब्धत्वासिद्धेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये त्विदमुक्तं स्यात्, सर्षपमहीधरौ नानन्तावयवारब्धौ  विसदृशपरिमाणत्वात्, विमतौ नाविश्रान्तावयवपरम्परौ अनन्तावयवानारब्धत्वादि ति । आद्ये सिद्धसाधनम् । न हि सर्षपादेरवयवपरम्पराविश्रान्त्यभाववादिनाऽनन्तावयवारब्धत्वमङ्गीकृतम्, किन्तु सम्भूतानामनन्तत्वम् । तदभावसाधने मां प्रति दृष्टान्ताभावः, गुणादौ साधनाभावात् ॥ द्वितीयस्य त्वप्रयोजकतेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८५सु०- स्यादेतत् । सर्षपावयवपरम्पराया निरवधिकत्वे मूर्तानां समानदेशत्वानुपपत्तौ सर्षपावयवैर्जगति व्याप्ते विश्वव्यापी सर्षपः स्यादिति महीधरस्यानवकाश एवे त्यापादनार्थ इति चेन्न, पार्थिवपरमाणूनामनन्तत्वेऽपि मूर्तान्तरावकाशदर्शनात्, सर्षपो यावन्तं देशमवष्टभ्य वर्तमानो दृश्यते तावत्येवानवधिकाया अपि तदवयवपरम्पराया अवस्थानाच्च । अत एव हि आकाशादीनामप्यनवधिकामंशपरम्परामुपेत्य तत्र परिमाणापकर्षानन्त्यमुपपादितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८६सु०- ननु मा भूत् साक्षात्सर्षपमहीधरारम्भकाणां समसङ्ख्यत्वम्, तथाऽप्यवयवपरम्पराया विश्रान्त्यभावे सम्भूतावयवानां समसङ्ख्यत्वात् परिमाणभेदो न स्यादि(त्युच्यत इति)ति  चेन्न, आनन्त्येऽपि तारतम्यसम्भवात् । अनन्ता हि पार्थिवपरमाणवोऽनन्ताश्चान्त्यविशेषाः, न च ते समसङ्ख्याः; तथा सत्याप्यपरमाणुषु तदभावापातात् ॥ तथा सर्वकल्पेषु संसारिणोऽनन्ताः । तथाऽप्यपवर्गवशात् तारतम्यमुपेयमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमनेकमुदाहरणमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८७सु०- यदेतत्सूत्रकृता परिमाणासमवायिकारणविषये दूषणमुक्तम्, तदुपलक्षणमात्रम् । अन्यत्राप्यसमवायिकारणे स्वयं दूषणान्यूहनीयानीत्याशयवान् द्रव्यासमवायिकारणसंयोगविषये अन्यथाप्रतिपत्तिं निराकरोति


तत्संयोगादिति
अन्यदेव


।</p>
परिच्छेदाभावरूपम् । तस्मात् परिमाणोत्कर्षापकर्षयोः समानो धर्म इति युज्यते ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्संयोगादनियतात्पदार्थानां जनिर्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रापि महत्त्वग्रहणं दृष्टान्तत्वेन, यथा महत्त्वस्य विशेषणं तथा अणुत्व</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अवयवसंयोगो द्रव्यासमवायिकारणमिति वदन्तोऽपि वैशेषिकादयः परमाणुकार्योत्पत्तौ द्वयोरेव सजातीययोरेव परमाण्वोरेव संयोग(स्यासमवायिका)स्य कारणत्वमित्याद्याचक्षते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यापीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदश्रद्धेयम् ॥ किन्नाम तेषां कारणानामनियतादुक्तनियमरहितात्संयोगात्पदार्थानां द्रव्याणां जनिर्भवेत्, किञ्चित्कार्यं द्वयोः परमाण्वोः संयोगादुपजायते तद् द्व्यणुकमुच्यते, कदाचित् त्रयाणां तत् त्र्यणुकम्, चतुर्भिः परमाणुभिरारब्धं च(तच्च)तुरणुकम्, एवमन्यदपि । तथा किञ्चित्सजातीययोः परमाण्वोः संयोगात्, किञ्चिद्विजातीययोः एवं किञ्चित्परमाण्वोरेव संयोगात् किञ्चित्परमाणुद्व्यणुकयोरित्यादि । एवं द्व्यणुककार्योत्पत्तावप्यनियमो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यनन्तत्वं नामानल्पत्वं स्यात् तदोत्कर्षस्यापि विशेषणं न स्यात् । न हि तदेव तस्य विशेषणं भवति, पीतः पीत इत्यदर्शनात् । अतस्तत्रानन्त्यं नाम परिच्छेदाभाव इति स्वीकृत्य विशेषणविशेष्यभावः समर्थनीयः । तथा प्रकृतेऽपीति यथा हि परिमाणोत्कर्षो गगनादावधिकस्तथा तदपकर्षोऽप्यनवधिक एवेति विशेषणविशेष्यभावाभ्युपगमे न कोऽपि दोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८८सु०- कुत इति चेत् उक्तनियमे प्रमाणाभावादित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">५४सु०- आनन्त्यं नामानल्पत्वादन्यदित्येतत्प्रत्याययितुं दृष्टान्तान्तरमाह


द्वयोरेवेति
बहुत्वेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- द्वयोरेव तु संयोग इति केनावसीयते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- बहुत्वाल्पत्वयोर्यद्वत्सङ्ख्यायामुपलभ्यते । आनन्त्यम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तुशब्दो विशेषार्थः । तेन सजातीययोः परमाण्वोरिति नियमो लभ्यते ।
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वत्


संयोगः
यथा


आदिकार्यस्यासमवायिकारणमिति शेषः ।
सङ्ख्यायां बहुत्वाल्पत्वयोः


केन
विशेषणतया


प्रमाणेनेत्याक्षेपे । उपलक्षणमेतत् । त्रयाणामेव द्व्यणुकानामित्यपि द्रष्टव्यम् ।</p>
आनन्त्यमुपलभ्यते,
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सावयवस्यानेकसंयोगः सम्भवति, परमाणुस्तु निरवयवः, इति द्वयोरेवेति नियमसिद्धिरित्युक्तोत्तरम् । निरवयवत्वे द्वयोरपि संयोगो न सम्भवति, संयोगस्यांशवृत्तित्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८९सु०- ननु सजातीयसंयोग एवारम्भक इति नियमो न निष्प्रमाणकः, परमाणुकार्ये गन्धाद्युत्पत्तेरेव तत्र प्रमाणत्वात् । तथा हि । पार्थिवाप्यपरमाणुभ्यां यद्येकं कार्यमुत्पद्यते तदा तदगन्धमस्नेहमापद्येत, पार्थिवतैजसाभ्यामुत्पन्नमगन्धरूपं उत्पद्येत, एकस्य गन्धादेरनारम्भकत्वात्; अतो गन्धाद्युत्पत्त्यैव सजातीयसंयोगस्यारम्भकत्वसिद्धिरि त्यत आह


कारणस्येति
बहुत्वमनन्तमल्पत्वं चानन्तमिति, तथा प्रकृतेऽपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यनन्तत्वं नामानल्पत्वं स्यात् तदा; न बहुत्वस्य विशेषणं स्यात्, तस्यैव तद्विशेषणत्वायोगात्; नाप्यल्पत्वस्य, विरोधात्; अतः, अवच्छेदाभाव एव अनन्तत्वमित्यङ्गीकृत्य बहुत्वमल्पत्वं (चानन्त)चापर्यवसितमिति विशेषणविशेष्यभावो बोद्धव्यः । तथा परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५५सु०- ननु च नास्त्येव सङ्ख्यायां बहुत्वाल्पत्वयोरानन्त्यम् । बहुत्वस्य परार्ध</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एव पर्यवसितत्वात् । अल्पत्वस्य चैकत्वावधित्वात् । यथोक्तम्, सा चैकत्वादिपरार्धपर्यन्ता इति । अतः कथमयं दृष्टान्त इत्यत आह


।</p>
एकेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कारणस्य गुणास्तेन भवेयुः कार्यगा अपि</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकभागानां तावत्वं ह्यवगम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तेनेति
<p class="gr-vyakhya-para">सङ्ख्यामधिकृत्य हि गणितशास्त्रं प्रवृत्तम् । तत्र च कलासवर्णनप्रभागभागानुबन्धभागापवाहभागभागादिप्रकरणेषु


। द्वयोरेवेति नियमाभावेनेत्यर्थः ।</p>
एकभागानां तावत्त्वम्
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्विजातीयारम्भकत्वे बाधकम्, यदि द्वयोरेव परमाण्वोः संयोगः कार्यारम्भक इति नियमः प्रमाणवान् स्यात् । न चैवम् । तथा च बहूनां परमाणूनां विजातीयानां संयोगात् कार्यारम्भे


कारण
अनवधिकत्वं गम्यते


गता गन्धादयो
हि


गुणाः
यस्मात्, तस्मात्


(सद्वितीयाः) सजातीयाः सन्तः
अवगम्यते


(कार्यगाः)
अस्त्येकत्वादप्यपकृष्टानवधिका सङ्ख्येति । परार्धात्परतोऽपि सङ्ख्यासद्भावः स्फुट एवेति नोपपादितः । सम्भवति हि परेषामपीश्वरापेक्षाबुद्ध्या परमाण्वादौ परार्धात्परतोऽपि सङ्ख्योत्पत्तिः । ततःपरं संज्ञाकरणं तु गणकानां प्रयोजनाभावात् । एतामेव विप्रतिपत्तिमपनेतुं सङ्ख्यादृष्टान्तोपादानं कृतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५६सु०- एवं कालाकाशयोः परिमाणोत्कर्षापकर्षानन्त्यं साक्षिणा प्रसाध्येश्वरे तदागमेन साधयति


कार्यगतगन्धाद्यारम्भका
अणीयांश्चेति


अपि भवेयुः,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणीयांश्च महीयांश्च भगवानागमोदितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अणोरणीयान्महतो महीयानात्मे ति


को  दोषः ।</p>
आगमेन भगवान्
<p class="gr-vyakhya-para">९०सु०- नन्वनियमवादिना द्वयसंयोगस्यारम्भकत्वं तावदिष्यते । तत्र विजातीययोरारम्भकत्वे कार्ये गन्धाद्यनुत्पत्तिः प्रसज्यत इति चेन्न, एकैकस्यापि गन्धादेरारम्भकत्वे बाधकाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपेक्षणीयान्तराभावात् सन्ततोत्पत्तिप्रसङ्गो बाधक इति चेन्न; कार्यद्रव्योत्पत्तेरपेक्षणीयत्वात्, समवायिकारणाभावे कार्यानुत्पादात्, अन्यथाऽनेकगन्धाद्यभ्युपगमेऽपि समानो दोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदमुक्तं


कार्यगा इति
ईश्वरोऽणोरपि


</p>
अणीयान्
<p class="gr-vyakhya-para">९१सु०- एतच्च परमतरीत्योक्तम् वस्तुतस्तु यतः कारणान्येव कार्याकारेणोत्पद्यन्ते तेन कारणगुणा एव कार्यगा भवेयुः, ततश्च विजातीयारम्भकत्वे को दोषः ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि पृथिवीत्वादिजातिसङ्करः स्यादिति चेत् ततः किम् । व्यवहारविलोपः स्यादिति चेन्न, वैशेष्यात्तु तद्वाद इति परिहरिष्यमाणत्वात् ।</p>
महतोऽपि
<p class="gr-vyakhya-para">तथाऽपि सम्प्रतिपन्नसजातीयारब्ध(कार्य)दृष्टान्तेन विप्रतिपन्नानामपि सजातीयारब्धत्वमनुमास्यत इति चेन्न, विजातीयारम्भकत्वस्य साक्ष्यादिप्रमाणसिद्धत्वेन बाधात् ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">९२सु०- स्यादेतत्, यदि बहूनां परमाणूनां संयोगस्यारम्भकत्वं स्यात् । न चैवम् । आरम्भकसङ्ख्यापकर्षतारतम्यं क्वचिद्विश्रान्तम्, तारतम्यत्वात्, परिमाणतारतम्यवदि त्यनुमानेनारम्भकसङ्ख्यापकर्षस्य क्वचिद्विश्रान्तिसिद्धौ एकस्यारम्भकत्वे सन्ततोत्पत्त्यादिप्रसङ्गात्, त्र्यादिकल्पने गौरवात्, द्वयोरेव परमाण्वोः संयोगो द्रव्यारम्भक इति नियमसिद्धेः  इत्यत आह
महीयानुदितः
 
न च तत्राणुमहच्छब्दाभ्यां किञ्चिद्व्यवस्थितमुच्यते, विशेषणाभावात् । ततो यद्यदपकृष्टपरिमाणं ततस्ततोऽप्यपकृष्टपरिमाणो यद्यच्चोत्कृष्टपरिमाणं ततस्ततोऽप्युत्कृष्टपरिमाण इत्युक्तं स्यात् तथा चेश्वरगतयोः परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरनवधिकत्वमेव लभ्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वणीयान्महीयानित्युक्त एव भगवति परिमाणोत्कर्षापकर्षयोः पर्यवसानात् कथं तयोः अनवधिकत्वमित्यत आह
 
अणीयानिति
 
अणीयान्महीयानित्युक्तयोरप्यणोर्महतश्चेति शब्दविषयत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं सति स्वस्मादपि स्वयमपकृष्ट उत्कृष्टश्चेत्यागतम् । को नेत्याह । यथा चैतत्तथा वक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५७सु०- श्रुत्यन्तरं चेश्वरे परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरानन्त्यं प्रतिपादयदस्तीत्याह


तारतम्येनेति
आनन्त्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तारतम्येन सर्वेऽपि महान्तश्चाणवो यतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-आनन्त्यवाचकश्शब्दो द्विधाऽऽनन्त्येऽपि मानताम् । याति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्मे ति ब्रह्मण


कारणात्
आनन्त्यस्य वाचकः


तारतम्येन सर्वेऽपि
अनन्तशब्दः  तावद्देशतः कालतो वस्तुतश्चानन्त्यमाह । तत्र देशानन्त्यं नामानवधिकपरिमाणवत्त्वम् । कालानन्त्यं नामानवच्छिन्नसत्ताकत्वम् । वस्त्वानन्त्यं नामापरिच्छिन्नसङ्ख्यागुणकर्मविग्रहवत्त्वम् । तत्र यदा परिमाणानन्त्यस्य वाचकः तदा


अर्था
द्विधाऽऽनन्त्येऽपि


महान्तश्चाणवश्च,
उत्कर्षापकर्षाभ्यामानन्त्येऽपि


समर्थिताः, ततः परिमाणतारतम्यवदिति दृष्टान्तस्य साध्यविकलत्वात्,  द्वयोरेव तु संयोग इति केनावसीयत  इति सम्बन्धः ।</p>
मानतां याति;
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च अनेनैव न्यायेन द्व्यणुकद्वयसंयोगस्याप्यारम्भकत्वं किं नेष्यते बहुत्वा</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भावे कार्यमहत्त्वानुपपत्तिप्रसङ्गादि ति चेन्न;


यतः तारतम्येन सर्वेऽपि महान्तश्चाणवश्च, समर्थिताः,
न तूत्कर्षानन्त्यमात्रे, विशेषाभावादिति ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">५८सु०- नन्वनेकार्थत्वमन्यायः । कोऽत्र न्यायविरोधः । निरर्थकशब्दप्रयोगायोगात् तावदेकोऽर्थोऽङ्गीकार्यः, द्वितीयाङ्गीकारे तु न किञ्चिद्बीजमिति कल्पनागौरवम् ।</p>
तेन द्व्यणुकमहत्त्वात् तदुत्पत्त्युपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उच्यते । यत्र ह्येकस्मिन्नर्थे व्यवस्थिते सति वृथैवार्थान्तराङ्गीकारस्तत्रैवमेतत् । न चैवं प्रकृते । अनन्तशब्दो हि परिच्छेदाभावमाह । परिच्छे(दश्च)दो हि देशतः कालतो वस्तुतश्च भवन् युगपदेव प्राप्नोति । न तत्र कस्यचित्प्राथम्यमस्ति, नाप्यन्यतमपरित्यागे कारणम् । एवं परिमाणानन्त्येऽप्युत्कर्षापकर्षपरिग्रहो द्रष्टव्य इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणुद्वयारब्धकार्यदृष्टान्तेन सर्वत्रानुमाने त्वतिप्रसङ्ग इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५९सु०- नन्वेवं कालतो गुणतश्चानन्त्यवाचकस्यानन्तशब्दस्याल्पकालत्वमल्पगुणत्वं चार्थः स्यात्, अन्यथाऽल्पपरिमाणवत्त्वमपि न स्यात् अविशेषादिति चेत् । किमिदं कालतो गुणतश्चाल्पत्वमापाद्यम्; किमल्पा एव गुणाः सन्ति ब्रह्मणो न बहुतराः तथा अल्पकालीनैव सत्ता न प्रचुरकालीनेति, किंवा सर्वकालगतस्याल्पकालेऽप्यवस्थितिः स्यात् महागुणस्य चाल्पोऽपि गुणः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९३सु०- अस्त्वेवमुक्तनियमेषु प्रमाणाभावस्तथाऽप्यनियमसृष्टौ किं मानमिति चेत्; साक्षी तावत्, लोष्ठादिकार्याणामनियतसङ्ख्यैर्विजातीयैविंसदृशैश्चारम्भदर्शनेनानुमानं च, आगमाश्चात्र बहुलं भवन्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९४सु०- तद्दर्शनं भ्रान्तिरिति चेत् । किं नियमग्राहकप्रमाणविरोधादेवमुच्यते, उत केवलया वैशेषिकादिकल्पनया विरोधात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति


न चेति
नैवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्प्रोक्तसृष्टौ तु मानं</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नैव गुणाल्पत्वं कालाल्पत्वं मानगम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सजातीयाभ्यामेव द्वाभ्यामेव परमाणुभ्यामेवेत्यादिनियमवत्यां तत्प्रोक्तसृष्टौ तु</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणाल्पत्वं कालाल्पत्वं च मानगम्
<p class="gr-vyakhya-para">मानं नास्ति, यत् साक्ष्यादिसिद्धस्यास्मदभिमतसृष्टिप्रकारस्य बाधकं स्यात् । तथा चोक्तम् (प्राक्) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं दूषयति


केवलेति
अनन्तं ब्रह्मेति श्रुतिप्रतिपाद्यं नैव भवेदिति गूढाभिसन्धेः प्रतिज्ञा । हेतुमुत्तरत्र वक्ष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयमाशङ्क्याङ्गीकरोति


।</p>
सर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- केवलकल्पना । कथं साक्षिमितस्यास्य शक्नुयाद्वारणे क्वचित् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वकालगतस्याल्पकालेऽपि स्यादवस्थितिः
<p class="gr-vyakhya-para">निर्मूलेत्यर्थः


साक्षी
महागुणस्य चाल्पोऽपि गुणः स्यादिति चेद्भवेत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इति  चेत्


इत्युपलक्षणम्
आपाद्यते तत्


अस्य
भवेद्


अनियमारम्भस्य कल्पनामात्रस्य प्रामाणिकनिवारकत्वेऽतिप्रस(ङ्ग इति)ङ्गादिति भावः ।</p>
एव इत्यर्थः । अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">९५सु०- अत्र तत्प्रोक्तसृष्टावि ति सामान्यतो वदताऽन्यदपि तत्कल्पितमप्रामाणिकमिति सूचितम् । तथा हि ।प्रकृतेर्महान्महतोऽहङ्कारः अहङ्कारात्क्रमेणाकाशादीनि महाभूतानी त्येतां श्रुत्यादिप्रसिद्धां प्रक्रियामपहाय वाय्वादीनां चतुर्णामन्योन्यानपेक्षैव सृष्टिर्व्युत्क्रमेण चाभिहिता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विनैव बाधकेन आकाशाद्वायुर्वायोरग्निरि त्यादिपञ्चमी भाक्त स्वीकृता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्यन्तासत एव च जनिरङ्गीकृता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९६सु०- सर्वाऽपि सृष्टिः समवाय्यादिकारणत्रयाधीनाऽभ्युपगता । तत्र समवायिकारणं समवायाप्रामाणिकत्वस्य वक्ष्यमाणत्वादयुक्तम्; अत एवासमवायिकारणमपि, तदधीननिरूपणत्वाच्च तल्लक्षणस्य, समवायिनिमित्तयोरतिव्याप्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । तन्तुपटयोः उत्पन्नस्य द्वित्वस्य पटः समवायिकारणम्, स च द्वित्वसमवायिकारणे तन्तौ समवेतत्वात् समवायिकारणप्रत्यासन्नः, समवायिकारणतयाऽवधृतसामर्थ्यश्च । शरीरात्मनोरुत्पन्नस्य द्वित्वस्यापेक्षाबुद्धिर्निमित्तम्, सा च द्वित्वसमवायिकारणात्मसमवेतत्वान्निमित्तत्वाच्चोक्तलक्षणसम्पन्ना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समवायिकारणप्रत्यासन्नतया सामर्थ्यावधारणमभि(हि)मतम्, न च तथा प्रकृत इति  चेत्; तथाऽपि व्याप्यबुद्धेर्व्यापकबुद्धिं प्रति विषयबुद्धेर्धर्माधर्मयोश्च सुखदुःखे प्रत्यसमवायिकारणत्वापत्तेः, न ह्यन्यगतं व्याप्यबुद्ध्याद्यन्यगतस्य व्यापकबुद्ध्यादेर्निमित्तं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनि प्रदेशभेदान्नेति चेन्न; आद्यादिशब्दानां द्वितीयादिशब्दासमवायिकारणत्वाभावापत्तेः, एकाकाशगतत्वेन तत्सम्भवे प्रकृतेऽपि समानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९७सु०- एवमन्यत्राप्यतिव्याप्तिरूहनीया ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९८सु०- सङ्केतोऽयमाचार्यस्य, अतो नातीवात्र निर्बन्धः करणीय इति चेत्; एवं तर्हि निर्मूलैवेयं प्रक्रियेति सिद्धमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९९सु०- पाकजप्रक्रियां चाप्रामाणिकमङ्गीकुर्वन्ति । त(त्र)च्च वक्ष्यत इत्यलम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००सु०- ननु परमाणुद्व्यणुके एव तावन्न साक्षिसिद्धे कुतस्तदीयारम्भप्रकारः । तत्कथमुक्तं साक्षिमितस्ये ति । तत्राह


यदीति
गुण


।</p>
ग्रहणं क्रियादेरप्युपलक्षणम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि साक्षिमितं नैतत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणकालयोर्यथेष्टमुपादानं प्राथम्यनिरासार्थम् तेनोक्तकल्पनागौरवपरिहारं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदिति
<p class="gr-vyakhya-para">६०सु०- ननु यदि कालाल्पत्वं गुणाल्पत्वं चाङ्गीक्रियते, कथं तर्हि नैव गुणाल्पत्वमि ति निराकरणमित्यतोऽभिसन्धिमुद्घाटयति
 
परमाण्वादिकम् । तर्हि तदप्रामाणिकमेवापद्यत इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०१सु०- स्यादेतत् । यद्यपि महत्त्वाभावान्न परमाण्वादिकं चक्षुरादेर्गोचरः । बहिरस्वातन्त्र्यान्मनसोऽपि । आगमादि तु नानुमानादि्भद्यते, भेदेऽप्यतीन्द्रिये सङ्केतानुपपत्तेर्नागमस्य विषयः । तथाऽप्यनुमानं तत्र (प्रमाणं) भविष्यति । तत्कथं परमाण्वादेः साक्षिवेद्यत्वाभावेऽप्रामाणिकत्वापत्तिरित्यत आह


नेति
तावत्त्वमेवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नानुमा तत्र वर्तते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तावत्त्वमेव नैव स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१०२सु०- कथमिति चेत्; किं परमाण्वादिकमेव पक्षीकृत्य तत्साध्यते, उतान्यत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अल्पत्वम्
<p class="gr-vyakhya-para">१०३सु०- आद्ये तत्प्रमाणान्तरतः सिद्धं न वा । पक्षद्वये दोषमाह
 
एव
 
इत्यर्थः । इत्युक्तं प्रागि ति शेषः । कुतो न स्यादिति चेत्, आपादकाभावादित्याह


पक्षीकर्तुमिति
देशेऽपीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पक्षीकर्तुमशक्यत्वात्कुत एवानुमा भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देशेऽप्येतन्न नो मतम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सिद्धत्वे पक्षलक्षणाभावादसिद्धत्वे न्यायाविषयत्वात् परमाण्वादेः
<p class="gr-vyakhya-para">परिमाणे


पक्षीकर्तुमशक्यत्वात्,
अपि


तत्पक्षीकारेण
इत्यर्थः ।


अनुमा
एतत्


दूरनिरस्तेति </p>
तावत्त्वमेव
<p class="gr-vyakhya-para">१०४सु०- ननु पक्षीकरणासम्भवे कथमनुमानानुपपत्तिरित्यत आह


यत्रेति
नः


।</p>
अस्माकम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यत्र नास्ति पदन्यासः कस्तं विषयमाप्नुयात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । परिमाणविषयेऽस्मदीयं श्रुतिव्याख्यानमुपलभ्य हि गुणकालयोरप्येतदापाद्यते, आपादकान्तराभावात् । न च परिमाणेऽस्माभिरेवं व्याख्यायते अपकृष्टमेव परिमाणमनवधिकमस्ति नोत्कृष्टमि ति, द्विधानन्त्येऽपीत्युक्तत्वात्; अतो निर्मूलमेतदापादनमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा तथे त्यध्याहर्तव्यम् ।
<p class="gr-vyakhya-para">६१सु०- नन्वेतदीश्वरादेरनवधिकोत्कृष्टापकृष्टपरिमाणसमर्थनमयुक्तम्, सूत्रकारेण क्वाप्यनुक्तत्वात्; महद्दीर्घवद्वे ति सूत्रस्य, विजातीययोरपि कार्यकारणभावोपपादनेन, व्यधिकरणयोरप्यपरिच्छिन्नपरिमाणोत्कर्षापकर्षयोरुपपादनेन वा, समर्थयितुं शक्यत्वादित्यत आह


यत्र
महत इति


यद्विषये
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- महतोऽल्पत्वमपि हि व्योमवत्प्राह वेदवित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निरवधिकपरिमाणोत्कर्षवतो(ऽपि) ब्रह्मणोऽल्पपरिमाणवत्त्वं च व्योम दृष्टान्तीकृत्य व्योमवच्चे ति सूत्रखण्डेन


विषयं
प्राह


देशम् ।</p>
सूत्रकारः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा हि विषयप्राप्तेः पदन्यासः कारणम्, स्थाण्वस्थाणुसंयोगस्यास्थाणुक्रियाहेतु(क)त्वात्; अतः पदन्यासाभावे विषयप्राप्तिरपि नास्ति; तथाऽनुमोत्पत्तौ पक्षीकरणं कारणम् । न हि पर्वतादिर्वा वह्न्यादिर्वा अनुमानस्य विषयः, किन्तु तत्सम्बन्धः। न च सम्बन्धिज्ञानेन विना सम्बन्धज्ञानं सम्भवति । अतः पक्षीकरणाभावे नानुमानोत्पत्तिः सम्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतो ब्रह्मणो गगनस्य वाऽनवधिकपरिमाणोत्कर्षापकर्षसद्भावस्तत्सिद्धान्तो भवत्येवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०५सु०- द्वितीयमपि निराकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">६२सु०- किञ्च योऽर्थो निरवकाशप्रमाणसिद्धो यद्विपर्यये चानिष्टं स सर्वोऽपि सिद्धान्त एव । तत्र कालाकाशयोरी(रपी)श्वरे चानवधिकपरिमाणोत्कर्षापकर्षसद्भावः साक्षिणा आगमेन च सिद्ध इत्युक्तम् । तद्विपर्यये बाधकमाह


पक्षीकर्तुमिति
यदीति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकं हि पक्षीकृत्य परमाणुरनुमातव्यः, कार्यमेवात्र प्रमाणमि त्युक्तत्वात् तच्चेदानीमप्यसिद्धमिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यल्पदेशसंस्थानं न सर्वत्रापि नो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालादेरि ति वर्तते
 
सर्वत्रापि संस्थानं


पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एव
इति च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कालादीनां सर्वगतत्वं परेणाप्यङ्गीकृतम् । सर्वगतत्वं च सर्व(त्र)देशे संस्थानम् । तथा च यदि कालादेरल्पाल्पतरदेशेषु संस्थानं न स्यात्, तदा सर्वत्रावस्थानमपि नो भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत इत्यत आह


तत्कारणपरमाण्
स्थितस्य हीति


वनुमा भवेत् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- अनुमितं द्व्यणुकं पक्षीकृत्य परमाणुरनुमास्यत इति चेन्न </p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्थितस्य ह्यल्पदेशेषु सर्वगत्वं भवेद् ध्रुवम्
<p class="gr-vyakhya-para">१०७सु०- तदपि हि परमाणुं पक्षीकृत्य यदि साध्यते तदोक्त एव दोष इत्याह


पक्षीकर्तुमिति
एकत्राप्यनवस्थस्य कुत एवाखिलस्थता ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ध्रुवम्


अद्याप्यसिद्धस्य परमाणोः
इत्यवधारणे


पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एव
अल्पदेशेषु स्थितस्यैवेति


तत्कार्यद्व्यणुका
। यथा खल्वेकैकं वर्णमुच्चारयत एव सर्ववेदोच्चारणम्, न त्वेकमपि वर्णमनुच्चारयतः; तथा


नुमा भवेत् ।</p>
अल्पाल्पतरदेशेषु स्थितस्य
<p class="gr-vyakhya-para">१०८सु०- नन्वणुपरिमाणतारतम्यं क्वचिद्विश्रान्तं परिमाणतारतम्यत्वान्महत्परिमाणतारतम्यवदि त्यनुमानेन परमाणुसिद्धिर्भविष्यतीति चेन्न, विकल्पानुपपत्तेः । अणुपरिमाणशब्देन किं परिमाणापकर्षोऽभिधीयते, किंवा परमाणुपरिमाणम्, यद्वा द्व्यणुकपरिमाणम्, यदि वोभयपरिमाणम् । नाद्यः, दूषितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्तरपक्षत्रयं दूषयति


पक्षीकर्तुमिति
एव


परमाणुद्व्यणुकयोरसिद्धौ तत्परिमाणस्याप्यसिद्धेः, एकैकत्र तारतम्यस्य अभावाच्चेति भावः ।</p>
हि सर्वदेशगतत्वं भवेत्
<p class="gr-vyakhya-para">१०९सु०- यदिदं जालसूर्यमरीचिस्थं सर्वतः सूक्ष्मतमं रज उपलभ्यते तत्त्र्यणुकमित्युच्यते ॥ तदिदं महत्, चाक्षुषद्रव्यत्वात्, घटवत् । कार्यं च; महत्त्वे सति चाक्षुषत्वात्, महत्त्वे सति क्रियावत्त्वाद्वा । सावयवं च, कार्यद्रव्यत्वात् ॥ तदवयवाश्च द्व्यणुकनामानः । तेऽपि कार्याः सावयवाश्च, महद्द्रव्यारम्भकत्वात् तन्तुवत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यश्च तदवयवः स एव परमाणुः, तदवयवकल्पनायां प्रमाणाभावाद्बाधकसद्भावाच्च ॥ अतोऽनुमानेनैव परमाणुद्व्यणुकसिद्धिरित्यत आह


पक्षीकर्तुमिति
एकैकत्रापि


। प्रत्यक्षस्य त्र्यणुकस्यैव परमाणुत्वसम्भवेन तत्कार्यत्वसावयवत्वसाधनाय
देशे


पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एव
अनवस्थितस्याखिलदेशस्थता कुत एव भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन यो यत्समुदायं व्याप्नोति स तदेकदेशानपि व्याप्नोति(त्येव) , यश्चैकदेशान्न व्याप्नोति नासौ तत्समुदायमि त्यन्वयव्यतिरेकौ दर्शितौ ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६३सु०- न केवलमल्पाल्पतरदेशस्थत्वाभावे सर्वगत्वाभावप्रसङ्गः किन्तु शशविषाणादिवत्सत्ताऽपि न स्यादित्याह


द्व्यणुकपरमाण्वोः
शून्यत्वमेवेति


अनुमा भवेत् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११०सु०- महत्त्वात् कथमसौ परमाणुरिति चेन्न, महत्त्वासिद्धेः चाक्षुषद्रव्यत्वात् तत्सिद्धिरिति चेन्न, कस्यचिदमहतोऽपि चाक्षुषत्वे बाधकाभावात् । महत्त्वं च द्रव्यचाक्षुषतायां कारणमिति चेत्; सत्यम्, क्वचिदन्यदपि कारणं कल्पयिष्यते गौरवं तथा सति स्यादिति चेन्न, धर्मिकल्पनातो धर्ममात्रकल्पनायाः लघुत्वात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- शून्यत्वमेव तस्य स्याद्यस्यैकत्रापि न स्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्तु वा महत्त्वम् तथाऽप्यणुत्वेन तस्य समावेशे को विरोधः कार्यत्व</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवञ्च कालादीनामल्पाल्पतरदेशावस्थानेऽल्पाल्पतरपरिमाणवत्त्वमप्यवर्जनीयमित्यनवधिकपरिमाणापकर्षसिद्धिः । अनवधिकोत्कर्षस्तु परेणाप्यङ्गीकृत एवेति न तद्विपर्यये बाधकमुक्तम् । सर्वत्रापि नो भवेदि त्येव वा द्रष्टव्यम् । न हि परममहत्त्वाभावे सर्वगतत्वं सम्भवति, तथा चाह विभुत्वान्महानाकाश इत्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">साधनं चाप्रयोजकम्; महतोऽप्यात्मनः प्रत्यक्षवच्चाक्षुषत्वोपपत्तेः, परममहत्त्वाभावेन क्रियासम्भवाच्च महत्त्वस्य कारणबहुत्वं कारणमिति चेन्न, नित्यत्वोपपत्तेः चाक्षुषमहत्त्वान्नेति चेन्न, बाधकाभावात् ॥ अत एव कार्यद्रव्यत्वमसिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अल्पाल्पतरदेशपर्यवसितस्याल्पाल्पतरपरिमाणत्वम्, न चैवमाकाशादीति चेत् तत्किमाकाशादि समुदितरूपं येन पर्यवसानापर्यवसानविषयत्वमश्नुवीत, किन्त्वेकमेव; तच्च यद्यल्पाल्पतरदेशेषु तिष्ठेत् तदा तत्तत्परिमाणं भवत्येव (भवेदेव) यदि तव तत्र स्थितस्य तत्तत्परिमाणत्वं तदा घटादावपि तत्प्रसङ्ग इति चेन्न, तस्य सांशत्वेनान्यथासिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सन्तु वा तदवयवास्त एव परमाणव इति तेषां पुनरवयवसाधनाय
<p class="gr-vyakhya-para">६४सु०- ननु च सर्वमूर्त(द्रव्य)संयोगित्वमेव सर्वगतत्वं, न सर्वत्र संस्थानम्; आकाशादेरनाश्रितत्वात् । संयोगश्च तत्तत्परिमाणाभावे(ऽपि) भवेदेव, न हि घटो गगनेन संयुज्यमानो भवति परममहान्नापि परमाणुना संयुज्यमानः परमाणुः । तत्कस्य हेतोः संयोगस्य प्रदेशवृत्तित्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । सर्वपरिमाणानामप्याकाशे सत्त्वात् परमाणुना च घटांशस्यैव संयोगात् । तथा हि । विशेषशक्त्या, निर्भेदमप्याकाशमनन्तांशोपेतम् तत्र अनवधिकौ परिमाणोत्कर्षापकर्षौ व्यवस्थया वर्तेते । ततश्च घटो वितस्तिपरिमाणेनैवाकाशेन संयुज्यते, स्वयं च तत्परिमाण इति को दोषः घटांश एव परमाणुसंयोगो वर्तते न घट, इति कथं घटस्य परमाणुता । तर्ह्याकाशप्रदेशा एवाल्पाल्पतरप्रदेशसंयोगिन इति त एव तत्तत्परिमाणाः स्युर्नाकाशमिति चेन्न; तेषामप्याकाशात्मकत्वात्; अन्यथा संयोगस्य प्रदेशवृत्तित्वं न स्याद्व्याघातादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६५सु०- कालादौ परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरानन्त्यमुपपाद्योपसंहरति


पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एवानुमा भवेत् ।</p>
अत इति
<p class="gr-vyakhya-para">ननु महद्द्रव्यारम्भकत्वात् तेऽपि सावयवा एवेति चेन्न, निरवयवस्य म(हा)हद्द्रव्यारम्भकत्वे बाधकाभावात्, बहुत्वेनैव महत्त्वारम्भोपपत्तेः, द्रव्यारम्भे सावयवत्वस्यानुपयोगात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सन्तु वा द्व्यणुकावयवास्तेऽपि कुतः परमाणवः, महद्द्रव्यारम्भकत्वेन तेषामपि सावयवत्वानुमानात् । अनवस्था बाधिकेति चेन्न, तदवयवानां तदवयवावयवानां वा निरवयवत्वेन तद्विश्रान्तेः । कथं चेयमनवस्था दूषणम् । मेरुसर्षपादीनां समपरिमाणत्वापत्तिस्तु दूषिता । घटादिकार्यानुत्पत्तिरिति चेन्न; सावयवस्यैव नित्यत्वोपपत्तेः, यथोक्तम् अविभागः प(राणु)रमाणुते ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१११सु०- एवं परमाणुद्व्यणुकयोरनुमानतः सिद्धिमपाकृत्य प्रसङ्गादाकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यस्यानुमानिकत्वं न युज्यत इति यदुक्तं तत्प्रपञ्चयति
 
देशान्तरेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देशान्तरादिशब्दाश्च शशशृङ्गादिशब्दवत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतो नाणुत्वविश्रान्तिर्न महत्त्वस्य च क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">योऽयं योजनादिपरिच्छिन्नो देशः सम्प्रतिपन्नः, स स्वतः स्थूलेन देशान्तरेण</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्वचित्
<p class="gr-vyakhya-para">युक्तो देशत्वाद्धस्तादिदेशवदि त्याद्यनुमानैः खल्वाकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यं साधनीयम् । त एते


देशान्तरादिशब्दाः
कालादौ त्रये ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६६सु०- यद्वाऽनुमानदूषणोपसंहारोऽयम् । ततश्च कालातीतत्वदृष्टान्तदोषावपरिहार्याविति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६७सु०- कालाकाशेश्वरेषु परिमाणोत्कर्षापकर्षयोरानन्त्यमस्तीत्युक्तम् । न केवलं तेष्वेव । किन्तु प्रकृत्यादौ सर्वगते परममहति द्रव्यान्तरेऽपीत्याह


देशान्तरादिसाधकानुमानप्रयोगाः ।
उभयेति


शशृङ्गादिशब्दवत्
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-उभयानन्त्ययुक् तस्माद्यदि मुख्यं महद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादिति


शशृङ्गादिसाधकानुमानप्रयोगैस्तुल्यं वर्तन्ते अनेनैव प्रकारेण शशृङ्गादिकमप्यनुमातुं शक्यत इति यावत् । शब्दमात्रमेवैतत्, न त्वनुमानमिति सूचयितुं शब्दा इत्युक्तम् </p>
कालादिषूक्तन्यायात्
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलमाकाशादीनां परिमाणोत्कर्षानन्त्यानुमानं प्रतिपक्षपराहतम्; अपि तु, सम्प्रतिपन्नानि सर्वश्राृङ्गाणि श्राृङ्गान्तरवन्ति श्राृङ्गत्वाद्गोश्राृङ्गवत् , विमताः सर्वे पुत्राः पुत्रान्तरोपेताः पुत्रत्वाद्देवदत्तपुत्रवदि ति शशृङ्गादिसाधकानुमानाभाससमानयोगक्षेमं


मुख्यं महत्


इत्यर्थः ।</p>
परममहत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११२सु०- न (च) वयमेवमाकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यमनुमिमीमहे येनातिप्रसङ्गः स्यात् । किन्तु विप्रतिपन्नो देशः स्वतः स्थूलेन सदृशेन सजातीयेन वा द्रव्यान्तरेण युक्तो देशत्वाद्धस्तादिदेशवत् , सोऽप्येवं, सोऽप्येवम्; एवं कालेऽप्यनुमातव्यम् । न चैवं शशृङ्गानुमानं शक्यम्, तस्यात्यन्तासतोऽनुपलभ्यमानस्य गवादिृङ्गैः सादृश्यसाजात्ययोरभावात् । च आकाशादेरप्येकैकत्वात् सादृश्याद्यभावः, औपाधिकभेदेन तदुपपत्तेः । इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">६८सु०- यदि कालादेरप्यानन्त्यं स्यात् । कथं तर्हि सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्मेत्यानन्त्यं ब्रह्मणो लक्षणत्वेनोच्यते, न ह्यतिव्याप्तं लक्षणं भवतीत्यत आह


सदृशं चेति
तच्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदृशं च सजातीयं नास्मत्पक्षे किमेव हि</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तच्च ब्रह्म परं साक्षात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सम्प्रतिपन्नदेशादिना
<p class="gr-vyakhya-para">परम्


सदृशं सजातीयं (च)
इति केवलार्थे ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि कालादिकमप्यनन्तं, तथाऽपि ब्रह्मैव तदनन्तमित्युच्यते । कुतः ।


वा
साक्षात्


अस्मत्पक्षे
परानपेक्षयाऽनन्तत्वात् । अपराधीनत्वापेक्षयेति  यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पक्षान्तरमाह


गगनादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यमनभ्युपगच्छतां पक्षे
सर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  सर्वानन्त्ययुतं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नास्यां श्रुतावानन्त्यमात्रं लक्षणत्वेनोच्यते, किन्तु देशतः कालतो गुणादितश्च । तादृशं च ब्रह्मैवेति न दोषः । यथोक्तम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">देशतः कालतश्चैव गुणतश्च त्रिधा ततिः । सा समस्ता हरेरेव न ह्यन्ये पूर्णसद्गुणाः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पक्षान्तरमन्वाचिनोति


किमेव न
सदेति
 
भवति । किन्तु भवत्येवेति । तथा च सम्प्रतिपन्नदेशस्य, ततः स्थूलेनात्मना, सदृशेन सजातीयेन वोपेतत्वस्य सिद्धत्वात्सिद्धसाधनता स्यात्; आकाशादिपरमाणोत्कर्षानन्त्यासिद्धेरर्थान्तरता चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सम्प्रतिपन्नदेशस्येश्वरादिमत्त्वं ब•धितं सम्बन्धाभावादिति चेन्न, देशान्तरेणापि सम्बन्धाभावात् । एतेन शशविषाणादिसाधकानुमानेऽपि बाधाभिधानं परास्तम्, देशान्तरानुमानेऽपि साम्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं परमाणुद्व्यणुकयोराकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यस्य च साक्षिसिद्धतामनङ्गीकृत्य केवलानुमानवेद्यत्वस्वीकरणमनुपपन्नमित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११३सु०- एवमागममनादृत्येश्वरधर्मानुमानमप्ययुक्तमिति प्रसङ्गादाह
 
येनैवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-येनैव प्रकारेणात्यसिद्धमनुमीयते तेनैव शशृङ्गादेः शक्यमस्तित्वकल्पनम् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्यसिद्धम्
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वेणैव सम्बन्धः । तथा कालक्षणेषु देशतोऽनन्तेष्वपि नातिव्याप्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६९सु०- परमाणावपि परिमाणापकर्षतारतम्यविश्रान्तिर्नास्तीत्युक्तम् । तदसत्; परिमाणस्य द्रव्याश्रयत्वात्; परमाणुतोऽप्यपकृष्टपरिमाणाश्रयस्य द्रव्यस्याभावात् । मैवम्, परमाणुभागानां सत्त्वात् । न च तेषु विश्रान्तिः, तेषामपि (भागसत्वात्) सभागत्वात् । अविश्रान्तभागपरम्परा कुतः सिद्धेत्यतः साक्षिणेति वक्तुं, साक्षी नाम प्रमाणमेव नास्ती ति वदतो बाधकं तावदाह
 
यदीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि साक्षी स्वयम्भातो न मानं केन गम्यते अक्षजादेश्च मानत्वम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">साक्षी


इत्यनेनागमानादरं दर्शयति ।
नाम


शशृङ्गादेः
मानं यदि न


इति अप्रामाणिकस्योपलक्षणम् । एतच्च तत्र तत्र लेशतो दर्शितम् ।</p>
इष्यते, तदा
<p class="gr-vyakhya-para">११४सु०- न (च) शशृङ्गाद्यनुमानप्रतिबन्दीग्रस्तत्वमात्रेणैतेषामनुमानानाम् अप्रामाण्यं युक्तम्, तथा सति धूमानुमानस्याप्यप्रामाण्यप्रसङ्गात् । तत्रापि हि शक्यते वक्तुं, यदि धूमवत्त्वात् पर्वतोऽग्निमान्, तदा पशुत्वाच्छशोऽपि विषाणवान् स्यादि ति । अथोच्येत तुल्ययोगक्षेमत्वे हि प्रतिबन्दीग्रहः, अन्यथाऽतिप्रसङ्गात्; न चात्र तुल्ययोगक्षेमता; धूमानुमानस्य व्याप्त्यादिसामर्थ्यसहितत्वात्, शशृङ्गाद्यनुमानस्य तदभावादि ति; सममेतत्प्रकृतेऽपि । प्रस्तुतानुमानानामपि व्याप्त्यादिमत्त्वात्  इत्यत आह


प्रत्यक्षमिति
अक्षजादेः


।</p>
ज्ञानस्य
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रत्यक्षमागमो वाऽपि भवेद्यत्र नियामकः । सैव व्याप्तिर्भवेन्मानं नान्या सन्दिग्धमूलतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वा


शब्दः समुच्चये ।
मानत्वम्,


अपिः


अनुमानस्य समुच्चयार्थः ।
शब्दाद्बहिः कालाकाशादिकमन्तःसुखादिकं च,


नियामको
केन


ग्राहकः ।
प्रमाणेन


मानम्
गम्यते ।


अनुमानमानत्वोपयोगिनी
न केनापि, ताहकस्य प्रमाणान्तरस्य अभावात् न च तन्मा भूदिति वाच्यम्, तद्व्यवहारविलयप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वस्तु साक्षिणमनङ्गीकुर्वाणस्येदं बाधकम्, साधकं (तु) किमि त्यत आह


अन्या
स्वयम्भात इति


प्रत्यक्षाद्यगृहीता
यस्तु स्वयं प्रकाशमानेऽपि साक्षिणि विप्रतिपद्यते सः अक्षजादेर्मानत्वं सप्रमाणकं वस्तुत्वाद्घटवदि ति प्रसङ्गसूचितेनानुमानेन बोधनीयः । प्रसक्तप्रतिषेधश्च वक्ष्यमाणन्यायेन भविष्यति । धर्मिग्राहकप्रमाणेनैव सिद्धेर्न तत्प्रामाण्ये पृथक् प्रमाणं वक्तव्यम्, अत एव


सन्दिग्धमूलतः
मानम्


सन्दिग्धाव्यभिचारत्वतः, अव्यभिचारो हि साहित्यस्य व्याप्तित्वे मूलम् ।</p>
इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र प्रत्यक्षगृहीता व्याप्तिर्यथा धूमस्याग्निना । आगमगृहीता यथा ब्राह्मणो न हन्तव्य इति । अनुमानगृहीता यथा व्यतिरेकिप्रयोगे ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७०सु०- न साक्षिणोऽनभ्युपगमेऽप्यक्षजादिज्ञानप्रामाण्यमप्रामाणिकं प्रसज्यते, प्रवृत्तिसामर्थ्येन तज्जातीयत्वेन वाऽनुमानेन तत्सिद्धेरि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । प्रत्यक्षाद्यवधृतं हि व्याप्त्यादि अनुमानमाना(नता)ङ्गम्,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वसमयमात्रसिद्धम्, सन्दिग्ध•)व्याभिचा(र)रित्वात्, समयानां सन्दिग्धमूलत्वाच्च । विद्यते च धूमाद्यनुमानानां प्रमाणावधृतं व्याप्त्यादी ति न प्रतिबन्दीग्रहमात्रेण तद् भङ्गः; न परमाण्वाद्यनुमानानाम्, इति प्रतिबन्दीग्रस्तत्वादप्रामाण्यमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११५सु०- ननु व्याप्त्याद्यभावे किं प्रतिबन्दीग्रहेण । तत एवाप्रामाण्यसिद्धेरिति । सत्यम्, प्रत्यक्षाद्यनवधृतव्याप्त्यादेरपि प्रामाण्येऽतिप्रसङ्गो वा तदप्रामाण्ये दृष्टान्तो वा प्रतिबन्दीग्रहेण द्योत्यत इत्यदोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६सु०- सत्यमेतत् प्रत्यक्षाद्यवधृतैव व्याप्तिरनुमानप्रामाण्योपयोगिनीति; सा च धूमानुमानवत् परमाण्वाद्यनुमानेष्वप्यस्त्येव, धूमस्याग्निनेव महदारम्भकत्वादीनामपि सावयवत्वादिना साहित्यदर्शनात्; इत्यत आह


सहेति
अनवस्थेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सहदर्शनमात्रेण न व्याप्तिरवसीयते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनवस्थाऽन्यथा भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न धूमादीनामप्यग्न्यादिभिः सहदर्शनमात्रेण व्याप्तिरवसीयते, येन महदारम्भकत्वादीनामपि सावयवत्वादिभिस्ततोऽवसीयेत; तथा सत्यग्न्यादीनां धूमादिभिरपि व्याप्त्यध्यवसायप्रसङ्गात्, सहदर्शनमात्रस्य तत्रापि सत्त्वात् । व्यभिचारानुपलम्भे सति साहित्यदर्शनं व्याप्त्यध्यवसायहेतुरिति चेत् किं सकलदेशकालनिष्ठोऽनुपलम्भः,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथा
<p class="gr-vyakhya-para">किं वा तद्विशेषनिष्ठः । नाद्यः, अस्मदाद्यशक्यत्वात् न द्वितीयः, अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">११७सु०- कथं तर्हि व्याप्त्यध्यवसायः स्यादित्यत आह
साक्षीतरप्रमाणवेद्यत्वाङ्गीकारे ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि साक्षिप्रामाण्यमप्यन्येन ग्राह्यमित्यनवस्थैवेति चेन्न, तस्य स्वप्रकाशत्वादिति तदिदमुक्तं  स्वयम्भात इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७१सु०- किमतो यद्येवं साक्षी नाम प्रमाणमस्तीत्यत आह


यदैवेति
अत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यदैवाव्यतिरेकेऽस्य ह्यक्षजं वाऽऽगमो भवेत् तन्निर्धारितयुक्तिर्वा व्याप्तिः सैवापरा न हि ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतः सर्वपदार्थानां भागाः सन्त्येव सर्वदा ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अव्यतिरेके
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वदिक्ष्वपि सम्बन्धात्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">साक्षित इत्यर्थः ।


साध्याभिमतव्यतिरेकेणासत्त्वे ।
सर्वपदार्थानां


अस्य
परमाणोस्तद्भागानां चेत्यर्थः ।


साधनाभिमतस्य धर्मस्य । युक्तेर्व्याप्तिनिश्चयहेतुत्वेऽनवस्था( स्या)नात्, तद्व्याप्तेरपि युक्त्यन्तरेण निश्चेतव्यत्वादित्यत उक्तं
सन्त्येव


तन्निर्धारितेति
इति सिद्धमि ति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७२सु०- यद्वा सर्वपदार्थानामि त्यनेनानुमानमपि सूचयति परमाणुः सभागः पदार्थत्वाद्घटवत् इति । न चाश्रयासिद्धिर्धर्मिग्राहकविरोधो वा, साक्षिणा परमाणुसिद्धेरुक्तत्वात् । तेन च सभागतयैव सिद्धेः ॥ न चैवमनुमानवैयर्थ्यम्, प्रमाणसम्प्लवाङ्गीकारात्, सभागत्वमात्रे विप्रतिपन्नं प्रति सार्थक्याच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७३सु०- अनुमानान्तरमाह


। व्याप्तिशब्दोऽध्याहार्यः । तेन प्रत्यक्षेणागमेन वा निर्धारितव्याप्तिकेत्यर्थः ।
सर्वदेति


अपरा
। युगपदित्यर्थः ।


साहित्यदर्शनमात्रनिबन्धना,
सर्वदिक्षु


न हि ।</p>
स्थितैर्द्रव्यैः
<p class="gr-vyakhya-para">११८सु०- अयमर्थः । नियतः सम्बन्धो हि व्याप्तिर्न सम्बन्धमात्रम् । नियमश्च  व्यभिचाराभावः । अतः साहित्य इव व्यभिचाराभावेऽपि प्रमाणप्रवृत्तौ व्याप्तिसिद्धिः । न चैतदशक्यम्, अनुमित्यनुदये सर्वव्यवहारविलोपप्रसङ्गेन कार्यदर्शनादेव तत्सिद्धेः । प्रकारस्तु चिन्त्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र धूमस्याग्निना सम्बन्धस्तावत्प्रत्यक्षेणावगम्यते, परिचितदेशकालयोर्व्यभिचारश्च नावगम्यते, देशान्तरादिगते तु व्यभिचारे सन्देहोऽवशिष्यते । स च न तावद्व्यभिचारचिह्नदर्शनजन्यः, किन्तु भूयःसहचरिततया दृष्टा अदृष्टव्यभिचारा अपि धर्मा व्यभिचारिणो दृष्टाः, धर्मश्चायमि त्येवमुत्पद्यते । तत्र यद्ययमेतत्सहवृत्तिस्वभावस्तदाऽन्यत्रापि सहैव वर्तेत, स्वभावस्यानपायात् । यदि चासहवृत्तिस्वभावस्तदाऽत्रापि न सह वर्तेत । असहवृत्तिस्वभावस्यापि सहवृत्तिर्निमित्तान्तरायत्ता चेदत्रोपलभ्येत । सहवृत्तिस्वभावस्यापि निमित्तान्तराद्व्यभिचारो भविष्यतीति तु निर्बीजा शङ्का नोदेत्येव, सर्वव्यवहाराभावप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं मीमांसासहकृतं प्रत्यक्षं धूमस्याग्निसम्बन्धं गृह्णद्व्यभिचाराभावमप्याकलयतीति व्याप्तिमवधारयत्येव । अनुमानागमाभ्यां तु व्याप्तिग्रहप्रकारः सु(गम)ग्रह एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९सु०- नन्वनेनैव न्यायेन महदारम्भकत्वादीनामपि व्याप्तिनिश्चयसम्भवात् कथं परमाण्वादावनुमानाप्रवृत्तिरिति चेन्न, पक्षेतरत्वस्योपाधित्वसम्भवेन व्यभिचाराभावानिश्चयात् । अथ तस्योपाधित्वं नास्तीत्युच्येत तदा बाधकमाह


अन्यथेति
सम्बन्धात्


।</p>
संयोगात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथा सप्तमरसभावोऽप्यनुमयाऽऽपतेत् । अनिष्टानि च सर्वाणि ह्यनुमा कामचारिणी ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पक्षेतरत्वस्योपाधितामनादृत्य प्रमाणान्तरासहकृतेेनैवानुमानेन परमाण्वादिसिद्ध्यभ्युपगम इत्यर्थः । मधुरो रसो लवणादिरसपञ्चकव्यतिरिक्तरसान्योन्याभाववान् रसत्वाल्लवणवदित्या


द्यनुमया ।
अपि भागाः सन्ति


अनिष्टानि सर्वाणि
इत्यवगम्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७४सु०- यद्यपि सभागत्वमात्रसाधने संयोगित्वमात्रं प्रयोजकम्, गगनादीनामपि भागाङ्गीकारेण व्यभिचाराभावात्; तथाऽपि बहुभागसाधनाय विशेषणोपादानम् । तथा हि, परमाणुर्दशभागवान्युगपद्दशमूर्तसंयोगित्वात् (प)घटवदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७५सु०- ननु द्रव्यत्वेनैवालं किं संयोगित्वेन । (हेतूच्छित्तिरूप) विपक्षे बाधकसूचनार्थमिति ब्रूमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७६सु०- तथा हि । अस्ति तावत्परमाणोः परमाण्वन्तरसंयोगः, अन्यथा द्व्यणुकाद्यारम्भानुपपत्तेः । न चैकेनैवेति नियमः; कारणाकारणसंयोगजसंयोगप्रक्रियायामेकैकस्य परमाणोः सजातीयविजातीयपरमाणुद्वयेन युगपत्संयोगस्योररीकृतत्वात्, पाषाणादिमध्यवर्तिनः परमाणोः परितोऽवस्थितैः परमाणुभिः संयोगाभावाद्यनुपपत्तेश्च । न मूर्तानां युगपदे(दने?)कदेशावस्थानं सम्भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७७सु०- प्रदेशवर्तिनश्च संयोगाः, साक्षिसिद्धत्वात्, घटादौ तद्दर्शनेन च परमाणौ(णावप्य) तदनुमानाच्च; तथा च, यदि परमाणुरनेकांशो न स्यात्, तदा युगपदनेकैर्न संयुज्येते ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७८सु०- ननु संयोगस्य प्रदेशवृत्तित्वं नाम स्वात्यन्ताभावसमानदेशत्वमेव, न तु घटसंयोगो घटावयवे वर्तत इति; तत्कथं भागाभावे संयोगानुपपत्तिरिति । मैवम्, प्रत्यक्षादिसिद्धस्य अवयववृत्तित्वस्य परित्यागेनाप्रामाणिकव्याहताङ्गीकारस्यानुचितत्वात् । वक्ष्यते चैतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७९सु०- ननु परमाणुः सावयव इति स्वव्याघातस्य मुख्यमुदाहरणम् । यो हि सर्वतोऽपकृष्टो, यतः १परमाणुर्नास्ति, तं परमाणुमाचक्षते । तस्य सावयवत्वेऽवयविनोऽवयवानामपकृष्टपरिमाणत्वावश्यम्भावात् कथं न व्याहतिरित्यत आह


दहनशैत्यादीन्यापतेयुः । कुतः । यस्मादेवंविधा
अविभाग इति


अनुमा कामचारिणी ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च सप्तमरसादेरनुपलम्भादिबाधितत्वात् पक्षेतरत्वोपाधिदुष्टत्वमनुमानानामिति चेत्; समं प्रकृतेऽपि, परमाण्वादेरप्यनुपलम्भबाधितत्वात् । अयोग्यं तदिति चेत्, तुल्यं सप्तमरसादावपि । अनुमानप्रामाण्ये सप्तमरसादिसिद्धावयोग्यत्वं कल्प्यम्, कल्पिते च तस्मिन्ननुमानप्रामाण्यसिद्धिरित्यन्योन्याश्रयत्वमिति चेत्; एतदपि तादृगेव । अनुपभोग्यस्य सप्तमरसादेः कल्पने गौरवमिति चेत्; समाधिसाम्यम्, प्रमिते न गौरवं दोष इत्येतदपि समानम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अविभागः पराणुता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१२०सु०- तस्मात्परमाण्वादेः साक्षिवेद्यत्वमङ्गीकृत्य प्रतिबन्दी मोचनीयेति कथं न तस्य साक्षिवेद्यत्वमिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादयं विरोधो यदीदं परमाणुपदप्रवृत्तिनिमित्तं स्यात् । चैवम्, सावयवतया साक्षिसिद्धे तदसम्भवात् । किन्तु
<p class="gr-vyakhya-para">१२१सु०- ॐ समवायाभ्युपगमाच्च साम्यादनवस्थितेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ॐ उभयथाऽपि कर्मातस्तदभावः ॐ इति सूत्रम्, तत् नित्यमेव च भावादि त्यागामिसूत्रव्याख्यानन्यायेनैव व्याख्यातं भविष्यतीति मन्वानस्तदपहाय हेत्वन्तरेण वैशेषिकादिसमयमपाकुर्वन्(त्) समवायाभ्युपगमाच्च साम्यादनवस्थितेरि त्येतत्सूत्रं व्याचष्टे


कार्येति ।</p>
अविभागः, पराणुता
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्यकारणयोश्चैव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">समवाय ईर्यत इति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते । अनेन समवायप्रतिपादकं परेषां इहेति यतः कार्यकारणयोः स समवाय इति सूत्रमर्थतोऽनुवदति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


कार्यकारण
परमाणुशब्दप्रवृत्तिनिमित्तम् । तथा च कुतो व्याघात इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८०सु०- नन्वविभाग इति कथमिदं विज्ञायते । सर्वथा विभागलक्षणगुणाभाव इति चेन्न, गुणादेरपि परमाणुत्वप्रसङ्गात् । द्रव्यत्वे सतीति विशेषणाददोष इति चेन्न, असम्भवात् । यत्किञ्चिाद्विभागाभावाभिप्राये मेरुमन्दरयोरप्यणुत्वप्रसङ्गात् । अवयवविभागाभावोऽभिमत इति चेन्न; गगनादेरपि परमाणुत्वापत्तेः, अवयवनाशादेव नष्टस्यावयविनोऽपि तदापत्तेः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । यस्य विभिन्नावयवेषु सत्स्वपि तेषां विभागो न कदाऽपि भवितुमर्हति स परमाणुरिति व्याख्यानात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८१सु०- एतेनावयवपरम्परावि(श्रान्त्यभा)श्रमाभावेऽनवस्थेत्यपि परास्तम्, मूलक्षयाभावस्य सूचितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८२सु०- यद्वा विभिद्यते विभज्यते इति विभागः, तदभावः परमाणुतेति । यतः स्वावयवं विना स्वतन्त्रमनवयवरूपमपकृष्टपरिमाणं (वस्तु) नास्ति स परमाणुरिति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८३सु०- नन्वेवमवयवपरम्पराविश्रान्त्यभावेऽनन्तावयवारब्धत्वाविशेषात् सर्षपमहीधरयोः परिमाणाविशेषः स्यात् । न च कारणसङ्ख्याऽविशेषेऽपि तत्परिमाणप्रचयविशेषात् सर्षपमहीधरयोः परिमाणविशेष इति वाच्यम्, अवयवानन्त्यसाम्ये तयोरप्यनुपपत्तेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८४सु०- उच्यते । किमयं प्रसङ्गः, उतानुमानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये ह्ययमर्थः । यदि सर्षपमहीधरावविश्रान्तावयवपरम्परौ स्यातां तदा अनन्तावयवारब्धौ प्रसज्येयाताम्, तथा च समपरिमाणौ भवेतामिति । तत्रोभयत्रापि व्याप्त्यभावः । यदविश्रान्तावयवपरम्परं तदनन्तावयवारब्धम्, यच्चैवं तत्तुल्यपरिमाणमिति । किन्नाम भवतोपलब्धम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चावयवपरम्पराविश्रान्त्यभावे ते सर्वेऽपि सम्भूयानन्ताः स्युः । सर्षपमहीधरारम्भकाणामानन्त्यं तु कुतः ॥ अत एव द्वितीयप्रसङ्गस्यापादकासिद्धिः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेनावयवपरम्पराविश्रान्त्यभावे समसङ्ख्यावयवारब्धत्वं, ततश्चावयवपरिमाणादिविशेषाभावे परिमाणाविशेषः स्यादितीत्यपि परास्तम्; व्याप्त्यसिद्धेः, समसङ्ख्यावयवारब्धत्वासिद्धेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये त्विदमुक्तं स्यात्, सर्षपमहीधरौ नानन्तावयवारब्धौ  विसदृशपरिमाणत्वात्, विमतौ नाविश्रान्तावयवपरम्परौ अनन्तावयवानारब्धत्वादि ति । आद्ये सिद्धसाधनम् । न हि सर्षपादेरवयवपरम्पराविश्रान्त्यभाववादिनाऽनन्तावयवारब्धत्वमङ्गीकृतम्, किन्तु सम्भूतानामनन्तत्वम् । तदभावसाधने मां प्रति दृष्टान्ताभावः, गुणादौ साधनाभावात् ॥ द्वितीयस्य त्वप्रयोजकतेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८५सु०- स्यादेतत् । सर्षपावयवपरम्पराया निरवधिकत्वे मूर्तानां समानदेशत्वानुपपत्तौ सर्षपावयवैर्जगति व्याप्ते विश्वव्यापी सर्षपः स्यादिति महीधरस्यानवकाश एवे त्यापादनार्थ इति चेन्न, पार्थिवपरमाणूनामनन्तत्वेऽपि मूर्तान्तरावकाशदर्शनात्, सर्षपो यावन्तं देशमवष्टभ्य वर्तमानो दृश्यते तावत्येवानवधिकाया अपि तदवयवपरम्पराया अवस्थानाच्च । अत एव हि आकाशादीनामप्यनवधिकामंशपरम्परामुपेत्य तत्र परिमाणापकर्षानन्त्यमुपपादितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८६सु०- ननु मा भूत् साक्षात्सर्षपमहीधरारम्भकाणां समसङ्ख्यत्वम्, तथाऽप्यवयवपरम्पराया विश्रान्त्यभावे सम्भूतावयवानां समसङ्ख्यत्वात् परिमाणभेदो न स्यादि(त्युच्यत इति)ति  चेन्न, आनन्त्येऽपि तारतम्यसम्भवात् । अनन्ता हि पार्थिवपरमाणवोऽनन्ताश्चान्त्यविशेषाः, न च ते समसङ्ख्याः; तथा सत्याप्यपरमाणुषु तदभावापातात् ॥ तथा सर्वकल्पेषु संसारिणोऽनन्ताः । तथाऽप्यपवर्गवशात् तारतम्यमुपेयमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमनेकमुदाहरणमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८७सु०- यदेतत्सूत्रकृता परिमाणासमवायिकारणविषये दूषणमुक्तम्, तदुपलक्षणमात्रम् । अन्यत्राप्यसमवायिकारणे स्वयं दूषणान्यूहनीयानीत्याशयवान् द्रव्यासमवायिकारणसंयोगविषये अन्यथाप्रतिपत्तिं निराकरोति


शब्दाववयव्यवयववाचकौ । तौ चोपलक्षणपराविति सूचनार्थः चशब्दः । एवशब्दः समवायस्येहप्रत्ययसिद्धत्वं सूचयति ।</p>
तत्संयोगादिति
<p class="gr-vyakhya-para">१२२सु०- तदेतत्स्वयमेव विवृणोति
 
गुणादेरिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- गुणादेः पञ्चकस्य च । भिन्नस्यैव तु सम्बन्धः समवायोऽन्य ईर्यते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्संयोगादनियतात्पदार्थानां जनिर्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणादेः पञ्चकस्येति
<p class="gr-vyakhya-para">अवयवसंयोगो द्रव्यासमवायिकारणमिति वदन्तोऽपि वैशेषिकादयः परमाणुकार्योत्पत्तौ द्वयोरेव सजातीययोरेव परमाण्वोरेव संयोग(स्यासमवायिका)स्य कारणत्वमित्याद्याचक्षते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदश्रद्धेयम् ॥ किन्नाम तेषां कारणानामनियतादुक्तनियमरहितात्संयोगात्पदार्थानां द्रव्याणां जनिर्भवेत्, किञ्चित्कार्यं द्वयोः परमाण्वोः संयोगादुपजायते तद् द्व्यणुकमुच्यते, कदाचित् त्रयाणां तत् त्र्यणुकम्, चतुर्भिः परमाणुभिरारब्धं (तच्च)तुरणुकम्, एवमन्यदपि । तथा किञ्चित्सजातीययोः परमाण्वोः संयोगात्, किञ्चिद्विजातीययोः । एवं किञ्चित्परमाण्वोरेव संयोगात् किञ्चित्परमाणुद्व्यणुकयोरित्यादि । एवं द्व्यणुककार्योत्पत्तावप्यनियमो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८८सु०- कुत इति चेत् उक्तनियमे प्रमाणाभावादित्याह


गुणावयविक्रियासामान्यविशेषाणामित्यर्थः ।
द्वयोरेवेति


।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- द्वयोरेव तु संयोग इति केनावसीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तुशब्दो विशेषार्थः । तेन सजातीययोः परमाण्वोरिति नियमो लभ्यते ।


शब्देन गुण्यादिपञ्चकस्य चेति समुच्चिनोति ।</p>
संयोगः
<p class="gr-vyakhya-para">ननु गुणगुण्यादिकमभिन्नं भिन्नाभिन्नं वा, तत्किं समवायेनेत्यत उक्तं


भिन्नस्यैवेति
आदिकार्यस्यासमवायिकारणमिति शेषः ।


केन


तु
प्रमाणेनेत्याक्षेपे । उपलक्षणमेतत् । त्रयाणामेव द्व्यणुकानामित्यपि द्रष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सावयवस्यानेकसंयोगः सम्भवति, परमाणुस्तु निरवयवः, इति द्वयोरेवेति नियमसिद्धिरित्युक्तोत्तरम् । निरवयवत्वे द्वयोरपि संयोगो न सम्भवति, संयोगस्यांशवृत्तित्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८९सु०- ननु सजातीयसंयोग एवारम्भक इति नियमो न निष्प्रमाणकः, परमाणुकार्ये गन्धाद्युत्पत्तेरेव तत्र प्रमाणत्वात् । तथा हि । पार्थिवाप्यपरमाणुभ्यां यद्येकं कार्यमुत्पद्यते तदा तदगन्धमस्नेहमापद्येत, पार्थिवतैजसाभ्यामुत्पन्नमगन्धरूपं उत्पद्येत, एकस्य गन्धादेरनारम्भकत्वात्; अतो गन्धाद्युत्पत्त्यैव सजातीयसंयोगस्यारम्भकत्वसिद्धिरि त्यत आह


शब्दो विशेषार्थः, न ययोः कयोश्चिद्गुणगुणिनोः समवायः, किन्त्वयुतसिद्धयोरेवे ति । स गुणगुण्यादिस्वभाव एव चेत्, न पदार्थान्तरसिद्धिः, इत्यत उक्तम्
कारणस्येति


अन्य इति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कारणस्य गुणास्तेन भवेयुः कार्यगा अपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तेनेति


द्वयोरेवेति नियमाभावेनेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्विजातीयारम्भकत्वे बाधकम्, यदि द्वयोरेव परमाण्वोः संयोगः कार्यारम्भक इति नियमः प्रमाणवान् स्यात् । न चैवम् । तथा च बहूनां परमाणूनां विजातीयानां संयोगात् कार्यारम्भे


ईर्यते
कारण


वैशेषिकादिभिः अतोऽपि तद्दर्शनमयुक्तमि ति शेषः ।</p>
गता गन्धादयो
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । वैशेषिकादयोऽवयवावयविनोर्गुणगुणिनोः क्रियाक्रियावतोर्जातिव्यक्त्योः विशेषनित्यद्रव्ययोरत्यन्तभेदमभ्युपगम्यात्यन्तभिन्नमेव समवायाख्यं सम्बन्धमभ्युपगच्छन्ति । ततोऽप्यनुपपन्नभाषिण इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२३सु०- ननु च गुणगुण्यादीनामत्यन्तभेदस्तावद्व्यपदेशभेदादिप्रमाणसिद्धः, अन्यथा स्तम्भकुम्भादीनामप्यत्यन्तभेदो न स्यात् । अस्ति चेह तन्तषु पटः, इह पटे रूपम् , इह मूर्ते कर्म , इह गवि गोत्वम् , इह नित्यद्रव्ये विशेषः इत्यबाधितः प्रत्ययः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च इहेदमि ति प्रत्ययो विनाऽतिरिक्तेन सम्बन्धेनोपपद्यते, इह कुण्डे बदराणी ति प्रत्ययस्य संयोगपूर्वकत्वदर्शनात् । स चायमयुतसिद्धयोः सम्बन्ध इति संयोगादि्भद्यते । युतसिद्धयोर्हि सम्बन्धः संयोगः, द्रव्यमात्रवृत्तिश्च ।  तदेवं प्रमितस्य समवायस्याभ्युपगमे कथमयुक्तवादित्वं वैशेषिकादीनामित्यत आह


भिन्नत्वेति
गुणाः


।</p>
(सद्वितीयाः) सजातीयाः सन्तः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भिन्नत्वसाम्यतस्तस्य ताभ्यां योगो भवेद्ध्रुवम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भिन्नत्वसाम्यत


इत्युपलक्षणम्, इह प्रत्ययसाम्यतश्चे त्यपि द्रष्टव्यम् ।
(कार्यगाः)


तस्य
कार्यगतगन्धाद्यारम्भका


समवायस्य ।
अपि भवेयुः,


ताभ्याम्
को  दोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९०सु०- नन्वनियमवादिना द्वयसंयोगस्यारम्भकत्वं तावदिष्यते । तत्र विजातीययोरारम्भकत्वे कार्ये गन्धाद्यनुत्पत्तिः प्रसज्यत इति चेन्न, एकैकस्यापि गन्धादेरारम्भकत्वे बाधकाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपेक्षणीयान्तराभावात् सन्ततोत्पत्तिप्रसङ्गो बाधक इति चेन्न; कार्यद्रव्योत्पत्तेरपेक्षणीयत्वात्, समवायिकारणाभावे कार्यानुत्पादात्, अन्यथाऽनेकगन्धाद्यभ्युपगमेऽपि समानो दोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदमुक्तं


अवयवावयव्यादिसम्बन्धिभ्यां, सह ।
कार्यगा इति


योगः
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९१सु०- एतच्च परमतरीत्योक्तम् । वस्तुतस्तु यतः कारणान्येव कार्याकारेणोत्पद्यन्ते तेन कारणगुणा एव कार्यगा भवेयुः, ततश्च विजातीयारम्भकत्वे को दोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि पृथिवीत्वादिजातिसङ्करः स्यादिति चेत् । ततः किम् । व्यवहारविलोपः स्यादिति चेन्न, वैशेष्यात्तु तद्वाद इति परिहरिष्यमाणत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथाऽपि सम्प्रतिपन्नसजातीयारब्ध(कार्य)दृष्टान्तेन विप्रतिपन्नानामपि सजातीयारब्धत्वमनुमास्यत इति चेन्न, विजातीयारम्भकत्वस्य साक्ष्यादिप्रमाणसिद्धत्वेन बाधात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९२सु०- स्यादेतत्, यदि बहूनां परमाणूनां संयोगस्यारम्भकत्वं स्यात् । न चैवम् । आरम्भकसङ्ख्यापकर्षतारतम्यं क्वचिद्विश्रान्तम्, तारतम्यत्वात्, परिमाणतारतम्यवदि त्यनुमानेनारम्भकसङ्ख्यापकर्षस्य क्वचिद्विश्रान्तिसिद्धौ एकस्यारम्भकत्वे सन्ततोत्पत्त्यादिप्रसङ्गात्, त्र्यादिकल्पने गौरवात्, द्वयोरेव परमाण्वोः संयोगो द्रव्यारम्भक इति नियमसिद्धेः  इत्यत आह


सम्बन्धः ।</p>
तारतम्येनेति
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति ।  इह तन्तुषु पटः इत्यादिप्रत्ययः, सम्बन्धपूर्वकोऽबाधितेहप्रत्ययत्वादिह कुण्डे बदराणीति प्रत्ययवदि  ति समवायमनुमिमानेन योऽबाधितेहप्रत्ययः, स सम्बन्धपूर्वकः इति व्याप्तिरवश्यमङ्गीकरणीया । विद्यते च इह तन्तुपटयोः समवायः इत्यबाधितइहप्रत्ययः । तेन समवायस्यापि तन्तुपटाभ्यां समवायोऽभ्युपगन्तव्य एव स्यात् । न चाभ्युपगम्यते । अतस्तत्र अनैकान्तिकमनुमानमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु तन्तुपटयोः समवायः सिद्धो न वा । सिद्धश्चेत् किमुत्तरकालभाविनाऽनैकान्त्येन, न चेत् क्वानैकान्त्यम् । मैवम् । आपाततः प्रतीते सम्बन्धे व्यभिचारं दृष्ट्वा परावृत्तेरावश्यकत्वस्य विवक्षितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२४सु०- नन्वत्र भिन्नत्वसाम्यं किमर्थमुपन्यस्तम् । न हि भिन्नत्वं हेतूकृतमिति ।    सत्यम् । अबाधितत्वद्योतनार्थं भिन्नत्वग्रहणम् । विभिन्नवस्त्वभावे खलु इह प्रत्ययो बाधितः स्यात् । इह तन्तुपटयोः समवायः इति प्रत्ययोऽपि सम्बन्धपूर्वक एव तन्तुपटसमवायस्यैतत्कारणत्वादिति चेन्न; आधाराधेयतया प्रतीयमानयोः सम्बन्धस्य परेण सिसाधयिषितत्वात्, अन्यथा स्थाणुश्येनयोः संयोग इत्यत्र समवायासिद्धिप्रसङ्गात्, इन्द्रियार्थसन्निकर्षादिना सिद्धसाधनतापत्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२५सु०- ननु अनवस्थितेरि ति सूत्रं कथम् । इत्थम् । यदि व्यभिचारपरिहाराय समवायस्यापि समवायान्तरमुपेयते, तदाऽनवस्थितिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इह केचित्समवायं प्रत्यक्षमाचक्षाणाः, यत इति च विषयसप्तमीं व्याचक्षाणाः, तत्स्थेम्ने अनुमानमाचक्षते । तेषाम् इह प्रत्ययस्य सम्बन्धपूर्वकत्वं नाम  तत्प्रतीतिपूर्वकत्वमेव । तन्मते स्फुटैवानवस्था ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ये तु प्रत्यक्षतां नाभ्युपगच्छन्ति, सम्बन्धस्य सत्तामात्रेणेहप्रत्ययकारणवत्वमाहुस्तेषाम्; अवस्थितिः = सिद्धान्तः तद्विरोधोऽनवस्थितिः इत्यनवस्थितिशब्दोऽपसिद्धान्तवाची व्याख्यायते;</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वेह कुण्डे बदराणीतिवत् सम्बन्धस्य प्रतीत्यैवेहप्रत्ययकारणत्वादत्रापि प्रतीतिमापाद्यानवस्थैव वक्तव्या । कुण्डबदरसंयोगस्य योग्यतया अवर्जनीयतया प्रतीतिर्नेहप्रत्ययकारणमिति कुत एषा कल्पना । सत्तामात्रेणेहप्रत्ययकारणत्वोपपत्तौ प्रतीतेरपि कारणत्वकल्पकाभावादिति चेन्न, सत्यपि संयोगे कुतश्चिद्व्यवधानादप्रतीयमाने नेह बुद्धिर्भवति । भवति चासत्यपि संयोगे तद्विपर्ययादि त्यन्वयव्यतिरेकयोः कल्पकत्वात् । स्वस्वामिभावादयोऽपि हि ज्ञाता एव सम्बन्धनिमित्तव्यवहारहेतवो दृष्टा नान्यथा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न ते सम्बन्धा अद्विष्ठत्वादिति चेन्न, संयोगस्याप्यद्विष्ठताया वक्ष्यमाणत्वात् । किञ्चैवं समवायोऽपि न सम्बन्धः स्यात्, तस्यानाश्रितत्वाभ्युपगमात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्हि नानैकान्त्यम्, अनवस्थयैव बाधितत्वेनाबाधितइह प्रत्ययत्वस्य तत्रावृत्तेरिति चेन्न, अनवस्थायाः साध्यबाधकत्वेन साधनाबाधकत्वात् । साध्यबाधेनैव साधनबाधनाभ्युपगमस्य व्याप्तिनिश्चयोत्तरकालीनत्वात् ॥ तन्तुपटयोः समवाय इति प्रतीतिरपि सम्बन्धपूर्विकैव । किन्त्वारोपित एवासौ सम्बन्ध इति चेन्न, अनवस्थाऽनिस्तारात् । आरोपितसम्बन्धपूर्वकत्वं हि सम्बन्धारोपपूर्वकत्वमेव, प्रतीतौ चेयमनवस्थोक्तेति कथं (तन्निस्ता)निस्तारः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चैवं वदता सत्तयैव सम्बन्धस्य कारणत्वमिति मतं त्यक्तं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि चाबाधितोऽपि इह प्रत्ययो यदि सम्बन्धारोपमात्रेण भवेत् तदा तन्तुपटादावपि किन्न भवेदिति समवायासिद्धिः । क्वचित्सिद्धस्य क्वचिदारोपः कुत्राप्यभावे तदसिद्धिरिति चेन्न, स्थाणुश्येनयोः सम्बन्धस्य सत्त्वात् । अन्यथा समवायेऽपि समवायान्तरारोपो न स्यात्, समवायान्तरस्य क्वाप्य(सत्त्वात्)सम्भवात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समवाये भेद एवारोप्यते न समवायान्तरमिति चेन्न, तावन्मात्रेण इह प्रत्ययायोगात् । सम्बन्धिसम्बन्धभावोऽप्यारोप्यत इति चेन्न, तर्हि तन्तुपटादावपि तदारोपमात्रेणेहप्रत्ययोपपत्तौ किं समवायेनेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२६सु०- ननु समवायेऽपि इहेदम् इति प्रत्ययः समवायाधीन एव । न चापसिद्धान्तोऽनवस्था वा, तस्यैव समवायस्य स्वनिर्वाहकत्वात् । य एव हि समवायोऽवयवादिष्ववयव्यादीनां सम्बन्धः, स एवावयवावयव्यादिष्वात्मना सम्बन्ध इत्याशङ्कते
 
स इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स स्वनिर्वाहकश्चेत्स्यात्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तारतम्येन सर्वेऽपि महान्तश्चाणवो यतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सः
<p class="gr-vyakhya-para">यतः


अवयवावयव्यादिसमवायः ।</p>
कारणात्
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि किं समवायेन; द्रव्यस्यैव स्वनिर्वाहकत्वोपपत्तेरिति परिहरति


द्रव्यमेवेति
तारतम्येन सर्वेऽपि


।</p>
अर्था
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  द्रव्यमेव तथा न किम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हीति शेषः ।


तथा
महान्तश्चाणवश्च,


स्वनिर्वाहकम्
समर्थिताः, ततः परिमाणतारतम्यवदिति दृष्टान्तस्य साध्यविकलत्वात्,  द्वयोरेव तु संयोग इति केनावसीयत  इति सम्बन्धः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च अनेनैव न्यायेन द्व्यणुकद्वयसंयोगस्याप्यारम्भकत्वं किं नेष्यते बहुत्वा</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भावे कार्यमहत्त्वानुपपत्तिप्रसङ्गादि ति चेन्न;


किं
यतः तारतम्येन सर्वेऽपि महान्तश्चाणवश्च, समर्थिताः,


कस्मात् ।</p>
तेन द्व्यणुकमहत्त्वात् तदुत्पत्त्युपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमाशयः यदि इहेदमि ति बुद्धिर्नावश्यं स्वातिरिक्तसम्बन्धसापेक्षा, क्वचित् स्वनिर्वाहकत्वात्; तर्हि द्रव्यगुणादीनाम् इहेदमि ति प्रत्ययोऽपि नातिरिक्तसम्बन्धाधीनोऽङ्गीकार्यः, द्रव्यस्यैव स्वनिर्वाहकतयाऽपि तदुपपत्तेरिति । समवायः सम्बन्धात्मकत्वात् स्वनिर्वाहकः, न द्रव्यमिति चेन्न; तदसिद्धौ सम्बन्धत्वस्याप्यसिद्धेः, संयोगस्यापि स्वनिर्वाहकतापत्तेश्च । तस्यानित्यत्वान्नेति चेन्न, समवायनित्यत्वस्यासिद्धेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणुद्वयारब्धकार्यदृष्टान्तेन सर्वत्रानुमाने त्वतिप्रसङ्ग इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२७सु०- एवं द्रव्याद्गुणादीनामत्यन्तभेदेऽपि न तत्सम्बन्धः समवायलक्षणोऽपरः सिद्ध्यति; समवायवत् द्रव्यस्यैव स्वनिर्वाहकत्वोपपत्तेः, कल्पनालाघव(त्व•च्चेत्युक्तम् इदानीं गुणादीनां द्रव्यादत्यन्तभेदाभावाच्च न समवायसिद्धिरित्याशयवांस्तदत्यन्तभेदे परोपन्यस्तान् हेतूनपाकर्तुं तावदुपोद्घातमाह
<p class="gr-vyakhya-para">९३सु०- अस्त्वेवमुक्तनियमेषु प्रमाणाभावस्तथाऽप्यनियमसृष्टौ किं मानमिति चेत्; साक्षी तावत्, लोष्ठादिकार्याणामनियतसङ्ख्यैर्विजातीयैविंसदृशैश्चारम्भदर्शनेनानुमानं च, आगमाश्चात्र बहुलं भवन्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९४सु०- तद्दर्शनं भ्रान्तिरिति चेत् । किं नियमग्राहकप्रमाणविरोधादेवमुच्यते, उत केवलया वैशेषिकादिकल्पनया विरोधात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति


विशेष इति
न चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषस्तद्गतत्वादिर्यद्यभिन्नेऽवसीयते गुणक्रियादिरूपस्य निषेधः केन हेतुना ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न च तत्प्रोक्तसृष्टौ तु मानं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अभिन्ने
<p class="gr-vyakhya-para">सजातीयाभ्यामेव द्वाभ्यामेव परमाणुभ्यामेवेत्यादिनियमवत्यां तत्प्रोक्तसृष्टौ तु</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मानं नास्ति, यत् साक्ष्यादिसिद्धस्यास्मदभिमतसृष्टिप्रकारस्य बाधकं स्यात् । तथा चोक्तम् (प्राक्) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं दूषयति


समवाय इति शेषः ।
केवलेति


अवसीयते
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- केवलकल्पना । कथं साक्षिमितस्यास्य शक्नुयाद्वारणे क्वचित् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निर्मूलेत्यर्थः ।


अङ्गीक्रियत इति यावत् ।
साक्षी


गुणक्रियादिरूपस्य
इत्युपलक्षणम् ।


विशेषस्येति शेषः ।
अस्य


केन हेतुना
अनियमारम्भस्य । कल्पनामात्रस्य प्रामाणिकनिवारकत्वेऽतिप्रस(ङ्ग इति)ङ्गादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५सु०- अत्र तत्प्रोक्तसृष्टावि ति सामान्यतो वदताऽन्यदपि तत्कल्पितमप्रामाणिकमिति सूचितम् । तथा हि ।प्रकृतेर्महान्महतोऽहङ्कारः अहङ्कारात्क्रमेणाकाशादीनि महाभूतानी त्येतां श्रुत्यादिप्रसिद्धां प्रक्रियामपहाय वाय्वादीनां चतुर्णामन्योन्यानपेक्षैव सृष्टिर्व्युत्क्रमेण चाभिहिता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विनैव बाधकेन आकाशाद्वायुर्वायोरग्निरि त्यादिपञ्चमी भाक्त स्वीकृता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्यन्तासत एव च जनिरङ्गीकृता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९६सु०- सर्वाऽपि सृष्टिः समवाय्यादिकारणत्रयाधीनाऽभ्युपगता । तत्र समवायिकारणं समवायाप्रामाणिकत्वस्य वक्ष्यमाणत्वादयुक्तम्; अत एवासमवायिकारणमपि, तदधीननिरूपणत्वाच्च तल्लक्षणस्य, समवायिनिमित्तयोरतिव्याप्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । तन्तुपटयोः उत्पन्नस्य द्वित्वस्य पटः समवायिकारणम्, स च द्वित्वसमवायिकारणे तन्तौ समवेतत्वात् समवायिकारणप्रत्यासन्नः, समवायिकारणतयाऽवधृतसामर्थ्यश्च । शरीरात्मनोरुत्पन्नस्य द्वित्वस्यापेक्षाबुद्धिर्निमित्तम्, सा च द्वित्वसमवायिकारणात्मसमवेतत्वान्निमित्तत्वाच्चोक्तलक्षणसम्पन्ना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समवायिकारणप्रत्यासन्नतया सामर्थ्यावधारणमभि(हि)मतम्, न च तथा प्रकृत इति  चेत्; तथाऽपि व्याप्यबुद्धेर्व्यापकबुद्धिं प्रति विषयबुद्धेर्धर्माधर्मयोश्च सुखदुःखे प्रत्यसमवायिकारणत्वापत्तेः, न ह्यन्यगतं व्याप्यबुद्ध्याद्यन्यगतस्य व्यापकबुद्ध्यादेर्निमित्तं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनि प्रदेशभेदान्नेति चेन्न; आद्यादिशब्दानां द्वितीयादिशब्दासमवायिकारणत्वाभावापत्तेः, एकाकाशगतत्वेन तत्सम्भवे प्रकृतेऽपि समानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९७सु०- एवमन्यत्राप्यतिव्याप्तिरूहनीया ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९८सु०- सङ्केतोऽयमाचार्यस्य, अतो नातीवात्र निर्बन्धः करणीय इति चेत्; एवं तर्हि निर्मूलैवेयं प्रक्रियेति सिद्धमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९९सु०- पाकजप्रक्रियां चाप्रामाणिकमङ्गीकुर्वन्ति । त(त्र)च्च वक्ष्यत इत्यलम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००सु०- ननु परमाणुद्व्यणुके एव तावन्न साक्षिसिद्धे कुतस्तदीयारम्भप्रकारः । तत्कथमुक्तं साक्षिमितस्ये ति । तत्राह


न केनापि ।</p>
यदीति
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । समवाये तावदवयवावयव्यादिगतत्वमङ्गीकृतम्, आश्रितत्वं चान्यत्र नित्यद्रव्येभ्य इति वचनात् । न चानित्यद्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषाणामिव समवायस्य तद्गतत्वं नाम समवायलक्षणवृत्तिः सम्भवति, तस्याभिन्नत्वात् । अतस्तद्गतत्वं (नाम) समवायस्वरूपमेवेत्यङ्गीकर्तव्यम् । परतन्त्रतयोपलब्धिस्तद्गतत्वमिति चेन्न,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्याः समवायधर्मत्वानुपपत्तेः । तद्विषयत्वात् तद्धर्मत्वमिति चेन्न, विषयत्वस्यापि समवायस्वरूप(त्व•नतिरेकात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२८सु०- एवमस्तित्वाभिधेयत्वज्ञेयत्वसम्बन्धत्वादयोऽपि समवायेऽभ्युपगताः, न समवायस्वरूपादि्भद्यन्ते । भेदे हि तेषां समवायेन सम्बन्धो वक्तव्यः, अन्यथा कथमेते तत्र स्युः । न च सम्बन्धो युक्तः; संयोगस्य गुणत्वेन द्रव्यमात्रवृत्तेः, समवायस्य चाभिन्नत्वात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र पृच्छामः । समवायस्य तद्गतत्वादिधर्माणां चाभेदे कथम् अपर्यायशब्दवाच्यत्वं, धर्मधर्मिभावः, षष्ठीप्रयोगो, ज्ञातत्वाज्ञातत्वम्, एकत्वानेकत्वमित्यादि युज्यत इति । न ह्य(चा)त्रोपचारादिकल्पना युक्ता, मुख्यप्रयोगादेरदर्शनात् । न तद्गतत्वादि समवायतन्मात्रं येनानुपपत्तिः स्यात्, किन्तु समवायाभिन्नमपि तद्विशेषात्मकम्,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतो व्यपदेशभेदादि युज्यते । विशेषस्य भेदप्रतिनिधित्वादित्येवागतिकतया तत्र समाधिरभिधानीयः । तथा च यद्यभिन्नेऽपि समवाये तद्गतत्वादिविशेषोऽङ्गीक्रियते तदा गुणक्रियादिकमपि द्रव्यस्वरूपमेव सद्विशेषात्मकं भवतु न तु तन्मात्रम्; समवायधर्मस्तद्विशेषाः, गुणादयस्तु न द्रव्यविशेषा इत्यत्र विशेषहेत्वभावात् इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२९सु०- किमतो यद्येवमित्यत आह


द्रव्यमेवेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि साक्षिमितं नैतत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदिति


।</p>
। परमाण्वादिकम् । तर्हि तदप्रामाणिकमेवापद्यत इति शेषः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- द्रव्यमेव ततोऽनन्तविशेषात्मतया सदा । नानाव्यवहृतेर्हेतुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१०१सु०- स्यादेतत् । यद्यपि महत्त्वाभावान्न परमाण्वादिकं चक्षुरादेर्गोचरः । बहिरस्वातन्त्र्यान्मनसोऽपि । आगमादि तु नानुमानादि्भद्यते, भेदेऽप्यतीन्द्रिये सङ्केतानुपपत्तेर्नागमस्य विषयः । तथाऽप्यनुमानं तत्र (प्रमाणं) भविष्यति तत्कथं परमाण्वादेः साक्षिवेद्यत्वाभावेऽप्रामाणिकत्वापत्तिरित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">समवायधर्मवद्गुणादीनां द्रव्यविशेषत्वादित्यर्थः


अनन्त
नेति


शब्दो यत्र यावन्तो व्यवहाराः तावतामुपलक्षकः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नानुमा तत्र वर्तते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१०२सु०- कथमिति चेत्; किं परमाण्वादिकमेव पक्षीकृत्य तत्साध्यते, उतान्यत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०३सु०- आद्ये तत्प्रमाणान्तरतः सिद्धं न वा । पक्षद्वये दोषमाह


नानाव्यवहृतेः
पक्षीकर्तुमिति


व्यपदेशभेदादेरित्यर्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३०सु०- एतदुक्तं भवति । गुणगुण्यादेः अत्यन्तभेदे सिद्धे हि तत्सम्बन्धः समवायः सिद्ध्यति । गुणगुण्याद्यत्यन्तभेदस्तु न प्रामाणिकः । तथा हि । न तावत् तत्र प्रत्यक्षं प्रमाणं, गवाश्वादिवदनुपलम्भात् । अतो गुणगुणिनावत्यन्तभिन्नावपर्यायशब्दवाच्यत्वात् घटपटवदि त्याद्यनुमानमेव वक्तव्यम्; तच्चानैकान्तिकम्, समवायस्य तद्धर्माणां (च) भेदाभावेऽप्यपर्यायशब्दवाच्यत्वादन्यथासिद्धं च । यथा समवाये तद्गतत्वादिधर्माणां भेदाभावेऽपि विशेषापरनामकात्स्वभावविशेषादेवापर्यायशब्दवाच्यत्वादिकं उपपादनीयं गत्यन्तराभावात् तथा गुणगुण्यादीनाम(त्यन्ता)भेदेऽपि गुणादीनां द्रव्यविशेषत्वे(न द्र) तद्द्रव्यमेव विशेषशक्त्यैवापर्यायशब्दवाच्यत्वादिव्यवहारहेतुः भविष्यति । तथा च विपक्षे बाधकाभावादप्रयोजकत्वं हेतूनामिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पक्षीकर्तुमशक्यत्वात्कुत एवानुमा भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१३१सु०- यद्वा विशेषस्तद्गतत्वादिरित्यनेनैव गुणगुण्याद्यत्यन्तभेदसाधकानां हेतूनामनैकान्त्याप्रयोजकत्वे वर्णिते । यदि तद्गतत्वादिधर्माभिन्ने समवाये तद्गतत्वादिविशेषोऽभ्युपेयते विशेषेणैव च व्यवहारा निर्वहिष्यन्ते, तदा व्यपदेशभेदादिहेतूनां व्यभिचारान्यथासिद्धिभ्यां आभासत्वात् केन हेतुना द्रव्यस्य गुणक्रियादिरूपस्य गुणक्रियादिस्वरूपत्वस्य निषेधः (करिष्यते) क्रियते । गुणगुण्याद्यत्यन्तभेदः केन हेतुना साधयिष्यत इति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सिद्धत्वे पक्षलक्षणाभावादसिद्धत्वे न्यायाविषयत्वात् परमाण्वादेः
<p class="gr-vyakhya-para">१३२सु०- अन्यथासिद्धिमेव प्रकटयन्नुपसंहरति


द्रव्यमेवेति
पक्षीकर्तुमशक्यत्वात्,


। समवायवदि ति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते । यथा समवायस्य तद्गतत्वादिविशेषात्मतया व्यपदेशभेदादिव्यवहारहेतुत्वम्, तथा द्रव्यमेव घटादिकं गुणक्रियाद्यनन्तविशेषात्मतया नानाव्यवहृतेर्हेतुर्भवतीति ।</p>
तत्पक्षीकारेण
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वौपचारिकत्वं वा भ्रान्तिमूलत्वं वा व्यवहाराणामङ्गीकृत्य हेतूनां दूषणं    शक्यम्, तत्किं विशेषाङ्गीकारेण । नैवं शक्यम् । औपचारिकत्वादौ हि कदाचिन्मुख्यो व्यवहारः स्यात्, न हि तीरादौ सदा गङ्गादिव्यवहारोऽस्ति; न चैवं प्रकृते, सदैवापर्यायशब्दवाच्यत्वादेः सत्त्वात् । यदाप्यभेदबोधाय रूपमेव घट इति वा विज्ञानं ब्रह्मेति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वा व्यवह्रियते तदापि न पर्यायतामुपेत्य, तथाऽननुभवात् । अतो वक्तव्यमेवात्र निमित्तम् । तदिदमुक्तं


सदेति
अनुमा


।</p>
दूरनिरस्तेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३३सु०- नन्वनन्तविशेषात्मकमेकमेव द्रव्यमिति व्याहतमिति चेत्; किं माता वन्ध्येतिवत् साक्षाद्विरोधः, किंवा कृतकं नित्यमितिवद्व्याप्त्या । नाद्यः; यतोऽनन्तत्वं सङ्ख्याविशेषः, एकत्वं चाभेदः । न द्वितीयः; यत्रानेकत्वं तत्रावश्यं भेद इति व्याप्तौ हि स स्यात्, न चैवम्, भेदप्रतिनिधिना विशेषेणैव अनेकत्वसङ्ख्यानिर्वाहात् । इत्याह
<p class="gr-vyakhya-para">१०४सु०- ननु पक्षीकरणासम्भवे कथमनुमानानुपपत्तिरित्यत आह


अनन्तत्वमिति
यत्रेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनन्तत्वं विशेषतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यत्र नास्ति पदन्यासः कस्तं विषयमाप्नुयात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वराख्यद्रव्यविशेषाणाम्
<p class="gr-vyakhya-para">यथा तथे त्यध्याहर्तव्यम् ।


अनन्तत्वम्
यत्र


अन्यत्रानेकत्वमिति द्रष्टव्यम् अत्रापि समवायवदि ति सम्बध्यते । एक एव हि समवायोऽनेकधर्मात्मकोऽङ्गीयते ।</p>
यद्विषये
<p class="gr-vyakhya-para">१३४सु०- नन्वयं नानाव्यवहारनिर्वाहहेतुर्विशेषो यदि द्रव्यात्मैव कथं तर्हि (तद्द्रव्य) द्रव्यस्य विशेषः स्यात्, तदीयताया भेदव्याप्तत्वात् । मैवम्, विनाऽपि भेदेन तत्प्रतिनिधिना विशेषेणैव विशेषस्य तदीयतोपपत्तेः । एवं तर्हि तस्यापि विशेषस्य विशेषत्वसिद्धये विशेषान्तरमङ्गीकर्तव्यमित्यनवस्थेत्यत आह


विशेषश्चोति
विषयं


।</p>
देशम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषश्च विशेषी स स्वेनैव समवायवत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा हि विषयप्राप्तेः पदन्यासः कारणम्, स्थाण्वस्थाणुसंयोगस्यास्थाणुक्रियाहेतु(क)त्वात्; अतः पदन्यासाभावे विषयप्राप्तिरपि नास्ति; तथाऽनुमोत्पत्तौ पक्षीकरणं कारणम् । न हि पर्वतादिर्वा वह्न्यादिर्वा अनुमानस्य विषयः, किन्तु तत्सम्बन्धः। न च सम्बन्धिज्ञानेन विना सम्बन्धज्ञानं सम्भवति । अतः पक्षीकरणाभावे नानुमानोत्पत्तिः सम्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा समवायः स्वेनैव
<p class="gr-vyakhya-para">१०५सु०- द्वितीयमपि निराकरोति
 
पक्षीकर्तुमिति
 
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकं हि पक्षीकृत्य परमाणुरनुमातव्यः, कार्यमेवात्र प्रमाणमि त्युक्तत्वात् । तच्चेदानीमप्यसिद्धमिति


समवायी, न सम्बन्धान्तरेणे त्यभ्युपगम्यानवस्था परेण पराक्रियते, तथा स द्रव्येऽनेकव्यवहारनिर्वाहहेतुः,
पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एव


विशेषश्च
तत्कारणपरमाण्


स्वेनैव
वनुमा भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- अनुमितं द्व्यणुकं पक्षीकृत्य परमाणुरनुमास्यत इति चेन्न ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०७सु०- तदपि हि परमाणुं पक्षीकृत्य यदि साध्यते तदोक्त एव दोष इत्याह


विशेषी
पक्षीकर्तुमिति


न पुनर्विशेषान्तरेण; अतो न कश्चिद्दोष इति </p>
अद्याप्यसिद्धस्य परमाणोः
<p class="gr-vyakhya-para">समवायवत्


इत्युपलक्षणम्, सत्तान्त्यविशेषवच्चेत्यपि द्रष्टव्यम् । यथा द्रव्यगुणकर्मसु सद्व्यवहारहेतुः सत्ता स्वेनैव सती स्वीकृता, यथा च नित्यद्रव्येष्वत्यन्तव्यावृत्तिप्रत्यये हेतुः अन्त्यो विशेषः स्वेनैवात्यन्तव्यावृत्तस्तथैवेति ।</p>
पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एव
<p class="gr-vyakhya-para">१३५सु०- अथाऽपि स्यात् ॥ गुणगुण्यादिभेदमभ्युपगच्छता मया इहेदमि ति व्यवहारनिर्वाहाय समवायोऽङ्गीक्रियते, तस्य चानवस्थापरिहाराय स्वनिर्वाहकत्वम्; अभेदं (अभ्यु)चाभ्युपगच्छता त्वयाऽपर्यायशब्दवाच्यतादिसिद्धये विशेषोऽङ्गीक्रियते, तस्य चानवस्थानिरासाय स्वनिर्वाहकत्वम्; इति पक्षद्वये समाने को विशेषोऽभेदपक्षे, येन</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स परिगृह्यते । समवायस्याप्रामाणिकत्वमिति चेत्, समं विशेषेऽपि । अपर्यायव्यवहारादिना स सिद्ध इति चेत्, तर्हि समवायोऽपि इहेदमि त्यादिना सिद्ध इति तुल्यम् । तदनैकान्तिकमित्युक्तमिति चेत्, अपर्यायव्यवहारादिकमपि घटपटादावनैकान्तिकमिति समानम् । अस्तु तर्हि गुणगुण्यादिभेदे प्रमाणाभावो विशेष इति चेन्न, अभेदेऽपि प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गवाश्वादिवद्विवेकेनानुपलम्भो अभेदे प्रमाणमिति चेत्, तर्हि व्यपदेशभेदादि भेदे प्रमाणमस्तीति समाधिसाम्यम् । तद्व्यभिचारान्यथासिद्धिभ्यां निरस्तमिति चेत्; अभेदप्रमाणमपि तादृगेव, तस्यापि क्षीरनीरादौ व्यभिचारात्, अयुतसिद्धत्वेनान्यथासिद्धेश्च ॥ तस्मान्निर्निमित्तोऽयमभेदपक्षपात इत्यत आह


कल्पनेति
तत्कार्यद्व्यणुका


।</p>
नुमा भवेत् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कल्पनागुरुतादोषात्पदार्थान्तरता न हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१०८सु०- नन्वणुपरिमाणतारतम्यं क्वचिद्विश्रान्तं परिमाणतारतम्यत्वान्महत्परिमाणतारतम्यवदि त्यनुमानेन परमाणुसिद्धिर्भविष्यतीति चेन्न, विकल्पानुपपत्तेः । अणुपरिमाणशब्देन किं परिमाणापकर्षोऽभिधीयते, किंवा परमाणुपरिमाणम्, यद्वा द्व्यणुकपरिमाणम्, यदि वोभयपरिमाणम् । नाद्यः, दूषितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पदार्थान्तरता
<p class="gr-vyakhya-para">उत्तरपक्षत्रयं दूषयति


गुणगुण्यादीनामिति शेषः । यद्यपि भेदाभेदपक्षयोः स्वनिर्वाहकसमवायविशेषाङ्गीकारेण साम्यं, तथाऽपि भेदपक्षे
पक्षीकर्तुमिति


कल्पनागुरुतादोषात्
। परमाणुद्व्यणुकयोरसिद्धौ तत्परिमाणस्याप्यसिद्धेः, एकैकत्र तारतम्यस्य अभावाच्चेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०९सु०- यदिदं जालसूर्यमरीचिस्थं सर्वतः सूक्ष्मतमं रज उपलभ्यते तत्त्र्यणुकमित्युच्यते ॥ तदिदं महत्, चाक्षुषद्रव्यत्वात्, घटवत् । कार्यं च; महत्त्वे सति चाक्षुषत्वात्, महत्त्वे सति क्रियावत्त्वाद्वा । सावयवं च, कार्यद्रव्यत्वात् ॥ तदवयवाश्च द्व्यणुकनामानः । तेऽपि कार्याः सावयवाश्च, महद्द्रव्यारम्भकत्वात् तन्तुवत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यश्च तदवयवः स एव परमाणुः, तदवयवकल्पनायां प्रमाणाभावाद्बाधकसद्भावाच्च ॥ अतोऽनुमानेनैव परमाणुद्व्यणुकसिद्धिरित्यत आह


गुणगुण्यादीनां
पक्षीकर्तुमिति


पदार्थान्तरता न
। प्रत्यक्षस्य त्र्यणुकस्यैव परमाणुत्वसम्भवेन तत्कार्यत्वसावयवत्वसाधनाय


अङ्गीक्रियते, कल्पनालाघवादभेद एवोपेयत इति ।</p>
पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एव
<p class="gr-vyakhya-para">१३६सु०- कथं भेदवादे कल्पनागौरवमित्यत आह


कल्पयित्वेति
द्व्यणुकपरमाण्वोः


।</p>
अनुमा भवेत् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कल्पयित्वा षट्पदार्थान्साभावानपि केवलम् एकस्मिन्स विशेषश्चेत्किं पूर्वं तस्य विस्मृतिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">११०सु०- महत्त्वात् कथमसौ परमाणुरिति चेन्न, महत्त्वासिद्धेः चाक्षुषद्रव्यत्वात् तत्सिद्धिरिति चेन्न, कस्यचिदमहतोऽपि चाक्षुषत्वे बाधकाभावात् । महत्त्वं च द्रव्यचाक्षुषतायां कारणमिति चेत्; सत्यम्, क्वचिदन्यदपि कारणं कल्पयिष्यते । गौरवं तथा सति स्यादिति चेन्न, धर्मिकल्पनातो धर्ममात्रकल्पनायाः लघुत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केवलमि त्येतत् षडि त्यनेन एकस्मिन् इत्यनेन च सम्बध्यते ।
<p class="gr-vyakhya-para">अस्तु वा महत्त्वम् । तथाऽप्यणुत्वेन तस्य समावेशे को विरोधः । कार्यत्व</p>
<p class="gr-vyakhya-para">साधनं चाप्रयोजकम्; महतोऽप्यात्मनः प्रत्यक्षवच्चाक्षुषत्वोपपत्तेः, परममहत्त्वाभावेन क्रियासम्भवाच्च । महत्त्वस्य कारणबहुत्वं कारणमिति चेन्न, नित्यत्वोपपत्तेः । चाक्षुषमहत्त्वान्नेति चेन्न, बाधकाभावात् अत एव कार्यद्रव्यत्वमसिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सन्तु वा तदवयवास्त एव परमाणव इति तेषां पुनरवयवसाधनाय


एकस्मिन्
पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् कुत एवानुमा भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु महद्द्रव्यारम्भकत्वात् तेऽपि सावयवा एवेति चेन्न, निरवयवस्य म(हा)हद्द्रव्यारम्भकत्वे बाधकाभावात्, बहुत्वेनैव महत्त्वारम्भोपपत्तेः, द्रव्यारम्भे सावयवत्वस्यानुपयोगात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सन्तु वा द्व्यणुकावयवास्तेऽपि कुतः परमाणवः, महद्द्रव्यारम्भकत्वेन तेषामपि सावयवत्वानुमानात् । अनवस्था बाधिकेति चेन्न, तदवयवानां तदवयवावयवानां वा निरवयवत्वेन तद्विश्रान्तेः । कथं चेयमनवस्था दूषणम् । मेरुसर्षपादीनां समपरिमाणत्वापत्तिस्तु दूषिता । घटादिकार्यानुत्पत्तिरिति चेन्न; सावयवस्यैव नित्यत्वोपपत्तेः, यथोक्तम् अविभागः प(राणु)रमाणुते ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१११सु०- एवं परमाणुद्व्यणुकयोरनुमानतः सिद्धिमपाकृत्य प्रसङ्गादाकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यस्यानुमानिकत्वं न युज्यत इति यदुक्तं तत्प्रपञ्चयति


समवाये,
देशान्तरेति


सः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देशान्तरादिशब्दाश्च शशशृङ्गादिशब्दवत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">योऽयं योजनादिपरिच्छिन्नो देशः सम्प्रतिपन्नः, स स्वतः स्थूलेन देशान्तरेण</p>
<p class="gr-vyakhya-para">युक्तो देशत्वाद्धस्तादिदेशवदि त्याद्यनुमानैः खल्वाकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यं साधनीयम् । त एते


विचित्रव्यवहारहेतुश्चेदङ्गीक्रियते इति शेषः ।
देशान्तरादिशब्दाः


किं
देशान्तरादिसाधकानुमानप्रयोगाः ।


कस्मात् ।
शशृङ्गादिशब्दवत्


पूर्वं
शशृङ्गादिसाधकानुमानप्रयोगैस्तुल्यं वर्तन्ते । अनेनैव प्रकारेण शशृङ्गादिकमप्यनुमातुं शक्यत इति यावत् । शब्दमात्रमेवैतत्, न त्वनुमानमिति सूचयितुं शब्दा इत्युक्तम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलमाकाशादीनां परिमाणोत्कर्षानन्त्यानुमानं प्रतिपक्षपराहतम्; अपि तु, सम्प्रतिपन्नानि सर्वश्राृङ्गाणि श्राृङ्गान्तरवन्ति श्राृङ्गत्वाद्गोश्राृङ्गवत् , विमताः सर्वे पुत्राः पुत्रान्तरोपेताः पुत्रत्वाद्देवदत्तपुत्रवदि ति शशृङ्गादिसाधकानुमानाभाससमानयोगक्षेमं


द्रव्य इत्यर्थः ।


तस्य
इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११२सु०- न (च) वयमेवमाकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यमनुमिमीमहे येनातिप्रसङ्गः स्यात् । किन्तु विप्रतिपन्नो देशः स्वतः स्थूलेन सदृशेन सजातीयेन वा द्रव्यान्तरेण युक्तो देशत्वाद्धस्तादिदेशवत् , सोऽप्येवं, सोऽप्येवम्; एवं कालेऽप्यनुमातव्यम् । न चैवं शशृङ्गानुमानं शक्यम्, तस्यात्यन्तासतोऽनुपलभ्यमानस्य गवादिृङ्गैः सादृश्यसाजात्ययोरभावात् । न च आकाशादेरप्येकैकत्वात् सादृश्याद्यभावः, औपाधिकभेदेन तदुपपत्तेः । इत्यत आह


विशेषस्य ।</p>
सदृशं चेति
<p class="gr-vyakhya-para">१३७सु०- अयमभिसन्धिः । व्यपदेशभेदादिप्रमाणमवलम्ब्य वैशेषिकादिभिः द्रव्यादयो भावपदार्थाः षडेव, अभावोऽपि सप्तम इति कल्पितम्, समवाये प्रतीतं तद्गतत्वादिकं तु न समवायातिरिक्तम्, किन्तु स्वभावभेदापरनाम्ना विशेषेणैव तत्र व्यपदेशभेदाद्युत्पत्तिरि ति च । तत्रान्ततोऽप्यङ्गीकर्तव्येन व्यपदेशभेदादिनिर्वाहकेण विशेषेणैव द्रव्येऽपि तन्निर्वाहो वक्तव्यः, सप्तपदार्थीनिरूपणं न कर्तव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा द्रव्यवत्समवायेऽपि तद्गतत्वादीनां भेद एव स्वीकार्यः । तेषां च द्रव्यादिष्वन्तर्भावासम्भवे सप्तपदार्थनियमस्त्याज्यः । विशेषकारणेन विना क्वचिद्भेदस्य क्वचिद्विशेषस्याभ्युपगमे कथं कल्पनागौरवं न स्यात् । तदभावे वाऽभेदवादे कथं कल्पनालाघवं न भवेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भेदप्रतीत्यप्रतीतिभ्यां विशेष इत्यादि तु निराकरिष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र द्विधाकल्पनप्रदर्शनार्थेनैव पूर्वार्धेन समवाये विशेषस्याङ्गीकर्तव्यताऽपि समर्थिता वेदितव्या । अत एव केवलशब्दसम्बन्धः । सप्तैव हि पदार्थाः । न च तेषु समवायधर्माणामन्तर्भावः सम्भवतीति विशेषा एव तैर(तेऽ)ङ्गीकर्तव्या इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३८सु०- न केवलं सर्वथाऽङ्गीकार्येण विशेषेणैव गुणगुण्यादिव्यपदेशभेदाद्युपपत्तौ द्रव्यभेदमङ्गीकृत्य समवाय (एव) एकस्मिन्विशेषाभ्युपगमे कल्पनागौरवमिति भेदमतमपहार्याभेदपक्षपातः क्रियते, किन्तु समवाये प्रमाणाभावादपि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३९सु०- तथा हि । न तावत् तत्र प्रत्यक्षं प्रमाणम्, कुण्डदध्नोः संयोग इति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वत् तन्तुपटयोः समवाय इत्यप्रतीतेः । सम्बन्धप्रतीतिरेव तत्प्रतीतिरिति चेन्न । तस्या असम्मतेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४०सु०- एतेन अयं तन्तुपटसम्बन्धप्रत्ययश्चक्षुर्जन्यो अनन्यथासिद्धतदन्वयव्यतिरेकानुविधायित्वात् पटप्रत्ययवत्, अयं तन्तुपटयोः सम्बन्धो योगजधर्माजन्यजन्यसाक्षात्कारविषयस्तन्तुपटसम्बन्धत्वादेतत्तन्तुपटान्तरसंयोगवदि ति समवायप्रत्यक्षतासाधनमप्यपास्तम्, तन्तुपटसम्बन्धतत्प्रत्यययोः असिद्ध्या आश्रयासिद्धेः । सम्बन्धाप्रतीतौ शुक्लः पट इति सामानाधिकरण्यप्रतीतिर्न स्यात् । दण्डीकुण्डलीत्यादौ तस्य तत्पूर्वकत्वदर्शनादिति चेन्न, समवायोऽस्तीत्यादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४१सु०- नाप्यनुमानम् । इहेदमि ति प्रत्ययस्य दूषितत्वात्, इह भूतले घटाभाव इति प्रत्यये व्यभिचाराच्च । भावमात्रविषयत्वेन विशेषणाददोष इति चेन्न, अभाववद्भावेऽप्युपपत्तौ अन्यथासिद्धेः, इह घटे ज्ञानमि ति प्रत्यये व्यभिचारापरिहाराच्च । बाधितोऽयमिति चेन्न, अन्यथाप्रत्ययानुपलब्धेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४२सु०- एतेन जात्यादिगोचरो विशिष्टव्यवहारः सम्बन्धनियतो भावमात्रविषयाबाधितविशिष्टव्यवहारत्वात् सघटं भूतलमिति व्यवहारवदि त्यपास्तम्, ज्ञातो घटः , अस्ति समवायः इत्यादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४३सु०- एते तन्तव एतत्पटसम्बद्धा एतदाश्रयत्वात् भूतलवत्, अयं पट एतत्तन्तुसम्बद्ध एतदाश्रितत्वादेतदाश्रिततृणादिवदि त्यप्यसत्, तन्तुपटयोराश्रयाश्रयिभावासिद्धेः । इह तन्तुष्वयं पट इति व्यवहारसिद्धतत्प्रत्ययात् तत्सिद्धिरिति चेन्न, इह समवायेऽस्तित्वमित्यादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४४सु०- भूतलरूपादयो भूतलसम्बद्धा भूतलविशेषणत्वात् घटवदित्यपि, भूतलविशेषणे ज्ञाने व्यभिचारादयुक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४५सु०- इह तन्तुषु पट इत्यादिप्रत्यय एतज्जनकसंयोगत्वरहितसम्बन्धजन्य इहेतिप्रत्ययत्वात् इह कुण्डे बदराणी ति प्रत्ययवत्, न चेह भूतले घटाभाव इति प्रत्यये व्यभिचारः, तत्रापि चक्षुर्भूतलसंयोगादिजन्यत्वस्य सत्त्वात्; इत्यपि न युक्तम्, अयं पट एतज्जनकतन्तुत्वरहितोपादानजन्यः पटत्वात् पटान्तरवदित्याभाससमानयोगक्षेमत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४६सु०- रूपादयः सम्बन्धवन्तः प्रमेयत्वात् घटवदित्यप्यनुपपन्नम्,  समवायाभावयोर्व्यभिचारात् । तत्रापि विशेषणविशेष्यभावाभ्युपगमान्नेति चेन्न; तस्य परेण सम्बन्धत्वानङ्गीकारात्, अङ्गीकारे वा तेनैवार्थान्तरत्वात्, मतुबर्थस्याभावाद्बाधितविषयत्वाच्च । समवायः स्वेनैव सम्बन्धी (इत्यादि) स्यादिति निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४७सु०- इदं चक्षुरेतज्जन्यसंयोगज्ञानत्वरहितसम्बन्धज्ञानजनकं चक्षुष्ट्वादन्यचक्षुर्वत् , अहं मन्निष्ठसंयोगज्ञानत्वरहितसबन्धज्ञानवानात्मत्वादात्मान्तरवत् , अयं काल इदानीन्तनसंयोगज्ञानत्वरहितसम्बन्धज्ञानवान् कालत्वादन्यकालवत् इत्यादीनि आभाससमानयोगक्षेमत्वात्, विशेषणविशेष्यभावादिनाऽर्थान्तरत्वाच्चापास्तानि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४८सु०- संयोगत्वं सम्बन्धव्यावृत्तं जातित्वाद्गोत्ववदि ति सिद्धसाधनम्, जातेः प्रतिव्यक्तिनियतत्वस्य वक्ष्यमाणत्वेनैकस्य संयोगत्वस्य संयोगान्तराद्व्यावृत्तेः, विशेषणविशेष्यभावादितो व्यावृत्तेश्च । विवादाध्यासिता मृद्घटसम्बद्धा द्रव्यत्वादाकाशवदि ति च घटान्तरसंयोगेनार्थान्तरम्, एतद्घटसम्बद्धेति निर्देशेऽप्येतद्घटसम्बन्धमलब्ध्वा विनष्टद्रव्येऽनैकान्तिकम् । तत्रापि परम्परासम्बन्धोऽस्तीति चेत्, तर्हि सिद्धसाधनम्, मृत्संयुक्तभूतलस्य घटसंयुक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४९सु०- तन्तुपटौ नित्यसम्बन्धसम्बद्धौ द्रव्यत्वादाकाशवदि ति, दृष्टान्तस्य साध्यविकलत्वादपास्तम् । संयोगः स्वव्यतिरिक्तसम्बन्धादि्भन्नः प्रमेयत्वात् घटवदि त्यत्र स्वव्यतिरिक्तपदेन स्वान्योन्याभावविवक्षायां सिद्धसाधनता, एकस्य संयोगस्य संयोगान्तरादि्भन्नत्वात् । संयोगत्वरहितत्वविवक्षायामप्रसिद्धविशेषणत्वम् । विशेषणविशेष्यभावादिना तत्समाधाने तेनैव सिद्धसाधनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५०सु०- अयं संयोग एतदन्यसंयोगत्वरहितसम्बन्धान्यो मेयत्वाद्घटवत् इत्याद्याश्च आभाससमानयोगक्षेमत्वादुपेक्षणीयाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१सु०- तदेवं समवाये प्रमाणाभावान्न भेदपक्षोऽङ्गीक्रियते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५२सु०- ननूक्तमत्राभेदपक्षोऽपि तर्हि नाङ्गीकार्यो विशेषे प्रमाणाभावादिति, तत्राह
 
येनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-येन प्रत्यक्षसिद्धेन व्यवहारोऽखिलो भवेत् । भावाभावविभागोन यं विना न कथञ्चन । एतादृशे विशेषेऽस्मिन्को द्वेषो वादिनां भवेत् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदृशं च सजातीयं नास्मत्पक्षे किमेव हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षसिद्धेन
<p class="gr-vyakhya-para">सम्प्रतिपन्नदेशादिना


इत्यनेन प्रत्यक्षसिद्ध इति लभ्यते ।
सदृशं सजातीयं (च)


येनाखिलो व्यवहारो भवेत् ।</p>
वा
<p class="gr-vyakhya-para">यं विना न भवेत् इत्यन्वयव्यतिरेकाभ्यां विशेषकार्यत्वं व्यवहारस्य दर्शयता, व्यवहारान्यथाऽनुपपत्तिश्च विशेषे प्रमाणं, तदनङ्गीकारे व्यवहारोच्छेदप्रसङ्गश्चे त्युक्तं भवति ।


अखिल
अस्मत्पक्षे


इत्यस्यैव विवरणं
गगनादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यमनभ्युपगच्छतां पक्षे


भावाभावविभागेन
किमेव न


विधिनिषेधभेदेन (इति) द्विविधस्तावदिति शेषः ।</p>
भवति किन्तु भवत्येवेति । तथा च सम्प्रतिपन्नदेशस्य, ततः स्थूलेनात्मना, सदृशेन सजातीयेन वोपेतत्वस्य सिद्धत्वात्सिद्धसाधनता स्यात्; आकाशादिपरमाणोत्कर्षानन्त्यासिद्धेरर्थान्तरता चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु भेदपक्षेऽपि समवायाभ्युपगमेनाखिलोऽपि व्यवहारो घटिष्यते अत्यन्ताभेदेऽपि व्यावृत्तिस्वीकारेण भेदाभेदाभ्यां तु सुतराम् तत्किं विशेषेणे त्यत उक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">सम्प्रतिपन्नदेशस्येश्वरादिमत्त्वं ब•धितं सम्बन्धाभावादिति चेन्न, देशान्तरेणापि सम्बन्धाभावात् एतेन शशविषाणादिसाधकानुमानेऽपि बाधाभिधानं परास्तम्, देशान्तरानुमानेऽपि साम्यात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं परमाणुद्व्यणुकयोराकाशादिपरिमाणोत्कर्षानन्त्यस्य च साक्षिसिद्धतामनङ्गीकृत्य केवलानुमानवेद्यत्वस्वीकरणमनुपपन्नमित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११३सु०- एवमागममनादृत्येश्वरधर्मानुमानमप्ययुक्तमिति प्रसङ्गादाह


कथञ्चनेति
येनैवेति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतादृशे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-येनैव च प्रकारेणात्यसिद्धमनुमीयते । तेनैव शशृङ्गादेः शक्यमस्तित्वकल्पनम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्यसिद्धम्


सर्वव्यवहारनिर्वाहहेतौ,
इत्यनेनागमानादरं दर्शयति ।


को द्वेषः
शशृङ्गादेः


किन्निमित्ताऽनुपादित्सा प्रमाणाभावो ह्यनुपादाननिमित्तम्, सति प्रमाणे नानुपादाननिमित्तमस्तीत्यर्थः
इति अप्रामाणिकस्योपलक्षणम् एतच्च तत्र तत्र लेशतो दर्शितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११४सु०- न (च) शशृङ्गाद्यनुमानप्रतिबन्दीग्रस्तत्वमात्रेणैतेषामनुमानानाम् अप्रामाण्यं युक्तम्, तथा सति धूमानुमानस्याप्यप्रामाण्यप्रसङ्गात् । तत्रापि हि शक्यते वक्तुं, यदि धूमवत्त्वात् पर्वतोऽग्निमान्, तदा पशुत्वाच्छशोऽपि विषाणवान् स्यादि ति । अथोच्येत तुल्ययोगक्षेमत्वे हि प्रतिबन्दीग्रहः, अन्यथाऽतिप्रसङ्गात्; न चात्र तुल्ययोगक्षेमता; धूमानुमानस्य व्याप्त्यादिसामर्थ्यसहितत्वात्, शशृङ्गाद्यनुमानस्य तदभावादि ति; सममेतत्प्रकृतेऽपि प्रस्तुतानुमानानामपि व्याप्त्यादिमत्त्वात्  इत्यत आह


मा
प्रत्यक्षमिति


भूद्व्यवहार इत्यत उक्तं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रत्यक्षमागमो वाऽपि भवेद्यत्र नियामकः । सैव व्याप्तिर्भवेन्मानं नान्या सन्दिग्धमूलतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वा


वादिनामिति
शब्दः समुच्चये


उपलक्षणं चैतत् । ज्ञातॄणां चेत्यपि द्रष्टव्यम् । विशिष्टविषयाभिज्ञाभिवदनलक्षणो ह्यत्र व्यवहारः प्रकृतः ।</p>
अपिः
<p class="gr-vyakhya-para">१५३सु०- किञ्चावयवावयव्यादिभेदे प्रमाणाभावाच्च तं परित्यज्याभेदपक्षोऽङ्गी</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्रियते । ननूक्तमत्राभेदेऽपि प्रमाणं नास्तीति, तत्राह


अभेदेनेति
अनुमानस्य समुच्चयार्थः ।


।</p>
नियामको
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभेदेन प्रतीतिश्च कार्यकारणपूर्वके । अभावान्ते पदार्थेऽस्मिन्सविशेषाऽवसीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इहापि


कार्यकारण
ग्राहकः ।


ग्रहणेनावयव्यवयवावुच्येते ।
मानम्


पूर्व
अनुमानमानत्वोपयोगिनी ।


शब्देन गुणगुण्यादिकम् ।
अन्या


अभाव
प्रत्यक्षाद्यगृहीता ।


शब्देनान्योन्याभावो गृह्यते, तस्यैव धर्म्यभिन्नत्वात् । यद्वाऽभावतद्धर्मावनेनोपलक्ष्येते ।
सन्दिग्धमूलतः


अवसीयते
सन्दिग्धाव्यभिचारत्वतः, अव्यभिचारो हि साहित्यस्य व्याप्तित्वे मूलम् ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र प्रत्यक्षगृहीता व्याप्तिर्यथा धूमस्याग्निना आगमगृहीता यथा ब्राह्मणो हन्तव्य इति । अनुमानगृहीता यथा व्यतिरेकिप्रयोगे ।</p>
साक्षिणा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति प्रत्यक्षाद्यवधृतं हि व्याप्त्यादि अनुमानमाना(नता)ङ्गम्,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५४सु०- तथा हि । तन्तुपटादिविषया बुद्धिरत्यन्तभिन्नघटपटादिविषयबुद्धितो विलक्षणाऽनुव्यवसीयते उताविलक्षणा । न तावत् द्वितीयः, प्रतीत्यपलापानुपपत्तेः । आद्ये कथमभेदप्रतीतिर्नास्तीति शक्यं वक्तुम् । सम्बन्धेन वि(शे)शिष्यत इति चेन्न, कुण्डबदरप्रतीतितोऽपि वैलक्षण्यानुभवात् सम्बन्धिनोरयुतसिद्धत्वात् तथेति चेन्न, आधाराधेयभावेनावस्थानसमये तस्याकिञ्चित्करत्वात् । अतस्तन्तुपटयोः कुण्डबदरयोश्च भेदे सम्बन्धे च समाने कालान्तरभाविनः सम्बन्धविनाशादेः सम्बन्धिविभागादेर्वा प्रत्यक्षप्रतीतिं प्रत्युपयोगा(योगा)भावाद्वैलक्षण्यं नानुभूयेत अनुभूयते च तन्तुपटादि</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न स्वसमयमात्रसिद्धम्, सन्दिग्ध•)व्याभिचा(र)रित्वात्, समयानां सन्दिग्धमूलत्वाच्च विद्यते च धूमाद्यनुमानानां प्रमाणावधृतं व्याप्त्यादी ति प्रतिबन्दीग्रहमात्रेण तद् भङ्गः; न परमाण्वाद्यनुमानानाम्, इति प्रतिबन्दीग्रस्तत्वादप्रामाण्यमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">बुद्धिः कुण्डबदरादिबुद्धेर्विलक्षणा । इत्यभेदविषयैव साऽवसीयते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११५सु०- ननु व्याप्त्याद्यभावे किं प्रतिबन्दीग्रहेण । तत एवाप्रामाण्यसिद्धेरिति । सत्यम्, प्रत्यक्षाद्यनवधृतव्याप्त्यादेरपि प्रामाण्येऽतिप्रसङ्गो वा तदप्रामाण्ये दृष्टान्तो वा प्रतिबन्दीग्रहेण द्योत्यत इत्यदोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५५सु०- किञ्च पटोत्पत्तेः प्राक् यावन्तं देशमवष्टभ्य तन्तवस्तिष्ठन्ति पटोऽपि तावन्तमेव । न च मूर्तयोः समानदेशत्वं युज्यते । तेन ज्ञायते तन्त्वभिन्नः पट इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६सु०- सत्यमेतत् प्रत्यक्षाद्यवधृतैव व्याप्तिरनुमानप्रामाण्योपयोगिनीति; सा च धूमानुमानवत् परमाण्वाद्यनुमानेष्वप्यस्त्येव, धूमस्याग्निनेव महदारम्भकत्वादीनामपि सावयवत्वादिना साहित्यदर्शनात्; इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">न चावयवावयविनो रूपरसादि(वत् )द्वैतमनुभूयत इत्याद्यभेदप्रमाणं स्वयमूहनीयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५६सु०- नन्वभेदश्चेत्प्रत्यक्षेणैवेक्ष्यते तदा कथं शुक्लः पटश्चलति (पट) इत्यादिसामानाधिकरण्यादिव्यवहारः, तस्य दण्डी कुण्डलीतिवद्भेदविषयत्वात् । न हि प्रतीतिविरोधी व्यवहारो भवतीत्यत उक्तं


सविशेषेति
सहेति


। विशेषेण विषयेण उपेता ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । यत्र केवलमभेदः प्रतीयते तत्र सामानाधिकरण्यव्यवहारो भवति, यथा घटः कलश इति अत्र त्वभेदः प्रतीयमानो विशेषेण सहित एव प्रतीयते । विशेषश्च भेदप्रतिनिधिः सामानाधिकरण्यव्यवहारं प्रसूत इति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सहदर्शनमात्रेण न व्याप्तिरवसीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५७सु०- नन्वभेदप्रतीतिमभिभूय विशेषप्रतीतिः स्वकार्यं कथं कुर्यात्, करोति चेदभेदप्रतीतिरपि विशेषप्रतीतिमभिभूय स्वकार्यं कथं न कुर्यात् । मैवम् । न हि प्रतीतिरस्तीत्येव व्यवहारः किन्तु प्रयोजनेऽपि सति । प्रयोजनं च सामानाधिकरण्यव्यवहारेणैव बहुलं लोकवेदयोः यदा त्वभेदव्यवहारः प्रयोजनवान् तदा सोऽपि दृश्यत एव यथा विज्ञानमानन्दं ब्रह्मेत्यादि ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न धूमादीनामप्यग्न्यादिभिः सहदर्शनमात्रेण व्याप्तिरवसीयते, येन महदारम्भकत्वादीनामपि सावयवत्वादिभिस्ततोऽवसीयेत; तथा सत्यग्न्यादीनां धूमादिभिरपि व्याप्त्यध्यवसायप्रसङ्गात्, सहदर्शनमात्रस्य तत्रापि सत्त्वात् व्यभिचारानुपलम्भे सति साहित्यदर्शनं व्याप्त्यध्यवसायहेतुरिति चेत् किं सकलदेशकालनिष्ठोऽनुपलम्भः,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५८सु०- यद्वा विशेषः प्रत्यक्षार्थापत्तिसिद्ध इत्युक्तम् । तत्कथमित्यतः प्रत्यक्षसिद्धतां तावदुपपादयति
<p class="gr-vyakhya-para">किं वा तद्विशेषनिष्ठः । नाद्यः, अस्मदाद्यशक्यत्वात् । न द्वितीयः, अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११७सु०- कथं तर्हि व्याप्त्यध्यवसायः स्यादित्यत आह


अभेदेनेति
यदैवेति


अनुक्तसमुच्चयार्थश्चशब्दः पदार्थ इत्येकवचनं जातिविषयम् । अस्ति यतः तस्मात् सा
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यदैवाव्यतिरेकेऽस्य ह्यक्षजं वाऽऽगमो भवेत् तन्निर्धारितयुक्तिर्वा व्याप्तिः सैवापरा न हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अव्यतिरेके


सविशेषाऽवसीयत
साध्याभिमतव्यतिरेकेणासत्त्वे ।


इति योजना ।</p>
अस्य
<p class="gr-vyakhya-para">ततश्चायमर्थः । अस्ति तावदवयवावयव्यादिपदार्थसार्थेऽभेदेन प्रतीतिः, कुण्डबदरादिप्रतीतितोऽस्या व्यावृत्ततयाऽध्यवसायात् । न च अभेदमन्तरेण व्यावृत्तिहेतुरस्ति । अतोऽसति निमित्तान्तरे सम्मतभेदवस्त्वन्तरप्रतीतितो व्यावृत्तेयमभेद एव विश्राम्यतीति ॥ अस्ति च तथाऽपि सामानाधिकरण्यादिव्यवहारः । तत्र यदीयमभेदमात्रविषया स्यात्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदा न सामानाधिकरण्यादिव्यवहारं कुर्यात्, घटः कलश इति व्यवहारादर्शनात् । ततो ज्ञायतेऽधिकोऽपि विषयोऽस्या विद्यत इति । न च भेदोऽसाविति वाच्यम्, भेदाभेदवादेऽप्यन्ततो विशेषस्याङ्गीकार्यत्वात् । तथा चेयमभेदप्रतीतिरिन्द्रियजा


सविशेषावसीयत इति </p>
साधनाभिमतस्य धर्मस्य युक्तेर्व्याप्तिनिश्चयहेतुत्वेऽनवस्था( स्या)नात्, तद्व्याप्तेरपि युक्त्यन्तरेण निश्चेतव्यत्वादित्यत उक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">१५९सु०- प्रागुक्तं समवाये विशेषोऽङ्गी(कर्तव्य)क्रियत इति; तन्न तावदेव, किन्तु सर्वेष्वपि पदार्थेष्वि ति दर्शयन्विशेषस्य व्यवहारान्यथाऽनुपपत्तिसिद्धतां चोपपादयति


सामान्यादीति
तन्निर्धारितेति


</p>
व्याप्तिशब्दोऽध्याहार्यः । तेन प्रत्यक्षेणागमेन वा निर्धारितव्याप्तिकेत्यर्थः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सामान्यादिपदार्थेषु तन्निष्ठत्वादयोऽखिलाः कथं धर्मा निवार्यन्ते वस्त्वैक्येऽपि हि वादिभिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तन्निष्ठत्वादयः


व्यक्तिनिष्ठत्वादयः ।
अपरा


कथम्
साहित्यदर्शनमात्रनिबन्धना,


इत्याक्षेपे
न हि </p>
<p class="gr-vyakhya-para">११८सु०- अयमर्थः । नियतः सम्बन्धो हि व्याप्तिर्न सम्बन्धमात्रम् । नियमश्च  व्यभिचाराभावः । अतः साहित्य इव व्यभिचाराभावेऽपि प्रमाणप्रवृत्तौ व्याप्तिसिद्धिः । न चैतदशक्यम्, अनुमित्यनुदये सर्वव्यवहारविलोपप्रसङ्गेन कार्यदर्शनादेव तत्सिद्धेः । प्रकारस्तु चिन्त्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र धूमस्याग्निना सम्बन्धस्तावत्प्रत्यक्षेणावगम्यते, परिचितदेशकालयोर्व्यभिचारश्च नावगम्यते, देशान्तरादिगते तु व्यभिचारे सन्देहोऽवशिष्यते । स च न तावद्व्यभिचारचिह्नदर्शनजन्यः, किन्तु भूयःसहचरिततया दृष्टा अदृष्टव्यभिचारा अपि धर्मा व्यभिचारिणो दृष्टाः, धर्मश्चायमि त्येवमुत्पद्यते । तत्र यद्ययमेतत्सहवृत्तिस्वभावस्तदाऽन्यत्रापि सहैव वर्तेत, स्वभावस्यानपायात् । यदि चासहवृत्तिस्वभावस्तदाऽत्रापि न सह वर्तेत । असहवृत्तिस्वभावस्यापि सहवृत्तिर्निमित्तान्तरायत्ता चेदत्रोपलभ्येत । सहवृत्तिस्वभावस्यापि निमित्तान्तराद्व्यभिचारो भविष्यतीति तु निर्बीजा शङ्का नोदेत्येव, सर्वव्यवहाराभावप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं मीमांसासहकृतं प्रत्यक्षं धूमस्याग्निसम्बन्धं गृह्णद्व्यभिचाराभावमप्याकलयतीति व्याप्तिमवधारयत्येव । अनुमानागमाभ्यां तु व्याप्तिग्रहप्रकारः सु(गम)ग्रह एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९सु०- नन्वनेनैव न्यायेन महदारम्भकत्वादीनामपि व्याप्तिनिश्चयसम्भवात् कथं परमाण्वादावनुमानाप्रवृत्तिरिति चेन्न, पक्षेतरत्वस्योपाधित्वसम्भवेन व्यभिचाराभावानिश्चयात् । अथ तस्योपाधित्वं नास्तीत्युच्येत तदा बाधकमाह


वस्त्वैक्येऽपि
अन्यथेति


धर्म्यैक्येऽपि कुतो न निवार्यन्त इत्यत उक्तं
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथा सप्तमरसभावोऽप्यनुमयाऽऽपतेत् । अनिष्टानि च सर्वाणि ह्यनुमा कामचारिणी ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पक्षेतरत्वस्योपाधितामनादृत्य प्रमाणान्तरासहकृतेेनैवानुमानेन परमाण्वादिसिद्ध्यभ्युपगम इत्यर्थः । मधुरो रसो लवणादिरसपञ्चकव्यतिरिक्तरसान्योन्याभाववान् रसत्वाल्लवणवदित्या


वादिभिरिति
द्यनुमया


अविसंवादिव्यवहारसिद्धत्वादिति यावत् ।</p>
अनिष्टानि च सर्वाणि
<p class="gr-vyakhya-para">१६०सु०- एतदेव प्रपञ्चयति


कार्यस्येति
दहनशैत्यादीन्यापतेयुः । कुतः । यस्मादेवंविधा


।</p>
अनुमा कामचारिणी ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कार्यस्य तत्तन्निष्ठत्वं गुणादेर्व्यापितादिकः कथं विशेषो नैवास्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च सप्तमरसादेरनुपलम्भादिबाधितत्वात् पक्षेतरत्वोपाधिदुष्टत्वमनुमानानामिति चेत्; समं प्रकृतेऽपि, परमाण्वादेरप्यनुपलम्भबाधितत्वात् । अयोग्यं तदिति चेत्, तुल्यं सप्तमरसादावपि । अनुमानप्रामाण्ये सप्तमरसादिसिद्धावयोग्यत्वं कल्प्यम्, कल्पिते च तस्मिन्ननुमानप्रामाण्यसिद्धिरित्यन्योन्याश्रयत्वमिति चेत्; एतदपि तादृगेव । अनुपभोग्यस्य सप्तमरसादेः कल्पने गौरवमिति चेत्; समाधिसाम्यम्, प्रमिते न गौरवं दोष इत्येतदपि समानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति तावदवयविनोऽवयवनिष्ठत्वं नाम धर्मः । गुणानां केषाञ्चिद्रूपादीनामाश्रयव्यापित्वम्, केषाञ्चित्संयोगादीनां प्रदेशवृत्तित्वम्, रूपादीनामुद्भूतत्वम्, सर्वेषां चतुर्विंशतित्वम्, कर्मणश्च आश्रयव्यापित्वमनित्यत्वं पञ्चत्वं मूर्तनिष्ठत्वम्, सामान्यस्यापि द्रव्यगुणकर्मनिष्ठत्वं नित्यत्वमनुगतत्वं द्विविधत्वमित्यतिबहुलोऽयं पदार्थधर्मसमूहः । न चायमाश्रयतो भिन्न एवेति युक्तम् । अस्ति च धर्मधर्म्यादिव्यवहारः, तन्तुषु पटः , प(घ)टो भवति घ(प)ट इत्यादिः । स चायमत्यन्ताभेदेऽनुपपद्यमानः स्वोपपादकं विशेषमवगमयतीति सर्वपदार्थेषु कथं विशेषो नैवास्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२०सु०- तस्मात्परमाण्वादेः साक्षिवेद्यत्वमङ्गीकृत्य प्रतिबन्दी मोचनीयेति कथं तस्य साक्षिवेद्यत्वमिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१सु०- सत्यम् । सन्त्येव द्रव्यादिषु सप्तस्वपि पदार्थेषु ते ते धर्माः, किन्नामाश्रयतो भिन्ना एव । तथा तत्सम्बन्धनिबन्धनतयैवोपपद्यमानो व्यवहारः सर्वपदार्थेषु  न विशेषमाक्षेप्तुमलमि त्याशयेन शङ्कते
<p class="gr-vyakhya-para">१२१सु०- ॐ समवायाभ्युपगमाच्च साम्यादनवस्थितेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ॐ उभयथाऽपि न कर्मातस्तदभावः ॐ इति सूत्रम्, तत् नित्यमेव भावादि त्यागामिसूत्रव्याख्यानन्यायेनैव व्याख्यातं भविष्यतीति मन्वानस्तदपहाय हेत्वन्तरेण वैशेषिकादिसमयमपाकुर्वन्(त्) समवायाभ्युपगमाच्च साम्यादनवस्थितेरि त्येतत्सूत्रं व्याचष्टे


चेति
कार्येति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्यकारणयोश्चैव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">समवाय ईर्यत इति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते । अनेन समवायप्रतिपादकं परेषां इहेति यतः कार्यकारणयोः समवाय इति सूत्रमर्थतोऽनुवदति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


।</p>
कार्यकारण
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  स च धर्मोऽपरो यदि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलं गुणादि द्रव्यादितो भिन्नम् । किन्तु


सः
शब्दाववयव्यवयववाचकौ । तौ चोपलक्षणपराविति सूचनार्थः चशब्दः । एवशब्दः समवायस्येहप्रत्ययसिद्धत्वं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२२सु०- तदेतत्स्वयमेव विवृणोति


तत्तन्निष्ठत्वादिधर्मः
गुणादेरिति


अपरः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  गुणादेः पञ्चकस्य । भिन्नस्यैव तु सम्बन्धः समवायोऽन्य ईर्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणादेः पञ्चकस्येति


स्वाश्रयादि्भन्नो
गुणावयविक्रियासामान्यविशेषाणामित्यर्थः ।


यदि


अङ्गीक्रियत इत्यर्थः ।</p>
शब्देन गुण्यादिपञ्चकस्य चेति समुच्चिनोति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">ननु गुणगुण्यादिकमभिन्नं भिन्नाभिन्नं वा, तत्किं समवायेनेत्यत उक्तं


षडिति ।</p>
भिन्नस्यैवेति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-षट् --- पदार्थातिरेकः स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि धर्माणां


षड्भ्यः पदार्थेभ्यः अतिरेकः स्यात्


तथा च षडेव पदार्था इति नियमो भज्येतेति ।</p>
तु
<p class="gr-vyakhya-para">१६२सु०- ननु स्वाश्रयतो विभिन्ना अपि धर्मा न ष(ड्भ्यः)ट्पदार्थेभ्योऽतिरिच्यन्ते, किन्तु त एवान्योन्यविशेषणीभूता धर्मा इत्युच्यन्ते । यथाऽऽह यद्यपि धर्माः षट्पदार्थेभ्यो न व्यतिरिच्यन्ते । किन्तु त एवान्योन्यापेक्षया धर्मधर्मिणश्च भवन्ती ति । अन्यत्रापि तेषां धर्मास्त एव परस्परं विशेषणीभूताः इति । तत्कथं नियमभङ्ग इति । मैवम्, तन्निष्ठत्वादीनां षट्सु पदार्थेष्वन्तर्भावयितुमशक्यत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६३सु०- तथा हि । आश्रितत्वं चान्यत्र नित्यद्रव्येभ्यः इत्यभ्युपगतं कार्यद्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषसमवायानामवयवादिनिष्ठत्वं न तावद् द्रव्यादिकम्, गुणादिवृत्त्यनुपपत्तेः; नापि समवायः, तस्य स्ववृत्त्यनुपपत्तेः, किञ्चाधार्याधारभूतयोः सम्बन्धः समवाय इष्यते, तथा च कथं स एवाधारित्वमाधारत्वं च स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६४सु०- तथा रूपादीनामाश्रयव्यापित्वं न द्रव्यादिष्वन्तर्भवति, तेषां गुणवृत्तित्वासम्भवात् । समवायस्तूक्तरीत्या निरस्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६५सु०- अपि च वृत्तित्वमात्रं समवायः, व्याप्यवृत्तित्वं त्वतिरिक्तं निर्वक्तव्य(र्वाच्य)म् । कृत्स्ने स्वाश्रये समवायस्तदिति चेन्न, द्रव्यस्यासमुदितत्वेन कृत्स्नत्वाद्यनवकाशात् । स्वाभावेन सहानवस्थानं व्याप्यवृत्तित्वमिति चेन्न, तस्याप्यन्तर्भाव्यत्वात् । अभावोऽसाविति चेन्न, निराकरिष्यमाणत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६६सु०- एवं संयोगादीनां प्रदेशवृत्तित्वं निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६७सु०- उद्भूतत्वं च न जातिविशेषः, रूपत्वादिना परापरभावानुपपत्तेः । यदि हि रूपत्वं परं स्यात् तदा स्पर्शस्योद्भूतत्वं न स्यात् । यदि चोद्भूतत्वं परं भवेत् तदा सर्वमपि रूपमुद्भूतमिति चक्षुरादेरपि प्रतीतिः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८सु०- चतुर्विंशतित्वं च न सङ्ख्या, गुणानां निर्गुणत्वाङ्गीकारात् । उपचारोऽयमिति चेन्न, निमित्ताभावात् । न तावदेकार्थसमवायो निमित्तम्, द्रव्ये चतुर्विंशतित्वनियमाभावात्, प्रत्येकं रूपादिषु तत्प्रसङ्गाच्च । अपर्यायचतुर्विंशतिशब्दवाच्यत्वमिति चेन्न, शब्देऽपि चतुर्विंशतित्वाभावात् । चतुर्विंशतिपुरुषोच्चारितापर्यायशब्दवाच्यत्वमिति चेन्न, बधिरादीनां रूपादिषु सङ्ख्याव्यवहाराभावप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६९सु०- एवमन्येषामपि धर्माणामन्तर्भावो निरसनीयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७०सु०- कश्चिदाह, धर्मपदार्थोऽभावेऽन्तर्भवतीति । तदसत्, निषेधबुद्धिबोध्यत्वाभावात्, अभावेऽभावानङ्गीकारेण तद्धर्माणामभावत्वायोगाच्च । द्रव्यादिषड्लक्षणान्यतमराहित्यमभावत्वम्, न तु निषेधबुद्धिबोध्यत्वमिति चेन्न; लोकप्रतीतिमवधूय स्वकल्पनादरणे द्रव्यमेव भावः , तल्लक्षणरहितोऽभाव इत्यपि कल्पनाप्रसङ्गात् । अतस्तत्तन्निष्ठत्वादयो द्रव्यादिधर्मास्तदात्मान एवाङ्गीकार्याः । तथा चाह भावस्य स्वरूपमेवावस्थाभेदेनास्तित्वं ज्ञेयत्वमभिधेयत्वं चोच्यत इति । न च विशेषमपहाय अवस्थाभेदः शक्यनिरूपणः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७१सु०- ननु धर्मा धर्मितो भिन्ना एव । न चोक्तदोषः, नैयायिकादिभिः परमाण्वारम्भवादिभिः षडेव पदार्था इति नियमस्यानङ्गीकृतत्वात्, धर्मपदार्थस्य पृथगङ्गीकृतत्वाच्च । तथा च भिन्नधर्मसंसर्गवशात् सर्वव्यवहारोपपत्तौ न तदन्यथाऽनुपपत्त्या विशेषसिद्धिरित्यत आह


पदार्थेति </p>
शब्दो विशेषार्थः, न ययोः कयोश्चिद्गुणगुणिनोः समवायः, किन्त्वयुतसिद्धयोरेवे ति स गुणगुण्यादिस्वभाव एव चेत्, न पदार्थान्तरसिद्धिः, इत्यत उक्तम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पदार्थानियमेऽपि हि । धर्मस्य धर्मसन्तानादनवस्था(ऽऽकरो खनिर्भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पदार्थानां


षडेवेति
अन्य इति


नियमाभावपक्षेऽपि हि


यस्मात्
ईर्यते


धर्मस्य धर्मसन्तानादनवस्थाया आकरो भवेत्
वैशेषिकादिभिः अतोऽपि तद्दर्शनमयुक्तमि ति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । वैशेषिकादयोऽवयवावयविनोर्गुणगुणिनोः क्रियाक्रियावतोर्जातिव्यक्त्योः विशेषनित्यद्रव्ययोरत्यन्तभेदमभ्युपगम्यात्यन्तभिन्नमेव समवायाख्यं सम्बन्धमभ्युपगच्छन्ति । ततोऽप्यनुपपन्नभाषिण इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२३सु०- ननु च गुणगुण्यादीनामत्यन्तभेदस्तावद्व्यपदेशभेदादिप्रमाणसिद्धः, अन्यथा स्तम्भकुम्भादीनामप्यत्यन्तभेदो न स्यात् । अस्ति चेह तन्तषु पटः, इह पटे रूपम् , इह मूर्ते कर्म , इह गवि गोत्वम् , इह नित्यद्रव्ये विशेषः इत्यबाधितः प्रत्ययः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च इहेदमि ति प्रत्ययो विनाऽतिरिक्तेन सम्बन्धेनोपपद्यते, इह कुण्डे बदराणी ति प्रत्ययस्य संयोगपूर्वकत्वदर्शनात् । स चायमयुतसिद्धयोः सम्बन्ध इति संयोगादि्भद्यते । युतसिद्धयोर्हि सम्बन्धः संयोगः, द्रव्यमात्रवृत्तिश्च ।  तदेवं प्रमितस्य समवायस्याभ्युपगमे कथमयुक्तवादित्वं वैशेषिकादीनामित्यत आह


अयं पक्षः, तस्माद्धर्मधर्माणामाश्रयाभेदेऽवश्यमङ्गीकार्ये तत्र धर्मधर्म्यादिव्यवहारान्यथाऽनुपपत्त्या विशेषोऽङ्गीकरणीय इति योज्यम् ।
भिन्नत्वेति


खनिः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भिन्नत्वसाम्यतस्तस्य ताभ्यां योगो भवेद्ध्रुवम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भिन्नत्वसाम्यत


आकरः ।</p>
इत्युपलक्षणम्, इह प्रत्ययसाम्यतश्चे त्यपि द्रष्टव्यम्
<p class="gr-vyakhya-para">१७२सु०- एतदुक्तं भवति । धर्मपदार्थं द्रव्यादिभ्यो भिन्नमभ्युपगच्छन् प्रष्टव्यः अस्तित्वादिधर्मेष्वप्यस्तित्वादिकमस्ति न वा । नेति पक्षेऽनुभवविरोधः, अस्तित्वं न ज्ञेयं नाभिधेयमिति स्वक्रियाविरोधश्च; अन्यथा द्रव्यादिष्वपि तदभावापत्तिः । आद्ये तदाश्रयतो भिन्नमभिन्नं वा । आद्ये तत्राप्यस्तित्वाद्यन्तरमित्यनवस्था स्यात् । द्वितीये त्वस्ति तावत् तत्रापि धर्मधर्म्यादिव्यवहारः, स चानुपपद्यमानो विशेषं गमयतीति । किञ्च धर्मगता धर्मा यदि आश्रयाभिन्नाः तदा किं द्रव्यादिगतास्तित्वादिधर्मैरपराद्धं येन ते द्रव्यादितो भिद्येरन्, योगक्षेमसाम्यात् । ततस्तेषामेव द्रव्याद्यभेदे सति पुनर्व्यवहारान्यथाऽनुपपत्त्या द्रव्यादिष्वेव विशेषसिद्धिः (इति) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७३सु०- नन्वस्त्येव द्रव्यादिधर्मेष्वस्तित्वादिष्वप्यस्तित्वादिकम् । तच्चाश्रयतो भिन्नमेव । न चैवं धर्मस्यानवधिकधर्मसन्तानादनवस्थादोषः, उत्पत्तिज्ञप्तिप्रतिबन्धकत्वाभावेनादोषत्वात् । यथाऽऽहुः मूलक्षयकरीं प्राहुरनवस्थां हि दूषणमि ति । यदर्थमुत्तरोत्तरानुसरणं तन्मूलमुत्पत्तिर्ज्ञप्तिर्वा ततो भिन्ननिमित्ततयोपपद्यमानो व्यवहारो न विशेषमाक्षेप्तुमलमित्यत आह


सामान्यस्यापीति
तस्य


</p>
समवायस्य
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सामान्यस्यापि सामान्यं गुणस्यापि गुणो ह्यतः । नाङ्गीकृतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सामान्यस्य


गोत्वादेः,
ताभ्याम्


सामान्यं
अवयवावयव्यादिसम्बन्धिभ्यां, सह ।


सत्तालक्षणम्,
योगः


गुणस्य
सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति ।  इह तन्तुषु पटः इत्यादिप्रत्ययः, सम्बन्धपूर्वकोऽबाधितेहप्रत्ययत्वादिह कुण्डे बदराणीति प्रत्ययवदि  ति समवायमनुमिमानेन योऽबाधितेहप्रत्ययः, स सम्बन्धपूर्वकः इति व्याप्तिरवश्यमङ्गीकरणीया । विद्यते च इह तन्तुपटयोः समवायः इत्यबाधितइहप्रत्ययः । तेन समवायस्यापि तन्तुपटाभ्यां समवायोऽभ्युपगन्तव्य एव स्यात् । न चाभ्युपगम्यते । अतस्तत्र अनैकान्तिकमनुमानमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु तन्तुपटयोः समवायः सिद्धो न वा । सिद्धश्चेत् किमुत्तरकालभाविनाऽनैकान्त्येन, न चेत् क्वानैकान्त्यम् । मैवम् । आपाततः प्रतीते सम्बन्धे व्यभिचारं दृष्ट्वा परावृत्तेरावश्यकत्वस्य विवक्षितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२४सु०- नन्वत्र भिन्नत्वसाम्यं किमर्थमुपन्यस्तम् । न हि भिन्नत्वं हेतूकृतमिति ।    सत्यम् । अबाधितत्वद्योतनार्थं भिन्नत्वग्रहणम् । विभिन्नवस्त्वभावे खलु इह प्रत्ययो बाधितः स्यात् । इह तन्तुपटयोः समवायः इति प्रत्ययोऽपि सम्बन्धपूर्वक एव तन्तुपटसमवायस्यैतत्कारणत्वादिति चेन्न; आधाराधेयतया प्रतीयमानयोः सम्बन्धस्य परेण सिसाधयिषितत्वात्, अन्यथा स्थाणुश्येनयोः संयोग इत्यत्र समवायासिद्धिप्रसङ्गात्, इन्द्रियार्थसन्निकर्षादिना सिद्धसाधनतापत्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२५सु०- ननु अनवस्थितेरि ति सूत्रं कथम् । इत्थम् । यदि व्यभिचारपरिहाराय समवायस्यापि समवायान्तरमुपेयते, तदाऽनवस्थितिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इह केचित्समवायं प्रत्यक्षमाचक्षाणाः, यत इति च विषयसप्तमीं व्याचक्षाणाः, तत्स्थेम्ने अनुमानमाचक्षते । तेषाम् इह प्रत्ययस्य सम्बन्धपूर्वकत्वं नाम  तत्प्रतीतिपूर्वकत्वमेव । तन्मते स्फुटैवानवस्था ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ये तु प्रत्यक्षतां नाभ्युपगच्छन्ति, सम्बन्धस्य सत्तामात्रेणेहप्रत्ययकारणवत्वमाहुस्तेषाम्; अवस्थितिः = सिद्धान्तः तद्विरोधोऽनवस्थितिः इत्यनवस्थितिशब्दोऽपसिद्धान्तवाची व्याख्यायते;</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वेह कुण्डे बदराणीतिवत् सम्बन्धस्य प्रतीत्यैवेहप्रत्ययकारणत्वादत्रापि प्रतीतिमापाद्यानवस्थैव वक्तव्या । कुण्डबदरसंयोगस्य योग्यतया अवर्जनीयतया प्रतीतिर्नेहप्रत्ययकारणमिति कुत एषा कल्पना । सत्तामात्रेणेहप्रत्ययकारणत्वोपपत्तौ प्रतीतेरपि कारणत्वकल्पकाभावादिति चेन्न, सत्यपि संयोगे कुतश्चिद्व्यवधानादप्रतीयमाने नेह बुद्धिर्भवति । भवति चासत्यपि संयोगे तद्विपर्ययादि त्यन्वयव्यतिरेकयोः कल्पकत्वात् । स्वस्वामिभावादयोऽपि हि ज्ञाता एव सम्बन्धनिमित्तव्यवहारहेतवो दृष्टा नान्यथा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न ते सम्बन्धा अद्विष्ठत्वादिति चेन्न, संयोगस्याप्यद्विष्ठताया वक्ष्यमाणत्वात् । किञ्चैवं समवायोऽपि न सम्बन्धः स्यात्, तस्यानाश्रितत्वाभ्युपगमात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्हि नानैकान्त्यम्, अनवस्थयैव बाधितत्वेनाबाधितइह प्रत्ययत्वस्य तत्रावृत्तेरिति चेन्न, अनवस्थायाः साध्यबाधकत्वेन साधनाबाधकत्वात् । साध्यबाधेनैव साधनबाधनाभ्युपगमस्य व्याप्तिनिश्चयोत्तरकालीनत्वात् ॥ तन्तुपटयोः समवाय इति प्रतीतिरपि सम्बन्धपूर्विकैव । किन्त्वारोपित एवासौ सम्बन्ध इति चेन्न, अनवस्थाऽनिस्तारात् । आरोपितसम्बन्धपूर्वकत्वं हि सम्बन्धारोपपूर्वकत्वमेव, प्रतीतौ चेयमनवस्थोक्तेति कथं (तन्निस्ता)निस्तारः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चैवं वदता सत्तयैव सम्बन्धस्य कारणत्वमिति मतं त्यक्तं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि चाबाधितोऽपि इह प्रत्ययो यदि सम्बन्धारोपमात्रेण भवेत् तदा तन्तुपटादावपि किन्न भवेदिति समवायासिद्धिः । क्वचित्सिद्धस्य क्वचिदारोपः कुत्राप्यभावे तदसिद्धिरिति चेन्न, स्थाणुश्येनयोः सम्बन्धस्य सत्त्वात् । अन्यथा समवायेऽपि समवायान्तरारोपो न स्यात्, समवायान्तरस्य क्वाप्य(सत्त्वात्)सम्भवात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समवाये भेद एवारोप्यते न समवायान्तरमिति चेन्न, तावन्मात्रेण इह प्रत्ययायोगात् । सम्बन्धिसम्बन्धभावोऽप्यारोप्यत इति चेन्न, तर्हि तन्तुपटादावपि तदारोपमात्रेणेहप्रत्ययोपपत्तौ किं समवायेनेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२६सु०- ननु समवायेऽपि इहेदम् इति प्रत्ययः समवायाधीन एव । न चापसिद्धान्तोऽनवस्था वा, तस्यैव समवायस्य स्वनिर्वाहकत्वात् । य एव हि समवायोऽवयवादिष्ववयव्यादीनां सम्बन्धः, स एवावयवावयव्यादिष्वात्मना सम्बन्ध इत्याशङ्कते


च रूपादेः, सङ्ख्यापृथक्तवादि
स इति


गुणः,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स स्वनिर्वाहकश्चेत्स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सः


अतः
अवयवावयव्यादिसमवायः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि किं समवायेन; द्रव्यस्यैव स्वनिर्वाहकत्वोपपत्तेरिति परिहरति


अनवस्थाभयादेव,
द्रव्यमेवेति
 
हि नाङ्गीकृतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७४सु०- अयमाशयः । सामान्यस्यापि सामान्यं तावत्परेण नाङ्गीकृतम्, तथा गुणस्यापि गुणो नाङ्गीकृतः; तत्कस्मादिति वक्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न तावत्प्रतीत्यभावात्, सद्गोत्वं , चतुर्विंशतिगुणाः , रूपाद्रसः पृथगि ति प्रतिभासस्य दुरपह्नवत्वात् । न च न सद्गोत्वमि त्यादि बाधकमस्ति, येन प्रतीतस्यापि परित्यागः । गोत्वं न सत्तावदपरसामान्यशून्यत्वाद्विशेषवत् , गुणा न गुणवन्तोऽद्रव्यत्वात् क्रियावदि त्यादि बाधकमस्तीति चेन्न, विपक्षे बाधकाभावेनाप्रयोजकत्वात्, दृष्टान्तयोः(श्च) साध्यविकलत्वाच्च ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि गोत्वादौ सत्ता स्यात् तदा सत्तायामपि स्यात् तथा चात्माश्रयत्वमिति चेन्न, सत्तान्तरत्वोपपत्तेः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च प्रतीते किमात्माश्रयता करिष्यति, अन्यथा प्रमेयत्वादीनां केवलान्वयित्वं न स्यात्, आत्माश्रयभयाद्यतः प्रमेयत्वादिव्यावृत्तिः तस्यैव विपक्षत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तं च कथं स्ववृत्तिरिष्टा चेद्यथाऽन्यत्रेति गृह्यताम् । प्रमाणं शरणं वृत्तौ न भिन्नाभिन्नतेयते इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणानामपि गुणवत्त्वे द्रव्यलक्षणयोगाद् द्रव्यतापत्तिरिति चेन्न, प्रतीतिमनुरुध्य लक्षणान्तरस्य कर्तव्यत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मात्सामान्ये सामान्यं गुणे च गुणः अनवस्थाभयादेव नाङ्गीक्रियत इत्येव वक्तव्यम् । यथाऽऽह व्यक्तेरभेदस्तुल्यत्वं सङ्करोऽथानवस्थितिः । रूपहानिरसम्बन्धो जातिबाधकसङ्ग्रहः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७५सु०- न चानवच्छिन्ना सामान्यपरम्परा गुणपरम्परा चोत्पत्तिज्ञप्तिप्रतिबन्धे हेतुः । तथा च यथा सा दूषणं तथा प्रकृताऽपि दूषणमेव । न चेत्साऽपि न स्यात् । इति सामान्यादेरपि सामान्याद्यङ्गीकार्यं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि कथञ्चिज्ज्ञप्तिप्रतिबन्धकत्वं तत्र व्युत्पाद्येत, तर्हि वयमप्यत्र तद् व्युत्पादयिष्याम इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७६सु०- यदि कश्चिद्वैयात्याद् ब्रूयात् अस्त्येव सामान्यस्यापि सामान्यं गुणस्यापि गुणो निर्बाधप्रतीतिसिद्धत्वात्, उत्पत्तिज्ञप्त्यप्रतिबन्धहेतोरनवस्थाया दोषत्वायोगात्, अतो नैतन्न्यायेन धर्मपरम्परा अनवस्थाभयान्निवारणीये ति; तत्राह
 
स चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स च यदि नानवस्था क्वचिद्भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   द्रव्यमेव तथा न किम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स च
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हीति शेषः ।


गुणस्यापि गुणः । चशब्दात्सामान्यस्यापि सामान्यं,
तथा


यदि
स्वनिर्वाहकम् ।


अङ्गीक्रियते, तदा ब्रूमो
किं


नानवस्था क्वचिद्भवेदिति
कस्मात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमाशयः । यदि इहेदमि ति बुद्धिर्नावश्यं स्वातिरिक्तसम्बन्धसापेक्षा, क्वचित् स्वनिर्वाहकत्वात्; तर्हि द्रव्यगुणादीनाम् इहेदमि ति प्रत्ययोऽपि नातिरिक्तसम्बन्धाधीनोऽङ्गीकार्यः, द्रव्यस्यैव स्वनिर्वाहकतयाऽपि तदुपपत्तेरिति । समवायः सम्बन्धात्मकत्वात् स्वनिर्वाहकः, न द्रव्यमिति चेन्न; तदसिद्धौ सम्बन्धत्वस्याप्यसिद्धेः, संयोगस्यापि स्वनिर्वाहकतापत्तेश्च । तस्यानित्यत्वान्नेति चेन्न, समवायनित्यत्वस्यासिद्धेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२७सु०- एवं द्रव्याद्गुणादीनामत्यन्तभेदेऽपि न तत्सम्बन्धः समवायलक्षणोऽपरः सिद्ध्यति; समवायवत् द्रव्यस्यैव स्वनिर्वाहकत्वोपपत्तेः, कल्पनालाघव(त्व•च्चेत्युक्तम् । इदानीं गुणादीनां द्रव्यादत्यन्तभेदाभावाच्च न समवायसिद्धिरित्याशयवांस्तदत्यन्तभेदे परोपन्यस्तान् हेतूनपाकर्तुं तावदुपोद्घातमाह


।</p>
विशेष इति
<p class="gr-vyakhya-para">१७७सु०- अयमाशयः । एवं वदन् क्वचिदनवस्थादूषणमङ्गीकरोति न वेति वाच्यम् ॥ न चेत् दूषणान्तरमपि नाङ्गीकुर्यात्, अविशेषात् । तथा च कथायां नाधिकारी स्यात् ॥ नाद्यः, धर्मसामान्यगुणानवस्थाया अदूषणत्वे विमताया अपि दूषणत्वायोगात् । विशेषहेतोरभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७८सु०- नन्वपर्यवसितपरम्परामात्रसाम्येऽपि यत्रोत्पत्त्यादिप्रतिबन्धकत्वं तत्र दूषणत्वम्, यत्र तदभावस्तत्रादूषणत्वमिति चेत्; किमर्थमुत्पत्त्यादिप्रतिबन्धकत्वमनुसरणीयम् । अनवस्था हि तर्कविशेषः, तर्कश्चानिष्टप्रसञ्जनम्, उत्पत्त्यादिप्रतिबन्धश्च अनिष्टः प्रामाणिकपरित्यागरूपत्वात्, उत्पत्त्यादेः प्रामाणिकत्वात्; अतस्तदप्रतिबन्धे तर्कत्वायोगात् कथं दूषणत्वम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमेव दूषणत्वेऽतिप्रसङ्ग इति चेत्, किं प्रामाणिकपरित्याग एवानिष्ट उत अप्रामाणिकस्वीकारोऽपि । नाद्यः, नियामकाभावात् । द्वितीये, कथं न प्रकृतानवस्था दूषणम्, अत्यन्तभिन्नधर्मपरम्पराया अप्यप्रामाणिकत्वात् । अथाप्रामाणिकस्वीकारो न दूषणम्, तर्हि प्रामाणिकपरित्यागोऽपि न (दूषणं) स्यादिति नानवस्था क्वचिद्दूषणं भवेत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथानिष्टापत्तिहेतुरनवस्थादूषणं न पुनरनिष्टरूपेति चेन्न, अनिष्टरूपैवानवस्था दूषणम्, न त्वनिष्टापत्तिहेतुरि त्यपि वक्तुं शक्यत्वेन क्वचिदङ्गीकृताऽप्यनवस्था न दूषणं भवेत् । तस्मात् प्रामाणिकपरित्यागाप्रामाणिकपरिग्रहरूपा वा तद्धेतुर्वाऽनवच्छिन्नपरम्पराऽनवस्थेति वाच्यम् । अत एव नातिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा च धर्मपरम्पराया अप्यनवस्थात्वेनाभेद एवाङ्गीकार्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं चोक्तन्यायेन व्यवहारान्यथाऽनुपपत्त्या विशेषसिद्धिरिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७९सु०- अपि च यो धर्मधर्मिणोर्भेदं समवायं चाङ्गीकृत्याभेदं विशेषं चावजानाति तेनानवस्थातो बिभ्यता गुणसामान्ययोर्गुणसामान्यप्रतीतिरेवापलपनीया, विनैव बाधकेन भ्रान्तिर्वा वाच्या । प्रतीत्यपलापादितो वा बिभ्यतोऽनवस्था स्यादित्येकं सन्धित्सतोऽन्य(त्प्र)च्च्यवते । अभेदं विशेषं चाङ्गीकुर्वतां तु नेदं दूषणद्वयमतोऽपि तत्पक्षपातः इत्याशयवानाह
 
अस्मत्पक्ष इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्मत्पक्षे गुणाद्याश्च तद्वन्तो हि विशेषतः अनन्यत्वान्नानवस्था</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषस्तद्गतत्वादिर्यद्यभिन्नेऽवसीयते गुणक्रियादिरूपस्य निषेधः केन हेतुना ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">धर्मधर्मिणोः सविशेषाभेदवादिनां पक्ष इत्यर्थः ।
<p class="gr-vyakhya-para">अभिन्ने


गुणाद्या
समवाय इति शेषः ।


गुणाः सामान्यानि च ।
अवसीयते


तद्वन्तो
अङ्गीक्रियत इति यावत् ।


गुणवन्तः सामान्यवन्ति च । तेन चतुर्विंशतिगुणाः , सद्गोत्वमि त्यादिप्रतीतिविरोधो नास्तीति शेषः ।
गुणक्रियादिरूपस्य


अनन्यत्वात्
विशेषस्येति शेषः ।


धर्मधर्मिणोरिति शेषः । अप्रामाणिकापर्यवसितपरम्परारूपा ह्येषा । अनन्यत्वे कथं तद्वत्त्वमिति तदवस्थः प्रतीतिविरोध इत्यत उक्तं
केन हेतुना


विशेषतो हि तद्वन्त इति
न केनापि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । समवाये तावदवयवावयव्यादिगतत्वमङ्गीकृतम्, आश्रितत्वं चान्यत्र नित्यद्रव्येभ्य इति वचनात् । न चानित्यद्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषाणामिव समवायस्य तद्गतत्वं नाम समवायलक्षणवृत्तिः सम्भवति, तस्याभिन्नत्वात् । अतस्तद्गतत्वं (नाम) समवायस्वरूपमेवेत्यङ्गीकर्तव्यम् । परतन्त्रतयोपलब्धिस्तद्गतत्वमिति चेन्न,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्याः समवायधर्मत्वानुपपत्तेः । तद्विषयत्वात् तद्धर्मत्वमिति चेन्न, विषयत्वस्यापि समवायस्वरूप(त्व•नतिरेकात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२८सु०- एवमस्तित्वाभिधेयत्वज्ञेयत्वसम्बन्धत्वादयोऽपि समवायेऽभ्युपगताः, न समवायस्वरूपादि्भद्यन्ते । भेदे हि तेषां समवायेन सम्बन्धो वक्तव्यः, अन्यथा कथमेते तत्र स्युः । न च सम्बन्धो युक्तः; संयोगस्य गुणत्वेन द्रव्यमात्रवृत्तेः, समवायस्य चाभिन्नत्वात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र पृच्छामः । समवायस्य तद्गतत्वादिधर्माणां चाभेदे कथम् अपर्यायशब्दवाच्यत्वं, धर्मधर्मिभावः, षष्ठीप्रयोगो, ज्ञातत्वाज्ञातत्वम्, एकत्वानेकत्वमित्यादि युज्यत इति । न ह्य(चा)त्रोपचारादिकल्पना युक्ता, मुख्यप्रयोगादेरदर्शनात् । न तद्गतत्वादि समवायतन्मात्रं येनानुपपत्तिः स्यात्, किन्तु समवायाभिन्नमपि तद्विशेषात्मकम्,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतो व्यपदेशभेदादि युज्यते । विशेषस्य भेदप्रतिनिधित्वादित्येवागतिकतया तत्र समाधिरभिधानीयः । तथा च यद्यभिन्नेऽपि समवाये तद्गतत्वादिविशेषोऽङ्गीक्रियते तदा गुणक्रियादिकमपि द्रव्यस्वरूपमेव सद्विशेषात्मकं भवतु न तु तन्मात्रम्; समवायधर्मस्तद्विशेषाः, गुणादयस्तु न द्रव्यविशेषा इत्यत्र विशेषहेत्वभावात् इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२९सु०- किमतो यद्येवमित्यत आह


। भेदसम्बन्धकार्यकारी हि विशेष इति ।</p>
द्रव्यमेवेति
<p class="gr-vyakhya-para">१८०सु०- एवमवयवावयव्यादीनामभेदोऽत्र निरूपितः । इदानीं क्वचिद्भेदाभेदावपि भवत इति तदपवादमाह
 
भेद इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदो नाशे भवेत्तथा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- द्रव्यमेव ततोऽनन्तविशेषात्मतया सदा । नानाव्यवहृतेर्हेतुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा यद्यवयव्यादयोऽवयवाद्यभिन्नाः, कथं तर्हि सत्स्वेवावयवादिषु विनश्यन्तीत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">समवायधर्मवद्गुणादीनां द्रव्यविशेषत्वादित्यर्थः ।


भेद इति
अनन्त


</p>
शब्दो यत्र यावन्तो व्यवहाराः तावतामुपलक्षकः
<p class="gr-vyakhya-para">तथा


शब्दः समुच्चये । अवयवादिषु सत्स्वेवावयव्यादीनां
नानाव्यवहृतेः


नाशे भेदः
व्यपदेशभेदादेरित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३०सु०- एतदुक्तं भवति । गुणगुण्यादेः अत्यन्तभेदे सिद्धे हि तत्सम्बन्धः समवायः सिद्ध्यति । गुणगुण्याद्यत्यन्तभेदस्तु न प्रामाणिकः । तथा हि । न तावत् तत्र प्रत्यक्षं प्रमाणं, गवाश्वादिवदनुपलम्भात् । अतो गुणगुणिनावत्यन्तभिन्नावपर्यायशब्दवाच्यत्वात् घटपटवदि त्याद्यनुमानमेव वक्तव्यम्; तच्चानैकान्तिकम्, समवायस्य तद्धर्माणां (च) भेदाभावेऽप्यपर्यायशब्दवाच्यत्वादन्यथासिद्धं च । यथा समवाये तद्गतत्वादिधर्माणां भेदाभावेऽपि विशेषापरनामकात्स्वभावविशेषादेवापर्यायशब्दवाच्यत्वादिकं उपपादनीयं गत्यन्तराभावात् तथा गुणगुण्यादीनाम(त्यन्ता)भेदेऽपि गुणादीनां द्रव्यविशेषत्वे(न द्र) तद्द्रव्यमेव विशेषशक्त्यैवापर्यायशब्दवाच्यत्वादिव्यवहारहेतुः भविष्यति । तथा च विपक्षे बाधकाभावादप्रयोजकत्वं हेतूनामिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३१सु०- यद्वा विशेषस्तद्गतत्वादिरित्यनेनैव गुणगुण्याद्यत्यन्तभेदसाधकानां हेतूनामनैकान्त्याप्रयोजकत्वे वर्णिते । यदि तद्गतत्वादिधर्माभिन्ने समवाये तद्गतत्वादिविशेषोऽभ्युपेयते विशेषेणैव च व्यवहारा निर्वहिष्यन्ते, तदा व्यपदेशभेदादिहेतूनां व्यभिचारान्यथासिद्धिभ्यां आभासत्वात् केन हेतुना द्रव्यस्य गुणक्रियादिरूपस्य गुणक्रियादिस्वरूपत्वस्य निषेधः (करिष्यते) क्रियते । गुणगुण्याद्यत्यन्तभेदः केन हेतुना साधयिष्यत इति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३२सु०- अन्यथासिद्धिमेव प्रकटयन्नुपसंहरति


अभेदश्च भवेदित्यर्थः । अत्र
द्रव्यमेवेति


नाश
। समवायवदि ति वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते । यथा समवायस्य तद्गतत्वादिविशेषात्मतया व्यपदेशभेदादिव्यवहारहेतुत्वम्, तथा द्रव्यमेव घटादिकं गुणक्रियाद्यनन्तविशेषात्मतया नानाव्यवहृतेर्हेतुर्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वौपचारिकत्वं वा भ्रान्तिमूलत्वं वा व्यवहाराणामङ्गीकृत्य हेतूनां दूषणं    शक्यम्, तत्किं विशेषाङ्गीकारेण । नैवं शक्यम् । औपचारिकत्वादौ हि कदाचिन्मुख्यो व्यवहारः स्यात्, न हि तीरादौ सदा गङ्गादिव्यवहारोऽस्ति; न चैवं प्रकृते, सदैवापर्यायशब्दवाच्यत्वादेः सत्त्वात् । यदाप्यभेदबोधाय रूपमेव घट इति वा विज्ञानं ब्रह्मेति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वा व्यवह्रियते तदापि न पर्यायतामुपेत्य, तथाऽननुभवात् । अतो वक्तव्यमेवात्र निमित्तम् । तदिदमुक्तं


इत्युपलक्षणम् । यत्र सत्स्वेवावयवेष्ववयविनोऽभावः सति गुणिनि गुणस्याभावस्तत्र भेदाभेदावित्यादि द्रष्टव्यम् । अन्यथा यत्रावयवावयव्यादीनां युगपद्विनाशः तत्र भेदाभेदावुक्तौ न स्याताम् ।</p>
सदेति
<p class="gr-vyakhya-para">१८१सु०- इदमुक्तं भवति । सत्यपि तस्मिन्नसत्त्वादित्यनेन हेतुनाऽवयव्यादीनामवयवादिभ्यो भेदमात्रं वा साध्यतेऽत्यन्तभेदो वा ॥ आद्ये सिद्धसाधनता भागासिद्धिश्च । तथा हि । सत्यप्यु(त्यु)पादाने कदाचिदुपादेयमसत्, यथा पटः । एवं सत्यपि द्रव्ये केचिद्गुणा असन्तो यथा पाकजादयः । तथा सत्यप्या(त्येवा)श्रये काश्चित् क्रिया असत्यो, यथा पटचलनादयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">जातिश्च काचित् सति जातिमत्यसती, यथा ब्राह्मण्यम् । तत्र भेदाभेदयोरङ्गीकारात् भेदसाधनं सिद्धविषयम् । गगनतद्भागयोरीश्वराद्याश्रितज्ञानादिगुणक्रियाजातिष्वभावात् भागासिद्धत्वं हेतोः इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न द्वितीयः, कालात्ययापदिष्टत्वात् । अभेदस्य प्रागुपपादितत्वादुपपादयिष्यमाणत्वाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८२सु०- स्यादेतत् । यथा भेदसाधकानां व्यपदेशभेदादीनां विशेषाश्रयेणैवान्यथासिद्धिरुक्ता, तथा सत्यपि तस्मिन्नसत्त्वस्यापि विशेषेणैव निर्वाहः क्रियताम्, किं भेदाभेदाभ्युपगमेन ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम्, विशेषस्य भेदकार्यव्यवहारमात्रनिर्वाहकत्वेन विनाशं प्रत्यनिर्वाहकत्वात्, सकलभेदकार्यकारित्वे विशेषो भेद एव न तत्प्रतिनिधिः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चानेकाश्रितस्यावयविनो द्वित्वादेश्चाश्रयेणात्यन्ताभेदे सत्याश्रयाणामपि परस्परभेदः प्रसज्यते, तत्परिहारार्थं तावदवश्यं तत्र भेदोऽङ्गीकरणीयः । न चावच्छेदकेन विना भेदाभेदभूमेः सङ्ग्रहः स्यादित्ययावदाश्रयभावित्वमेव ग्राह्यम् । तत्रापि विशेष एव सङ्करं वारयिष्यतीति तु निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च प्रमाणानुसारिणी व्यवस्था न तु स्वेच्छानुसारिणी । प्रमाणं तु भेदाभेदाववगाहत इति वक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु अनित्यद्रव्याश्रिता एकत्वादयोऽपि गुणाः किं भेदवन्तः, तेषामपि द्रव्यकार्यतया तदुत्तरक्षणभावित्वादिति । मैवम्, उक्तोत्तरत्वात् । उक्तं ह्येतत् उपादानद्रव्यं गुणवदुपादेयतया परिणमत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८३सु०- ननु भेदाभेदावेकत्र विरुद्धौ । तत्कथमयावदाश्रयभाविनामवयविगुणकर्मसामान्यानामवयवादिभिर्भेदाभेदाभ्युपगम इत्यत आह
 
विशेषमेवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषमेव संश्रित्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१३३सु०- नन्वनन्तविशेषात्मकमेकमेव द्रव्यमिति व्याहतमिति चेत्; किं माता वन्ध्येतिवत् साक्षाद्विरोधः, किंवा कृतकं नित्यमितिवद्व्याप्त्या । नाद्यः; यतोऽनन्तत्वं सङ्ख्याविशेषः, एकत्वं चाभेदः । न द्वितीयः; यत्रानेकत्वं तत्रावश्यं भेद इति व्याप्तौ हि स स्यात्, न चैवम्, भेदप्रतिनिधिना विशेषेणैव अनेकत्वसङ्ख्यानिर्वाहात् इत्याह
<p class="gr-vyakhya-para">भेदाभेदावेकत्र भवत इति सम्बन्धः । अवधारणं कालादिभेदव्यावृत्त्यर्थम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८४सु०- कथं विशेषाश्रयणे विरोधशान्तिरित्यत आह


विशेष इति
अनन्तत्वमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विशेषो बलवान्यतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनन्तत्वं विशेषतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">बलवान्
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वराख्यद्रव्यविशेषाणाम्


भेदकार्यकरण इति शेषः । ततो
अनन्तत्वम्


विशेषं समाश्रित्य
अन्यत्रानेकत्वमिति द्रष्टव्यम् । अत्रापि समवायवदि ति सम्बध्यते । एक एव हि समवायोऽनेकधर्मात्मकोऽङ्गीयते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३४सु०- नन्वयं नानाव्यवहारनिर्वाहहेतुर्विशेषो यदि द्रव्यात्मैव कथं तर्हि (तद्द्रव्य) द्रव्यस्य विशेषः स्यात्, तदीयताया भेदव्याप्तत्वात् । मैवम्, विनाऽपि भेदेन तत्प्रतिनिधिना विशेषेणैव विशेषस्य तदीयतोपपत्तेः । एवं तर्हि तस्यापि विशेषस्य विशेषत्वसिद्धये विशेषान्तरमङ्गीकर्तव्यमित्यनवस्थेत्यत आह


एकत्र भेदाभैदौ भवत इत्यन्वयः ।</p>
विशेषश्चोति
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । भेदो हि विरोधशान्तिहेतुः । तथा हि । क्वचिदाश्रयभेदो यथा मधुराया• देवदत्तसद्भावः, स्रुघ्ने तदभावः । क्वचित्कालभेदो यथा मधुरायामेव देवदत्तस्य भावाभावौ । क्वचित्प्रतियोगिभेदो यथा गवयो गोघटाभ्यां सदृशो विसदृशश्चेति । भेदप्रतिनिधिश्च विशेष इत्युक्तम्, अतः कथमसौ भेदाभेदावेकदैवैकत्रैव नावस्थापयेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८५सु०- एवं तर्ह्यतिप्रसङ्गः, सर्वत्र विशेषमाश्रित्य विरोधस्योत्सादयितुं शक्यत्वादि त्यत आह
 
दृष्टीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टिप्रमाणतश्चैव</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषश्च विशेषी स स्वेनैव समवायवत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टिश्च तत्प्रमाणं च । प्रमाणभूता दृष्टिरित्यर्थः । ततो भेदाभेदौ न विरुद्धाविति  सम्बन्धः । चशब्दो विशेषेण सह दृष्टेः समुच्चये । न स्वेच्छामात्रेण भेदाभेदावित्युपेत्य विशेषेण विरोधाभावोऽभिधीयते येनातिप्रसङ्गः स्यादिति एवशब्दः । उक्तं तावदवयवावयव्याद्यभेदग्राहिणी दृष्टिरस्ति, सम्बद्धवस्तुबुद्धितो  विलक्षणतयाऽनुव्यवसायात्; अस्ति च भेदग्राहिणी, सत्यपि तस्मिन्नसत्त्वादिति हेतुजनिता दृष्टिरिति । न चैते बाध्यबाधके, अन्यतराननुवृत्तिप्रसङ्गात् । नापि प्रतिपक्षभूते, प्रतिपत्तॄणामुभयोदासीनतापत्तेः । न चैवम्, अतो द्वयोरपि प्रामाण्यमेषितव्यम् । प्रमाणतश्च भेदाभेदयोरवगतयोर्न विरोधः । तदिदमुक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">यथा समवायः स्वेनैव


प्रमाणत इति
समवायी, न सम्बन्धान्तरेणे त्यभ्युपगम्यानवस्था परेण पराक्रियते, तथा स द्रव्येऽनेकव्यवहारनिर्वाहहेतुः,


।</p>
विशेषश्च
<p class="gr-vyakhya-para">१८६सु०- ननु भ(व)वेतां भेदाभेदावेकत्रैवैकदेव प्रमितौ, तथाऽपि कथं विरोधशान्तिरित्यत आह


विरोध इति
स्वेनैव


।</p>
विशेषी
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  विरोधो दर्शने कथम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सह


दर्शने
न पुनर्विशेषान्तरेण; अतो न कश्चिद्दोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समवायवत्


सति
इत्युपलक्षणम्, सत्तान्त्यविशेषवच्चेत्यपि द्रष्टव्यम् । यथा द्रव्यगुणकर्मसु सद्व्यवहारहेतुः सत्ता स्वेनैव सती स्वीकृता, यथा च नित्यद्रव्येष्वत्यन्तव्यावृत्तिप्रत्यये हेतुः अन्त्यो विशेषः स्वेनैवात्यन्तव्यावृत्तस्तथैवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३५सु०- अथाऽपि स्यात् ॥ गुणगुण्यादिभेदमभ्युपगच्छता मया इहेदमि ति व्यवहारनिर्वाहाय समवायोऽङ्गीक्रियते, तस्य चानवस्थापरिहाराय स्वनिर्वाहकत्वम्; अभेदं (अभ्यु)चाभ्युपगच्छता त्वयाऽपर्यायशब्दवाच्यतादिसिद्धये विशेषोऽङ्गीक्रियते, तस्य चानवस्थानिरासाय स्वनिर्वाहकत्वम्; इति पक्षद्वये समाने को विशेषोऽभेदपक्षे, येन</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स परिगृह्यते । समवायस्याप्रामाणिकत्वमिति चेत्, समं विशेषेऽपि । अपर्यायव्यवहारादिना स सिद्ध इति चेत्, तर्हि समवायोऽपि इहेदमि त्यादिना सिद्ध इति तुल्यम् । तदनैकान्तिकमित्युक्तमिति चेत्, अपर्यायव्यवहारादिकमपि घटपटादावनैकान्तिकमिति समानम् । अस्तु तर्हि गुणगुण्यादिभेदे प्रमाणाभावो विशेष इति चेन्न, अभेदेऽपि प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गवाश्वादिवद्विवेकेनानुपलम्भो अभेदे प्रमाणमिति चेत्, तर्हि व्यपदेशभेदादि भेदे प्रमाणमस्तीति समाधिसाम्यम् । तद्व्यभिचारान्यथासिद्धिभ्यां निरस्तमिति चेत्; अभेदप्रमाणमपि तादृगेव, तस्यापि क्षीरनीरादौ व्यभिचारात्, अयुतसिद्धत्वेनान्यथासिद्धेश्च ॥ तस्मान्निर्निमित्तोऽयमभेदपक्षपात इत्यत आह


कथं विरोधो
कल्पनेति


वक्तुं शक्यते । सहदृष्टौ विरुद्धौ चेति विप्रतिषिद्धमिति भावः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदेव विवृणोति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कल्पनागुरुतादोषात्पदार्थान्तरता न हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पदार्थान्तरता


विरोधो हीति
गुणगुण्यादीनामिति शेषः । यद्यपि भेदाभेदपक्षयोः स्वनिर्वाहकसमवायविशेषाङ्गीकारेण साम्यं, तथाऽपि भेदपक्षे


।</p>
कल्पनागुरुतादोषात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विरोधो ह्यविरोधश्च यतो दर्शनमानकौ । ततो दृष्टे विरोधस्तु सदि्भरापाद्यते कथम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वत्र परस्परपरिहारेणैव सत्त्वदर्शनं सहानवस्थानलक्षणविरोधे प्रमाणम्, क्वचित्सहदर्शनं चाविरोधे, अन्यस्यानिरूपणात् । अतः सहदृष्टे भेदाभेदलक्षणे वस्तुद्वये


विरोधः कथम्
गुणगुण्यादीनां


उच्येत । सहदर्शने ह्यविरोधः स्यात्, पुनर्विरोधकथने व्याघातानिवारणादिति ।
पदार्थान्तरता न


हि
अङ्गीक्रियते, कल्पनालाघवादभेद एवोपेयत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३६सु०- कथं भेदवादे कल्पनागौरवमित्यत आह


शब्देन शीतोष्णादौ रूपरसादौ च विरोधाविरोधयोर्दर्शनैकप्रमाणत्वं निदर्शयति ।</p>
कल्पयित्वेति
<p class="gr-vyakhya-para">तु


शब्दस्य
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कल्पयित्वा षट्पदार्थान्साभावानपि केवलम् । एकस्मिन्स विशेषश्चेत्किं पूर्वं तस्य विस्मृतिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">केवलमि त्येतत् षडि त्यनेन एकस्मिन् इत्यनेन च सम्बध्यते ।


दृष्टे तु
एकस्मिन्


इति सम्बन्धः ।
समवाये,


सदि्भः
सः


विद्वदि्भरित्युपहासः वैशेषिकादयो हि संयोगविभागशब्दात्मविशेषगुणानां तत्रैव तदैव भावाभावावुपेत्य सहदर्शनाद्विरोधो नास्तीति वदन्तः पुनरत्र सहदर्शनेऽपि विरोधमुद्भावयन्तः स्वव्याहतभाषिणः स्वोक्तविस्मरणशीलाः स्वदृष्टिपक्षपातिनः कथं सन्तः स्युः । सर्वत्रासहदृष्टयोर्यदि कश्चिदाग्रहमात्रेण सहावस्थानं मन्यते तं प्रत्येव विरोधोद्भावनं क्रियते
विचित्रव्यवहारहेतुश्चेदङ्गीक्रियते इति शेषः


नान्यथेति
किं


</p>
कस्मात्
<p class="gr-vyakhya-para">१८७सु०- धर्मधर्मिणोर्भेदाभेदौ क्वचिदिति सङ्क्षेपेणोक्तम्, तत्किं सर्वेष्वपि द्रव्येषूत केषुचिदेवेत्यपेक्षायामाह


अभिन्न इति
पूर्वं


</p>
द्रव्य इत्यर्थः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभिन्नो भगवान् स्वेन तदन्येन विभेदवान्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भगवान्


इति चेतनामात्रोपलक्षणम् ।
तस्य


स्वेन
विशेषस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३७सु०- अयमभिसन्धिः । व्यपदेशभेदादिप्रमाणमवलम्ब्य वैशेषिकादिभिः द्रव्यादयो भावपदार्थाः षडेव, अभावोऽपि सप्तम इति कल्पितम्, समवाये प्रतीतं तद्गतत्वादिकं तु न समवायातिरिक्तम्, किन्तु स्वभावभेदापरनाम्ना विशेषेणैव तत्र व्यपदेशभेदाद्युत्पत्तिरि ति च । तत्रान्ततोऽप्यङ्गीकर्तव्येन व्यपदेशभेदादिनिर्वाहकेण विशेषेणैव द्रव्येऽपि तन्निर्वाहो वक्तव्यः, सप्तपदार्थीनिरूपणं न कर्तव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा द्रव्यवत्समवायेऽपि तद्गतत्वादीनां भेद एव स्वीकार्यः । तेषां च द्रव्यादिष्वन्तर्भावासम्भवे सप्तपदार्थनियमस्त्याज्यः । विशेषकारणेन विना क्वचिद्भेदस्य क्वचिद्विशेषस्याभ्युपगमे कथं कल्पनागौरवं न स्यात् । तदभावे वाऽभेदवादे कथं कल्पनालाघवं न भवेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भेदप्रतीत्यप्रतीतिभ्यां विशेष इत्यादि तु निराकरिष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र द्विधाकल्पनप्रदर्शनार्थेनैव पूर्वार्धेन समवाये विशेषस्याङ्गीकर्तव्यताऽपि समर्थिता वेदितव्या । अत एव केवलशब्दसम्बन्धः । सप्तैव हि पदार्थाः । न च तेषु समवायधर्माणामन्तर्भावः सम्भवतीति विशेषा एव तैर(तेऽ)ङ्गीकर्तव्या इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३८सु०- न केवलं सर्वथाऽङ्गीकार्येण विशेषेणैव गुणगुण्यादिव्यपदेशभेदाद्युपपत्तौ द्रव्यभेदमङ्गीकृत्य समवाय (एव) एकस्मिन्विशेषाभ्युपगमे कल्पनागौरवमिति भेदमतमपहार्याभेदपक्षपातः क्रियते, किन्तु समवाये प्रमाणाभावादपि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३९सु०- तथा हि । न तावत् तत्र प्रत्यक्षं प्रमाणम्, कुण्डदध्नोः संयोग इति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वत् तन्तुपटयोः समवाय इत्यप्रतीतेः । सम्बन्धप्रतीतिरेव तत्प्रतीतिरिति चेन्न । तस्या असम्मतेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४०सु०- एतेन अयं तन्तुपटसम्बन्धप्रत्ययश्चक्षुर्जन्यो अनन्यथासिद्धतदन्वयव्यतिरेकानुविधायित्वात् पटप्रत्ययवत्, अयं तन्तुपटयोः सम्बन्धो योगजधर्माजन्यजन्यसाक्षात्कारविषयस्तन्तुपटसम्बन्धत्वादेतत्तन्तुपटान्तरसंयोगवदि ति समवायप्रत्यक्षतासाधनमप्यपास्तम्, तन्तुपटसम्बन्धतत्प्रत्यययोः असिद्ध्या आश्रयासिद्धेः । सम्बन्धाप्रतीतौ शुक्लः पट इति सामानाधिकरण्यप्रतीतिर्न स्यात् । दण्डीकुण्डलीत्यादौ तस्य तत्पूर्वकत्वदर्शनादिति चेन्न, समवायोऽस्तीत्यादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४१सु०- नाप्यनुमानम् । इहेदमि ति प्रत्ययस्य दूषितत्वात्, इह भूतले घटाभाव इति प्रत्यये व्यभिचाराच्च । भावमात्रविषयत्वेन विशेषणाददोष इति चेन्न, अभाववद्भावेऽप्युपपत्तौ अन्यथासिद्धेः, इह घटे ज्ञानमि ति प्रत्यये व्यभिचारापरिहाराच्च । बाधितोऽयमिति चेन्न, अन्यथाप्रत्ययानुपलब्धेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४२सु०- एतेन जात्यादिगोचरो विशिष्टव्यवहारः सम्बन्धनियतो भावमात्रविषयाबाधितविशिष्टव्यवहारत्वात् सघटं भूतलमिति व्यवहारवदि त्यपास्तम्, ज्ञातो घटः , अस्ति समवायः इत्यादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४३सु०- एते तन्तव एतत्पटसम्बद्धा एतदाश्रयत्वात् भूतलवत्, अयं पट एतत्तन्तुसम्बद्ध एतदाश्रितत्वादेतदाश्रिततृणादिवदि त्यप्यसत्, तन्तुपटयोराश्रयाश्रयिभावासिद्धेः । इह तन्तुष्वयं पट इति व्यवहारसिद्धतत्प्रत्ययात् तत्सिद्धिरिति चेन्न, इह समवायेऽस्तित्वमित्यादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४४सु०- भूतलरूपादयो भूतलसम्बद्धा भूतलविशेषणत्वात् घटवदित्यपि, भूतलविशेषणे ज्ञाने व्यभिचारादयुक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४५सु०- इह तन्तुषु पट इत्यादिप्रत्यय एतज्जनकसंयोगत्वरहितसम्बन्धजन्य इहेतिप्रत्ययत्वात् इह कुण्डे बदराणी ति प्रत्ययवत्, न चेह भूतले घटाभाव इति प्रत्यये व्यभिचारः, तत्रापि चक्षुर्भूतलसंयोगादिजन्यत्वस्य सत्त्वात्; इत्यपि न युक्तम्, अयं पट एतज्जनकतन्तुत्वरहितोपादानजन्यः पटत्वात् पटान्तरवदित्याभाससमानयोगक्षेमत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४६सु०- रूपादयः सम्बन्धवन्तः प्रमेयत्वात् घटवदित्यप्यनुपपन्नम्,  समवायाभावयोर्व्यभिचारात् । तत्रापि विशेषणविशेष्यभावाभ्युपगमान्नेति चेन्न; तस्य परेण सम्बन्धत्वानङ्गीकारात्, अङ्गीकारे वा तेनैवार्थान्तरत्वात्, मतुबर्थस्याभावाद्बाधितविषयत्वाच्च । समवायः स्वेनैव सम्बन्धी (इत्यादि) स्यादिति निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४७सु०- इदं चक्षुरेतज्जन्यसंयोगज्ञानत्वरहितसम्बन्धज्ञानजनकं चक्षुष्ट्वादन्यचक्षुर्वत् , अहं मन्निष्ठसंयोगज्ञानत्वरहितसबन्धज्ञानवानात्मत्वादात्मान्तरवत् , अयं काल इदानीन्तनसंयोगज्ञानत्वरहितसम्बन्धज्ञानवान् कालत्वादन्यकालवत् इत्यादीनि आभाससमानयोगक्षेमत्वात्, विशेषणविशेष्यभावादिनाऽर्थान्तरत्वाच्चापास्तानि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४८सु०- संयोगत्वं सम्बन्धव्यावृत्तं जातित्वाद्गोत्ववदि ति सिद्धसाधनम्, जातेः प्रतिव्यक्तिनियतत्वस्य वक्ष्यमाणत्वेनैकस्य संयोगत्वस्य संयोगान्तराद्व्यावृत्तेः, विशेषणविशेष्यभावादितो व्यावृत्तेश्च । विवादाध्यासिता मृद्घटसम्बद्धा द्रव्यत्वादाकाशवदि ति च घटान्तरसंयोगेनार्थान्तरम्, एतद्घटसम्बद्धेति निर्देशेऽप्येतद्घटसम्बन्धमलब्ध्वा विनष्टद्रव्येऽनैकान्तिकम् । तत्रापि परम्परासम्बन्धोऽस्तीति चेत्, तर्हि सिद्धसाधनम्, मृत्संयुक्तभूतलस्य घटसंयुक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४९सु०- तन्तुपटौ नित्यसम्बन्धसम्बद्धौ द्रव्यत्वादाकाशवदि ति, दृष्टान्तस्य साध्यविकलत्वादपास्तम् । संयोगः स्वव्यतिरिक्तसम्बन्धादि्भन्नः प्रमेयत्वात् घटवदि त्यत्र स्वव्यतिरिक्तपदेन स्वान्योन्याभावविवक्षायां सिद्धसाधनता, एकस्य संयोगस्य संयोगान्तरादि्भन्नत्वात् । संयोगत्वरहितत्वविवक्षायामप्रसिद्धविशेषणत्वम् । विशेषणविशेष्यभावादिना तत्समाधाने तेनैव सिद्धसाधनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५०सु०- अयं संयोग एतदन्यसंयोगत्वरहितसम्बन्धान्यो मेयत्वाद्घटवत् इत्याद्याश्च आभाससमानयोगक्षेमत्वादुपेक्षणीयाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१सु०- तदेवं समवाये प्रमाणाभावान्न भेदपक्षोऽङ्गीक्रियते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५२सु०- ननूक्तमत्राभेदपक्षोऽपि तर्हि नाङ्गीकार्यो विशेषे प्रमाणाभावादिति, तत्राह


स्वावयवगुणक्रियादिभिः ।
येनेति


तदन्येन
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-येन प्रत्यक्षसिद्धेन व्यवहारोऽखिलो भवेत् । भावाभावविभागोन यं विना न कथञ्चन । एतादृशे विशेषेऽस्मिन्को द्वेषो वादिनां भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षसिद्धेन


प्रकृतिजीवजडात्मना प्रपञ्चेनेत्येवं व्यवस्थितावेव भेदाभेदौ न त्वेकविषयावित्यर्थः </p>
इत्यनेन प्रत्यक्षसिद्ध इति लभ्यते
<p class="gr-vyakhya-para">अ(?)यावद्द्रव्यभाविधर्मैः भेदाभेदौ कुतो न स्यातामित्यत आह


नित्या इति
येनाखिलो व्यवहारो भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यं विना न भवेत् इत्यन्वयव्यतिरेकाभ्यां विशेषकार्यत्वं व्यवहारस्य दर्शयता, व्यवहारान्यथाऽनुपपत्तिश्च विशेषे प्रमाणं, तदनङ्गीकारे व्यवहारोच्छेदप्रसङ्गश्चे त्युक्तं भवति ।


।</p>
अखिल
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  नित्या धर्मास्तदीयास्तु सर्वेऽस्मान्नैव भेदिनः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तु


शब्दोऽवधारणे ।
इत्यस्यैव विवरणं


अस्मात्
भावाभावविभागेन


कारणात्
विधिनिषेधभेदेन (इति) द्विविधस्तावदिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु भेदपक्षेऽपि समवायाभ्युपगमेनाखिलोऽपि व्यवहारो घटिष्यते । अत्यन्ताभेदेऽपि व्यावृत्तिस्वीकारेण भेदाभेदाभ्यां तु सुतराम् । तत्किं विशेषेणे त्यत उक्तं


अस्मात्
कथञ्चनेति


भगवतः । द्वित्वादिसङ्ख्याव्यतिरिक्ता इति शेषः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८८सु०- क्व तर्हि भेदाभेदावित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">एतादृशे


सामस्त्येति
सर्वव्यवहारनिर्वाहहेतौ,


।</p>
को द्वेषः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सामस्त्योच्छेदिनोऽन्यत्र धर्मा उभयरूपिणः । भावे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यत्र


परमेश्वरात् जडे वस्तुनी ति यावत् सत्येव धर्मिणि
किन्निमित्ताऽनुपादित्सा प्रमाणाभावो ह्यनुपादाननिमित्तम्, सति प्रमाणे नानुपादाननिमित्तमस्तीत्यर्थः


सामस्त्येनोच्छेद
मा


वन्तो ये
भूद्व्यवहार इत्यत उक्तं


धर्माः ते उभयरूपिणः
वादिनामिति ।


भिन्नाभिन्ना इत्यर्थः ।</p>
उपलक्षणं चैतत् । ज्ञातॄणां चेत्यपि द्रष्टव्यम् । विशिष्टविषयाभिज्ञाभिवदनलक्षणो ह्यत्र व्यवहारः प्रकृतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अभिभवव्यावृत्त्यर्थं
<p class="gr-vyakhya-para">१५३सु०- किञ्चावयवावयव्यादिभेदे प्रमाणाभावाच्च तं परित्यज्याभेदपक्षोऽङ्गी</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्रियते । ननूक्तमत्राभेदेऽपि प्रमाणं नास्तीति, तत्राह


सामस्त्ये
अभेदेनेति


त्युक्तम् यद्वा
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभेदेन प्रतीतिश्च कार्यकारणपूर्वके । अभावान्ते पदार्थेऽस्मिन्सविशेषाऽवसीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इहापि


सामस्त्ये
कार्यकारण


द्रव्यस्याविकलत्वे नाशाभावेऽपि
ग्रहणेनावयव्यवयवावुच्येते ।


ये उच्छेदिन
पूर्व


इति व्याख्येयम् </p>
शब्देन गुणगुण्यादिकम्
<p class="gr-vyakhya-para">किं स्वसद्भाववेलायामभेदिनोऽसद्भाववेलायां भेदिन इत्येवं कालभेदेन भेदाभेदावित्यत उक्तं


भाव इति
अभाव


स्वसद्भावदशायामेवोभयरूपका इत्यर्थः, विनष्टस्यासत्त्वेन भेदचिन्तानवकाशात्, प्रागत्यन्ताभेदे विनाशासम्भवाच्च </p>
शब्देनान्योन्याभावो गृह्यते, तस्यैव धर्म्यभिन्नत्वात् यद्वाऽभावतद्धर्मावनेनोपलक्ष्येते
<p class="gr-vyakhya-para">कुतो भिन्नाभिन्ना इत्यत आह


त एवेति
अवसीयते


।</p>
साक्षिणा ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- त एव चोच्छेदात्तदन्ये समस्तशः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५४सु०- तथा हि । तन्तुपटादिविषया बुद्धिरत्यन्तभिन्नघटपटादिविषयबुद्धितो विलक्षणाऽनुव्यवसीयते उताविलक्षणा । न तावत् द्वितीयः, प्रतीत्यपलापानुपपत्तेः । आद्ये कथमभेदप्रतीतिर्नास्तीति शक्यं वक्तुम् । सम्बन्धेन वि(शे)शिष्यत इति चेन्न, कुण्डबदरप्रतीतितोऽपि वैलक्षण्यानुभवात् । सम्बन्धिनोरयुतसिद्धत्वात् तथेति चेन्न, आधाराधेयभावेनावस्थानसमये तस्याकिञ्चित्करत्वात् । अतस्तन्तुपटयोः कुण्डबदरयोश्च भेदे सम्बन्धे च समाने कालान्तरभाविनः सम्बन्धविनाशादेः सम्बन्धिविभागादेर्वा प्रत्यक्षप्रतीतिं प्रत्युपयोगा(योगा)भावाद्वैलक्षण्यं नानुभूयेत । अनुभूयते च तन्तुपटादि</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षबलेन,
<p class="gr-vyakhya-para">बुद्धिः कुण्डबदरादिबुद्धेर्विलक्षणा । इत्यभेदविषयैव साऽवसीयते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५५सु०- किञ्च पटोत्पत्तेः प्राक् यावन्तं देशमवष्टभ्य तन्तवस्तिष्ठन्ति पटोऽपि तावन्तमेव । न मूर्तयोः समानदेशत्वं युज्यते । तेन ज्ञायते तन्त्वभिन्नः पट इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चावयवावयविनो रूपरसादि(वत् )द्वैतमनुभूयत इत्याद्यभेदप्रमाणं स्वयमूहनीयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५६सु०- नन्वभेदश्चेत्प्रत्यक्षेणैवेक्ष्यते तदा कथं शुक्लः पटश्चलति (पट) इत्यादिसामानाधिकरण्यादिव्यवहारः, तस्य दण्डी कुण्डलीतिवद्भेदविषयत्वात् । न हि प्रतीतिविरोधी व्यवहारो भवतीत्यत उक्तं


त एव
सविशेषेति


धर्मिस्वरूपभूता एव,
। विशेषेण विषयेण उपेता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । यत्र केवलमभेदः प्रतीयते न तत्र सामानाधिकरण्यव्यवहारो भवति, यथा घटः कलश इति । अत्र त्वभेदः प्रतीयमानो विशेषेण सहित एव प्रतीयते । विशेषश्च भेदप्रतिनिधिः सामानाधिकरण्यव्यवहारं प्रसूत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५७सु०- नन्वभेदप्रतीतिमभिभूय विशेषप्रतीतिः स्वकार्यं कथं कुर्यात्, करोति चेदभेदप्रतीतिरपि विशेषप्रतीतिमभिभूय स्वकार्यं कथं न कुर्यात् । मैवम् । न हि प्रतीतिरस्तीत्येव व्यवहारः किन्तु प्रयोजनेऽपि सति । प्रयोजनं च सामानाधिकरण्यव्यवहारेणैव बहुलं लोकवेदयोः । यदा त्वभेदव्यवहारः प्रयोजनवान् तदा सोऽपि दृश्यत एव यथा विज्ञानमानन्दं ब्रह्मेत्यादि ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५८सु०- यद्वा विशेषः प्रत्यक्षार्थापत्तिसिद्ध इत्युक्तम् । तत्कथमित्यतः प्रत्यक्षसिद्धतां तावदुपपादयति


उच्छेदात्
अभेदेनेति


सत्येव धर्मिण्यसत्त्वाद्धेतोः,
। अनुक्तसमुच्चयार्थश्चशब्दः । पदार्थ इत्येकवचनं जातिविषयम् । अस्ति यतः तस्मात् सा


तदन्ये । चशब्दौ
सविशेषाऽवसीयत


मिथः समुच्चयार्थौ
इति योजना </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततश्चायमर्थः । अस्ति तावदवयवावयव्यादिपदार्थसार्थेऽभेदेन प्रतीतिः, कुण्डबदरादिप्रतीतितोऽस्या व्यावृत्ततयाऽध्यवसायात् । न च अभेदमन्तरेण व्यावृत्तिहेतुरस्ति । अतोऽसति निमित्तान्तरे सम्मतभेदवस्त्वन्तरप्रतीतितो व्यावृत्तेयमभेद एव विश्राम्यतीति ॥ अस्ति च तथाऽपि सामानाधिकरण्यादिव्यवहारः । तत्र यदीयमभेदमात्रविषया स्यात्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदा न सामानाधिकरण्यादिव्यवहारं कुर्यात्, घटः कलश इति व्यवहारादर्शनात् । ततो ज्ञायतेऽधिकोऽपि विषयोऽस्या विद्यत इति । न च भेदोऽसाविति वाच्यम्, भेदाभेदवादेऽप्यन्ततो विशेषस्याङ्गीकार्यत्वात् । तथा चेयमभेदप्रतीतिरिन्द्रियजा


समस्तश
सविशेषावसीयत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५९सु०- प्रागुक्तं समवाये विशेषोऽङ्गी(कर्तव्य)क्रियत इति; तन्न तावदेव, किन्तु सर्वेष्वपि पदार्थेष्वि ति दर्शयन्विशेषस्य व्यवहारान्यथाऽनुपपत्तिसिद्धतां चोपपादयति


इत्ययावद्द्रव्यभाविविवक्षयोक्तम् ।</p>
सामान्यादीति
<p class="gr-vyakhya-para">१८९सु०- यदुक्तं यावदवयवभाविनोऽवयविनोऽवयवैरत्यन्ताभेदः, अयावदवयवभाविनस्तु भेदाभेदाविति, तेनान्यदपि चोद्यं परिहृतमित्याह


अंशांशिनोरिति ।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अंशांशिनोरभेदेन त्वंशसंयोग एव हि । अंशिनो नानवस्थाऽतो यद्यप्यंशेष्वविश्रमः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सामान्यादिपदार्थेषु तन्निष्ठत्वादयोऽखिलाः । कथं धर्मा निवार्यन्ते वस्त्वैक्येऽपि हि वादिभिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सर्वदिक्ष्वपि सम्बन्धादि ति यदंशतः संयोग इत्युक्तं तदयुक्तम्, अनवस्थापत्तेः । घटसंयोगो हि घटांशसंयोगपूर्वकः, सोऽपि तदंशसंयोगपूर्वकः । न चेयं निरंशे परम्परा विश्राम्यतीति वाच्यम्, अंशपरम्पराया अविश्रमस्याप्यङ्गीकृतत्वात् । अतः पूर्वपूर्वसंयोगानुत्पत्तावुत्तरोत्तरानुत्पत्तिप्रसङ्गादंशतः संयोग इति नियमो नोपपद्यत इति । तदिदमसङ्गतम् । यद्यप्यंशत एव संयोगो यद्यपि चांशेष्वंशपरम्पराया अविश्रमः; तथाऽपि
<p class="gr-vyakhya-para">तन्निष्ठत्वादयः


अंशांशिनोरभेदेनैवांशसंयोग एव हि
व्यक्तिनिष्ठत्वादयः ।


यस्मात्
कथम्


अंशिनः संयोगः
इत्याक्षेपे ।


अतो नानवस्थेति ।</p>
वस्त्वैक्येऽपि
<p class="gr-vyakhya-para">१९०सु०- अयमभिसन्धिः । स्यादियमनवस्था यदि सर्वत्रांशत एव संयोग इति वदतामस्माकमंशिनः संयोगः अंशसंयोगेनैव जायत इत्यभिप्रायः स्यात् । न चैवम्, किन्तु यो यस्य अंशिनः संयोगः स तदंशे वर्तते, निरंशस्य तु संयोगः क्व नाम वर्तताम् । अतः परमाण्वोः संयोगे सति तद्वृत्त्यर्थमंशोऽङ्गीकरणीय इति । न ह्येवं सति  काचिदनवस्थाऽस्ति, अनवस्थितकार्यकारणभूतासिद्धसंयोगपरम्पराश्रयणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतावत्तु भवेत् । घटसंयोगो घटांशवृत्तिरित्यप्ययुक्तम्, अतिप्रसङ्गात् । तथा सति हि पटवृत्तिरपि घटसंयोगः स्यात्, प्रमाणविरोधाच्च । घटसंयोगो घटवृत्तिस्तद्गुणत्वात् तद्रूपवदिति, घटांशवृत्तिः संयोगो न घटसंयोगः तदन्यवृत्तित्वात् पटसंयोगवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदप्यनवकाशम्, अंशांशिनोरभेदस्य साधितत्वात् । अतिप्रसङ्गो हि तदा स्याद्यदि पटवद्घटांशोऽपि घटादत्यन्तभिन्नः स्यात्, अभेदे तु क्वातिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुमानस्याप्याद्यस्य सिद्धसाधनता, अंशवृत्तेरेव घटवृत्तित्वात्, अंशावृत्तित्वे सति घटवृत्तित्वसाधने दृष्टान्तः साध्यविकलः स्यात् । द्वितीयस्तु हेतुः स्वरूपासिद्धोऽन्यथासिद्धो वेति । यदि घटसंयोगो घटांशे वर्तते तर्हि घटांशसंयोगः क्व वर्तत इति चेत्, अनेन (एव) न्यायेन तदंशे सोऽपि तदंश इति ब्रूमः । न चैवमनवस्था, सर्वेऽप्यंशिसंयोगास्तत्तदंशवृत्तय इत्यत्रेतरेतरापेक्षाया अभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि परमाणुवृत्तिरपि संयोगो घटसंयोगः स्यादिति चेत् । को नेत्याहेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९१ सु०- अंशसंयोग एव ह्यंशिनः संयोगः, अतो नानवस्थे त्युक्तमनवस्थापरिहारं विवृणोति


एकस्मिन्निति </p>
धर्म्यैक्येऽपि कुतो न निवार्यन्त इत्यत उक्तं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकस्मिञ्जात एवान्यः संयोगो जायते यदि । अनवस्था तदैव स्यात्संयोगैक्ये भवेत्क्व सा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अवयवपरम्पराया अविश्रममभ्युपगम्य


एकैकस्मिन्
वादिभिरिति ।


अवयवसंयोगे जात
अविसंवादिव्यवहारसिद्धत्वादिति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६०सु०- एतदेव प्रपञ्चयति


एवान्यः
कार्यस्येति


अवयव
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कार्यस्य तत्तन्निष्ठत्वं गुणादेर्व्यापितादिकः । कथं विशेषो नैवास्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति तावदवयविनोऽवयवनिष्ठत्वं नाम धर्मः । गुणानां केषाञ्चिद्रूपादीनामाश्रयव्यापित्वम्, केषाञ्चित्संयोगादीनां प्रदेशवृत्तित्वम्, रूपादीनामुद्भूतत्वम्, सर्वेषां चतुर्विंशतित्वम्, कर्मणश्च आश्रयव्यापित्वमनित्यत्वं पञ्चत्वं मूर्तनिष्ठत्वम्, सामान्यस्यापि द्रव्यगुणकर्मनिष्ठत्वं नित्यत्वमनुगतत्वं द्विविधत्वमित्यतिबहुलोऽयं पदार्थधर्मसमूहः । न चायमाश्रयतो भिन्न एवेति युक्तम् । अस्ति च धर्मधर्म्यादिव्यवहारः, तन्तुषु पटः , प(घ)टो न भवति घ(प)ट इत्यादिः । स चायमत्यन्ताभेदेऽनुपपद्यमानः स्वोपपादकं विशेषमवगमयतीति सर्वपदार्थेषु कथं विशेषो नैवास्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१सु०- सत्यम् । सन्त्येव द्रव्यादिषु सप्तस्वपि पदार्थेषु ते ते धर्माः, किन्नामाश्रयतो भिन्ना एव । तथा च तत्सम्बन्धनिबन्धनतयैवोपपद्यमानो व्यवहारः सर्वपदार्थेषु  न विशेषमाक्षेप्तुमलमि त्याशयेन शङ्कते


संयोगः
स चेति


जायत इति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  स च धर्मोऽपरो यदि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलं गुणादि द्रव्यादितो भिन्नम् । किन्तु


यदि
सः


अङ्गीकुर्मः
तत्तन्निष्ठत्वादिधर्मः


तदैव अनवस्था स्यात् । संयोगैक्ये
च अपरः


अवयविसंयोगः क्रियातो जातः तदवयवे वर्तते, अवयववृत्तेः संयोगादपरोऽवयविनः संयोगो नास्ती ति वादे तु,
स्वाश्रयादि्भन्नो


क्व सा
यदि


अनवस्थेति ।</p>
अङ्गीक्रियत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२सु०- एतेनैतदपि निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">यदाहुः,  संयोगस्त्रिविधोऽन्यतरकर्मजोभयकर्मजसंयोगजभेदात् । तत्रान्यतरकर्मजो यः क्रियावता निष्क्रियस्य, यथा स्थाणोः श्येनेन । उभयकर्मजस्तु विरुद्धदिक्क्रिययोः सन्निपातो, यथा मल्लयोः । संयोगजस्तु संयोगः कारणाकारणसंयोगात् कार्याकार्यसंयोगो, यथा हस्ततरुसंयोगात् कायतरुसंयोग इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न हि हस्ततरुसंयोगातिरिक्तः कायतरुसंयोगोऽस्ति येनासौ तज्जन्यः स्यात्, प्रमाणाभावात् । किन्तु हस्तकर्मणा जनितो हस्तवृत्तिः संयोग एव हस्तकाययोरभेदात् कायसंयोगो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत एव हस्तस्याशुचिसंयोगे कायक्षालनादिविधयोऽप्युपपद्यन्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९३सु०- अत एव विभागजोऽपि विभागो निरस्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्विविधं हि तमाचक्षते, कारणाकारणविभागात् करणविभागाच्चेति । तत्राद्यो यथा हस्ततरुविभागात् कायतरुविभागः । द्वितीयो यथा द्वितन्तुकावयवे तन्तौ कर्मोत्पन्नं तस्य तन्त्वन्तराद्विभागं करोति । विभागात्तन्त्वोः संयोगो नश्यति । ततो द्वितन्तुकविनाशः । तत इदानीं तन्त्वोर्वर्तमानो विभागः सक्रियस्यावयवस्य द्वितन्तुकसंयुक्ताकाशादिदेशाद्विभागं करोती ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४सु०- तत्राद्यस्तावदनुपपन्नः, हस्ततरुविभागातिरिक्तस्य कायतरुविभागस्यानुपलम्भात् । हस्तकर्मणा जनितो हि विभागो हस्तकाययोरभेदाद्धस्तकायगुणो भवति । अत एव विवादाध्यासितो विभागो न कर्मासमवायिकारणकः कर्मैकार्थासमवेतत्वात् शब्दवदित्यसिद्धतया निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९५सु०- द्वितीयस्त्वनुपपन्नतरः, तन्तुकर्मणैव तन्तोस्तन्त्वन्तरादाकाशादिदेशाच्च विभागोत्पत्त्युपपत्तौ क्रमकल्पनानुपपत्तेः । अन्यथाङ्गुलिकर्मणाङ्गुलेरङ्गुल्यन्तरादेव विभागो भवति आकाशादिदेशात्तु विभागादेवेति स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वङ्गुलिकर्म अङ्गुलिविभागमाकाशादिविभागं च करोति, तयोर्विभागयोरविरुद्धत्वात्; तन्तुकर्म तु तन्त्वन्तरविभागमाकाशादिविभागं (च) न कर्तुमर्हति, तयोर्विभागयोः द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधित्वाविरोधित्वरूपविरोधात् । न ह्यविरुद्धात्कारणाद्विरुद्धकार्योत्पत्तिः सम्भवतीति । मैवम् । एकस्मादेव कर्मणः संयोगविभागजननाभ्युपगमात्, तन्तुकर्मणा द्रव्यारम्भकानारम्भकतन्त्वराकाशसंयोगजन्माङ्गीकाराच्च । अन्यथा कारणाकारणसंयोगजसंयोगवत् कारणमात्रसंयोगजोऽपि संयोगः स्वीकार्यः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९६सु०- ननु संयोगस्य न स्वरूपतो विरोधोऽस्ति, यतो द्रव्यानारम्भकद्रव्यसमवेत एव संयोगो द्रव्यानारम्भकः । द्रव्यानारम्भकं च द्रव्यं सप्तविधम् । आरब्धद्रव्यम्, अन्त्यावयवि, स्पर्शरहितं, विनश्यदवस्थं, विनश्यदवस्थसंयोगं, निष्फलारम्भं विजातीयं चेति । ततः कर्मणैव संयोगद्वयजन्मोपपत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि विभागयोरपि को विरोधः, द्रव्यारम्भानारम्भप्रयुक्तत्वाद्विरोधप्रतीतेः । तन्तुद्वयविभागजनकं तन्तुकर्म न तन्त्वाकाशविभागजनकं द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधिविभागजनककर्मत्वात् द्रव्यान्तरारम्भकसंयोगविरोधिविभागजनककर्मवत् इत्याभाससमानयोगक्षेमम् । तन्तुकर्म न तन्त्वन्तरविभागजनकं कर्मत्वात् सम्प्रतिपन्नकर्मवदित्यपि प्रयोगसम्भवात् । तत्र प्रमाणबाध इति चेत्, सममन्यत्रापि; विभागद्वययौगपद्यानुभवात्, तन्तुकर्म आकाशविभागजनकं कर्मत्वादिति प्रतिपक्षश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आकाशविभागे विभागेन कर्तव्ये कर्मणो निमित्तत्वाभ्युपगमात्सिद्धसाधनमिति चेन्न, जनकशब्दस्यासमवाय्यर्थ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९७सु०- एतेन विमतं कर्म द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधितदविरोधिविभागजनकं</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न भवति कर्मत्वादि ति निरस्तम्, विमतं कर्म द्रव्यारम्भकानारम्भकसंयोगारम्भकं न भवति कर्मत्वात् श्येनकर्मवदि त्याभासतुल्यत्वात्, सत्प्रतिपक्षत्वाच्च । यदाकाशविभागजनकं कर्म न तद्द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधिविभागजनकं यथाङ्गुलिकर्मेति व्याप्तेस्तन्तुकर्मणो गगनविभागजनकत्वे तन्त्वन्तरविभागजनकत्वं न स्यादिति चेन्न, यद्यत्प्रदेशविभागजनकं न भवति न तत्तत्प्रदेशस्थद्रव्यविभागजनकमिति व्याप्तेराकाशदेशविभागाजनकत्वे तन्त्वन्तरादपि विभागजनकं न स्यादिति प्रतिप्रसङ्गसम्भवात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च तन्तोराकाशविभागो यदि विभागजो न तु कर्मजः तदा सकर्मकस्येवाकर्मकस्यापि कुतो न स्यात्, विभागस्योभयत्रापि साम्यात् । उत्तरविभागे कर्म निमित्तकारणमित्यतो नेति चेन्न । आद्यविभागजननेनैवोपक्षीणस्य कारणत्वानवधारणात् । अवधारणे वाऽसमवायित्वस्य अनिवारणात् । अन्यथा तल्लक्षणस्यातिव्याप्तेरित्यलं विस्तरेण ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९८सु०- एवं छलत्वेनानवस्थाप्रसङ्गं निराकृत्य प्रकारान्तरेण निराकरोति


अंश इति
षडिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-षट् --- पदार्थातिरेकः स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि धर्माणां


</p>
षड्भ्यः पदार्थेभ्यः अतिरेकः स्यात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अंशे संयोगदृष्टेश्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अंशि


संयोग
तथा च षडेव पदार्था इति नियमो भज्येतेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६२सु०- ननु स्वाश्रयतो विभिन्ना अपि धर्मा न ष(ड्भ्यः)ट्पदार्थेभ्योऽतिरिच्यन्ते, किन्तु त एवान्योन्यविशेषणीभूता धर्मा इत्युच्यन्ते । यथाऽऽह यद्यपि धर्माः षट्पदार्थेभ्यो न व्यतिरिच्यन्ते । किन्तु त एवान्योन्यापेक्षया धर्मधर्मिणश्च भवन्ती ति । अन्यत्रापि तेषां धर्मास्त एव परस्परं विशेषणीभूताः इति । तत्कथं नियमभङ्ग इति । मैवम्, तन्निष्ठत्वादीनां षट्सु पदार्थेष्वन्तर्भावयितुमशक्यत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६३सु०- तथा हि । आश्रितत्वं चान्यत्र नित्यद्रव्येभ्यः इत्यभ्युपगतं कार्यद्रव्यगुणकर्मसामान्यविशेषसमवायानामवयवादिनिष्ठत्वं न तावद् द्रव्यादिकम्, गुणादिवृत्त्यनुपपत्तेः; नापि समवायः, तस्य स्ववृत्त्यनुपपत्तेः, किञ्चाधार्याधारभूतयोः सम्बन्धः समवाय इष्यते, तथा च कथं स एवाधारित्वमाधारत्वं च स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६४सु०- तथा रूपादीनामाश्रयव्यापित्वं न द्रव्यादिष्वन्तर्भवति, तेषां गुणवृत्तित्वासम्भवात् । समवायस्तूक्तरीत्या निरस्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६५सु०- अपि च वृत्तित्वमात्रं समवायः, व्याप्यवृत्तित्वं त्वतिरिक्तं निर्वक्तव्य(र्वाच्य)म् । कृत्स्ने स्वाश्रये समवायस्तदिति चेन्न, द्रव्यस्यासमुदितत्वेन कृत्स्नत्वाद्यनवकाशात् । स्वाभावेन सहानवस्थानं व्याप्यवृत्तित्वमिति चेन्न, तस्याप्यन्तर्भाव्यत्वात् । अभावोऽसाविति चेन्न, निराकरिष्यमाणत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६६सु०- एवं संयोगादीनां प्रदेशवृत्तित्वं निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६७सु०- उद्भूतत्वं च न जातिविशेषः, रूपत्वादिना परापरभावानुपपत्तेः । यदि हि रूपत्वं परं स्यात् तदा स्पर्शस्योद्भूतत्वं न स्यात् । यदि चोद्भूतत्वं परं भवेत् तदा सर्वमपि रूपमुद्भूतमिति चक्षुरादेरपि प्रतीतिः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८सु०- चतुर्विंशतित्वं च न सङ्ख्या, गुणानां निर्गुणत्वाङ्गीकारात् । उपचारोऽयमिति चेन्न, निमित्ताभावात् । न तावदेकार्थसमवायो निमित्तम्, द्रव्ये चतुर्विंशतित्वनियमाभावात्, प्रत्येकं रूपादिषु तत्प्रसङ्गाच्च । अपर्यायचतुर्विंशतिशब्दवाच्यत्वमिति चेन्न, शब्देऽपि चतुर्विंशतित्वाभावात् । चतुर्विंशतिपुरुषोच्चारितापर्यायशब्दवाच्यत्वमिति चेन्न, बधिरादीनां रूपादिषु सङ्ख्याव्यवहाराभावप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६९सु०- एवमन्येषामपि धर्माणामन्तर्भावो निरसनीयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७०सु०- कश्चिदाह, धर्मपदार्थोऽभावेऽन्तर्भवतीति । तदसत्, निषेधबुद्धिबोध्यत्वाभावात्, अभावेऽभावानङ्गीकारेण तद्धर्माणामभावत्वायोगाच्च । द्रव्यादिषड्लक्षणान्यतमराहित्यमभावत्वम्, न तु निषेधबुद्धिबोध्यत्वमिति चेन्न; लोकप्रतीतिमवधूय स्वकल्पनादरणे द्रव्यमेव भावः , तल्लक्षणरहितोऽभाव इत्यपि कल्पनाप्रसङ्गात् । अतस्तत्तन्निष्ठत्वादयो द्रव्यादिधर्मास्तदात्मान एवाङ्गीकार्याः । तथा चाह भावस्य स्वरूपमेवावस्थाभेदेनास्तित्वं ज्ञेयत्वमभिधेयत्वं चोच्यत इति । न च विशेषमपहाय अवस्थाभेदः शक्यनिरूपणः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७१सु०- ननु धर्मा धर्मितो भिन्ना एव । न चोक्तदोषः, नैयायिकादिभिः परमाण्वारम्भवादिभिः षडेव पदार्था इति नियमस्यानङ्गीकृतत्वात्, धर्मपदार्थस्य पृथगङ्गीकृतत्वाच्च । तथा च भिन्नधर्मसंसर्गवशात् सर्वव्यवहारोपपत्तौ न तदन्यथाऽनुपपत्त्या विशेषसिद्धिरित्यत आह


स्यांशवृत्तित्व
पदार्थेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पदार्थानियमेऽपि हि । धर्मस्य धर्मसन्तानादनवस्था(ऽऽकरो खनिर्भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पदार्थानां


दृष्टेश्च
षडेवेति


नानवस्थादोष इत्यर्थः ।</p>
नियमाभावपक्षेऽपि हि
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टत्वे कथमदोषत्वमित्यत आह


दृष्ट इति
यस्मात्


।</p>
धर्मस्य धर्मसन्तानादनवस्थाया आकरो भवेत्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  दृष्टे का साऽनवस्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आपादकेऽर्थे


दृष्टे
अयं पक्षः, तस्माद्धर्मधर्माणामाश्रयाभेदेऽवश्यमङ्गीकार्ये तत्र धर्मधर्म्यादिव्यवहारान्यथाऽनुपपत्त्या विशेषोऽङ्गीकरणीय इति योज्यम् ।


सति
खनिः


सा अनवस्थितिः का, न
आकरः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७२सु०- एतदुक्तं भवति । धर्मपदार्थं द्रव्यादिभ्यो भिन्नमभ्युपगच्छन् प्रष्टव्यः अस्तित्वादिधर्मेष्वप्यस्तित्वादिकमस्ति न वा । नेति पक्षेऽनुभवविरोधः, अस्तित्वं न ज्ञेयं नाभिधेयमिति स्वक्रियाविरोधश्च; अन्यथा द्रव्यादिष्वपि तदभावापत्तिः । आद्ये तदाश्रयतो भिन्नमभिन्नं वा । आद्ये तत्राप्यस्तित्वाद्यन्तरमित्यनवस्था स्यात् । द्वितीये त्वस्ति तावत् तत्रापि धर्मधर्म्यादिव्यवहारः, स चानुपपद्यमानो विशेषं गमयतीति । किञ्च धर्मगता धर्मा यदि आश्रयाभिन्नाः तदा किं द्रव्यादिगतास्तित्वादिधर्मैरपराद्धं येन ते द्रव्यादितो भिद्येरन्, योगक्षेमसाम्यात् । ततस्तेषामेव द्रव्याद्यभेदे सति पुनर्व्यवहारान्यथाऽनुपपत्त्या द्रव्यादिष्वेव विशेषसिद्धिः (इति) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७३सु०- नन्वस्त्येव द्रव्यादिधर्मेष्वस्तित्वादिष्वप्यस्तित्वादिकम् । तच्चाश्रयतो भिन्नमेव । न चैवं धर्मस्यानवधिकधर्मसन्तानादनवस्थादोषः, उत्पत्तिज्ञप्तिप्रतिबन्धकत्वाभावेनादोषत्वात् । यथाऽऽहुः मूलक्षयकरीं प्राहुरनवस्थां हि दूषणमि ति । यदर्थमुत्तरोत्तरानुसरणं तन्मूलमुत्पत्तिर्ज्ञप्तिर्वा । ततो भिन्ननिमित्ततयोपपद्यमानो व्यवहारो विशेषमाक्षेप्तुमलमित्यत आह


दूषणमिति यावत् ।</p>
सामान्यस्यापीति
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यद्यंशतः संयोगः स्यात् तदा अनवस्था स्यात्, ततश्च संयोगाभाव एवापद्येत, न चासौ युक्तः, तस्मान्नांशतः संयोग इति हि विपर्यये पर्यवसानं कर्तव्यम्; अनवस्थायास्तर्कत्वात्, विपर्ययापर्यवसायिनश्च तर्काभासत्वनियमात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९९सु०- अत्रांशतः संयोगो न भवतीति कोऽर्थः यद्यंशिसंयोगस्यांशसंयोगपूर्वकतानियमो नास्तीति, तर्ह्योमिति वदामः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यंशिसंयोगोंऽशवृत्तिर्न भवतीति; तन्न घटाद्यंशिसंयोगस्य तदंशवृत्तितायाः प्रत्यक्षदृष्टत्वेन विपर्ययपर्यवसानस्य बाधितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">घटसंयोगो घट एव वर्तते, किन्त्वव्याप्यवृत्तित्वात्तदंशवृत्तिरिवावभासत इति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चेत् । केयमव्याप्यवृत्तिता नाम अन्या अंशवृत्तित्वात् । स्वाभावसमानाधिकरणत्वमिति चेन्न, विरुद्धत्वात् । दृष्टत्वादविरोध इति चेन्न, किमंशभेदेन भावाभावौ दृश्येते उत घट एवेति सन्देहात् । न ह्यविरुद्धविषयत्वे सति विरुद्धविषयताऽङ्गीकर्तुमुचिता । उपाधिभेदादविरोध इति चेत्, के त उपाधयः । अंशा एवेति चेत्, त एव सन्तु तर्हि संयोगभावाभावाश्रयाः किमं(शि)शवृत्तित्वेन विरुद्धेन अङ्गीकृतेन, अंशांशिनोरभेदेनातिप्रसङ्गस्यापास्तत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२००सु०- प्रतितर्कपराहतत्वाच्चाप्रसङ्गोऽयमित्याह
 
यदीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यंशगो न संयोगः कार्येषु प्रथिमा कथम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सामान्यस्यापि सामान्यं गुणस्यापि गुणो ह्यतः । नाङ्गीकृतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि
<p class="gr-vyakhya-para">सामान्यस्य


कारणानां
गोत्वादेः,


संयोगः
सामान्यं


तद्
सत्तालक्षणम्,


अंश
गुणस्य


वृत्तिः
च रूपादेः, सङ्ख्यापृथक्तवादि


गुणः,


स्यात् तदा तदारब्धेषु
अतः


कार्येषु
अनवस्थाभयादेव,


कारणापेक्षया परिमाणोत्कर्षो न स्यादित्यर्थः ।</p>
हि नाङ्गीकृतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः कारणपरिमाणापेक्षया कार्ये परिमाणोत्कर्षस्तावत् सर्वत्र प्रचयजन्यः, द्वितूलके तथा दर्शनात्, प्रचयहीनतूलद्वयजन्यरज्जुद्रव्ये तदभावोपलम्भाच्च प्रचयश्च कारणयोः प्रशिथिलः संयोगः । प्रशिथिलता संयोगस्य केषुचिदंशेषु वृत्तिः केषुचिदवृत्तिरेव; नान्या, अनिरूपणात् ततः संयोगस्यांशवृत्तित्वाभावे प्रचयोऽसौ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७४सु०- अयमाशयः सामान्यस्यापि सामान्यं तावत्परेण नाङ्गीकृतम्, तथा गुणस्यापि गुणो नाङ्गीकृतः; तत्कस्मादिति वक्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न भवतीति कारणाभावादुत्कृष्टपरिमाणोत्पादो न स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न तावत्प्रतीत्यभावात्, सद्गोत्वं , चतुर्विंशतिगुणाः , रूपाद्रसः पृथगि ति प्रतिभासस्य दुरपह्नवत्वात् न सद्गोत्वमि त्यादि बाधकमस्ति, येन प्रतीतस्यापि परित्यागः गोत्वं न सत्तावदपरसामान्यशून्यत्वाद्विशेषवत् , गुणा न गुणवन्तोऽद्रव्यत्वात् क्रियावदि त्यादि बाधकमस्तीति चेन्न, विपक्षे बाधकाभावेनाप्रयोजकत्वात्, दृष्टान्तयोः(श्च) साध्यविकलत्वाच्च ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०१सु०- अस्त्वन्यत्र संयोगो यथातथा, प्रस्तुते परमाणौ संयोगस्यांशवृत्तित्वाभावे नातिप्रसङ्ग इति चेन्न; अन्वयव्यतिरेकाभ्यां कारणपरिमाणोत्कृष्टस्य कार्यपरिमाणस्य प्रचयाख्यांशवृत्तिसंयोगजत्वावधारणात्, कारणाभावे कार्याभावनियमात्, परमाणुसंयोगस्यांशवृत्तित्वाभावे तत्कार्ये द्व्यणुके परमाणुपरिमाणादुत्कृष्टपरिमाणं नोत्पद्येतेत्यस्यैव बाधकस्य सत्त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि गोत्वादौ सत्ता स्यात् तदा सत्तायामपि स्यात् तथा चात्माश्रयत्वमिति चेन्न, सत्तान्तरत्वोपपत्तेः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदमिष्टापादनं परमाणुतो द्व्यणुके परिमाणोत्कर्षाभावादि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च प्रतीते किमात्माश्रयता करिष्यति, अन्यथा प्रमेयत्वादीनां केवलान्वयित्वं स्यात्, आत्माश्रयभयाद्यतः प्रमेयत्वादिव्यावृत्तिः तस्यैव विपक्षत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तं च कथं स्ववृत्तिरिष्टा चेद्यथाऽन्यत्रेति गृह्यताम् । प्रमाणं शरणं वृत्तौ न भिन्नाभिन्नतेयते इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणानामपि गुणवत्त्वे द्रव्यलक्षणयोगाद् द्रव्यतापत्तिरिति चेन्न, प्रतीतिमनुरुध्य लक्षणान्तरस्य कर्तव्यत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मात्सामान्ये सामान्यं गुणे च गुणः अनवस्थाभयादेव नाङ्गीक्रियत इत्येव वक्तव्यम् । यथाऽऽह व्यक्तेरभेदस्तुल्यत्वं सङ्करोऽथानवस्थितिः । रूपहानिरसम्बन्धो जातिबाधकसङ्ग्रहः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७५सु०- न चानवच्छिन्ना सामान्यपरम्परा गुणपरम्परा चोत्पत्तिज्ञप्तिप्रतिबन्धे हेतुः । तथा यथा सा दूषणं तथा प्रकृताऽपि दूषणमेव । न चेत्साऽपि न स्यात् । इति सामान्यादेरपि सामान्याद्यङ्गीकार्यं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि कथञ्चिज्ज्ञप्तिप्रतिबन्धकत्वं तत्र व्युत्पाद्येत, तर्हि वयमप्यत्र तद् व्युत्पादयिष्याम इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७६सु०- यदि कश्चिद्वैयात्याद् ब्रूयात् अस्त्येव सामान्यस्यापि सामान्यं गुणस्यापि गुणो निर्बाधप्रतीतिसिद्धत्वात्, उत्पत्तिज्ञप्त्यप्रतिबन्धहेतोरनवस्थाया दोषत्वायोगात्, अतो नैतन्न्यायेन धर्मपरम्परा अनवस्थाभयान्निवारणीये ति; तत्राह


परमाणोरिति
स चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- परमाणोरणोर्नास्ति महत्तेत्यद्भुतं वचः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स च यदि नानवस्था क्वचिद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणुपरिमाणात्
<p class="gr-vyakhya-para">स च


अणोः
गुणस्यापि गुणः । चशब्दात्सामान्यस्यापि सामान्यं,


द्व्यणुकस्य
यदि


महत्ता
अङ्गीक्रियते, तदा ब्रूमो


परिमाणोत्कर्षो
नानवस्था क्वचिद्भवेदिति


नास्तीति  वचोऽद्भुतं
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७७सु०- अयमाशयः । एवं वदन् क्वचिदनवस्थादूषणमङ्गीकरोति न वेति वाच्यम् ॥ न चेत् दूषणान्तरमपि नाङ्गीकुर्यात्, अविशेषात् । तथा च कथायां नाधिकारी स्यात् ॥ नाद्यः, धर्मसामान्यगुणानवस्थाया अदूषणत्वे विमताया अपि दूषणत्वायोगात् । विशेषहेतोरभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७८सु०- नन्वपर्यवसितपरम्परामात्रसाम्येऽपि यत्रोत्पत्त्यादिप्रतिबन्धकत्वं तत्र दूषणत्वम्, यत्र तदभावस्तत्रादूषणत्वमिति चेत्; किमर्थमुत्पत्त्यादिप्रतिबन्धकत्वमनुसरणीयम् । अनवस्था हि तर्कविशेषः, तर्कश्चानिष्टप्रसञ्जनम्, उत्पत्त्यादिप्रतिबन्धश्च अनिष्टः प्रामाणिकपरित्यागरूपत्वात्, उत्पत्त्यादेः प्रामाणिकत्वात्; अतस्तदप्रतिबन्धे तर्कत्वायोगात् कथं दूषणत्वम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमेव दूषणत्वेऽतिप्रसङ्ग इति चेत्, किं प्रामाणिकपरित्याग एवानिष्ट उत अप्रामाणिकस्वीकारोऽपि । नाद्यः, नियामकाभावात् । द्वितीये, कथं न प्रकृतानवस्था दूषणम्, अत्यन्तभिन्नधर्मपरम्पराया अप्यप्रामाणिकत्वात् । अथाप्रामाणिकस्वीकारो न दूषणम्, तर्हि प्रामाणिकपरित्यागोऽपि न (दूषणं) स्यादिति नानवस्था क्वचिद्दूषणं भवेत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथानिष्टापत्तिहेतुरनवस्थादूषणं न पुनरनिष्टरूपेति चेन्न, अनिष्टरूपैवानवस्था दूषणम्, न त्वनिष्टापत्तिहेतुरि त्यपि वक्तुं शक्यत्वेन क्वचिदङ्गीकृताऽप्यनवस्था न दूषणं भवेत् । तस्मात् प्रामाणिकपरित्यागाप्रामाणिकपरिग्रहरूपा वा तद्धेतुर्वाऽनवच्छिन्नपरम्पराऽनवस्थेति वाच्यम् । अत एव नातिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा च धर्मपरम्पराया अप्यनवस्थात्वेनाभेद एवाङ्गीकार्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं चोक्तन्यायेन व्यवहारान्यथाऽनुपपत्त्या विशेषसिद्धिरिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७९सु०- अपि च यो धर्मधर्मिणोर्भेदं समवायं चाङ्गीकृत्याभेदं विशेषं चावजानाति तेनानवस्थातो बिभ्यता गुणसामान्ययोर्गुणसामान्यप्रतीतिरेवापलपनीया, विनैव बाधकेन भ्रान्तिर्वा वाच्या । प्रतीत्यपलापादितो वा बिभ्यतोऽनवस्था स्यादित्येकं सन्धित्सतोऽन्य(त्प्र)च्च्यवते । अभेदं विशेषं चाङ्गीकुर्वतां तु नेदं दूषणद्वयमतोऽपि तत्पक्षपातः इत्याशयवानाह


स्वव्याहतं प्रमाणविरुद्धं चेत्यर्थः । अयमाढ्योऽयं परमाढ्य इतिवदणुपरमाणुशब्दाभ्यामेव परिमाणतारतम्यावगतेस्तदभाववचनं स्वव्याहतं भवति ।</p>
अस्मत्पक्ष इति
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितन्तुकपरिमाणवद(संमृदि)समुदितावयवजन्यद्रव्यपरिमाणत्वेन द्व्यणुकपरिमाणस्य परमाणुपरिमाणादुत्कर्षस्यानुमानावगतत्वाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०२सु०- ननु यत् कारणपरिमाणजन्यमुत्कृष्टपरिमाणं तदेव प्रचयजन्यम् । त्र्यणुकपरिमाणवद् द्व्यणुकपरिमाणमपि कारणपरिमाणजन्यं न भवति, किन्तु कारणसङ्ख्याजन्यमेव । तत्कथं परमाणोः प्रचयाभावे द्व्यणुके परिमाणोत्कर्षानुत्पादापादनम् इत्यत आह
 
अणूनामिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणूनां प्रथिमापेक्षां विनैव त्र्यणुकेऽपि सः परमाणोर्महत्त्वं च विनेत्येतद्वचः कथम् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्मत्पक्षे गुणाद्याश्च तद्वन्तो हि विशेषतः अनन्यत्वान्नानवस्था</div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकानां परिमाणोत्कर्षा
<p class="gr-vyakhya-para">धर्मधर्मिणोः सविशेषाभेदवादिनां पक्ष इत्यर्थः ।


पेक्षां विनैव
गुणाद्या


सङ्ख्यामात्रेण
गुणाः सामान्यानि च ।
 
तद्वन्तो
 
गुणवन्तः सामान्यवन्ति च । तेन चतुर्विंशतिगुणाः , सद्गोत्वमि त्यादिप्रतीतिविरोधो नास्तीति शेषः ।
 
अनन्यत्वात्


त्र्यणुके स
धर्मधर्मिणोरिति शेषः । अप्रामाणिकापर्यवसितपरम्परारूपा ह्येषा । अनन्यत्वे कथं तद्वत्त्वमिति तदवस्थः प्रतीतिविरोध इत्यत उक्तं


परिमाणोत्कर्षो जायते । तथा
विशेषतो हि तद्वन्त इति


परमाणोर्महत्त्वं
। भेदसम्बन्धकार्यकारी हि विशेष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८०सु०- एवमवयवावयव्यादीनामभेदोऽत्र निरूपितः । इदानीं क्वचिद्भेदाभेदावपि भवत इति तदपवादमाह


परिमाणोत्कर्षं
भेद इति


विना
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  भेदो नाशे भवेत्तथा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा यद्यवयव्यादयोऽवयवाद्यभिन्नाः, कथं तर्हि सत्स्वेवावयवादिषु विनश्यन्तीत्यत आह


केवलसङ्ख्यया, द्व्यणुके परिमाणोत्कर्षो जायत,
भेद इति


इत्येतद्वचः कथं
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा


घटते । महद्दीर्घवद्वे ति निरस्तत्वादिति भावः
शब्दः समुच्चये अवयवादिषु सत्स्वेवावयव्यादीनां


चापि
नाशे भेदः


शब्दावितरेतरसमुच्चये </p>
अभेदश्च भवेदित्यर्थः । अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र परिमाणमात्रग्रहणे कर्तव्ये


प्रथिमेति  महत्त्वमिति
नाश


चोक्तिर्विसदृशपरिमाणत्वस्यानपेक्षाहेतोः निराकरणं स्मारयितुमिति ।</p>
इत्युपलक्षणम् । यत्र सत्स्वेवावयवेष्ववयविनोऽभावः सति गुणिनि गुणस्याभावस्तत्र भेदाभेदावित्यादि द्रष्टव्यम् । अन्यथा यत्रावयवावयव्यादीनां युगपद्विनाशः तत्र भेदाभेदावुक्तौ न स्याताम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०३सु०- अंशांशिनोरत्यन्ताभेदो भेदाभेदौ चे ति यदुक्तं तद्विशदयति
<p class="gr-vyakhya-para">१८१सु०- इदमुक्तं भवति । सत्यपि तस्मिन्नसत्त्वादित्यनेन हेतुनाऽवयव्यादीनामवयवादिभ्यो भेदमात्रं वा साध्यतेऽत्यन्तभेदो वा ॥ आद्ये सिद्धसाधनता भागासिद्धिश्च । तथा हि । सत्यप्यु(त्यु)पादाने कदाचिदुपादेयमसत्, यथा पटः । एवं सत्यपि द्रव्ये केचिद्गुणा असन्तो यथा पाकजादयः । तथा सत्यप्या(त्येवा)श्रये काश्चित् क्रिया असत्यो, यथा पटचलनादयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">जातिश्च काचित् सति जातिमत्यसती, यथा ब्राह्मण्यम् । तत्र भेदाभेदयोरङ्गीकारात् भेदसाधनं सिद्धविषयम् । गगनतद्भागयोरीश्वराद्याश्रितज्ञानादिगुणक्रियाजातिष्वभावात् भागासिद्धत्वं हेतोः इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न द्वितीयः, कालात्ययापदिष्टत्वात् । अभेदस्य प्रागुपपादितत्वादुपपादयिष्यमाणत्वाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८२सु०- स्यादेतत् । यथा भेदसाधकानां व्यपदेशभेदादीनां विशेषाश्रयेणैवान्यथासिद्धिरुक्ता, तथा सत्यपि तस्मिन्नसत्त्वस्यापि विशेषेणैव निर्वाहः क्रियताम्, किं भेदाभेदाभ्युपगमेन ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम्, विशेषस्य भेदकार्यव्यवहारमात्रनिर्वाहकत्वेन विनाशं प्रत्यनिर्वाहकत्वात्, सकलभेदकार्यकारित्वे विशेषो भेद एव न तत्प्रतिनिधिः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चानेकाश्रितस्यावयविनो द्वित्वादेश्चाश्रयेणात्यन्ताभेदे सत्याश्रयाणामपि परस्परभेदः प्रसज्यते, तत्परिहारार्थं तावदवश्यं तत्र भेदोऽङ्गीकरणीयः । न चावच्छेदकेन विना भेदाभेदभूमेः सङ्ग्रहः स्यादित्ययावदाश्रयभावित्वमेव ग्राह्यम् । तत्रापि विशेष एव सङ्करं वारयिष्यतीति तु निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च प्रमाणानुसारिणी व्यवस्था न तु स्वेच्छानुसारिणी । प्रमाणं तु भेदाभेदाववगाहत इति वक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु अनित्यद्रव्याश्रिता एकत्वादयोऽपि गुणाः किं भेदवन्तः, तेषामपि द्रव्यकार्यतया तदुत्तरक्षणभावित्वादिति । मैवम्, उक्तोत्तरत्वात् । उक्तं ह्येतत् उपादानद्रव्यं गुणवदुपादेयतया परिणमत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८३सु०- ननु भेदाभेदावेकत्र विरुद्धौ । तत्कथमयावदाश्रयभाविनामवयविगुणकर्मसामान्यानामवयवादिभिर्भेदाभेदाभ्युपगम इत्यत आह


अंशिन इति
विशेषमेवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अंशिनोंऽशैरभेदोऽयमंशेन तु भिदाभिदा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषमेव संश्रित्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा गगनादेर्यावदंशभाविनः
<p class="gr-vyakhya-para">भेदाभेदावेकत्र भवत इति सम्बन्धः । अवधारणं कालादिभेदव्यावृत्त्यर्थम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८४सु०- कथं विशेषाश्रयणे विरोधशान्तिरित्यत आह


अंशिनः स्वांशैः
विशेष इति


अत्यन्ता
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विशेषो बलवान्यतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">बलवान्


भेदः
भेदकार्यकरण इति शेषः । ततो


तथा पटादेः
विशेषं समाश्रित्य


अंशिनः
एकत्र भेदाभैदौ भवत इत्यन्वयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । भेदो हि विरोधशान्तिहेतुः । तथा हि । क्वचिदाश्रयभेदो यथा मधुराया• देवदत्तसद्भावः, स्रुघ्ने तदभावः । क्वचित्कालभेदो यथा मधुरायामेव देवदत्तस्य भावाभावौ । क्वचित्प्रतियोगिभेदो यथा गवयो गोघटाभ्यां सदृशो विसदृशश्चेति । भेदप्रतिनिधिश्च विशेष इत्युक्तम्, अतः कथमसौ भेदाभेदावेकदैवैकत्रैव नावस्थापयेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८५सु०- एवं तर्ह्यतिप्रसङ्गः, सर्वत्र विशेषमाश्रित्य विरोधस्योत्सादयितुं शक्यत्वादि त्यत आह


अपि सर्वैः
दृष्टीति


अंशैः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टिप्रमाणतश्चैव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टिश्च तत्प्रमाणं च । प्रमाणभूता दृष्टिरित्यर्थः । ततो भेदाभेदौ न विरुद्धाविति  सम्बन्धः । चशब्दो विशेषेण सह दृष्टेः समुच्चये । न स्वेच्छामात्रेण भेदाभेदावित्युपेत्य विशेषेण विरोधाभावोऽभिधीयते येनातिप्रसङ्गः स्यादिति एवशब्दः । उक्तं तावदवयवावयव्याद्यभेदग्राहिणी दृष्टिरस्ति, सम्बद्धवस्तुबुद्धितो  विलक्षणतयाऽनुव्यवसायात्; अस्ति च भेदग्राहिणी, सत्यपि तस्मिन्नसत्त्वादिति हेतुजनिता दृष्टिरिति । न चैते बाध्यबाधके, अन्यतराननुवृत्तिप्रसङ्गात् । नापि प्रतिपक्षभूते, प्रतिपत्तॄणामुभयोदासीनतापत्तेः । न चैवम्, अतो द्वयोरपि प्रामाण्यमेषितव्यम् । प्रमाणतश्च भेदाभेदयोरवगतयोर्न विरोधः । तदिदमुक्तं


अत्यन्ताभेदः ।
प्रमाणत इति


एकैक ांशेन तु भिदाभिदा
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८६सु०- ननु भ(व)वेतां भेदाभेदावेकत्रैवैकदेव प्रमितौ, तथाऽपि कथं विरोधशान्तिरित्यत आह


अयम्
विरोध इति


इत्युत्तरवाक्येन सम्बध्यते ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतदयुक्तम् । सर्वतन्तुभावेऽपि कदाचित्पटस्याभावात्, खण्डिते भेदाभेदस्वीकारात्; अत एकेनेव सर्वैरपि तन्तुभिः पटस्य भेदाभेदावेवोचितौ । तथा चोक्तं ब्रह्मतर्के,</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विरोधो दर्शने कथम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तन्तुभ्योऽन्यः पटः साक्षात्कस्य दृष्टिपथं गतः । अनन्यश्चेत् तन्तुभावे पटाभावः कुतो भवेदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सह
<p class="gr-vyakhya-para">उच्यते । व्यतिषङ्गविशिष्टा हि तन्तवोऽवगम्यन्ते, न च तद्भावे कदाऽपि पटाभावः; तस्माद्व्यतिषङ्गविशेषविशिष्टैः सर्वतन्तुभिः पटस्यात्यन्ताभेद एव । अविवक्षितव्यतिषङ्गैः सर्वतन्तुभिस्तु भेदाभेदावेवे ति न कश्चिद्विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्हि व्यतिषक्ततन्तुव्यतिरेकेण पटाभावे परमाणुपुञ्जवादापत्तिरिति । मैवम् । यथा हि गुणानां द्रव्याभेदे(ऽपि) न द्रव्यं निर्गुणम्, यथा च परेषां सामान्यादावतिरिक्तसत्ताभावे(ऽपि) नासत्त्वम्; तथा व्यतिषक्ततन्तव एव पटस्तथाऽपि न पटाभावः, किन्तु सन्ति व्यतिषक्तास्तन्तवः पटश्च । स च तेभ्यो न भिद्यत इति । कथमेतदिति चेत्, विशेषशक्त्यैवेति ब्रूमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०४सु०- ननु व्यतिषक्तसर्वतन्तुभ्योऽपि पटस्य भेदोऽङ्गीकार्यः, तन्तुव्यतिषङ्गानन्तरं पटस्य जायमानत्वात् । कथं चैकैकतन्तुनाऽभेदः एकैकत्र पटबुद्ध्यभावादित्यत आह


सर्वेति ।</p>
दर्शने
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वप्रत्यक्षविषयः कथमेव ह्यपोद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तः


अयमर्थः सर्वप्रत्यक्षविषयो
सति


यस्मात् तस्मात्
कथं विरोधो


कथमेवापोद्यते </p>
वक्तुं शक्यते सहदृष्टौ विरुद्धौ चेति विप्रतिषिद्धमिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । अस्ति तावद्व्यतिषक्तसर्वतन्तूनां पटस्य चाभेदे प्रत्यक्षम्, तत्प्रतीतेः सम्बद्धवस्तुद्वयप्रतीतिवैलक्षण्यस्य साक्षिसिद्धत्वात् । न च भेदे प्रमाण</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदेव विवृणोति
<p class="gr-vyakhya-para">मस्ति, येन सोऽपि स्वीकरिष्यते । जायतां नाम तन्तुव्यतिषङ्गानन्तरं पटस्तथाऽपि न विवक्षितार्थहानिः; न हि तन्तुव्यतिषङ्गं पटमाचक्ष्महे, किन्तु व्यतिषङ्गे सति यत्तन्तूनां विशिष्टं रूपम् न चैकैकतन्तुपरित्यागे सर्वतन्तवो नाम सन्ति, अतस्तत्राप्य</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्त्येवाभेदप्रतीतिः । एकैकत्र पटबुद्ध्यभावस्तु भेदमाक्षिपति, न तु प्रत्यक्षसिद्धमभेदमपवदतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०५सु०- अथापि स्यात् । अवयव्यादीनामवयवादिभिरभेदो नोपपद्यते, एको ह्यवयव्यनेके चावयवाः; तदभेदेऽवयवानामप्यभेदोऽवयविनो वा भेदः प्रसज्येत । तथा गुणाश्च केचिदनेकाश्रिताः, एकैव हि संयोगव्यक्तिर्द्वयोर्द्वयोर्वर्तते; तथा विभागव्यक्तिरपि । सङ्ख्या च द्विविधा, एकत्वानेकत्वभेदात्; तत्रैकत्वस्यैकद्रव्यगतत्वेऽपि द्वित्वादिकमनेकाश्रितम् । एवं पृथक्तवमपि द्विविधम्, एकपृथक्तवमनेकपृथक्तवं च; तत्रैकपृथक्तवस्यैकद्रव्यवृत्तित्वेऽपि द्विपृथक्तवादिकमने(कद्रव्याश्रि)काश्रितमेव । एवञ्च गुणानां गुणिनैक्ये संयोगाद्याश्रयानेकद्रव्याभेदो वा संयोगादिभेदो वाऽऽपद्येत ॥ सामान्यं चैकमनेकाश्रितम्, तस्य व्यक्त्यभेदे व्यक्तनामप्यभेदः सामान्यस्य वा भेदः प्रसज्येत  इत्यतः संयोगविभागपृथक्तवानां तावदनेकाश्रितत्वं नास्तीत्याह


संयोगश्चेति
विरोधो हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- संयोगश्च विभागश्च भेदश्चैव पृथक् पृथक्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विरोधो ह्यविरोधश्च यतो दर्शनमानकौ । ततो दृष्टे विरोधस्तु सदि्भरापाद्यते कथम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भेद
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वत्र परस्परपरिहारेणैव सत्त्वदर्शनं सहानवस्थानलक्षणविरोधे प्रमाणम्, क्वचित्सहदर्शनं चाविरोधे, अन्यस्यानिरूपणात् । अतः सहदृष्टे भेदाभेदलक्षणे वस्तुद्वये
 
विरोधः कथम्
 
उच्येत । सहदर्शने ह्यविरोधः स्यात्, पुनर्विरोधकथने व्याघातानिवारणादिति ।


इति पृथक्तवमुच्यते ।
हि


चशब्दा
शब्देन शीतोष्णादौ रूपरसादौ च विरोधाविरोधयोर्दर्शनैकप्रमाणत्वं निदर्शयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तु


इतरेतरयोगे
शब्दस्य


। पृथक्पृथगेव
दृष्टे तु


एकैकद्रव्याश्रिता एवेत्यर्थः ततश्चैकेन गुणेनाभिन्नत्वे द्रव्ययोरप्यभेदः  स्यादित्यतिप्रसङ्गस्यापादकासिद्धिः, अनेकद्रव्याभिन्नत्वे गुणस्यापि भेदः स्यादित्यस्येष्टापत्तिर्दूषणमित्युक्तं भवति ।</p>
इति सम्बन्धः
<p class="gr-vyakhya-para">२०६सु०- ननु घटपटसंयोगविभागभेदा घटपटसम्बन्धितयाऽनुभूयन्ते, तत्कथमेकैकाश्रिताः, तथात्वे चैकैकस्मिन्नेव संयुक्तादिप्रत्ययप्रसङ्गः; इत्यत आह


अन्योन्येति
सदि्भः


</p>
विद्वदि्भरित्युपहासः वैशेषिकादयो हि संयोगविभागशब्दात्मविशेषगुणानां तत्रैव तदैव भावाभावावुपेत्य सहदर्शनाद्विरोधो नास्तीति वदन्तः पुनरत्र सहदर्शनेऽपि विरोधमुद्भावयन्तः स्वव्याहतभाषिणः स्वोक्तविस्मरणशीलाः स्वदृष्टिपक्षपातिनः कथं सन्तः स्युः सर्वत्रासहदृष्टयोर्यदि कश्चिदाग्रहमात्रेण सहावस्थानं मन्यते तं प्रत्येव विरोधोद्भावनं क्रियते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्योन्यप्रतियोगेन ह्युभयोरपि दृश्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतियोगः = प्रतियोगित्वम् अन्योन्यस्य प्रतियोगः = अन्योन्यप्रतियोगः । यत्संयोगादिः


उभयोरपि दृश्यते तदन्योन्यप्रतियोगेन हि
नान्यथेति


निमित्तेन अत्र
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८७सु०- धर्मधर्मिणोर्भेदाभेदौ क्वचिदिति सङ्क्षेपेणोक्तम्, तत्किं सर्वेष्वपि द्रव्येषूत केषुचिदेवेत्यपेक्षायामाह


उभयोरपि
अभिन्न इति


इत्यनेकोपलक्षणम्, भेदस्य बहुसम्बन्धितयाऽपि प्रतीतेः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । घटप्रतियोगिकः संयोगादिः पटेऽस्ति, तथा पटप्रतियोगिको घटेऽस्ति । तस्मादुभयसम्बन्धितया प्रतिभासोऽतिप्रसङ्गाभावश्च युज्यत इति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभिन्नो भगवान् स्वेन तदन्येन विभेदवान्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">२०७सु०- स्यादेतद्यदि संयोगादीनामेकैकवृत्तित्वे प्रमाणं स्यात्, तदेव नास्तीत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">भगवान्


अन्योन्येति
इति चेतनामात्रोपलक्षणम् ।


। पृथक् पृथगेवे त्यनुवर्तते ।
स्वेन


अन्योन्यप्रतियोगेन
स्वावयवगुणक्रियादिभिः ।


हेतुना
तदन्येन


संयोगादिकमुभयोरपि पृथक् पृथगेव हि दृश्यते ।</p>
प्रकृतिजीवजडात्मना प्रपञ्चेनेत्येवं व्यवस्थितावेव भेदाभेदौ त्वेकविषयावित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । पटो, घटेन संयुक्तो, घटाद्विभक्तो, घटादि्भन्न, इति पटधर्मः संयोगादिः, घटप्रतियोगिकतया प्रतीयते । यश्च यत्प्रतियोगिको नासौ तद्धर्मः, यथा स्थविरप्रतियोगिकमपरत्वं न स्थविरधर्मः । तस्मान्नायं संयोगादिर्घटधर्मः । एवं घटधर्मः संयोगादिः पटप्रतियोगितयोपलभ्यमानो पटधर्मो भवितुमर्हति । तथा च पृथक् पृथगेव संयोगादिरनेकधर्मोऽवगम्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(?)यावद्द्रव्यभाविधर्मैः भेदाभेदौ कुतो न स्यातामित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">२०८सु०- नन्वस्तु संयोगविभागयोरियं गतिः, न तु पृथक्तवे । यद्धि घटात्पटः पृथक् , पटाच्च घटः पृथगि त्यन्योन्यप्रतियोगिकतया प्रतीयते, तदेकपृथक्तवं पृथक् पृथगेवाभ्युपगम्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्तु भिन्नाविमौ , भिन्ना इमे इति प्रतीयते तदनेकपृथक्तवमनेकाश्रितमेव, प्रतियोग्यनिरूप्यस्यैकाश्रित(श्रय)त्वे मानाभावादि  त्यत आह


भिन्ना इति
नित्या इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भिन्ना इति तु भेदानां समुदायो हि दृश्यते । यथैव च पदार्थानाम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्या धर्मास्तदीयास्तु सर्वेऽस्मान्नैव भेदिनः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इमे
<p class="gr-vyakhya-para">तु


भिन्ना इति
शब्दोऽवधारणे ।


आदिप्रतीतौ
अस्मात्


भेदानां समुदायः
कारणात् ।


अनेकत्वं
अस्मात्


हि दृश्यते
भगवतः द्वित्वादिसङ्ख्याव्यतिरिक्ता इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८८सु०- क्व तर्हि भेदाभेदावित्यत आह


कथम् ।
सामस्त्येति


यथैव च पदार्थानाम् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यथा हि शुक्ला इमे पटा इत्यादिप्रतीतावनेके पटा अनेकानि च तद्विशेषणानि शौक्ल्यान्यवभासन्ते, तथा भिन्ना इमे इत्यादिप्रतीतावप्यनेके पदार्था अनेके च भेदाः प्रकाशन्ते इत्यभ्युपगन्तव्यम् । न च विशेषप्रमाणमस्ति, येनात्रान्यो विधिर्भविष्यतीति । एतेन संयुक्ताविमावि त्यादिप्रतीतिरपि व्याख्याता वेदितव्या ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सामस्त्योच्छेदिनोऽन्यत्र धर्मा उभयरूपिणः भावे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">२०९सु०- ननु अनयोर्भेदः , अमीषां भेदः इति प्रतीतावनेकाश्रितं पृथक्तवमुपलभ्यते, तत्कथमेतदिति चेत्; किमत्रानेकस्य धर्मितयाऽवभासं प्रमाणयसि, उत धर्मस्यैकत्वावभासम्, उतोभयावभासम् । पक्षत्रयेऽप्युत्तरमाह
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यत्र


अनयोरिति
परमेश्वरात् । जडे वस्तुनी ति यावत् । सत्येव धर्मिणि


।</p>
सामस्त्येनोच्छेद
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-    अनयोर्भेद इत्यपि । इतोऽमुष्यामुतोऽमुष्य भेदो दृष्टो द्विधर्मिकः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्यामपि प्रतीतौ


इतो
वन्तो ये


घटात्
धर्माः ते उभयरूपिणः


अमुष्य
भिन्नाभिन्ना इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अभिभवव्यावृत्त्यर्थं


पटस्य
सामस्त्ये


अमुतः
त्युक्तम् । यद्वा


पटात्
सामस्त्ये


अमुष्य
द्रव्यस्याविकलत्वे नाशाभावेऽपि


घटस्य
ये उच्छेदिन


भेद
इति व्याख्येयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किं स्वसद्भाववेलायामभेदिनोऽसद्भाववेलायां भेदिन इत्येवं कालभेदेन भेदाभेदावित्यत उक्तं


इत्येवं
भाव इति


द्विधर्मिको भेदो दृष्टः
स्वसद्भावदशायामेवोभयरूपका इत्यर्थः, विनष्टस्यासत्त्वेन भेदचिन्तानवकाशात्, प्रागत्यन्ताभेदे विनाशासम्भवाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतो भिन्नाभिन्ना इत्यत आह


तथा चानेकस्य धर्मित्वेऽपि धर्मस्यैकत्वावभासासम्मतेर्नानेनाभिमतार्थसिद्धिरित्युक्तं भवति । अनेनैव अनयोः संयोग इत्यादिप्रतीतिरपि व्याख्याता द्रष्टव्या ।</p>
त एवेति
<p class="gr-vyakhya-para">२१०सु०- ननु वचनलिङ्गा हि वक्तुरभिप्रायाः । भेद इति चैकवचनं प्रयुज्यते । तेन अनुमीयतेऽस्यां प्रतीतावेक एव भेदो द्विधर्मिको दृष्ट इति । तस्मादन्योन्यप्रतियोगिकानेकधर्मिकानेकभेदविषायत्वं प्रतीतेर्न वक्तुं शक्यमि त्यत आह
 
तत्रेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्रैकवचनं यत्तद्विप्राणां भोजनं यथा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- त एव चोच्छेदात्तदन्ये च समस्तशः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षबलेन,


अनयोर्भेद इत्यादिवाक्ये, भेदद्वये वा ।
त एव


भोजनम्
धर्मिस्वरूपभूता एव,


इत्येकवचनम्,
उच्छेदात्


यथा
सत्येव धर्मिण्यसत्त्वाद्धेतोः,


तथेत्यर्थः एतेन एकवचनेन प्रतीतेरेकार्थविषयत्वानुमानेऽनैकान्तिकत्वं समुदायविषयत्वेनान्यथासिद्धिश्चेत्युक्तं भवति । अवयविनस्त्वेकत्वेऽपि न कश्चिद्दोषः, आकाशस्य स्वावयवैरभेदवदवयवानामप्यभेदस्य अङ्गीकृतत्वात् । पटस्य च यादृशेन तन्तुसमुदायेनात्यन्ताभेदोऽभिहितः स एक एव । व्यतिषाक्तानां तन्तूनां विशिष्टाकारो ह्यसौ ।</p>
तदन्ये चशब्दौ
<p class="gr-vyakhya-para">स चागन्तुकत्वात् तन्तुभ्यो भिन्नाभिन्न एव । एकैकेन तन्तुना सर्वैश्चाभेदेऽपि भेदस्यापि विद्यमानत्वान्नान्योन्याभेदप्रसक्तिरिति स्वयमेवोह्यतामिति नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२११सु०- नन्वेवं तर्हि संयोगादेरप्येकैकाश्रितत्वं न वक्तव्यम्, अयावद्द्रव्यभावित्वेन भेदाभेदाभ्यामेवोक्ताक्षेपसमाधानादिति । सत्यम् । तथाऽपि वस्तुस्थितिरियमुक्तेत्यदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१२सु०- अपि चाजसंयोगे नायं समाधिः सम्भवति । स एव नास्ति प्रमाणाभावादिति चेन्न, परमाणोः आकाशादिसंयोगाङ्गीकारात् । सोऽपि परमाणुकर्मज इति चेन्न, प्रागसंयोगप्रसङ्गात् । अंशभेदान्नेति चेन्न, स्वाभाविकस्यानभ्युपगमात्, औपाधिकस्य च निराकरिष्यमाणत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१३सु०- किञ्चाकाशमीश्वरेण संयुज्यते द्रव्यत्वाद्घटवत् । न च मूर्तत्वमुपाधिर्विशेषणवैयर्थ्यात् । परिच्छिन्नपरिमाणवत्त्वं हि मूर्तत्वम्; तत्र परिमाणवत्त्वेनैवालम्, परिच्छिन्नत्वविशेषणं तु व्यर्थमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आकाशमीश्वरेण न संयुज्यते अमूर्तत्वाद्रूपवदिति चेन्न, अद्रव्यत्वस्योपाधित्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१४सु०- इदानीं सामान्यस्यैकैकाश्रितत्वमाह


नरत्वादिकमिति
मिथः समुच्चयार्थौ ।


।</p>
समस्तश
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नरत्वादिकमप्येवं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं


संयोगादिवदेकैकवृत्तीत्यर्थः सामान्यमपी ति वक्तव्ये ब्राह्मणत्वादेरयावद्द्रव्यभावित्वेनापि तत्र परिहारः सम्भवतीति ज्ञापयितुं
इत्ययावद्द्रव्यभाविविवक्षयोक्तम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८९सु०- यदुक्तं यावदवयवभाविनोऽवयविनोऽवयवैरत्यन्ताभेदः, अयावदवयवभाविनस्तु भेदाभेदाविति, तेनान्यदपि चोद्यं परिहृतमित्याह


नरत्वादिकम्
अंशांशिनोरिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अंशांशिनोरभेदेन त्वंशसंयोग एव हि । अंशिनो नानवस्थाऽतो यद्यप्यंशेष्वविश्रमः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सर्वदिक्ष्वपि सम्बन्धादि ति यदंशतः संयोग इत्युक्तं तदयुक्तम्, अनवस्थापत्तेः । घटसंयोगो हि घटांशसंयोगपूर्वकः, सोऽपि तदंशसंयोगपूर्वकः । न चेयं निरंशे परम्परा विश्राम्यतीति वाच्यम्, अंशपरम्पराया अविश्रमस्याप्यङ्गीकृतत्वात् । अतः पूर्वपूर्वसंयोगानुत्पत्तावुत्तरोत्तरानुत्पत्तिप्रसङ्गादंशतः संयोग इति नियमो नोपपद्यत इति । तदिदमसङ्गतम् । यद्यप्यंशत एव संयोगो यद्यपि चांशेष्वंशपरम्पराया अविश्रमः; तथाऽपि


इत्युक्तम् । उपपादनं च नैकप्रकारमिति योगविभागः ।</p>
अंशांशिनोरभेदेनैवांशसंयोग एव हि
<p class="gr-vyakhya-para">कुतो नरत्वादिकं प्रतिव्यक्ति भिन्नमित्यत आह


तत्तदिति
यस्मात्


।</p>
अंशिनः संयोगः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तत्तद्धर्मतयेयते</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">यथा हि नरेषूपलभ्यमानेषु तदीयं रूपादिकं प्रतिनियतमुपलभ्यते तथा नरत्वादिकमपि
अतो नानवस्थेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९०सु०- अयमभिसन्धिः । स्यादियमनवस्था यदि सर्वत्रांशत एव संयोग इति वदतामस्माकमंशिनः संयोगः अंशसंयोगेनैव जायत इत्यभिप्रायः स्यात् । न चैवम्, किन्तु यो यस्य अंशिनः संयोगः स तदंशे वर्तते, निरंशस्य तु संयोगः क्व नाम वर्तताम् । अतः परमाण्वोः संयोगे सति तद्वृत्त्यर्थमंशोऽङ्गीकरणीय इति । न ह्येवं सति  काचिदनवस्थाऽस्ति, अनवस्थितकार्यकारणभूतासिद्धसंयोगपरम्पराश्रयणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतावत्तु भवेत् । घटसंयोगो घटांशवृत्तिरित्यप्ययुक्तम्, अतिप्रसङ्गात् । तथा सति हि पटवृत्तिरपि घटसंयोगः स्यात्, प्रमाणविरोधाच्च । घटसंयोगो घटवृत्तिस्तद्गुणत्वात् तद्रूपवदिति, घटांशवृत्तिः संयोगो न घटसंयोगः तदन्यवृत्तित्वात् पटसंयोगवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदप्यनवकाशम्, अंशांशिनोरभेदस्य साधितत्वात् । अतिप्रसङ्गो हि तदा स्याद्यदि पटवद्घटांशोऽपि घटादत्यन्तभिन्नः स्यात्, अभेदे तु क्वातिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुमानस्याप्याद्यस्य सिद्धसाधनता, अंशवृत्तेरेव घटवृत्तित्वात्, अंशावृत्तित्वे सति घटवृत्तित्वसाधने दृष्टान्तः साध्यविकलः स्यात् । द्वितीयस्तु हेतुः स्वरूपासिद्धोऽन्यथासिद्धो वेति । यदि घटसंयोगो घटांशे वर्तते तर्हि घटांशसंयोगः क्व वर्तत इति चेत्, अनेन (एव) न्यायेन तदंशे सोऽपि तदंश इति ब्रूमः । न चैवमनवस्था, सर्वेऽप्यंशिसंयोगास्तत्तदंशवृत्तय इत्यत्रेतरेतरापेक्षाया अभावात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि परमाणुवृत्तिरपि संयोगो घटसंयोगः स्यादिति चेत् । को नेत्याहेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९१ सु०- अंशसंयोग एव ह्यंशिनः संयोगः, अतो नानवस्थे त्युक्तमनवस्थापरिहारं विवृणोति


तत्तत्
एकस्मिन्निति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकस्मिञ्जात एवान्यः संयोगो जायते यदि । अनवस्था तदैव स्यात्संयोगैक्ये भवेत्क्व सा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अवयवपरम्पराया अविश्रममभ्युपगम्य


नियत
एकैकस्मिन्


धर्मतया
अवयवसंयोगे जात


एव
एवान्यः


ईयते
अवयव


दृश्यते, इति प्रत्यक्षमुक्तम् ।</p>
संयोगः
<p class="gr-vyakhya-para">१५० असु०- यद्वा योऽनेकाश्रितो धर्मो नासावेकैकप्रतीतौ प्रतीयते, यथा द्वित्वादि; प्रतीयते च नरत्वादिकमेकैकप्रतीतावतो नानुगतमि त्यनुमानमनेन सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१सु०- किञ्च नरत्वादिकं नानेकानुवृत्तं धर्मत्वाद्रूपादिवत् अस्याभासोद्धारं करोति


नेति
जायत इति


।</p>
यदि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न सर्वधर्म एकोऽस्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वधर्मः


।अनेकवृत्तिधर्मः । तेन धर्मत्वं न भग्नव्याप्तिकमिति शेषः । पक्षधर्मता तु स्फुटैवेति ।</p>
अङ्गीकुर्मः
<p class="gr-vyakhya-para">१५२सु०- नन्वनेकत्वसङ्ख्या तावदनेकाश्रिता, एकैकस्मिन्द्वित्वादेः शङ्कितुमप्यशक्यत्वात् । न हि द्वित्वादिकमेकैकप्रतीतौ प्रतीयते, न च प्रतियोगिनिरूप्यम्, धर्मितयैवानेकेषामनुभवात् । अतो धर्मत्वहेतोस्तत्रानैकान्त्यमि त्यत आह


समुदायस्त्विति </p>
तदैव अनवस्था स्यात् संयोगैक्ये
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- समुदायस्तु भिन्नगः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदायः


अनेकत्वं
अवयविसंयोगः क्रियातो जातः तदवयवे वर्तते, अवयववृत्तेः संयोगादपरोऽवयविनः संयोगो नास्ती ति वादे तु,


भिन्नगः
क्व सा


अनेकाश्रितः ।</p>
अनवस्थेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यमनेकत्वसङ्ख्याऽनेकाश्रिता, तथाऽपि तदन्यत्वेन हेतुविशेषणाददोष इति भावः सा चापोक्षाबुद्धिजन्यत्वादयावद्द्रव्यभाविनी भिन्नाभिन्नेति नाश्रययोरभेदापत्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२सु०- एतेनैतदपि निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५३सु०- प्राभाकरास्त्वाहुः सादृश्यं तावदेकमनेकानुगतं, तत्र धर्मत्वहेतोर्व्यभिचारः ॥ न च वाच्यं सामान्यमेव सादृश्यमतः पक्षे व्यभिचारचोदनेयमनुपपन्नेति, जातिसङ्करप्रसङ्गात् अस्ति हि कयोश्चिदश्वरासभव्यक्त्योः सादृश्यं; तत्र यदि सादृश्यमश्वत्वात्परं तदा सर्वेषामप्यश्वानां रासभसादृश्यं स्यात्, यदि चापरं तदा रासभव्यक्तावप्यश्वत्वं स्यात् । एवं रासभत्वेऽपि वाच्यम् ॥ सादृश्यमश्वरासभवृत्ति ब्रूमः, किन्तु तदवयववृत्ति, द्रव्यगुणावयवकर्मवृत्तीनि सामान्यान्येव हि सादृश्यनामान्यभ्युपगच्छामोऽतो जातिसङ्करदोष इति चेन्न; गौर्गवयेन सदृशी त्यादिव्यवहाराणाममुख्यत्वप्रसङ्गात् । न च सामान्यं प्रतियोगिनिरूप्यम्, तन्निरूप्यं च सादृश्यमि ति स्फुटोऽनयोर्भेद इति अत आह
<p class="gr-vyakhya-para">यदाहुः,  संयोगस्त्रिविधोऽन्यतरकर्मजोभयकर्मजसंयोगजभेदात् । तत्रान्यतरकर्मजो यः क्रियावता निष्क्रियस्य, यथा स्थाणोः श्येनेन । उभयकर्मजस्तु विरुद्धदिक्क्रिययोः सन्निपातो, यथा मल्लयोः । संयोगजस्तु संयोगः कारणाकारणसंयोगात् कार्याकार्यसंयोगो, यथा हस्ततरुसंयोगात् कायतरुसंयोग इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न हि हस्ततरुसंयोगातिरिक्तः कायतरुसंयोगोऽस्ति येनासौ तज्जन्यः स्यात्, प्रमाणाभावात् । किन्तु हस्तकर्मणा जनितो हस्तवृत्तिः संयोग एव हस्तकाययोरभेदात् कायसंयोगो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत एव हस्तस्याशुचिसंयोगे कायक्षालनादिविधयोऽप्युपपद्यन्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९३सु०- अत एव विभागजोऽपि विभागो निरस्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्विविधं हि तमाचक्षते, कारणाकारणविभागात् करणविभागाच्चेति । तत्राद्यो यथा हस्ततरुविभागात् कायतरुविभागः । द्वितीयो यथा द्वितन्तुकावयवे तन्तौ कर्मोत्पन्नं तस्य तन्त्वन्तराद्विभागं करोति । विभागात्तन्त्वोः संयोगो नश्यति । ततो द्वितन्तुकविनाशः । तत इदानीं तन्त्वोर्वर्तमानो विभागः सक्रियस्यावयवस्य द्वितन्तुकसंयुक्ताकाशादिदेशाद्विभागं करोती ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४सु०- तत्राद्यस्तावदनुपपन्नः, हस्ततरुविभागातिरिक्तस्य कायतरुविभागस्यानुपलम्भात् । हस्तकर्मणा जनितो हि विभागो हस्तकाययोरभेदाद्धस्तकायगुणो भवति । अत एव विवादाध्यासितो विभागो कर्मासमवायिकारणकः कर्मैकार्थासमवेतत्वात् शब्दवदित्यसिद्धतया निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९५सु०- द्वितीयस्त्वनुपपन्नतरः, तन्तुकर्मणैव तन्तोस्तन्त्वन्तरादाकाशादिदेशाच्च विभागोत्पत्त्युपपत्तौ क्रमकल्पनानुपपत्तेः । अन्यथाङ्गुलिकर्मणाङ्गुलेरङ्गुल्यन्तरादेव विभागो भवति आकाशादिदेशात्तु विभागादेवेति स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वङ्गुलिकर्म अङ्गुलिविभागमाकाशादिविभागं च करोति, तयोर्विभागयोरविरुद्धत्वात्; तन्तुकर्म तु तन्त्वन्तरविभागमाकाशादिविभागं () न कर्तुमर्हति, तयोर्विभागयोः द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधित्वाविरोधित्वरूपविरोधात् । न ह्यविरुद्धात्कारणाद्विरुद्धकार्योत्पत्तिः सम्भवतीति । मैवम् । एकस्मादेव कर्मणः संयोगविभागजननाभ्युपगमात्, तन्तुकर्मणा द्रव्यारम्भकानारम्भकतन्त्वराकाशसंयोगजन्माङ्गीकाराच्च अन्यथा कारणाकारणसंयोगजसंयोगवत् कारणमात्रसंयोगजोऽपि संयोगः स्वीकार्यः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९६सु०- ननु संयोगस्य न स्वरूपतो विरोधोऽस्ति, यतो द्रव्यानारम्भकद्रव्यसमवेत एव संयोगो द्रव्यानारम्भकः । द्रव्यानारम्भकं च द्रव्यं सप्तविधम् । आरब्धद्रव्यम्, अन्त्यावयवि, स्पर्शरहितं, विनश्यदवस्थं, विनश्यदवस्थसंयोगं, निष्फलारम्भं विजातीयं चेति । ततः कर्मणैव संयोगद्वयजन्मोपपत्तिरिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि विभागयोरपि को विरोधः, द्रव्यारम्भानारम्भप्रयुक्तत्वाद्विरोधप्रतीतेः । तन्तुद्वयविभागजनकं तन्तुकर्म न तन्त्वाकाशविभागजनकं द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधिविभागजनककर्मत्वात् द्रव्यान्तरारम्भकसंयोगविरोधिविभागजनककर्मवत् इत्याभाससमानयोगक्षेमम् । तन्तुकर्म न तन्त्वन्तरविभागजनकं कर्मत्वात् सम्प्रतिपन्नकर्मवदित्यपि प्रयोगसम्भवात् । तत्र प्रमाणबाध इति चेत्, सममन्यत्रापि; विभागद्वययौगपद्यानुभवात्, तन्तुकर्म आकाशविभागजनकं कर्मत्वादिति प्रतिपक्षश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आकाशविभागे विभागेन कर्तव्ये कर्मणो निमित्तत्वाभ्युपगमात्सिद्धसाधनमिति चेन्न, जनकशब्दस्यासमवाय्यर्थ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९७सु०- एतेन विमतं कर्म द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधितदविरोधिविभागजनकं</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भवति कर्मत्वादि ति निरस्तम्, विमतं कर्म द्रव्यारम्भकानारम्भकसंयोगारम्भकं न भवति कर्मत्वात् श्येनकर्मवदि त्याभासतुल्यत्वात्, सत्प्रतिपक्षत्वाच्च । यदाकाशविभागजनकं कर्म न तद्द्रव्यारम्भकसंयोगविरोधिविभागजनकं यथाङ्गुलिकर्मेति व्याप्तेस्तन्तुकर्मणो गगनविभागजनकत्वे तन्त्वन्तरविभागजनकत्वं स्यादिति चेन्न, यद्यत्प्रदेशविभागजनकं न भवति न तत्तत्प्रदेशस्थद्रव्यविभागजनकमिति व्याप्तेराकाशदेशविभागाजनकत्वे तन्त्वन्तरादपि विभागजनकं न स्यादिति प्रतिप्रसङ्गसम्भवात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च तन्तोराकाशविभागो यदि विभागजो न तु कर्मजः तदा सकर्मकस्येवाकर्मकस्यापि कुतो स्यात्, विभागस्योभयत्रापि साम्यात् । उत्तरविभागे कर्म निमित्तकारणमित्यतो नेति चेन्न । आद्यविभागजननेनैवोपक्षीणस्य कारणत्वानवधारणात् । अवधारणे वाऽसमवायित्वस्य अनिवारणात् अन्यथा तल्लक्षणस्यातिव्याप्तेरित्यलं विस्तरेण ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९८सु०- एवं छलत्वेनानवस्थाप्रसङ्गं निराकृत्य प्रकारान्तरेण निराकरोति


एतादृशं चेति
अंश इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एतादृशं च सादृश्यं पदार्थेषु पृथक् पृथक्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अंशे संयोगदृष्टेश्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवतु सादृश्यं सामान्यतो भिन्नं तथाऽपि
<p class="gr-vyakhya-para">अंशि


तत्पदार्थेषु पृथक् पृथक्
संयोग


एवेति न तेन धर्मत्वहेतोर्व्यभिचारः ।
स्यांशवृत्तित्व


एतादृशम्
दृष्टेश्च


इति तत्रोक्तहेत्वतिदेशः । न हि सादृश्यस्यानेकवृत्तित्वे प्रमाणमस्ति, सदृशाविमावि त्यादेः शुक्लाविमावि त्यादिवदुपपत्तेः, अनयोः सादृश्यमि त्यादेश्च अस्य अनेन सादृश्यम् , अस्य अनेन सादृश्यमि त्युपपत्तेः । एकवचनस्य (च) विप्राणां भोजनमि त्यादिवदुपपन्नत्वात्, प्रतियोगिनो धर्मित्वासम्भवाच्च । एकाश्रितत्वेऽपि प्रतियोगिनिरूप्यत्वेनैकैकप्रतीतावपि अप्रतीतिसम्भवाच्चेति ।</p>
नानवस्थादोष इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५४सु०- नरत्वादिसामान्यस्य प्रतिव्यक्ति भिन्नत्वेऽनुमानान्तरमाह
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टत्वे कथमदोषत्वमित्यत आह


एकस्मिन्निति ।</p>
दृष्ट इति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकस्मिन्स विनष्टेऽपि यतोऽन्यत्रैव दृश्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एकस्मिन्


नरे नष्टे तदाश्रितं तावन्नष्टम्, तथा
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  दृष्टे का साऽनवस्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आपादकेऽर्थे
 
दृष्टे
 
सति


अपि स
सा अनवस्थितिः का, न


नरत्वलक्षणो धर्मः
दूषणमिति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यद्यंशतः संयोगः स्यात् तदा अनवस्था स्यात्, ततश्च संयोगाभाव एवापद्येत, न चासौ युक्तः, तस्मान्नांशतः संयोग इति हि विपर्यये पर्यवसानं कर्तव्यम्; अनवस्थायास्तर्कत्वात्, विपर्ययापर्यवसायिनश्च तर्काभासत्वनियमात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९९सु०- अत्रांशतः संयोगो न भवतीति कोऽर्थः यद्यंशिसंयोगस्यांशसंयोगपूर्वकतानियमो नास्तीति, तर्ह्योमिति वदामः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यंशिसंयोगोंऽशवृत्तिर्न भवतीति; तन्न घटाद्यंशिसंयोगस्य तदंशवृत्तितायाः प्रत्यक्षदृष्टत्वेन विपर्ययपर्यवसानस्य बाधितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">घटसंयोगो घट एव वर्तते, किन्त्वव्याप्यवृत्तित्वात्तदंशवृत्तिरिवावभासत इति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चेत् । केयमव्याप्यवृत्तिता नाम अन्या अंशवृत्तित्वात् । स्वाभावसमानाधिकरणत्वमिति चेन्न, विरुद्धत्वात् । दृष्टत्वादविरोध इति चेन्न, किमंशभेदेन भावाभावौ दृश्येते उत घट एवेति सन्देहात् । न ह्यविरुद्धविषयत्वे सति विरुद्धविषयताऽङ्गीकर्तुमुचिता । उपाधिभेदादविरोध इति चेत्, के त उपाधयः । अंशा एवेति चेत्, त एव सन्तु तर्हि संयोगभावाभावाश्रयाः किमं(शि)शवृत्तित्वेन विरुद्धेन अङ्गीकृतेन, अंशांशिनोरभेदेनातिप्रसङ्गस्यापास्तत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२००सु०- प्रतितर्कपराहतत्वाच्चाप्रसङ्गोऽयमित्याह


अन्यत्र
यदीति


नरान्तरे
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यंशगो न संयोगः कार्येषु प्रथिमा कथम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि


दृश्यत एव यतः
कारणानां


अतोऽपि नरत्वादिकमि त्युक्तेन सम्बन्धः ।</p>
संयोगः
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा विनष्टं विनाशः, सह विनष्टेन वर्तत इति सविनष्टं, तस्मिन्विनाशवतीति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा आश्रयेण सह विनष्टं सविनष्टं तस्मिन्निति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । नष्टानष्टवर्ति नरत्वं भेदवत् विरुद्धधर्माश्रयत्वाच्छायाऽऽतपवत् । न चासिद्धो हेतुः; नष्टाश्रयस्य नरत्वस्य नष्टत्वात्, अन्यस्य तु दृश्यमानत्वेन अविनष्टत्वात् ॥ यद्वेदं नरत्वं विनष्टान्नरत्वादि्भद्यतेऽविनष्टत्वाद्घटवत् ॥ यदि वा तन्नरत्वमविनष्टान्नरत्वादि्भद्यते विनष्टत्वाद्घटवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५५सु०- भवेदेतद्यदि विनष्टनराश्रितमपि नरत्व• विनश्येत् । न चैतदस्ति तस्य नित्यत्वादित्यत आह


कुत इति
तद्


।</p>
अंश
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कुतो भस्मत्वमाप्तस्य नरत्वं पुनरिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भस्मत्वमाप्तस्य


नरस्येति शेषः ।
वृत्तिः


पुनः


आश्रयनाशोत्तरकालम् ।
स्यात् तदा तदारब्धेषु


इष्यते
कार्येषु


अस्तित्वेनेति शेषः ।</p>
कारणापेक्षया परिमाणोत्कर्षो न स्यादित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नष्टस्ये ति वक्तव्ये भस्मत्वमाप्तस्ये ति वचनमवस्थान्तरापत्तिरेव विनाशो न तु तार्किकादीनामिव सर्वथा नास्तित्वमि ति सूचयितुम् आश्रयनाशोत्तरकालं सामान्यसत्त्वं; विमतं विनाशवत् विनाशवदाश्रयसमवेतत्वाद्रूपादिवत् इत्यादिप्रमाणविरुद्धम्, अप्रामाणिकं चेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । कारणपरिमाणापेक्षया कार्ये परिमाणोत्कर्षस्तावत् सर्वत्र प्रचयजन्यः, द्वितूलके तथा दर्शनात्, प्रचयहीनतूलद्वयजन्यरज्जुद्रव्ये तदभावोपलम्भाच्च । प्रचयश्च कारणयोः प्रशिथिलः संयोगः प्रशिथिलता च संयोगस्य केषुचिदंशेषु वृत्तिः केषुचिदवृत्तिरेव; नान्या, अनिरूपणात् ततः संयोगस्यांशवृत्तित्वाभावे प्रचयोऽसौ</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५६सु०- नष्टनराश्रितस्यापि नरत्वस्य पुनः सत्त्वं निष्प्रमाणकं प्रत्यक्षसिद्धत्वात् नष्टानष्टनराश्रितं नरत्वं तावदेकम्, तच्चाविनष्टे नरे पुनरुपलभ्यते अत एवानुमानमपि बाधितविषयमि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">न भवतीति कारणाभावादुत्कृष्टपरिमाणोत्पादो न स्यादिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०१सु०- अस्त्वन्यत्र संयोगो यथातथा, प्रस्तुते परमाणौ संयोगस्यांशवृत्तित्वाभावे नातिप्रसङ्ग इति चेन्न; अन्वयव्यतिरेकाभ्यां कारणपरिमाणोत्कृष्टस्य कार्यपरिमाणस्य प्रचयाख्यांशवृत्तिसंयोगजत्वावधारणात्, कारणाभावे च कार्याभावनियमात्, परमाणुसंयोगस्यांशवृत्तित्वाभावे तत्कार्ये द्व्यणुके परमाणुपरिमाणादुत्कृष्टपरिमाणं नोत्पद्येतेत्यस्यैव बाधकस्य सत्त्वात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदमिष्टापादनं परमाणुतो द्व्यणुके परिमाणोत्कर्षाभावादि त्यत आह


एकत्व इति
परमाणोरिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकत्वे नास्ति मानं च</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- परमाणोरणोर्नास्ति महत्तेत्यद्भुतं वचः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्यद्येतयोः
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणुपरिमाणात्


एकत्वे मानं
अणोः


स्यात्,
द्व्यणुकस्य


न च
महत्ता


तद्
परिमाणोत्कर्षो


अस्ति
नास्तीति  वचोऽद्भुतं


इत्यर्थः न च प्रत्यभिज्ञानं प्रमाणम्, तस्य स्वरूपतः प्रमाणत्वेन च सन्दिग्धत्वात् चशब्देनान्योन्याश्रयत्वं समुच्चिनोति, एकत्वे हि पुनः (तस्य) सत्त्वसिद्धिस्तत्सिद्धौ चैकत्वसिद्धिरि ति ।</p>
स्वव्याहतं प्रमाणविरुद्धं चेत्यर्थः अयमाढ्योऽयं परमाढ्य इतिवदणुपरमाणुशब्दाभ्यामेव परिमाणतारतम्यावगतेस्तदभाववचनं स्वव्याहतं भवति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५७सु०- एवं सामान्यादीनां प्रत्याश्रयं भेदे प्रत्यक्षानुमानान्युक्तवा श्रुतिमप्याह
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितन्तुकपरिमाणवद(संमृदि)समुदितावयवजन्यद्रव्यपरिमाणत्वेन द्व्यणुकपरिमाणस्य परमाणुपरिमाणादुत्कर्षस्यानुमानावगतत्वाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०२सु०- ननु यत् कारणपरिमाणजन्यमुत्कृष्टपरिमाणं तदेव प्रचयजन्यम् । त्र्यणुकपरिमाणवद् द्व्यणुकपरिमाणमपि कारणपरिमाणजन्यं न भवति, किन्तु कारणसङ्ख्याजन्यमेव । तत्कथं परमाणोः प्रचयाभावे द्व्यणुके परिमाणोत्कर्षानुत्पादापादनम् इत्यत आह


श्रुतिरपीति
अणूनामिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुतिरप्याह सादरम् भिन्नाश्च भिन्नधर्माश्च पदार्था निखिला अपि स्वैः स्वैर्धर्मैरभिन्नाश्च स्वरूपैरपि सर्वशः । अनिवृत्तविनाशास्तु धर्मा उभयरूपकाः ॥ न केनचिदभिन्नोऽतो भगवान् स्वगुणैर्विना । इति</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणूनां प्रथिमापेक्षां विनैव त्र्यणुकेऽपि सः परमाणोर्महत्त्वं च विनेत्येतद्वचः कथम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आह
<p class="gr-vyakhya-para">द्व्यणुकानां परिमाणोत्कर्षा


सामान्यादीनां प्रत्याश्रयं भेदमि ति शेषः ।
पेक्षां विनैव


भिन्नाः
सङ्ख्यामात्रेण


परस्परतो भेदवन्तः । अन्योन्यं भिन्ना धर्मा येषां ते
त्र्यणुके स


भिन्नधर्माः
परिमाणोत्कर्षो जायते तथा


भिन्नधर्मा इत्यनेनाश्रयतोऽपि भेदोऽभिहित इति शङ्कानिरासार्थमुक्तं
परमाणोर्महत्त्वं
 
परिमाणोत्कर्षं


स्वैरिति
विना


केवलसङ्ख्यया, द्व्यणुके परिमाणोत्कर्षो जायत,


स्वरूपैरपि
इत्येतद्वचः कथं


यथा भगवान् मत्स्यादिभिः स्वैः स्वैर्धर्मैरभिन्नाश्च इत्यस्यापवादः अनिवृत्ते ति । अनिवृत्तेऽप्याश्रये विनाशो येषां ते तथोक्ताः । यथाऽऽमघटश्यामतादयः
घटते महद्दीर्घवद्वे ति निरस्तत्वादिति भावः


उभयरूपका
चापि


भिन्नाभिन्नाः । न केनचिदिति श्रुतिः स्वप्रकृतमुपसंहरति  । अत्र
शब्दावितरेतरसमुच्चये </p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र परिमाणमात्रग्रहणे कर्तव्ये


सर्वश
प्रथिमेति  महत्त्वमिति


इत्यादिवचनादुक्तविवरणाच्चादरः प्रतीयते ।</p>
चोक्तिर्विसदृशपरिमाणत्वस्यानपेक्षाहेतोः निराकरणं स्मारयितुमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५८सु०- ननु घटादेरामद्रव्यस्याग्निना सम्बद्धस्य, अग्न्यभिघातान्नोदनाद्वा तदारम्भकेषु परमाणुषु, कर्माण्युत्पद्यन्ते । तेभ्यो विभागाः, विभागेभ्यस्संयोगविनाशाः । संयोगविनाशेभ्यः कार्यद्रव्यं विनश्यति । तस्मिन्विनष्टे परमाणुष्वग्निसंयोगादौष्ण्यापेक्षाच्छ््यामादीनां विनाशः । पुनरन्यस्मादग्निसंयोगादौष्ण्यापेक्षात् पाकजा जायन्ते । तदनन्तरं भोगिनामदृष्टापेक्षादात्माणुसंयोगादुत्पन्नपाकजेष्वणुषु कर्मोत्पत्तौ तेषां परस्परसंयोगाद् द्व्यणुकादिप्रक्रमेण कार्यद्रव्यमुत्पद्यते । तत्र च कारणगुणप्रक्रमेण रूपाद्युत्पत्तिर्भवति । तत्कथमामाघटश्यामत्वादीनामयावद्द्रव्यभावित्वमुच्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०३सु०- अंशांशिनोरत्यन्ताभेदो भेदाभेदौ चे ति यदुक्तं तद्विशदयति
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । अत्र प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५९सु०- नोदनाद्युत्पत्तौ कर्मोत्पत्तिः प्रमाणाम्, कर्मसु विभागाः, तेषु पूर्वसंयोगनिवृत्तिः, तत्र कार्यद्रव्यविनाशः, तत्र च पूर्वरूपादिपरावृत्तिः । तथा रूपाद्यन्तरोत्पत्तिः स्थूलद्रव्योत्पत्तौ प्रमाणम्, सा तदवयवपरम्परायाम्, सा द्व्यणुके, तदुत्पत्तिः परमाणुसंयोगे, स च तत्क्रियायाम्, साऽदृष्टवदात्मसंयोगे इति चेन्न, परमाणुष्विव कार्यद्रव्येषु पूर्वरूपादिनिवृत्तेरपूर्वरूपाद्युत्पत्तेरुपपत्तेः । पार्थिवावयविरूपादयः, स्वाश्रयविनाशादेव विनश्यन्ति, अवयविरूपादित्वात् दग्धपटरूपादिवत्; कारणगुणेभ्य एवोत्पद्यन्ते तत एव तद्वदेवे ति चेन्न । क्वचित्सत्याश्रयेऽपि रूपा(दीनां वि)दिविनाशेऽग्निसंयोगजत्वे च विरोधाभावात् । अन्यथा कार्यद्रव्यं संयोगविनाशादेव विनश्यति कार्यद्रव्यत्वात् द्व्यणुकवदि त्यादिकमपि स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६०सु०- नन्वग्निसंयोगः सर्वावयवेष्वस्ति न वा । न चेत्तत्र रूपादिविनाशोत्पादासम्भवः, तथा चावयवावयविनोर्विलक्षणरूपादिमत्त्वं स्यात् । आद्येऽग्न्यवयवानां सर्वत्र प्रवेशेन अवयविनाशस्यावर्जनीयत्वमिति चेन्न, अवयविद्रव्याणां सच्छिद्रत्वेन प्रवेशोपपत्तेः, संस्थानापगमाभावेनावयविविनाशायोगात्, तथाविधस्यैवोदाहृतत्वादित्यलम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१सु०- एवं सामान्यस्यानेकवृत्तित्वं प्रमाणैरपाकृतम् । तदयुक्तम् । तस्यानेकवृत्तित्वाभावे बाधकसद्भावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सर्वेषु गोपिण्डेषु यद्यनुगतमेकं गोत्वसामान्यं न स्यात् तदा तत्र गोशब्दसङ्गतिग्रहणलक्षणा व्युत्पत्तिर्न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१असु०- वृद्धव्यवहारोपदेशादिना हि  व्युत्पत्तिर्भवति । न च प्रतिपिण्डं व्यवहारादिकमस्ति, तेषामानन्त्येन व्युत्पत्तावेव पुरुषायुषपर्यवसानप्रसङ्गात्; अतो यत्रोपदेशादिकं तत्रैव व्युत्पत्तिर्व्यवहारश्चेति स्यात् । अथ विनैवैकेन निमित्तेनोपदेशाद्यभावेऽपि गोपिण्डान्तरे गोशब्द(सङ्गतिं) सङ्केतं गृह्णीयात्; तदाऽश्वपिण्डेऽपि किन्न गृह्णीयात्, अविशेषात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुगतगोत्वे तु गोशब्दवृत्तिनिमित्ततयोपदेशादिनाऽवगते नायं दोषः प्रादुष्यात् । तस्मादनेकेष्वेकशब्दसङ्गतिग्रहणान्यथाऽनुपपत्त्याऽनुगतमेकमभ्युपगन्तव्यमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६२सु०- ननु कथं तर्हि सामान्यरहितेषु पृथिव्यादिषु भूतमूर्तादिशब्दसङ्गति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ग्रहणम् । उच्यते । तत्रापि बाह्यैकेन्द्रियग्राह्यगुणाश्रयत्वेयत्तावच्छिन्नपरिमाणत्वाद्युपाधिनिबन्धनैव व्युत्पत्तिः, उपाधीनां व्यावृत्तत्वेऽप्यनुगतसामान्याश्रयत्वेन दोषाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६३सु०- किञ्चानुगततन्तुत्वपटत्वादिसामान्याभावे कार्यकारणभावावधारणं न स्यात्; ततश्च कार्यार्थिनः कारणे प्रवृत्तिर्न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यकारणभावे ह्यन्वयव्यतिरेकौ वोपदेशो वा प्रमाणम् । न च व्यावृत्तेषु वस्तुष्वन्वयव्यतिरेकग्रहणमुपपद्यते, नियमव्यभिचारयोर्दुर्ज्ञानत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६५सु०- उपदेशश्चानन्तेषु न सम्भवत्येवेत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६६सु०- अपि च व्याप्तिज्ञानमप्यनुगतसामान्याभावेऽनुपपन्नं स्यात्, व्यावृत्तवस्तूनामन्वयव्यतिरेकावगमानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६७सु०- सामान्यापवादन्यायश्चानुगतसामान्याभावे न भवेत् । द्वयोः प्रमाणयोरेकस्वरूपविषयत्वे (ह्य)त्वन्यतरस्याप्रामाण्यमेव स्यात् । भिन्नविषयत्वे नापवादविषयोऽस्ति । अस्ति च तावद्गौरयमित्यनुगताकारप्रत्ययः । न चासौ व्यावृत्तेषु सम्भवति, भ्रान्तत्वप्रसङ्गात् । न चैतत्सर्वमन्यापोहनिबन्धनम्, तस्यापि प्रतिपिण्डं व्यावृत्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुगतत्वे वा किमपराद्धं सामान्येन । तथा च विधिरूपः प्रत्ययोऽपि समाहितः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८सु०- एवञ्चाङ्गीकार्ये गोत्वादेरनुगमे नित्यत्वमप्यनिवार्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८असु०- इत्यत आह


व्युत्पत्तिरपीति
अंशिन इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- व्युत्पत्तिरपि हि सादृश्येनैव गम्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अंशिनोंऽशैरभेदोऽयमंशेन तु भिदाभिदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि
<p class="gr-vyakhya-para">यथा गगनादेर्यावदंशभाविनः


पदं कार्यकारणभावावधारणादिसमुच्चयार्थम् ।
अंशिनः स्वांशैः


हि
अत्यन्ता


शब्दो यस्मादित्यर्थे ।
भेदः


गम्यते
तथा पटादेः


अभ्युपगम्यतेऽवगम्यत इति वा ।</p>
अंशिनः
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति तावत्सादृश्यं नाम पदार्थान्तरम्, गोसदृशो गवय इत्याद्यध्यक्षसिद्धत्वात् । तेनैव चोपपद्यते व्युत्पत्त्यादिकम् । तस्मान्न तदर्थं गोत्वादेरनुगतत्वं कल्पनीयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६९सु०- सादृश्येन तावत् शब्दव्युत्पत्तिप्रकारं दर्शयितुमुपक्रमते


सर्वेष्विति ।</p>
अपि सर्वैः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वेषु युगपच्छब्दः सदृशेषु प्रवर्तते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">बहवो हि शब्दसङ्गतिग्रहणोपायाः । तत्र यदोपदेशतो व्युत्पद्यते तदाऽयं गौरित्युपदेशवाक्यं व्याप्तिग्राहकतयोपयुज्यते । कथम् । सादृश्योपधानेन


सर्वेषु
अंशैः


गोपिण्डेषु,
अत्यन्ताभेदः ।


युगपद्
एकैक ांशेन तु भिदाभिदा ।


एककालम्, अयमित्यादि
अयम्


शब्दः, प्रवर्तते
इत्युत्तरवाक्येन सम्बध्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतदयुक्तम् । सर्वतन्तुभावेऽपि कदाचित्पटस्याभावात्, खण्डिते भेदाभेदस्वीकारात्; अत एकेनेव सर्वैरपि तन्तुभिः पटस्य भेदाभेदावेवोचितौ । तथा चोक्तं ब्रह्मतर्के,</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तन्तुभ्योऽन्यः पटः साक्षात्कस्य दृष्टिपथं गतः । अनन्यश्चेत् तन्तुभावे पटाभावः कुतो भवेदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उच्यते । व्यतिषङ्गविशिष्टा हि तन्तवोऽवगम्यन्ते, न च तद्भावे कदाऽपि पटाभावः; तस्माद्व्यतिषङ्गविशेषविशिष्टैः सर्वतन्तुभिः पटस्यात्यन्ताभेद एव । अविवक्षितव्यतिषङ्गैः सर्वतन्तुभिस्तु भेदाभेदावेवे ति न कश्चिद्विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्हि व्यतिषक्ततन्तुव्यतिरेकेण पटाभावे परमाणुपुञ्जवादापत्तिरिति । मैवम् । यथा हि गुणानां द्रव्याभेदे(ऽपि) न द्रव्यं निर्गुणम्, यथा च परेषां सामान्यादावतिरिक्तसत्ताभावे(ऽपि) नासत्त्वम्; तथा व्यतिषक्ततन्तव एव पटस्तथाऽपि न पटाभावः, किन्तु सन्ति व्यतिषक्तास्तन्तवः पटश्च । स च तेभ्यो न भिद्यत इति । कथमेतदिति चेत्, विशेषशक्त्यैवेति ब्रूमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०४सु०- ननु व्यतिषक्तसर्वतन्तुभ्योऽपि पटस्य भेदोऽङ्गीकार्यः, तन्तुव्यतिषङ्गानन्तरं पटस्य जायमानत्वात् कथं चैकैकतन्तुनाऽभेदः एकैकत्र पटबुद्ध्यभावादित्यत आह


अयं गौरि त्यस्यायमेतत्सदृशाः सर्वेऽपि गोशब्दवाच्या इत्यर्थो वक्त्रा अभिप्रेयते, श्रोत्रा चावधार्यत इति यावत् । द्वयोरपि सार्वत्रिकव्युत्पत्तिकामत्वेन वाक्यस्यैकपिण्डविषय(क)त्वकल्पनानुपपत्तेरिति भावः ।</p>
सर्वेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७०सु०- यदि अयं गौः इत्यादिवाक्यं नैकपिण्डमात्रविषयम्, किन्तु अयं चैतत्सदृशाश्च सर्वे गोशब्दवाच्याः इति व्याप्तिपरं तदा सङ्गतिग्रहणोत्तरकालं गामानय इत्युक्ते गोशब्दात्सर्वगोप्रतिपत्तिः स्यात् । अभीष्टगोप्रतिपत्तिस्तु जायते सा कथमि ति तटस्थस्य चोद्यं परिहरति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वप्रत्यक्षविषयः कथमेव ह्यपोद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तः


तथाऽपीति
अयमर्थः सर्वप्रत्यक्षविषयो


।</p>
यस्मात् तस्मात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथाऽपि प्राप्तितस्त्वेकवचनाच्च विशेषतः । अभीष्टावगतिश्च स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्युपदेशो नैकपिण्डविशेषगोचरः


तथाऽपि
कथमेवापोद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । अस्ति तावद्व्यतिषक्तसर्वतन्तूनां पटस्य चाभेदे प्रत्यक्षम्, तत्प्रतीतेः सम्बद्धवस्तुद्वयप्रतीतिवैलक्षण्यस्य साक्षिसिद्धत्वात् । न च भेदे प्रमाण</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मस्ति, येन सोऽपि स्वीकरिष्यते । जायतां नाम तन्तुव्यतिषङ्गानन्तरं पटस्तथाऽपि न विवक्षितार्थहानिः; न हि तन्तुव्यतिषङ्गं पटमाचक्ष्महे, किन्तु व्यतिषङ्गे सति यत्तन्तूनां विशिष्टं रूपम् । न चैकैकतन्तुपरित्यागे सर्वतन्तवो नाम सन्ति, अतस्तत्राप्य</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्त्येवाभेदप्रतीतिः । एकैकत्र पटबुद्ध्यभावस्तु भेदमाक्षिपति, न तु प्रत्यक्षसिद्धमभेदमपवदतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०५सु०- अथापि स्यात् । अवयव्यादीनामवयवादिभिरभेदो नोपपद्यते, एको ह्यवयव्यनेके चावयवाः; तदभेदेऽवयवानामप्यभेदोऽवयविनो वा भेदः प्रसज्येत । तथा गुणाश्च केचिदनेकाश्रिताः, एकैव हि संयोगव्यक्तिर्द्वयोर्द्वयोर्वर्तते; तथा विभागव्यक्तिरपि । सङ्ख्या च द्विविधा, एकत्वानेकत्वभेदात्; तत्रैकत्वस्यैकद्रव्यगतत्वेऽपि द्वित्वादिकमनेकाश्रितम् । एवं पृथक्तवमपि द्विविधम्, एकपृथक्तवमनेकपृथक्तवं च; तत्रैकपृथक्तवस्यैकद्रव्यवृत्तित्वेऽपि द्विपृथक्तवादिकमने(कद्रव्याश्रि)काश्रितमेव । एवञ्च गुणानां गुणिनैक्ये संयोगाद्याश्रयानेकद्रव्याभेदो वा संयोगादिभेदो वाऽऽपद्येत ॥ सामान्यं चैकमनेकाश्रितम्, तस्य व्यक्त्यभेदे व्यक्तनामप्यभेदः सामान्यस्य वा भेदः प्रसज्येत  इत्यतः संयोगविभागपृथक्तवानां तावदनेकाश्रितत्वं नास्तीत्याह


गामानयेत्युक्ते
संयोगश्चेति


अभीष्ट
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- संयोगश्च विभागश्च भेदश्चैव पृथक् पृथक्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भेद


गोपिण्ड
इति पृथक्तवमुच्यते ।


ावगतिः स्यात्
चशब्दा


एव । कथम् ।
इतरेतरयोगे


प्राप्तितः
। पृथक्पृथगेव


योग्यत्वात् अतीतानागतानाम् अत्यन्तविप्रकृष्टदेशस्थानां गवाम् आनयनयोग्यताऽभावमालोच्य तत्परित्याग इत्यर्थः तर्हि सन्निहितसर्वगोप्रतिपत्तिः कुतो न भवतीति चेन्न, गामिति
एकैकद्रव्याश्रिता एवेत्यर्थः ततश्चैकेन गुणेनाभिन्नत्वे द्रव्ययोरप्यभेदः  स्यादित्यतिप्रसङ्गस्यापादकासिद्धिः, अनेकद्रव्याभिन्नत्वे गुणस्यापि भेदः स्यादित्यस्येष्टापत्तिर्दूषणमित्युक्तं भवति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०६सु०- ननु घटपटसंयोगविभागभेदा घटपटसम्बन्धितयाऽनुभूयन्ते, तत्कथमेकैकाश्रिताः, तथात्वे चैकैकस्मिन्नेव संयुक्तादिप्रत्ययप्रसङ्गः; इत्यत आह


एकवचनात् ।
अन्योन्येति


तथापि यस्य कस्यचिदेकस्य गोपिण्डस्य प्रतिपत्तिः स्यात्, नाभीष्टस्यैवे ति चेन्न, शबलां बहुलां कालाक्षीमित्यादि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्योन्यप्रतियोगेन ह्युभयोरपि दृश्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतियोगः = प्रतियोगित्वम् । अन्योन्यस्य प्रतियोगः = अन्योन्यप्रतियोगः । यत्संयोगादिः


विशेषणात् ।</p>
उभयोरपि दृश्यते तदन्योन्यप्रतियोगेन हि
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । गोशब्दाद्भवत्येव सर्वगोप्रतिपत्तिः, किन्तु लिङ्गप्रकरणादिबलात्पिण्डविशेषे कार्यप्रतिपत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७१सु०- अस्तु अयं गौः इत्यादिवाक्यं व्याप्तिपरम् । ततः किमित्यत आह


शक्तिरिति
निमित्तेन । अत्र


।</p>
उभयोरपि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-    शक्तिः सादृश्यगा यतः । तादृशोऽयं च तच्छब्द इति ज्ञापयति स्फुटम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः


वाचकत्व
इत्यनेकोपलक्षणम्, भेदस्य बहुसम्बन्धितयाऽपि प्रतीतेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । घटप्रतियोगिकः संयोगादिः पटेऽस्ति, तथा पटप्रतियोगिको घटेऽस्ति । तस्मादुभयसम्बन्धितया प्रतिभासोऽतिप्रसङ्गाभावश्च युज्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०७सु०- स्यादेतद्यदि संयोगादीनामेकैकवृत्तित्वे प्रमाणं स्यात्, तदेव नास्तीत्यत आह


शक्तिः
अन्योन्येति


शब्दस्य
। पृथक् पृथगेवे त्यनुवर्तते ।


सादृश्यगा
अन्योन्यप्रतियोगेन


सादृश्यसम्बन्धिनी सादृश्य(स्य) व्यापिकेति यावत् । अस्माद्वाक्यादवधारितेति शेषः । अतस्तां शक्तिं तत्तद्विषयतया सादृश्यं
हेतुना


स्फुटं ज्ञापयति ॥
संयोगादिकमुभयोरपि पृथक् पृथगेव हि दृश्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । पटो, घटेन संयुक्तो, घटाद्विभक्तो, घटादि्भन्न, इति पटधर्मः संयोगादिः, घटप्रतियोगिकतया प्रतीयते । यश्च यत्प्रतियोगिको नासौ तद्धर्मः, यथा स्थविरप्रतियोगिकमपरत्वं न स्थविरधर्मः । तस्मान्नायं संयोगादिर्घटधर्मः । एवं घटधर्मः संयोगादिः पटप्रतियोगितयोपलभ्यमानो न पटधर्मो भवितुमर्हति । तथा च पृथक् पृथगेव संयोगादिरनेकधर्मोऽवगम्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०८सु०- नन्वस्तु संयोगविभागयोरियं गतिः, न तु पृथक्तवे । यद्धि घटात्पटः पृथक् , पटाच्च घटः पृथगि त्यन्योन्यप्रतियोगिकतया प्रतीयते, तदेकपृथक्तवं पृथक् पृथगेवाभ्युपगम्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्तु भिन्नाविमौ , भिन्ना इमे इति प्रतीयते तदनेकपृथक्तवमनेकाश्रितमेव, प्रतियोग्यनिरूप्यस्यैकाश्रित(श्रय)त्वे मानाभावादि  त्यत आह


कथमित्यतः प्रयोगप्रकारं दर्शयति
भिन्ना इति
 
तादृश इति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भिन्ना इति तु भेदानां समुदायो हि दृश्यते । यथैव च पदार्थानाम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इमे


यस्मादित्यर्थे ।
भिन्ना इति


अयं
आदिप्रतीतौ


परिदृश्यमानो यस्मात्
भेदानां समुदायः


तादृश
अनेकत्वं


उपदेशकाले सन्निहितेन पिण्डेन सदृशस्तस्मात् । तच्छब्दः स शब्दो यस्य वाचकोऽसौ तथोक्तः
हि दृश्यते


इति
कथम् ।


शब्दः प्रकारवाची ।</p>
यथैव च पदार्थानाम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७२सु०- अयमत्र समुदायार्थः । व्युत्पत्त्यर्थं तावन्नानुगतं किमप्यङ्गीकरणीयम्, सादृश्येनैव तदुपपत्तेः । न च वाच्यं सादृश्यमप्यनुगतं चेत्किं सामान्येनापराद्धम्, व्यावृत्तत्वे कथं सार्वत्रिकव्युत्पत्त्यङ्गमिति । न हि सादृश्यं शब्दशक्तिविषयतया प्रवृत्तिनिमित्ततया वा अभ्युपगम्यते, किन्नाम लिङ्गतया । यथा हि गन्धवत्त्वं न पृथिवीशब्दवाच्यम्, नापि तत्प्रवृत्तिनिमित्तम्, किन्तु पृथिवीत्ववत्या व्यक्तेः पृथिवीशब्दवाच्यत्वे लिङ्गमेव; तथा ते ते व्यावृत्ताकारा एव तैस्तैर्व्यावृत्तैर्द्रव्यगुणकर्मसामान्यादिभिर्निमित्तैस्तत्तच्छब्दवाच्याः सादृश्यं तु व्यावृत्तमपि तदवबोधे लिङ्गतयोपयुज्यते । तथा हि । यदा अयं गौः इत्युपदेशपूर्विका व्युत्पत्तिस्तदा तद्वाक्यं व्याप्तिग्राहकम्, अयं चैतत्सदृशाश्च सर्वे गोशब्दवाच्याः इत्येवम्परत्वात् व्यवहारादिपूर्विकायां तु व्युत्पत्तौ भूयोव्यवहारादिदर्शनेन सादृश्यव्याप्यताऽवगमो भवति । ततश्चैतद्वाक्यादिनाऽवगतव्याप्तिरनुमिमीते अयं गोशब्दवाच्यो भवितुमर्हति, तत्सदृशात्वात्, यस्तत्सदृशस्स गोशब्दवाच्यः, तथा चायं तत्सदृशः, तस्माद्गोेशब्दवाच्यः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यथा हि शुक्ला इमे पटा इत्यादिप्रतीतावनेके पटा अनेकानि च तद्विशेषणानि शौक्ल्यान्यवभासन्ते, तथा भिन्ना इमे इत्यादिप्रतीतावप्यनेके पदार्था अनेके च भेदाः प्रकाशन्ते इत्यभ्युपगन्तव्यम् न च विशेषप्रमाणमस्ति, येनात्रान्यो विधिर्भविष्यतीति एतेन संयुक्ताविमावि त्यादिप्रतीतिरपि व्याख्याता वेदितव्या ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७३सु०- नन्वत्र को दृष्टान्तः । उपदेशकाले सन्निहितो गोपिण्ड इति चेन्न, तस्य तत्सदृशत्वाभावात् । मैवम् । दृष्टान्तनियमस्य निरस्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०९सु०- ननु अनयोर्भेदः , अमीषां भेदः इति प्रतीतावनेकाश्रितं पृथक्तवमुपलभ्यते, तत्कथमेतदिति चेत्; किमत्रानेकस्य धर्मितयाऽवभासं प्रमाणयसि, उत धर्मस्यैकत्वावभासम्, उतोभयावभासम् पक्षत्रयेऽप्युत्तरमाह
<p class="gr-vyakhya-para">न च सास्नादिमत्त्वमेव लिङ्गमस्तु किं सादृश्येनेति वाच्यम्; तस्य गोत्ववत्प्रतिव्यक्तिव्यावृत्तत्वात्, सादृश्यस्य तु व्यावृत्तत्वेऽपि प्रतियोगिनिरूप्यत्वेनानुगतफलसाधकत्वानुभवात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सास्नादिमत्त्वस्यापि सादृश्योपहितस्य लिङ्गत्वमभ्युपगच्छामः । न च वाच्यं गोसादृश्यमश्वेऽप्यस्तीति तत्रापि गोशब्दवाच्यतानुमानप्रसङ्गः इति, जातिनिमित्तत्वेऽप्येवं प्रसङ्गस्य समानत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">जातिविशेषो निमित्ततयाऽङ्गीक्रियते योऽव्यभिचारीति चेत्, तर्हि सादृश्यविशेष एव लिङ्गं यो लक्षणभूत इति वदामः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७४सु०- एतेन कार्यकारणभावावधारणादिकमपि समाहितं वेदितव्यम्, सादृश्येनैव तदुपपत्तेः । अन्त्यविशेषे हि न किञ्चिदनुगतमस्ति, नाप्यनुगताश्रय उपाधिः, तद्भावे द्रव्यगुणकर्मवदत्यन्तव्यावर्तकत्वस्वरूपहानिप्रसङ्गात् । तथाऽप्यस्ति तत्र विशेषशब्दव्युत्पत्तिः अत्यन्तव्यावृ(त्ति)त्तबुद्धिं प्रति कारणत्वावधारणमित्यादि । तत्र परेणापि लक्षणरूपं सादृश्यमेवादरणीयमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७५सु०- एवमनुगतसामान्यानभ्युपगमेनैव व्युत्पत्त्यादिकं समर्थितम् यस्तु मन्यते अनुगतसामान्येनैव व्युत्पत्त्यादिकं नान्यथेति तस्य बाधकमाह


जातितश्चेदिति
अनयोरिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- जातितश्चेत्कथं तासु</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   अनयोर्भेद इत्यपि । इतोऽमुष्यामुतोऽमुष्य भेदो दृष्टो द्विधर्मिकः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यनुगतजातिनिमित्तैव सर्वत्र व्युत्पत्तिः कार्यकारणभावावधारणादिकं च स्यात् तदा
<p class="gr-vyakhya-para">अस्यामपि प्रतीतौ
 
इतो
 
घटात्


तासु
अमुष्य


जातिषु
पटस्य


कथं
अमुतः


जात्यादिशब्दव्युत्पत्तिरनुगतबुद्धिकारणत्वावधारणं, गोत्वं नित्यं जातित्वादि त्यादिव्याप्तिज्ञानमित्यादिकं स्यात् । जातिषु जात्यभावेन तत्र व्युत्पत्त्यादिकं न स्यादित्यर्थः ।</p>
पटात्
<p class="gr-vyakhya-para">१७६सु०- यदि वैयात्यात् कश्चिद् ब्रूयात् अस्ति जातिष्वपि जातित्वं नाम जातिः तद्वशात् तत्र सर्वमुपपद्यते इति; तं प्रत्याह


तत्र चेदिति
अमुष्य


।</p>
घटस्य
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तत्र चेदनवस्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि


तत्र
भेद


जातिष्वपि जातित्वं नाम जातिरङ्गीक्रियते तदा
इत्येवं


अनवस्थितिः
द्विधर्मिको भेदो दृष्टः ।


स्यात् ।</p>
तथा चानेकस्य धर्मित्वेऽपि धर्मस्यैकत्वावभासासम्मतेर्नानेनाभिमतार्थसिद्धिरित्युक्तं भवति अनेनैव अनयोः संयोग इत्यादिप्रतीतिरपि व्याख्याता द्रष्टव्या ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि; गोत्वादिजातिषु जातिशब्दप्रवृत्तिनिमित्तं या जातित्वं नाम जातिः सा न तावत्स्वरूपे वर्तते, स्ववृत्तेरप्रामाणिकत्वात्; अतः स्वव्यतिरिक्तास्वेव जातिषु वर्तत इति वाच्यम् तथा च स्वव्यतिरिक्तजातिषु जातिशब्दप्रवृत्तावियं निमित्तं स्यान्न तु स्वरूपेऽपि । अतस्तस्यां तद्व्यतिरिक्तासु जातिष्वेकस्य जातिशब्दस्य प्रवृत्तौ निमित्तं जात्यन्तरमङ्गीकरणीयम् । तत्राप्येवमेवेत्यनवस्थेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१०सु०- ननु वचनलिङ्गा हि वक्तुरभिप्रायाः भेद इति चैकवचनं प्रयुज्यते तेन अनुमीयतेऽस्यां प्रतीतावेक एव भेदो द्विधर्मिको दृष्ट इति तस्मादन्योन्यप्रतियोगिकानेकधर्मिकानेकभेदविषायत्वं प्रतीतेर्न वक्तुं शक्यमि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१७७सु०- ननु गोत्वादिजातिषु जातित्वप्रयुक्तो जातिशब्दः, जातित्वे तूपदेशाधीनो भवतु तस्या एकत्वादिति मैवम् न ह्यस्माभिः सादृश्यमिव भवता जातिः (जाति)शब्दवृत्तौ ज्ञापकतयोपेयते, येन क्वचिदुपदेशो निवेश्यते; किन्तु निमित्ततया । तत्रोपदेशोपन्यासस्य क्वोपयोगः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७८सु०- स्थानान्तरेऽपि बाधकमाह


तथैवेति
तत्रेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तथैव व्यक्तिविज्ञानं व्यक्तित्वाभावदूषितम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्रैकवचनं यत्तद्विप्राणां भोजनं यथा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा जातिविज्ञानं जातित्वाभावेन दूषितं,
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र
 
अनयोर्भेद इत्यादिवाक्ये, भेदद्वये वा ।
 
भोजनम्


तथैव व्यक्तिविज्ञानं
इत्येकवचनम्,


व्यक्तनां व्यक्तिशब्दवाच्यत्वविज्ञानं तन्निमित्त
यथा


व्यक्तित्वजात्यभावेन दूषितम् ।</p>
तथेत्यर्थः । एतेन एकवचनेन प्रतीतेरेकार्थविषयत्वानुमानेऽनैकान्तिकत्वं समुदायविषयत्वेनान्यथासिद्धिश्चेत्युक्तं भवति । अवयविनस्त्वेकत्वेऽपि न कश्चिद्दोषः, आकाशस्य स्वावयवैरभेदवदवयवानामप्यभेदस्य अङ्गीकृतत्वात् । पटस्य च यादृशेन तन्तुसमुदायेनात्यन्ताभेदोऽभिहितः स एक एव । व्यतिषाक्तानां तन्तूनां विशिष्टाकारो ह्यसौ ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्रव्यगुणकर्माणि खलु व्यक्तय उच्यन्ते । न च तत्र व्यक्तित्वं नाम सामान्यमस्ति, सत्तया    परापरभावाभावात् तस्मात् तत्र व्यक्तिशब्दवाच्यत्वज्ञानं न स्यात् मा भूद्व्यतिरिक्तं व्यक्तित्वं, सत्तैव व्यक्तिशब्दप्रवृत्तौ निमित्तं भविष्यती ति चेन्न; सामान्यस्य पर्यायप्रवृत्तौ निमित्तत्वात्, सद्व्यक्तिशब्दयोरपर्यायत्वात्, अन्यथा संयोग्यादिशब्दानामपि द्रव्यादिशब्दपर्यायत्वं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स चागन्तुकत्वात् तन्तुभ्यो भिन्नाभिन्न एव एकैकेन तन्तुना सर्वैश्चाभेदेऽपि भेदस्यापि विद्यमानत्वान्नान्योन्याभेदप्रसक्तिरिति स्वयमेवोह्यतामिति नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७९सु०- ननु शब्दमात्रस्य जातिनिमित्तत्वात् सत्तया परापरभावशून्यमपि द्रव्यगुणकर्मसु व्यक्तित्वमस्त्येवेत्यतो नोक्तदोष इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">२११सु०- नन्वेवं तर्हि संयोगादेरप्येकैकाश्रितत्वं वक्तव्यम्, अयावद्द्रव्यभावित्वेन भेदाभेदाभ्यामेवोक्ताक्षेपसमाधानादिति । सत्यम् तथाऽपि वस्तुस्थितिरियमुक्तेत्यदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१२सु०- अपि चाजसंयोगे नायं समाधिः सम्भवति । स एव नास्ति प्रमाणाभावादिति चेन्न, परमाणोः आकाशादिसंयोगाङ्गीकारात् सोऽपि परमाणुकर्मज इति चेन्न, प्रागसंयोगप्रसङ्गात् । अंशभेदान्नेति चेन्न, स्वाभाविकस्यानभ्युपगमात्, औपाधिकस्य च निराकरिष्यमाणत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१३सु०- किञ्चाकाशमीश्वरेण संयुज्यते द्रव्यत्वाद्घटवत् । न च मूर्तत्वमुपाधिर्विशेषणवैयर्थ्यात् । परिच्छिन्नपरिमाणवत्त्वं हि मूर्तत्वम्; तत्र परिमाणवत्त्वेनैवालम्, परिच्छिन्नत्वविशेषणं तु व्यर्थमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आकाशमीश्वरेण न संयुज्यते अमूर्तत्वाद्रूपवदिति चेन्न, अद्रव्यत्वस्योपाधित्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१४सु०- इदानीं सामान्यस्यैकैकाश्रितत्वमाह


यदीति
नरत्वादिकमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि तच्चास्ति तस्यापि विशेषेष्वनवस्थितिः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नरत्वादिकमप्येवं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि
<p class="gr-vyakhya-para">एवं


तस्य
संयोगादिवदेकैकवृत्तीत्यर्थः । सामान्यमपी ति वक्तव्ये ब्राह्मणत्वादेरयावद्द्रव्यभावित्वेनापि तत्र परिहारः सम्भवतीति ज्ञापयितुं


व्यक्तित्वस्य
नरत्वादिकम्


अपि विशेषेषु
इत्युक्तम् । उपपादनं च नैकप्रकारमिति योगविभागः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतो नरत्वादिकं प्रतिव्यक्ति भिन्नमित्यत आह


व्यक्तिषु प्रवेशः स्यात् । तथा
तत्तदिति


चानवस्थितिः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तत्तद्धर्मतयेयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा हि नरेषूपलभ्यमानेषु तदीयं रूपादिकं प्रतिनियतमुपलभ्यते । तथा नरत्वादिकमपि


इति योजना ।</p>
तत्तत्
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । यः शब्दोऽनेकवाचकः स सर्वो जातिनिमित्तक इति स्वीकृत्य द्रव्यगुणकर्मसु व्यक्तित्वं नाम जातिर्यद्यङ्गीक्रियते, तर्हि तस्यामन्यासु च जातिषु जातिशब्दप्रवृत्तये जातित्वं नाम जातिरङ्गीकर्तव्या स्यात् । ओमिति चेत् । तर्हि सा व्यक्तित्वजातिरपि जातित्वजातिं प्रति व्यक्तिः स्यात्, न च सा स्वरूपे वर्तते; ततो द्रव्यादित्रये तस्यां च व्यक्तिशब्दप्रवृत्त्यर्थमपरं व्यक्तित्वमङ्गीकरणीयम् । तत्र पुनर्जातिशब्दप्रवृत्तये जातित्वमभ्युपगन्तव्यमिति साऽपि तदाश्रयतया व्यक्तिः स्यात् । तस्यां पुनर्व्यक्तित्वान्तरमित्येवमनवस्थेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८०सु०- स्थलान्तरे बाधकमाह


कथमिति
नियत


।</p>
धर्मतया
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथं स्वरूपत्वमपि ज्ञायतेऽनुगतं यदि । एकव्युत्पत्तिपर्यन्तमनवस्थादिदूषितम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र स्वरूपमि त्यध्याहर्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततश्चायमर्थः । यद्यनुगतसामान्यनिबन्धनैव सर्वत्र व्युत्पत्तिः तदा सकलपदार्थस्वरूपं स्वरूपशब्दवाच्यतया कथं ज्ञायते, अनुगतस्य स्वरूपत्वसामान्यस्याभावात् । स्वरूपेषु स्वरूपशब्दव्युत्पत्तिर्न स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च सर्वस्वरूपेष्वनुगतं स्वरूपत्वमङ्गीक्रियते मयाऽतो नोक्तदोष इत्यत उक्तं


स्वरूपत्वमपि यद्यनुगतमङ्गीक्रियते
एव


तदा
ईयते


अनवस्थादिदूषितं
दृश्यते, इति प्रत्यक्षमुक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५० असु०- यद्वा योऽनेकाश्रितो धर्मो नासावेकैकप्रतीतौ प्रतीयते, यथा द्वित्वादि; प्रतीयते च नरत्वादिकमेकैकप्रतीतावतो नानुगतमि त्यनुमानमनेन सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१सु०- किञ्च नरत्वादिकं नानेकानुवृत्तं धर्मत्वाद्रूपादिवत् अस्याभासोद्धारं करोति


भवती ति । तथा हि । सर्वेषु स्वरूपेषु यत्स्वरूपशब्दप्रवृत्तिनिमित्तं स्वरूपत्वं नाम सामान्यमभ्युपगम्यते, तदपि  तावत्स्वरूपमेव । न च तत्र स्वयमेव वर्तते, आत्माश्रयत्वस्यालौकिकत्वात्; अतस्तस्मिन्नन्येषु च स्वरूपेषु स्वरूपशब्दप्रवृत्तयेऽन्यत्स्वरूपत्वं नाम सामान्यमङ्गीकार्यम्, तदपि स्वरूपमेवेत्यनवस्था ।</p>
नेति
<p class="gr-vyakhya-para">आदि
 
पदेनान्त्यविशेषस्वरूपेषु स्वरूपत्वसामान्याङ्गीकारेऽत्यन्तव्यावृत्तिधीहेतुत्वं न स्यात् । समवायाभावस्वरूपे च सम्बन्धाभाव इति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनवस्थाद्यनिष्टप्रसङ्गस्य विपर्यये पर्यवसानं सूचयति
 
एकव्युत्पत्तिपर्यन्तमिति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न सर्वधर्म एकोऽस्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वधर्मः


केवलमनुगतसामान्यहीनमिति यावत् तस्मिन्व्युत्पत्तिरेकव्युत्पत्तिः, तत्पर्यन्तं, तावदिदं दूषणमुपप्लवत एव यावदनुगतसामान्यनिबन्धनैव सर्वत्र व्युत्पत्तिरिति पक्षं परित्यज्य सामान्यहीनेऽपि व्युत्पत्तिमङ्गीकुर्यादित्यर्थः । अनवस्थादिपरिहारायानुगतसामान्येन विनाऽपि व्युत्पत्तिरङ्गीकरणीयेति भावः ।</p>
।अनेकवृत्तिधर्मः तेन धर्मत्वं न भग्नव्याप्तिकमिति शेषः पक्षधर्मता तु स्फुटैवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८१सु०- नन्विदं सकलमप्यसङ्गतम् ॥ तथा हि । यदुक्तं जातितश्चेत् कथं तास्वि ति; तत्तावदसत् । जातिषु जात्यन्तराभावेऽपि नित्यत्वे सत्यनेकानुगतत्वेनोपाधिना जातिशब्दव्युत्पत्त्युपपत्तेः अस्तु वा जातिषु जातित्वं नाम जातिः; चानवस्था, जातित्वे जातिशब्दस्य स्वरूपनिबन्धनत्वोपपत्तेः ॥ तथैव व्यक्तिविज्ञानमि त्येतदप्यसत् । व्यक्तित्वाभावेऽपि जातिव्यञ्जकत्वेपाधिना द्रव्यादिषु व्यक्तिशब्दप्रवृत्त्युपपत्तेः । व्यक्तित्वजात्यङ्गीकारेऽपि नानवस्था, व्यक्तित्वे व्यक्तिशब्दस्य स्वरूपनिमित्तत्वसम्भवात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५२सु०- नन्वनेकत्वसङ्ख्या तावदनेकाश्रिता, एकैकस्मिन्द्वित्वादेः शङ्कितुमप्यशक्यत्वात् । न हि द्वित्वादिकमेकैकप्रतीतौ प्रतीयते, न च प्रतियोगिनिरूप्यम्, धर्मितयैवानेकेषामनुभवात् अतो धर्मत्वहेतोस्तत्रानैकान्त्यमि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">यदपि कथमि त्यादि तदयुक्तम्, प्रमाणगम्यत्वोपाधिनैव स्वरूपशब्दव्युत्पत्त्युपपत्तेः । स्वरूपत्वाभ्युपगमेऽपि नानवस्था, तत्र स्वरूपशब्दस्य स्वरूपमात्रनिबन्धनत्वात् । अन्त्यविशेषेषूपाधिनिबन्धन एवेति न रूपहानिः समवायादौ स्वरूपमेव सम्बन्धः ॥ इत्यतो न कश्चिद्दोषः  इत्याशङ्कां परिहरन्ननुगतसामान्यदूषणमुपसंहरति


कल्पनेति
समुदायस्त्विति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- समुदायस्तु भिन्नगः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदायः


।</p>
अनेकत्वं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कल्पनागौरवात्तेन युक्ता नानुगकल्पना</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वत्र व्यावृत्तमेव वाच्यं, शब्दप्रवृत्तौ निमित्तं च । व्युत्पत्तिस्तु सादृश्यनिबन्धने त्येकरूपकल्पनेन सर्वसामञ्जस्ये, क्वचिदनुगतं सामान्यं निमित्तं, क्वचिदुपाधिः, क्वचित्स्वरूपमेवेत्यनेककल्पने कल्पनागौरवं स्यादित्यर्थः ।


तेन
भिन्नगः


बाधकसद्भावेन साधकाभावेन च ।</p>
अनेकाश्रितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वनुगतत्वाभावे कथं गोत्वादिकं सामान्यम् अननुगतत्वेऽपि गुणकर्मवदवान्तरभेदस्य कल्पनीयत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यमनेकत्वसङ्ख्याऽनेकाश्रिता, तथाऽपि तदन्यत्वेन हेतुविशेषणाददोष इति भावः सा चापोक्षाबुद्धिजन्यत्वादयावद्द्रव्यभाविनी भिन्नाभिन्नेति नाश्रययोरभेदापत्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८२सु०- एवं समवायं स्वरूपतो निराकृत्येदानीं यत्समवायस्य सर्वत्रैकत्वं नित्यत्वं तत्त्वं भावेने ति सूत्रेणोक्तम्,
<p class="gr-vyakhya-para">१५३सु०- प्राभाकरास्त्वाहुः सादृश्यं तावदेकमनेकानुगतं, तत्र धर्मत्वहेतोर्व्यभिचारः ॥ न च वाच्यं सामान्यमेव सादृश्यमतः पक्षे व्यभिचारचोदनेयमनुपपन्नेति, जातिसङ्करप्रसङ्गात् । अस्ति हि कयोश्चिदश्वरासभव्यक्त्योः सादृश्यं; तत्र यदि सादृश्यमश्वत्वात्परं तदा सर्वेषामप्यश्वानां रासभसादृश्यं स्यात्, यदि चापरं तदा रासभव्यक्तावप्यश्वत्वं स्यात् । एवं रासभत्वेऽपि वाच्यम् ॥ न सादृश्यमश्वरासभवृत्ति ब्रूमः, किन्तु तदवयववृत्ति, द्रव्यगुणावयवकर्मवृत्तीनि सामान्यान्येव हि सादृश्यनामान्यभ्युपगच्छामोऽतो न जातिसङ्करदोष इति चेन्न; गौर्गवयेन सदृशी त्यादिव्यवहाराणाममुख्यत्वप्रसङ्गात् । न सामान्यं प्रतियोगिनिरूप्यम्, तन्निरूप्यं च सादृश्यमि ति स्फुटोऽनयोर्भेद इति ।  अत आह


तत्त्वं,
एतादृशं चेति


समवायस्य सर्वत्रैकत्वं नित्यत्वं ,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एतादृशं सादृश्यं पदार्थेषु पृथक् पृथक्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवतु सादृश्यं सामान्यतो भिन्नं तथाऽपि


भावेन,
तत्पदार्थेषु पृथक् पृथक्


सत्तया, व्याख्यातमि ति तदपि निराचिकर्षुरादौ तावदेकत्वं निराकर्तुं पीठमारचयति
एवेति न तेन धर्मत्वहेतोर्व्यभिचारः


औपाधिकेति ।</p>
एतादृशम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- औपाधिकविशिष्टाद्यमपि तद्वस्तु किं ततः । अन्यत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">औपाधिकः


पाचकयाजकादिः,
इति तत्रोक्तहेत्वतिदेशः । न हि सादृश्यस्यानेकवृत्तित्वे प्रमाणमस्ति, सदृशाविमावि त्यादेः शुक्लाविमावि त्यादिवदुपपत्तेः, अनयोः सादृश्यमि त्यादेश्च अस्य अनेन सादृश्यम् , अस्य अनेन सादृश्यमि त्युपपत्तेः । एकवचनस्य (च) विप्राणां भोजनमि त्यादिवदुपपन्नत्वात्, प्रतियोगिनो धर्मित्वासम्भवाच्च । एकाश्रितत्वेऽपि प्रतियोगिनिरूप्यत्वेनैकैकप्रतीतावपि अप्रतीतिसम्भवाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५४सु०- नरत्वादिसामान्यस्य प्रतिव्यक्ति भिन्नत्वेऽनुमानान्तरमाह


विशिष्टः
एकस्मिन्निति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकस्मिन्स विनष्टेऽपि यतोऽन्यत्रैव दृश्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एकस्मिन्


नीलाग्निमदादिः ।
नरे नष्टे तदाश्रितं तावन्नष्टम्, तथा


आद्य
अपि स


ग्रहणादुपलक्षितग्रहणम् ।
नरत्वलक्षणो धर्मः


अपि
अन्यत्र


शब्दो दूषणान्तरसमुच्चयार्थः ।
नरान्तरे


तद्वस्तु
दृश्यत एव यतः


उपाध्यादित्रयम्
अतोऽपि नरत्वादिकमि त्युक्तेन सम्बन्धः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा विनष्टं विनाशः, सह विनष्टेन वर्तत इति सविनष्टं, तस्मिन्विनाशवतीति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा आश्रयेण सह विनष्टं सविनष्टं तस्मिन्निति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । नष्टानष्टवर्ति नरत्वं भेदवत् विरुद्धधर्माश्रयत्वाच्छायाऽऽतपवत् । न चासिद्धो हेतुः; नष्टाश्रयस्य नरत्वस्य नष्टत्वात्, अन्यस्य तु दृश्यमानत्वेन अविनष्टत्वात् ॥ यद्वेदं नरत्वं विनष्टान्नरत्वादि्भद्यतेऽविनष्टत्वाद्घटवत् ॥ यदि वा तन्नरत्वमविनष्टान्नरत्वादि्भद्यते विनष्टत्वाद्घटवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५५सु०- भवेदेतद्यदि विनष्टनराश्रितमपि नरत्व• विनश्येत् । न चैतदस्ति तस्य नित्यत्वादित्यत आह


कि ं
कुत इति


शब्दस्योभयतः सम्बन्धः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कुतो भस्मत्वमाप्तस्य नरत्वं पुनरिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भस्मत्वमाप्तस्य
 
नरस्येति शेषः


तत
पुनः


उपाध्यादित्रयात् वस्तु इत्येतद् औपाधिकविशिष्टाद्यमि त्यनेनापि सम्बध्यते ।</p>
आश्रयनाशोत्तरकालम्
<p class="gr-vyakhya-para">१८३सु०- अयमर्थः । समवायस्य सर्वत्रैकत्वं वदतेदं तावद्विविच्यताम् । एक एव पुरुषः पचनयजनादिभिरुपाधिभिरवच्छेदकैर्धर्मैः पाचको याजकश्चेत्याद्यभिधीयते । स पाचकयाजकादिरौपाधिकोऽर्थः किं पचनाद्युपाधिपुरुषतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्य उतान्य इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा समानाधिकरणं व्यावर्तकं विशेषणम्, यथोत्पलस्य नीलं रूपं पर्वतस्य चाग्निः; व्यधिकरणं तु व्यावर्तकमुपलक्षणम्, यथा नीलरूपगतं नीलत्वमुत्पलस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्ये तु कार्यप्रवेशाप्रवेशाभ्यां विशेषणोपलक्षणयोर्भेदमाचक्षते, यथा लम्बकर्ण आनीयताम् , चित्रगुरानीयताम् इति । अपरे तु शाब्दसामानाधिकरण्यवैयधिकरण्याभ्याम्, यथा दण्डी देवदत्तः , जटाभिस्तापसः इति । केचित्पुनर्व्यवच्छित्तिसमये सत्त्वासत्त्वाभ्याम् । तत्र विशिष्टं नीलमग्निमान् वा, विशेषणविशेष्यतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्यत् अन्यद्वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षितं चोपलक्षणोपलक्ष्यतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्यत् अन्यद्वेति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८३असु०- तत्रान्यत्वपक्षस्तावदनुभवाभ्युपगमोपपत्तिविरुद्धत्वादसम्भावित एव । न हि पाचकादिः पचनादित्रयातिरिक्तोऽनुभूयते; न च योग्यस्याननुभवे सत्त्वं सिद्ध्यति, नाप्यग्निमदादिः पर्वताद्यतिरिक्तोऽनुभूयते; अतिरिक्तत्वे चौपाधिकविशिष्टादेः द्रव्याद्यन्तर्भावासम्भवात् षट्पदार्थातिरेकप्रसङ्गेनाभ्युपगमविरोधः स्यात् ॥ यदि चौपाधिकविशिष्टाद्यमतिरिक्तं स्यात् तदा पाचकमानये त्युक्ते पुरुषाद्यानयनं न क्रियेत, इत्याद्युपपत्तिविरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८४सु०- नन्ववच्छित्तिरौपाधिकत्वं, व्यवच्छित्तिश्च वैशिष्ट्यं त्रितयादि्भन्नमेवेति चेन्न ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अवच्छित्तेरनिरूपणात् । सा किमुपाधिसम्बन्धो वा, पुरुषस्यैकत्वं वा, स्वगतो भेदो वा । आद्ये न त्रयातिरेकः, द्वितीये त्वनौपाधिकादविशेषः, तृतीये त्वसत्त्वप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">व्यवच्छित्तिर्वैशिष्ट्यमिति चायुक्तम्, तस्या नीलादिपदार्थत्वाभावात् । सा हि वैशिष्ट्यप्रतीतिफलविषयतया अनुभूयते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८५सु०- विशेषणविशेष्यसम्बन्धावगाह्येकं वा विज्ञानमविरलमनेकं वा विशिष्टमिति  कश्चित् । यथाऽऽह विशेषणं विशेष्यं च तत्सम्बन्धफलार्पकम् । ज्ञानरूपं स्वसामर्थ्याद्विशिष्टमिति कर्तितमि ति । तन्न, विशिष्टस्य बाह्यार्थतयाऽनुभवात् । अन्यथा साध्यधर्मविशिष्टः पक्षः, सोऽनुमानेन प्रज्ञापनीय इत्याद्ययुक्तं स्यात् । तस्मादतिरेकपक्षोऽनुपपन्न एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८६सु०- अस्तु तर्ह्यौपाधिकविशिष्टाद्यं त्रितयानन्यदित्यत आह


तदेवेति
इष्यते


।</p>
अस्तित्वेनेति शेषः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तदेव चेदग्निमत्त्वं किं तत्र भण्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नष्टस्ये ति वक्तव्ये भस्मत्वमाप्तस्ये ति वचनमवस्थान्तरापत्तिरेव विनाशो न तु तार्किकादीनामिव सर्वथा नास्तित्वमि ति सूचयितुम् आश्रयनाशोत्तरकालं सामान्यसत्त्वं; विमतं विनाशवत् विनाशवदाश्रयसमवेतत्वाद्रूपादिवत् इत्यादिप्रमाणविरुद्धम्, अप्रामाणिकं चेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतिपत्तिसौकर्यायोदाहरणनिष्ठतया मतुपा प्रश्नः कृतः अऽग्निमत्त्वमि ति । धूमाद्यनुमानसाध्यं विशिष्टमित्यर्थः । औपाधिकादेरप्युपलक्षणमेतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५६सु०- नष्टनराश्रितस्यापि नरत्वस्य पुनः सत्त्वं न निष्प्रमाणकं प्रत्यक्षसिद्धत्वात् नष्टानष्टनराश्रितं नरत्वं तावदेकम्, तच्चाविनष्टे नरे पुनरुपलभ्यते अत एवानुमानमपि बाधितविषयमि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः अग्निमदादिविशिष्टं च यदि विशेषणविशेष्यतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्यदङ्गीक्रियते तदाऽपि वक्तव्यम्, किं तत्त्रितयमपि प्रत्येकं विशिष्टमुत(तत्र•न्यतमम् द्वितीयेऽपि किं विशेषणभूतोऽग्निरेवाग्निमच्छब्दार्थः, उत विशेष्यरूपः पर्वतः, अथ सम्बन्धः  संयोगलक्षणः । संयोगपक्षेऽपि किं निर्विशेषणसंयोगः किंवाऽग्निना संयोगः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्तरत्रापि किमग्निसंयोगमात्रम्, उत पर्वतस्याग्निसंयोग इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं पाचकादेरपि पचनादित्रयानन्यत्वे विकल्पो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८७सु०- अन्त्यपक्षातिरिक्तान्सर्वपक्षानपाकरोति


अग्नीति
एकत्व इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अग्निसंयोगमात्रं चेद्भवेत्तत्सिद्धसाधनम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकत्वे नास्ति मानं च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अग्निसंयोगमात्रम्
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्यद्येतयोः


इति सर्वपक्षोपलक्षणम् ।
एकत्वे मानं


चेत्
स्यात्,


अग्निमच्छब्दार्थ इति शेषः ।
न च


तत्
तद्


धूमवत्त्वाद्यनुमानम् । अग्निपर्वतसंयोगानां समस्तानां व्यस्तानामग्निना संयोगस्य चाग्निमच्छब्दवाच्यविशिष्टत्वे, धूमानुमानं
अस्ति


सिद्धसाधनं
इत्यर्थः । न च प्रत्यभिज्ञानं प्रमाणम्, तस्य स्वरूपतः प्रमाणत्वेन च सन्दिग्धत्वात् । चशब्देनान्योन्याश्रयत्वं समुच्चिनोति, एकत्वे हि पुनः (तस्य) सत्त्वसिद्धिस्तत्सिद्धौ चैकत्वसिद्धिरि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५७सु०- एवं सामान्यादीनां प्रत्याश्रयं भेदे प्रत्यक्षानुमानान्युक्तवा श्रुतिमप्याह


स्यात् । विशिष्टस्यानुमानसाध्यत्वात्, अग्न्यादेर्विशिष्टस्य मानान्तरत एव सिद्धत्वादिति ।</p>
श्रुतिरपीति
<p class="gr-vyakhya-para">१८८सु०- अस्तु तर्हि पर्वतस्याग्निना संयोगो विशिष्टरूपोऽग्निमच्छब्दार्थोऽनुमानसाध्य इत्यन्तिमः पक्षः, तत्रोक्तदोषाभावात्, पर्वताग्निसंयोगानां समस्तानां व्यस्तानामग्निसंयोगस्य च सिद्धत्वेऽपि पर्वतस्याग्निना यः संयोगस्तस्यानुमानतः प्रागसिद्धेरि ति शङ्कते
 
भूधरस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भूधरस्याग्निसंयोगो यदि षष्ठ्यर्थ एव कः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुतिरप्याह सादरम् । भिन्नाश्च भिन्नधर्माश्च पदार्था निखिला अपि ॥ स्वैः स्वैर्धर्मैरभिन्नाश्च स्वरूपैरपि सर्वशः । अनिवृत्तविनाशास्तु धर्मा उभयरूपकाः ॥ न केनचिदभिन्नोऽतो भगवान् स्वगुणैर्विना । इति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अग्निमच्छब्दार्थो विशिष्टोऽनुमानसाध्य इति शेषः । दूषयितुं पृच्छति
<p class="gr-vyakhya-para">आह


षष्ठ्यर्थ  इति
सामान्यादीनां प्रत्याश्रयं भेदमि ति शेषः ।


। पर्वतस्याग्निसंयोगस्य च सिद्धत्वेऽपि पर्वतस्य योऽग्निसंयोगः स न सिद्ध इत्यतः, स एव विशिष्टोऽग्निमच्छब्दार्थोऽनुमानवेद्य इति वदता, पर्वतस्येति षष्ठ्या निर्दिष्टः सम्बन्ध एव विशिष्टोऽग्निमच्छब्दार्थोऽनुमानवेद्य इत्युक्तं भवति; अन्यस्य सर्वस्य सिद्धत्वात् । षष्ठ्यर्थाश्च सम्बन्धा वैयाकरणैरनेके गणिताः, अतः कोऽत्र सम्बन्धो विवक्षित इति प्रश्नार्थः ।
भिन्नाः


एव
परस्परतो भेदवन्तः । अन्योन्यं भिन्ना धर्मा येषां ते


शब्दः तस्यैव प्राधान्यद्योतनार्थः </p>
भिन्नधर्माः
<p class="gr-vyakhya-para">१८९सु०- उत्तरं शङ्कते


समवाय इति
भिन्नधर्मा इत्यनेनाश्रयतोऽपि भेदोऽभिहित इति शङ्कानिरासार्थमुक्तं


।</p>
स्वैरिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-समवायो यदि हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">संयोगो हि गुणः, पर्वतश्च गुणी, गुणगुणिनोश्च समवायः सम्बन्धः, इति प्रसिद्धमिति


हि


शब्दार्थः । षष्ठ्यर्थ इति वर्तते ।</p>
स्वरूपैरपि
<p class="gr-vyakhya-para">निराकरोति


अस्य चेति
यथा भगवान् मत्स्यादिभिः । स्वैः स्वैर्धर्मैरभिन्नाश्च इत्यस्यापवादः अनिवृत्ते ति । अनिवृत्तेऽप्याश्रये विनाशो येषां ते तथोक्ताः । यथाऽऽमघटश्यामतादयः ।


।</p>
उभयरूपका
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्य चैकत्वात्सिद्धसाधनम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पर्वतादेरिव


अस्य
भिन्नाभिन्नाः । न केनचिदिति श्रुतिः स्वप्रकृतमुपसंहरति  । अत्र


समवायस्य च सिद्धत्वादिति शेषः ।
सर्वश


सिद्धसाधनं
इत्यादिवचनादुक्तविवरणाच्चादरः प्रतीयते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५८सु०- ननु घटादेरामद्रव्यस्याग्निना सम्बद्धस्य, अग्न्यभिघातान्नोदनाद्वा तदारम्भकेषु परमाणुषु, कर्माण्युत्पद्यन्ते । तेभ्यो विभागाः, विभागेभ्यस्संयोगविनाशाः । संयोगविनाशेभ्यः कार्यद्रव्यं विनश्यति । तस्मिन्विनष्टे परमाणुष्वग्निसंयोगादौष्ण्यापेक्षाच्छ््यामादीनां विनाशः । पुनरन्यस्मादग्निसंयोगादौष्ण्यापेक्षात् पाकजा जायन्ते । तदनन्तरं भोगिनामदृष्टापेक्षादात्माणुसंयोगादुत्पन्नपाकजेष्वणुषु कर्मोत्पत्तौ तेषां परस्परसंयोगाद् द्व्यणुकादिप्रक्रमेण कार्यद्रव्यमुत्पद्यते । तत्र च कारणगुणप्रक्रमेण रूपाद्युत्पत्तिर्भवति । तत्कथमामाघटश्यामत्वादीनामयावद्द्रव्यभावित्वमुच्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम् । अत्र प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५९सु०- नोदनाद्युत्पत्तौ कर्मोत्पत्तिः प्रमाणाम्, कर्मसु विभागाः, तेषु पूर्वसंयोगनिवृत्तिः, तत्र कार्यद्रव्यविनाशः, तत्र च पूर्वरूपादिपरावृत्तिः । तथा रूपाद्यन्तरोत्पत्तिः स्थूलद्रव्योत्पत्तौ प्रमाणम्, सा तदवयवपरम्परायाम्, सा द्व्यणुके, तदुत्पत्तिः परमाणुसंयोगे, स च तत्क्रियायाम्, साऽदृष्टवदात्मसंयोगे इति चेन्न, परमाणुष्विव कार्यद्रव्येषु पूर्वरूपादिनिवृत्तेरपूर्वरूपाद्युत्पत्तेरुपपत्तेः । पार्थिवावयविरूपादयः, स्वाश्रयविनाशादेव विनश्यन्ति, अवयविरूपादित्वात् दग्धपटरूपादिवत्; कारणगुणेभ्य एवोत्पद्यन्ते तत एव तद्वदेवे ति चेन्न । क्वचित्सत्याश्रयेऽपि रूपा(दीनां वि)दिविनाशेऽग्निसंयोगजत्वे च विरोधाभावात् । अन्यथा कार्यद्रव्यं संयोगविनाशादेव विनश्यति कार्यद्रव्यत्वात् द्व्यणुकवदि त्यादिकमपि स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६०सु०- नन्वग्निसंयोगः सर्वावयवेष्वस्ति न वा । न चेत्तत्र रूपादिविनाशोत्पादासम्भवः, तथा चावयवावयविनोर्विलक्षणरूपादिमत्त्वं स्यात् । आद्येऽग्न्यवयवानां सर्वत्र प्रवेशेन अवयविनाशस्यावर्जनीयत्वमिति चेन्न, अवयविद्रव्याणां सच्छिद्रत्वेन प्रवेशोपपत्तेः, संस्थानापगमाभावेनावयविविनाशायोगात्, तथाविधस्यैवोदाहृतत्वादित्यलम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१सु०- एवं सामान्यस्यानेकवृत्तित्वं प्रमाणैरपाकृतम् । तदयुक्तम् । तस्यानेकवृत्तित्वाभावे बाधकसद्भावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सर्वेषु गोपिण्डेषु यद्यनुगतमेकं गोत्वसामान्यं न स्यात् तदा तत्र गोशब्दसङ्गतिग्रहणलक्षणा व्युत्पत्तिर्न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१असु०- वृद्धव्यवहारोपदेशादिना हि  व्युत्पत्तिर्भवति । न च प्रतिपिण्डं व्यवहारादिकमस्ति, तेषामानन्त्येन व्युत्पत्तावेव पुरुषायुषपर्यवसानप्रसङ्गात्; अतो यत्रोपदेशादिकं तत्रैव व्युत्पत्तिर्व्यवहारश्चेति स्यात् । अथ विनैवैकेन निमित्तेनोपदेशाद्यभावेऽपि गोपिण्डान्तरे गोशब्द(सङ्गतिं) सङ्केतं गृह्णीयात्; तदाऽश्वपिण्डेऽपि किन्न गृह्णीयात्, अविशेषात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुगतगोत्वे तु गोशब्दवृत्तिनिमित्ततयोपदेशादिनाऽवगते नायं दोषः प्रादुष्यात् । तस्मादनेकेष्वेकशब्दसङ्गतिग्रहणान्यथाऽनुपपत्त्याऽनुगतमेकमभ्युपगन्तव्यमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६२सु०- ननु कथं तर्हि सामान्यरहितेषु पृथिव्यादिषु भूतमूर्तादिशब्दसङ्गति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ग्रहणम् । उच्यते । तत्रापि बाह्यैकेन्द्रियग्राह्यगुणाश्रयत्वेयत्तावच्छिन्नपरिमाणत्वाद्युपाधिनिबन्धनैव व्युत्पत्तिः, उपाधीनां व्यावृत्तत्वेऽप्यनुगतसामान्याश्रयत्वेन दोषाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६३सु०- किञ्चानुगततन्तुत्वपटत्वादिसामान्याभावे कार्यकारणभावावधारणं न स्यात्; ततश्च कार्यार्थिनः कारणे प्रवृत्तिर्न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यकारणभावे ह्यन्वयव्यतिरेकौ वोपदेशो वा प्रमाणम् । न च व्यावृत्तेषु वस्तुष्वन्वयव्यतिरेकग्रहणमुपपद्यते, नियमव्यभिचारयोर्दुर्ज्ञानत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६५सु०- उपदेशश्चानन्तेषु न सम्भवत्येवेत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६६सु०- अपि च व्याप्तिज्ञानमप्यनुगतसामान्याभावेऽनुपपन्नं स्यात्, व्यावृत्तवस्तूनामन्वयव्यतिरेकावगमानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६७सु०- सामान्यापवादन्यायश्चानुगतसामान्याभावे न भवेत् । द्वयोः प्रमाणयोरेकस्वरूपविषयत्वे (ह्य)त्वन्यतरस्याप्रामाण्यमेव स्यात् । भिन्नविषयत्वे नापवादविषयोऽस्ति । अस्ति च तावद्गौरयमित्यनुगताकारप्रत्ययः । न चासौ व्यावृत्तेषु सम्भवति, भ्रान्तत्वप्रसङ्गात् । न चैतत्सर्वमन्यापोहनिबन्धनम्, तस्यापि प्रतिपिण्डं व्यावृत्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुगतत्वे वा किमपराद्धं सामान्येन । तथा च विधिरूपः प्रत्ययोऽपि समाहितः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८सु०- एवञ्चाङ्गीकार्ये गोत्वादेरनुगमे नित्यत्वमप्यनिवार्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८असु०- इत्यत आह


धूमाद्यनुमानमिति शेषः । कथं समवायस्य सिद्धत्वमित्यत उक्तम्
व्युत्पत्तिरपीति
 
एकत्वादिति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्तन्तुपटयोः समवायः, स एव हि पर्वताग्निसंयोगयोः समवायः परेणाङ्गीकृतः । तन्तुपटयोः समवायश्च प्रत्यक्षेण वाऽनुमानेन वा सिद्ध एवेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- व्युत्पत्तिरपि हि सादृश्येनैव गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१९०सु०- अयमत्र समुदायार्थः । यद्येक एव सर्वत्र समवायः स्यात् तदा सर्वानुमानानां सिद्धसाधनता स्यात् । यद्यपि याथार्थ्यमेव प्रामाण्यं तथाऽपि शब्दवत्परार्थानुमानस्य परापेक्षया प्रवृत्तत्वात्सिद्धसाधनता दोष एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सर्वमप्यनुमानं न वस्तुस्वरूपमात्रपरम्, तस्यासिद्धावाश्रयासिद्धेः, सिद्धौ च सिद्धसाधनत्वात्; किन्तु केनचिदुपहितं वा विशिष्टं वोपलक्षितं वेति  वक्तव्यम् । तच्च विशिष्टादिकं न विशेषणादित्रयादन्यदेवेति युक्तम्, अनुपलम्भादिबाधात् । त्रयानन्यत्वेऽपि न विशेषणमात्रम्, तस्य अनुमानात्प्राक् सिद्धत्वात्; असिद्धौ चाप्रसिद्धविशेषणत्वापत्तेः, अग्नेरेवाग्निमच्छब्दार्थत्वे मतुपो वैयर्थ्यापत्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नापि धर्मिस्वरूपमात्रम्, उक्तदोषात्, पर्वतोऽग्निमानि त्येतयोरेकार्थत्वापत्तेश्च । न च सम्बन्धमात्रम्; संयोगो हि क्वचित्सम्बन्धः स्यात् यथाऽग्निपर्वतयोः, क्वचित्समवायः यथा रसाद्रूपानुमाने, द्वावपि स्वरूपतः सिद्धाविति सिद्धसाधनमेव । संयोगमात्रस्य सिद्धत्वेऽप्यग्न्यादिसंयोगः साध्य इत्यपि न वाच्यम्, तस्यापि महानसादौ सिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ पर्वतादेरग्न्यादिसंयोगः साध्यः । अत्रापि विवेक्तव्यम्, कस्यात्रासिद्ध्या साध्यत्वमिति । अन्यस्यासम्भवात्, षष्ठ्यर्थस्य समवायस्येति वक्तव्यम् । स च सर्वत्रैक एव चेत् पुनः सिद्धसाधनतैव स्यात् । अतः सर्वानुमानोच्छेदप्रसङ्गात् सर्वत्र समवायैक्यमयुक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९१सु०- ननु तन्तुषु पटादिसमवायः पर्वताग्निसंयोगादिसमवायश्च यद्यपि स्वरूपेणैक एव, तथापि तन्तुपटादिपर्वताग्निसंयोगाद्युपाधिनिमित्तः समवायस्य भेदोऽप्यस्ति; ततः सिद्धत्वेऽपि साध्यत्वमुपपद्यत इत्यत आह


यदीति
पदं कार्यकारणभावावधारणादिसमुच्चयार्थम् ।


।</p>
हि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यद्यस्यौपाधिको भेदः कुत एकत्वमिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि अस्य


समवायस्य साध्यत्वसिद्ध्यर्थम्
शब्दो यस्मादित्यर्थे ।


औपाधिको भेद इष्यते
गम्यते


तदा
अभ्युपगम्यतेऽवगम्यत इति वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति तावत्सादृश्यं नाम पदार्थान्तरम्, गोसदृशो गवय इत्याद्यध्यक्षसिद्धत्वात् । तेनैव चोपपद्यते व्युत्पत्त्यादिकम् । तस्मान्न तदर्थं गोत्वादेरनुगतत्वं कल्पनीयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६९सु०- सादृश्येन तावत् शब्दव्युत्पत्तिप्रकारं दर्शयितुमुपक्रमते


एकत्वं कुत इष्यते ।</p>
सर्वेष्विति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समवायस्यैकत्वं हि न सङ्ख्याविशेषः, निर्गुणत्वात्; किन्त्वभेदः । न च भेदाभेदौ क्वापि परेणाङ्गीकृतौ । तस्मात् समवाये भेदस्याङ्गीकृतौ तद्विरुद्धोऽभेदो नाङ्गीकर्तुमुचित इति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वेषु युगपच्छब्दः सदृशेषु प्रवर्तते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१९१असु०- ननु स्वाभाविकमेकत्वं स्वाभाविकेनैव भेदेन विरुद्ध्यते न पुनरौपाधिकेन, स्वभावतः अभिन्नेऽपि गगनादावौपाधिकभेददर्शनात् समवाये चौपाधिक एव भेदोऽभ्युपगतः तत्कथं स्वाभाविकैकत्वाङ्गीकारोऽनुचित इति अत आह
<p class="gr-vyakhya-para">बहवो हि शब्दसङ्गतिग्रहणोपायाः तत्र यदोपदेशतो व्युत्पद्यते तदाऽयं गौरित्युपदेशवाक्यं व्याप्तिग्राहकतयोपयुज्यते कथम् सादृश्योपधानेन


नेति
सर्वेषु


।</p>
गोपिण्डेषु,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नानिर्वाच्यं हि तेनेष्टमत औपाधिकान्ययोः । सत्यत्वात् को विशेषः स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विरुद्धाभिमतयोरविरोधो हि कालभेदेन भवति, यथा तत्रैव भूतले तस्यैव घटस्य भावाभावयोः । देशभेदेन वा, यथा तदैव तस्यैव घटस्यास्तित्वनास्तित्वयोः । व्यक्तिभेदेन वा, यथा तत्रैव भूतले यदैकस्य घटस्य भावस्तदैव घटान्तरस्याभावः । पारमार्थिकत्वापारमार्थिकत्वाभ्यां वा, यथा गगने रूपतदभावयोः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र तावत् समवायेऽभेदभेदयोर्नाद्यं विधात्रयं सम्भवतीति परस्यापि सम्प्रतिपन्नम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नापि चतुर्थी विधा सम्भवति । समवायभेदस्यापारमार्थिकत्वमसत्त्वमनिर्वाच्यत्वं वा । आद्ये सिद्धसाधनत्वं तदवस्थमेव । द्वितीये त्विदमुपतिष्ठते ।


हि
युगपद्


यस्मात्
एककालम्, अयमित्यादि


तेन
शब्दः, प्रवर्तते ।


वैशेषिकादिना
अयं गौरि त्यस्यायमेतत्सदृशाः सर्वेऽपि गोशब्दवाच्या इत्यर्थो वक्त्रा अभिप्रेयते, श्रोत्रा चावधार्यत इति यावत् । द्वयोरपि सार्वत्रिकव्युत्पत्तिकामत्वेन वाक्यस्यैकपिण्डविषय(क)त्वकल्पनानुपपत्तेरिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७०सु०- यदि अयं गौः इत्यादिवाक्यं नैकपिण्डमात्रविषयम्, किन्तु अयं चैतत्सदृशाश्च सर्वे गोशब्दवाच्याः इति व्याप्तिपरं तदा सङ्गतिग्रहणोत्तरकालं गामानय इत्युक्ते गोशब्दात्सर्वगोप्रतिपत्तिः स्यात् । अभीष्टगोप्रतिपत्तिस्तु जायते सा कथमि ति तटस्थस्य चोद्यं परिहरति


अनिर्वाच्यं
तथाऽपीति


वस्तु
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथाऽपि प्राप्तितस्त्वेकवचनाच्च विशेषतः । अभीष्टावगतिश्च स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्युपदेशो नैकपिण्डविशेषगोचरः


नेष्टमतः
तथाऽपि


असत्त्वानिर्वाच्यत्वाभावाद्
गामानयेत्युक्ते


औपाधिकस्य
अभीष्ट


स्वाभाविकस्य च
गोपिण्ड


सत्यत्वात् को विशेषः स्यात्
ावगतिः स्यात्


औपाधिकस्यापि स्वाभाविकवत् सत्यत्वात् पारमार्थिकत्वापारमार्थिकत्वलक्षणस्य विरोधशान्तिहेतोः अभावादौपाधिकत्वाद्युक्त्या न किञ्चित् कृतं स्यादिति भावः </p>
एव । कथम्
<p class="gr-vyakhya-para">१९२सु०- इष्यते समवायभेदस्यानिर्वाच्यत्वं मया चेत् तदा को दोष इति चेदपसिद्धान्त इत्याह


मायेति
प्राप्तितः


</p>
योग्यत्वात् अतीतानागतानाम् अत्यन्तविप्रकृष्टदेशस्थानां गवाम् आनयनयोग्यताऽभावमालोच्य तत्परित्याग इत्यर्थः तर्हि सन्निहितसर्वगोप्रतिपत्तिः कुतो न भवतीति चेन्न, गामिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मायावाद्यन्यथा वदेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनिर्वाच्यवस्त्वङ्गीकारे वैशेषिकादिरपि मायावादी भवेदित्यर्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२असु०- ननु प्रकारभेदेनापि विरोधशान्तिर्भव(विष्य)ति, यथा तत्रैव तदैव नीलपटसद्भावेऽपि पीतपटाभावः, तथा समवायेऽप्यौपाधिको भेदो न स्वाभाविकमभेदं विरुणद्धी त्यत आह


उपाधीति
एकवचनात् ।


।</p>
तथापि यस्य कस्यचिदेकस्य गोपिण्डस्य प्रतिपत्तिः स्यात्, नाभीष्टस्यैवे ति चेन्न, शबलां बहुलां कालाक्षीमित्यादि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-उपाधिजन्यं तद्गम्यमिति चौपाधिकं भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपाधिशब्दात्तृतीयासमर्थाज्जन्यगम्ययोः शेषिके ठकि कृते सति


औपाधिकम्
विशेषणात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । गोशब्दाद्भवत्येव सर्वगोप्रतिपत्तिः, किन्तु लिङ्गप्रकरणादिबलात्पिण्डविशेषे कार्यप्रतिपत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७१सु०- अस्तु अयं गौः इत्यादिवाक्यं व्याप्तिपरम् । ततः किमित्यत आह


इति भवति ।</p>
शक्तिरिति
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह


उभयत्रेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-    शक्तिः सादृश्यगा यतः । तादृशोऽयं च तच्छब्द इति ज्ञापयति स्फुटम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः


।</p>
वाचकत्व
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-उभयत्राप्यनन्ताः स्युः समवाया इतस्ततः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं सति समवायभेदस्यौपाधिकत्वं नामोपाधिजन्यत्वं वोपाधिगम्यत्वं वा वक्तव्यम्, तथा च पक्षद्वये


अपि अनन्ताः समवायाः स्युः ।
शक्तिः


तत्कथमि त्यत आह
शब्दस्य


इतस्तत इति
सादृश्यगा


सर्वदेशकालगतानामवयवावयव्याद्युपाधीनामनन्तत्वादि ति शेषः ।</p>
सादृश्यसम्बन्धिनी सादृश्य(स्य) व्यापिकेति यावत् अस्माद्वाक्यादवधारितेति शेषः । अतस्तां शक्तिं तत्तद्विषयतया सादृश्यं
<p class="gr-vyakhya-para">१९२ सु०- उपाधीनामनन्तत्वेऽपि समवायानन्त्यं कुत इत्यत आह


भिन्नत्वमिति
स्फुटं ज्ञापयति ॥


।</p>
कथमित्यतः प्रयोगप्रकारं दर्शयति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-भिन्नत्वं चैव तेष्वस्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">चः यस्मादित्यर्थे । न ह्यौपाधिको भेदो नामोपाधीनामेव भेदः, तथा सति समवायस्येति न स्यात्, उक्तदोषपरिहारश्च न भवेत्; किन्तु


तेषु
तादृश इति


समवायेष्वेवोपाधिजन्यं तदवगम्यं वा
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चः


भिन्नत्वमस्ति
यस्मादित्यर्थे


भेदहेतवश्चोपाधयोऽनन्ता इति कथं न समवायानन्त्यम् ।</p>
अयं
<p class="gr-vyakhya-para">१९२सु०- तथाऽप्यौपाधिकमेव तदानन्त्यमित्युक्तस्य किमायातमित्यत आह


क इति
परिदृश्यमानो यस्मात्


।</p>
तादृश
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- को विशेष उपाधिगे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपाधिगः


तत्सम्बन्धी औपाधिक इति यावत् औपाधिकभेदे
उपदेशकाले सन्निहितेन पिण्डेन सदृशस्तस्मात् । तच्छब्दः स शब्दो यस्य वाचकोऽसौ तथोक्तः


को विशेषो
इति


येनासावभेदं न विरुणद्धीत्यर्थः ।</p>
शब्दः प्रकारवाची ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९३सु०- एतदुक्तं भवति नीलपटसद्भावेऽपि पीतपटाभावः इत्यत्र हि यदि विशिष्टविषयौ विधिनिषेधौ, तदा भिन्नविषयत्वेन विरोधाभावः, नीलपीतपटयोर्भिन्नत्वात् । न चैवं प्रकृते, भेदविशेषाभावेऽपि भेदान्तराभ्युपगमापत्तेः । तथा चैकत्वोक्तिरयुक्तैव हि पार्थिवपरमाणौ रूपादयोऽग्निसंयोगजा न त्वाप्यपरमाणुरूपादय इव स्वाभाविका इत्येतावता रूपादिरहितोऽसौ भवति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७२सु०- अयमत्र समुदायार्थः व्युत्पत्त्यर्थं तावन्नानुगतं किमप्यङ्गीकरणीयम्, सादृश्येनैव तदुपपत्तेः । न च वाच्यं सादृश्यमप्यनुगतं चेत्किं सामान्येनापराद्धम्, व्यावृत्तत्वे कथं सार्वत्रिकव्युत्पत्त्यङ्गमिति । न हि सादृश्यं शब्दशक्तिविषयतया प्रवृत्तिनिमित्ततया वा अभ्युपगम्यते, किन्नाम लिङ्गतया यथा हि गन्धवत्त्वं न पृथिवीशब्दवाच्यम्, नापि तत्प्रवृत्तिनिमित्तम्, किन्तु पृथिवीत्ववत्या व्यक्तेः पृथिवीशब्दवाच्यत्वे लिङ्गमेव; तथा ते ते व्यावृत्ताकारा एव तैस्तैर्व्यावृत्तैर्द्रव्यगुणकर्मसामान्यादिभिर्निमित्तैस्तत्तच्छब्दवाच्याः । सादृश्यं तु व्यावृत्तमपि तदवबोधे लिङ्गतयोपयुज्यते तथा हि । यदा अयं गौः इत्युपदेशपूर्विका व्युत्पत्तिस्तदा तद्वाक्यं व्याप्तिग्राहकम्, अयं चैतत्सदृशाश्च सर्वे गोशब्दवाच्याः इत्येवम्परत्वात् । व्यवहारादिपूर्विकायां तु व्युत्पत्तौ भूयोव्यवहारादिदर्शनेन सादृश्यव्याप्यताऽवगमो भवति । ततश्चैतद्वाक्यादिनाऽवगतव्याप्तिरनुमिमीते अयं गोशब्दवाच्यो भवितुमर्हति, तत्सदृशात्वात्, यस्तत्सदृशस्स गोशब्दवाच्यः, तथा चायं तत्सदृशः, तस्माद्गोेशब्दवाच्यः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि विशेषणविषयौ, तदा समवाये भेदोऽस्त्येव स तु सम्बन्धिभिरुपाधिभिः कृतो त्वकृत्रिम इत्युक्तं स्यात् तथा च घटादिभेदेन तुल्य इति रिक्तैवाभेदोक्तिः उपाधीनां च सर्वदाऽनपायान्न भेदस्यागन्तुकत्वं युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७३सु०- नन्वत्र को दृष्टान्तः । उपदेशकाले सन्निहितो गोपिण्ड इति चेन्न, तस्य तत्सदृशत्वाभावात् । मैवम् । दृष्टान्तनियमस्य निरस्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४सु०- उपाधिगम्यमौपाधिकमिति पक्षमङ्गीकृत्योक्तदोषाभावं शङ्कते
<p class="gr-vyakhya-para">सास्नादिमत्त्वमेव लिङ्गमस्तु किं सादृश्येनेति वाच्यम्; तस्य गोत्ववत्प्रतिव्यक्तिव्यावृत्तत्वात्, सादृश्यस्य तु व्यावृत्तत्वेऽपि प्रतियोगिनिरूप्यत्वेनानुगतफलसाधकत्वानुभवात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सास्नादिमत्त्वस्यापि सादृश्योपहितस्य लिङ्गत्वमभ्युपगच्छामः । न च वाच्यं गोसादृश्यमश्वेऽप्यस्तीति तत्रापि गोशब्दवाच्यतानुमानप्रसङ्गः इति, जातिनिमित्तत्वेऽप्येवं प्रसङ्गस्य समानत्वात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">जातिविशेषो निमित्ततयाऽङ्गीक्रियते योऽव्यभिचारीति चेत्, तर्हि सादृश्यविशेष एव लिङ्गं यो लक्षणभूत इति वदामः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७४सु०- एतेन कार्यकारणभावावधारणादिकमपि समाहितं वेदितव्यम्, सादृश्येनैव तदुपपत्तेः । अन्त्यविशेषे हि न किञ्चिदनुगतमस्ति, नाप्यनुगताश्रय उपाधिः, तद्भावे द्रव्यगुणकर्मवदत्यन्तव्यावर्तकत्वस्वरूपहानिप्रसङ्गात् । तथाऽप्यस्ति तत्र विशेषशब्दव्युत्पत्तिः अत्यन्तव्यावृ(त्ति)त्तबुद्धिं प्रति कारणत्वावधारणमित्यादि । तत्र परेणापि लक्षणरूपं सादृश्यमेवादरणीयमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७५सु०- एवमनुगतसामान्यानभ्युपगमेनैव व्युत्पत्त्यादिकं समर्थितम् । यस्तु मन्यते अनुगतसामान्येनैव व्युत्पत्त्यादिकं नान्यथेति तस्य बाधकमाह


अविद्यमान एवेति
जातितश्चेदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अविद्यमान एवान्यः समवायोऽधिगम्यते । उपाधिना</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- जातितश्चेत्कथं तासु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यमुपाधिगम्यत्वादौपाधिकः समवायभेदोऽधिगमश्च न प्रमा, येनासौ भेदः पारमार्थिकः स्यात्; किन्तु विभ्रम एव । न चैवं भेदस्यासत्त्वप्राप्त्या सिद्धसाधनतातादवस्थ्यमिति वाच्यम्, यतः
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यनुगतजातिनिमित्तैव सर्वत्र व्युत्पत्तिः कार्यकारणभावावधारणादिकं च स्यात् तदा


अविद्यमान एवान्यः समवायोऽधिगम्यते
तासु


तत्तद्
जातिषु


उपाधिना
कथं


इति ब्रूमः । यथा अङ्गुल्यवष्टब्धनयनाद्युपाधिवशादविद्यमान एव द्वितीयश्चन्द्रोऽधिगम्यते, तथा तैस्तैः सम्बन्धिलक्षणोपाधिभिरविद्यमाना एवानेके समवायाः प्रतीयन्ते । त एते समवाया औपाधिकभेदभिन्ना इत्युच्यन्ते । त एव चाग्निमदादिशब्दवाच्या अनुमानसाध्या विशिष्टाकाराः तथा च समवायैकत्वहानिः, चन्द्रवदारोपितानामनेकत्वेऽप्यनारोपितस्यैकत्वाविरोधात् । नाप्यनुमानानां सिद्धसाधनता, तथाविधसमवायानां प्रागसिद्धत्वादिति ।</p>
जात्यादिशब्दव्युत्पत्तिरनुगतबुद्धिकारणत्वावधारणं, गोत्वं नित्यं जातित्वादि त्यादिव्याप्तिज्ञानमित्यादिकं स्यात् जातिषु जात्यभावेन तत्र व्युत्पत्त्यादिकं स्यादित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४असु०-परिहरति
<p class="gr-vyakhya-para">१७६सु०- यदि वैयात्यात् कश्चिद् ब्रूयात् अस्ति जातिष्वपि जातित्वं नाम जातिः तद्वशात् तत्र सर्वमुपपद्यते इति; तं प्रत्याह


तद्गमकमिति
तत्र चेदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तद्गमकमनुमानं न मा भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तत्र चेदनवस्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्यस्मिन्पक्षे न सिद्धसाधनं धूमाद्यनुमानं तथाऽपि
<p class="gr-vyakhya-para">यदि


तद्गमकम्
तत्र


अविद्यमानसमवायसत्तां प्रतिपादयद्
जातिष्वपि जातित्वं नाम जातिरङ्गीक्रियते तदा


अनुमान
अनवस्थितिः


जातं दहनशैत्यानुमानमिव बाधितविषयतया
स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि; गोत्वादिजातिषु जातिशब्दप्रवृत्तिनिमित्तं या जातित्वं नाम जातिः सा न तावत्स्वरूपे वर्तते, स्ववृत्तेरप्रामाणिकत्वात्; अतः स्वव्यतिरिक्तास्वेव जातिषु वर्तत इति वाच्यम् । तथा च स्वव्यतिरिक्तजातिषु जातिशब्दप्रवृत्तावियं निमित्तं स्यान्न तु स्वरूपेऽपि । अतस्तस्यां तद्व्यतिरिक्तासु जातिष्वेकस्य जातिशब्दस्य प्रवृत्तौ निमित्तं जात्यन्तरमङ्गीकरणीयम् । तत्राप्येवमेवेत्यनवस्थेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७७सु०- ननु गोत्वादिजातिषु जातित्वप्रयुक्तो जातिशब्दः, जातित्वे तूपदेशाधीनो भवतु तस्या एकत्वादिति । मैवम् । न ह्यस्माभिः सादृश्यमिव भवता जातिः (जाति)शब्दवृत्तौ ज्ञापकतयोपेयते, येन क्वचिदुपदेशो निवेश्यते; किन्तु निमित्ततया । तत्रोपदेशोपन्यासस्य क्वोपयोगः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७८सु०- स्थानान्तरेऽपि बाधकमाह


न प्रमाणं
तथैवेति


भवेत् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षणं चैतत् । उपाधीन्विना समवायावभासस्य क्वाप्यभावात्, सर्वत्रापि तस्याविद्यमानतैव स्यादित्यपि द्रष्टव्यम् ॥</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तथैव व्यक्तिविज्ञानं व्यक्तित्वाभावदूषितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४ सु०- तदेवं सर्वानु(धूमाद्यनु)मानानां सिद्धसाधनत्वादिप्रसङ्गान्न समवायैक्यमुपपन्नमिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा जातिविज्ञानं जातित्वाभावेन दूषितं,
<p class="gr-vyakhya-para">एतच्चोपलक्षणम् । आगमापह्नवश्च समवायैक्ये स्यात्, पदार्थानां तत्संसर्गाणां च सिकतावद्विशकलितानां सिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९५सु०- इदानीं समवायस्य नित्यत्वं निराकरोति


एवमेवेति
तथैव व्यक्तिविज्ञानं


।</p>
व्यक्तनां व्यक्तिशब्दवाच्यत्वविज्ञानं तन्निमित्त
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवमेवासतः सत्तासमवायो जनिर्मता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा समवायस्य सर्वत्रैकत्वाङ्गीकारे सर्वानुमानानां  सिद्धसाधनत्वादिदुष्टत्वमुक्तम्,


एवमेव
व्यक्तित्वजात्यभावेन दूषितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्रव्यगुणकर्माणि खलु व्यक्तय उच्यन्ते । न च तत्र व्यक्तित्वं नाम सामान्यमस्ति, सत्तया    परापरभावाभावात् । तस्मात् तत्र व्यक्तिशब्दवाच्यत्वज्ञानं न स्यात् । मा भूद्व्यतिरिक्तं व्यक्तित्वं, सत्तैव व्यक्तिशब्दप्रवृत्तौ निमित्तं भविष्यती ति चेन्न; सामान्यस्य पर्यायप्रवृत्तौ निमित्तत्वात्, सद्व्यक्तिशब्दयोरपर्यायत्वात्, अन्यथा संयोग्यादिशब्दानामपि द्रव्यादिशब्दपर्यायत्वं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७९सु०- ननु शब्दमात्रस्य जातिनिमित्तत्वात् सत्तया परापरभावशून्यमपि द्रव्यगुणकर्मसु व्यक्तित्वमस्त्येवेत्यतो नोक्तदोष इत्यत आह


तन्नित्यत्वाभ्युपगमे, प्राक्
यदीति


असतः सत्तासमवायो जनिः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि तच्चास्ति तस्यापि विशेषेष्वनवस्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि


दुष्टा
तस्य


मता ।
व्यक्तित्वस्य


समवायनित्यत्वे न कस्यापि जनिः स्यादित्यर्थः । तत्कथमित्यत आह
अपि विशेषेषु


तत्रापीति
व्यक्तिषु प्रवेशः स्यात् । तथा


।</p>
चानवस्थितिः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्रापि ह्युक्तदोषाणां नैव किञ्चिन्निवारकम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तदोषाणां


सिद्धसाधनत्वादीनाम् ।</p>
इति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । प्रागसतः सत्तासमवायो जनिरि ति परेण जनिलक्षणमभिहितम् । तत्र यदि समवायो नित्यः स्यात् तदा तल्लक्षणा घटजनिः प्राक्कुलालादिव्यापारादस्तीति तदर्थस्य तस्य सिद्धसाधनता स्यात् । ज्ञप्तौ हि सिद्धस्यापि साधनं घटते, किन्तु क्वचिदनपेक्षत्वमित्येव कृतौ तु प्राक्सिद्धस्य साधनमेवाशक्यमिति कुलालादिव्यापारस्य निष्फलत्वं स्यात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । यः शब्दोऽनेकवाचकः स सर्वो जातिनिमित्तक इति स्वीकृत्य द्रव्यगुणकर्मसु व्यक्तित्वं नाम जातिर्यद्यङ्गीक्रियते, तर्हि तस्यामन्यासु च जातिषु जातिशब्दप्रवृत्तये जातित्वं नाम जातिरङ्गीकर्तव्या स्यात् । ओमिति चेत् तर्हि सा व्यक्तित्वजातिरपि जातित्वजातिं प्रति व्यक्तिः स्यात्, न च सा स्वरूपे वर्तते; ततो द्रव्यादित्रये तस्यां च व्यक्तिशब्दप्रवृत्त्यर्थमपरं व्यक्तित्वमङ्गीकरणीयम् तत्र पुनर्जातिशब्दप्रवृत्तये जातित्वमभ्युपगन्तव्यमिति साऽपि तदाश्रयतया व्यक्तिः स्यात् तस्यां पुनर्व्यक्तित्वान्तरमित्येवमनवस्थेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ समवायस्य नित्यत्वेऽपि प्रागसतः सत्तासमवायः साध्यः अस्तु को दोष इति चेन्न, समवायैक्यव्याघातात् । औपाधिकः समवायस्य भेद इति चेत्, यथासम्भवं सर्वमुक्तमनुसन्धेयम् । हि प्रागसद्विषयो व्यापारः सम्भवति, तस्य सत्करणातिरिक्तकर्तव्याभावात्, सत्करणस्य सत्तासमवायानतिरेकात् स्वरूपलाभः कुलालादिव्यापारसाध्य इति चेत्, एवं तर्हि किमपरेण सत्तासमवायेन </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८०सु०- स्थलान्तरे बाधकमाह
<p class="gr-vyakhya-para">१९५सु०- तदेवं समवायस्यैकत्वनित्यत्वे सर्वथाऽप्ययुक्ते इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा समवायनिराकरणप्रसङ्गात् परोक्तं विशिष्टादेर्जनेश्च स्वरूपं तन्मतासामञ्जस्यप्रदर्शनाय औपाधिके त्यादिना निराकृतं (च) वेदितव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९६सु०- नन्वेतत्सर्वं व्याहतम्, युष्माभिरपि लोकवेदव्यवहारं परिपालयदि्भर्विशिष्टादेः अङ्गीकरणीयत्वात् । तत्राप्युक्तदोषानुषङ्गादि त्यतो विशिष्टादिनिरूपणे तावद्दोषाभावं स्वमते दर्शयति


अस्मदिति
कथमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्मत्पक्षे विशेषस्य सर्वत्राङ्गीकृतत्वतः नास्ति दोषः क्वचित्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथं स्वरूपत्वमपि ज्ञायतेऽनुगतं यदि एकव्युत्पत्तिपर्यन्तमनवस्थादिदूषितम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विशिष्टाकारो न विशेषणं नापि सम्बन्धः, किन्नाम विशेष्यम् । न च तन्मात्रम् । द्विविधो हि विशिष्टाकारः, यावद्विशेष्यभाव्ययावद्विशेष्यभावी च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र स्वरूपमि त्यध्याहर्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्राद्यो विशेष्येणात्यन्ताभिन्नः, यथेश्वरः स्वरूपेण सर्वज्ञः एवं यत्र यत्र विशेषणसम्बन्धो यावद्विशेष्यभावी तत्र तत्र विशिष्टाकारोऽपि तथाभूतो विशेष्येणात्यन्ताभिन्नो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततश्चायमर्थः । यद्यनुगतसामान्यनिबन्धनैव सर्वत्र व्युत्पत्तिः तदा सकलपदार्थस्वरूपं स्वरूपशब्दवाच्यतया कथं ज्ञायते, अनुगतस्य स्वरूपत्वसामान्यस्याभावात् स्वरूपेषु स्वरूपशब्दव्युत्पत्तिर्न स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथाऽपि विशेषस्य भेदप्रतिनिधेः सर्वपदार्थेष्वङ्गीकृतत्वेनेश्वरः सर्वज्ञ इत्यपर्यायशब्दप्रवृत्त्याद्यनुपपत्तिदोषो नास्ति । ईश्वर एव सर्वज्ञ इत्यभेदस्तावत्प्रमितः, भेदे तु न निरवकाशं प्रमाणमस्तीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च सर्वस्वरूपेष्वनुगतं स्वरूपत्वमङ्गीक्रियते मयाऽतो नोक्तदोष इत्यत उक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयस्तु विशेष्येण भिन्नाभिन्नः, यथा पर्वतेनाग्निमान् । यथा हि संयोगविशेषसचिवास्तन्तवः पटाकारेण परिणमन्ते तथा आगन्तुकविशेषणसम्बन्धाद्विशेष्यस्वरूपं विशिष्टाकारेण परिणमते । तत्र यद्यपि भेदाभेदौ वस्तुनः स्वरूपभूतौ, तथाऽपि


अस्मत्पक्षे विशेषस्य सर्वत्राङ्गीकृतत्वतो न  सङ्करदोषः ।
स्वरूपत्वमपि यद्यनुगतमङ्गीक्रियते


तदिदमुक्तं
तदा


क्वचिदिति
अनवस्थादिदूषितं


अत्यन्ताभेदस्थले भेदाभेदस्थले चेत्यर्थः ।</p>
भवती ति तथा हि । सर्वेषु स्वरूपेषु यत्स्वरूपशब्दप्रवृत्तिनिमित्तं स्वरूपत्वं नाम सामान्यमभ्युपगम्यते, तदपि  तावत्स्वरूपमेव । न च तत्र स्वयमेव वर्तते, आत्माश्रयत्वस्यालौकिकत्वात्; अतस्तस्मिन्नन्येषु च स्वरूपेषु स्वरूपशब्दप्रवृत्तयेऽन्यत्स्वरूपत्वं नाम सामान्यमङ्गीकार्यम्, तदपि स्वरूपमेवेत्यनवस्था ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९७सु०- यद्वा
<p class="gr-vyakhya-para">आदि


क्वचिद्
पदेनान्त्यविशेषस्वरूपेषु स्वरूपत्वसामान्याङ्गीकारेऽत्यन्तव्यावृत्तिधीहेतुत्वं न स्यात् । समवायाभावस्वरूपे च सम्बन्धाभाव इति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनवस्थाद्यनिष्टप्रसङ्गस्य विपर्यये पर्यवसानं सूचयति


इति औपाधिकादित्रय इत्यर्थः, तस्याप्युक्तप्रकारत्वात् ।</p>
एकव्युत्पत्तिपर्यन्तमिति
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन भेदहीनेऽप्याकाशादावौपाधिको भेदो दृष्ट इत्य(प्य)पास्तम्, विशेषनिबन्धनानामेवाकाशाद्यंशानां घटाद्युपाधिभिः स्फुटीकरणादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">जनिनिरूपणे दोषाभावं स्वमते दर्शयति


अस्मदिति
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकं


केवलमनुगतसामान्यहीनमिति यावत् तस्मिन्व्युत्पत्तिरेकव्युत्पत्तिः, तत्पर्यन्तं, तावदिदं दूषणमुपप्लवत एव । यावदनुगतसामान्यनिबन्धनैव सर्वत्र व्युत्पत्तिरिति पक्षं परित्यज्य सामान्यहीनेऽपि व्युत्पत्तिमङ्गीकुर्यादित्यर्थः । अनवस्थादिपरिहारायानुगतसामान्येन विनाऽपि व्युत्पत्तिरङ्गीकरणीयेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८१सु०- नन्विदं सकलमप्यसङ्गतम् ॥ तथा हि । यदुक्तं जातितश्चेत् कथं तास्वि ति; तत्तावदसत् । जातिषु जात्यन्तराभावेऽपि नित्यत्वे सत्यनेकानुगतत्वेनोपाधिना जातिशब्दव्युत्पत्त्युपपत्तेः । अस्तु वा जातिषु जातित्वं नाम जातिः; न चानवस्था, जातित्वे जातिशब्दस्य स्वरूपनिबन्धनत्वोपपत्तेः ॥ तथैव व्यक्तिविज्ञानमि त्येतदप्यसत् । व्यक्तित्वाभावेऽपि जातिव्यञ्जकत्वेपाधिना द्रव्यादिषु व्यक्तिशब्दप्रवृत्त्युपपत्तेः । व्यक्तित्वजात्यङ्गीकारेऽपि नानवस्था, व्यक्तित्वे व्यक्तिशब्दस्य स्वरूपनिमित्तत्वसम्भवात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदपि कथमि त्यादि तदयुक्तम्, प्रमाणगम्यत्वोपाधिनैव स्वरूपशब्दव्युत्पत्त्युपपत्तेः । स्वरूपत्वाभ्युपगमेऽपि नानवस्था, तत्र स्वरूपशब्दस्य स्वरूपमात्रनिबन्धनत्वात् । अन्त्यविशेषेषूपाधिनिबन्धन एवेति न रूपहानिः । समवायादौ स्वरूपमेव सम्बन्धः ॥ इत्यतो न कश्चिद्दोषः  इत्याशङ्कां परिहरन्ननुगतसामान्यदूषणमुपसंहरति


विशेषस्य
कल्पनेति
 
परिणामस्य, जनित्वेन
 
अङ्गीकृतत्वतो न
 
कश्चिद्
 
दोषोऽस्ति
 
इति योजना । मृदादीनां घटाद्याकारापत्तिरेव घदादिजनिर्न तु समवाय इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९८सु०- स्यादेतत् । क्वचिद्भावो विशेष्यो विशिष्टाकारश्चाभावो दृश्यते, यथा घटो न जानाति, प्रकृतिर्न कर्त्री ति । क्वचिच्चाभावो विशेष्यो विशिष्टाकारश्च भावः प्रतीयते, अभावोऽस्ति, अभावः प्रमेय इति । न च विधिनिषेधात्मनोर्भावाभावयोरभेदो युज्यते । तत्कथं विशेष्याभिन्नं विशिष्टमुच्यत  इत्यत आह
 
भावो हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भावो ह्यभावश्च स एव हि</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कल्पनागौरवात्तेन युक्ता नानुगकल्पना</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क्वचिदि त्यनुवर्तते यो
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वत्र व्यावृत्तमेव वाच्यं, शब्दप्रवृत्तौ निमित्तं च । व्युत्पत्तिस्तु सादृश्यनिबन्धने त्येकरूपकल्पनेन सर्वसामञ्जस्ये, क्वचिदनुगतं सामान्यं निमित्तं, क्वचिदुपाधिः, क्वचित्स्वरूपमेवेत्यनेककल्पने कल्पनागौरवं स्यादित्यर्थः


भावः स एव
तेन


क्वचिद्
बाधकसद्भावेन साधकाभावेन च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वनुगतत्वाभावे कथं गोत्वादिकं सामान्यम् । अननुगतत्वेऽपि गुणकर्मवदवान्तरभेदस्य कल्पनीयत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८२सु०- एवं समवायं स्वरूपतो निराकृत्येदानीं यत्समवायस्य सर्वत्रैकत्वं नित्यत्वं च तत्त्वं भावेने ति सूत्रेणोक्तम्,


अभावो
तत्त्वं,


भवति, यश्च
समवायस्य सर्वत्रैकत्वं नित्यत्वं च,


अभावः स एव
भावेन,


क्वचिद्
सत्तया, व्याख्यातमि ति । तदपि निराचिकर्षुरादौ तावदेकत्वं निराकर्तुं पीठमारचयति


भावो
औपाधिकेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- औपाधिकविशिष्टाद्यमपि तद्वस्तु किं ततः । अन्यत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">औपाधिकः


भवतीत्येतदुभयं प्रसिद्धमेवेत्यर्थः । वाक्यार्थद्वयप्रसिद्धिद्योतनार्थं
पाचकयाजकादिः,


हि
विशिष्टः


शब्दद्वयम् </p>
नीलाग्निमदादिः
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यत आह


अभावस्य चेति
आद्य


</p>
ग्रहणादुपलक्षितग्रहणम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभावस्य च धर्माः स्युर्भावास्तेषां च तेऽखिलाः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति तावदिदं यद्
 
अभावस्य


अपि
अपि


भावा धर्माः स्युः
शब्दो दूषणान्तरसमुच्चयार्थः ।


तथा
तद्वस्तु


तेषां च
उपाध्यादित्रयम् ।


भावानां च
कि ं


ते
शब्दस्योभयतः सम्बन्धः ।


अभावा धर्माः
तत


स्युः
उपाध्यादित्रयात् । वस्तु इत्येतद् औपाधिकविशिष्टाद्यमि त्यनेनापि सम्बध्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८३सु०- अयमर्थः । समवायस्य सर्वत्रैकत्वं वदतेदं तावद्विविच्यताम् । एक एव पुरुषः पचनयजनादिभिरुपाधिभिरवच्छेदकैर्धर्मैः पाचको याजकश्चेत्याद्यभिधीयते । स पाचकयाजकादिरौपाधिकोऽर्थः किं पचनाद्युपाधिपुरुषतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्य उतान्य इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा समानाधिकरणं व्यावर्तकं विशेषणम्, यथोत्पलस्य नीलं रूपं पर्वतस्य चाग्निः; व्यधिकरणं तु व्यावर्तकमुपलक्षणम्, यथा नीलरूपगतं नीलत्वमुत्पलस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्ये तु कार्यप्रवेशाप्रवेशाभ्यां विशेषणोपलक्षणयोर्भेदमाचक्षते, यथा लम्बकर्ण आनीयताम् , चित्रगुरानीयताम् इति । अपरे तु शाब्दसामानाधिकरण्यवैयधिकरण्याभ्याम्, यथा दण्डी देवदत्तः , जटाभिस्तापसः इति । केचित्पुनर्व्यवच्छित्तिसमये सत्त्वासत्त्वाभ्याम् । तत्र विशिष्टं नीलमग्निमान् वा, विशेषणविशेष्यतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्यत् अन्यद्वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षितं चोपलक्षणोपलक्ष्यतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्यत् अन्यद्वेति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८३असु०- तत्रान्यत्वपक्षस्तावदनुभवाभ्युपगमोपपत्तिविरुद्धत्वादसम्भावित एव । न हि पाचकादिः पचनादित्रयातिरिक्तोऽनुभूयते; न च योग्यस्याननुभवे सत्त्वं सिद्ध्यति, नाप्यग्निमदादिः पर्वताद्यतिरिक्तोऽनुभूयते; अतिरिक्तत्वे चौपाधिकविशिष्टादेः द्रव्याद्यन्तर्भावासम्भवात् षट्पदार्थातिरेकप्रसङ्गेनाभ्युपगमविरोधः स्यात् ॥ यदि चौपाधिकविशिष्टाद्यमतिरिक्तं स्यात् तदा पाचकमानये त्युक्ते पुरुषाद्यानयनं न क्रियेत, इत्याद्युपपत्तिविरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८४सु०- नन्ववच्छित्तिरौपाधिकत्वं, व्यवच्छित्तिश्च वैशिष्ट्यं त्रितयादि्भन्नमेवेति चेन्न ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अवच्छित्तेरनिरूपणात् । सा किमुपाधिसम्बन्धो वा, पुरुषस्यैकत्वं वा, स्वगतो भेदो वा । आद्ये न त्रयातिरेकः, द्वितीये त्वनौपाधिकादविशेषः, तृतीये त्वसत्त्वप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">व्यवच्छित्तिर्वैशिष्ट्यमिति चायुक्तम्, तस्या नीलादिपदार्थत्वाभावात् । सा हि वैशिष्ट्यप्रतीतिफलविषयतया अनुभूयते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८५सु०- विशेषणविशेष्यसम्बन्धावगाह्येकं वा विज्ञानमविरलमनेकं वा विशिष्टमिति  कश्चित् । यथाऽऽह विशेषणं विशेष्यं च तत्सम्बन्धफलार्पकम् । ज्ञानरूपं स्वसामर्थ्याद्विशिष्टमिति कर्तितमि ति । तन्न, विशिष्टस्य बाह्यार्थतयाऽनुभवात् । अन्यथा साध्यधर्मविशिष्टः पक्षः, सोऽनुमानेन प्रज्ञापनीय इत्याद्ययुक्तं स्यात् । तस्मादतिरेकपक्षोऽनुपपन्न एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८६सु०- अस्तु तर्ह्यौपाधिकविशिष्टाद्यं त्रितयानन्यदित्यत आह


इति ।
तदेवेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तदेव चेदग्निमत्त्वं किं तत्र भण्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतिपत्तिसौकर्यायोदाहरणनिष्ठतया मतुपा प्रश्नः कृतः अऽग्निमत्त्वमि ति । धूमाद्यनुमानसाध्यं विशिष्टमित्यर्थः । औपाधिकादेरप्युपलक्षणमेतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । अग्निमदादिविशिष्टं च यदि विशेषणविशेष्यतत्सम्बन्धेभ्योऽनन्यदङ्गीक्रियते तदाऽपि वक्तव्यम्, किं तत्त्रितयमपि प्रत्येकं विशिष्टमुत(तत्र•न्यतमम् । द्वितीयेऽपि किं विशेषणभूतोऽग्निरेवाग्निमच्छब्दार्थः, उत विशेष्यरूपः पर्वतः, अथ सम्बन्धः  संयोगलक्षणः । संयोगपक्षेऽपि किं निर्विशेषणसंयोगः किंवाऽग्निना संयोगः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्तरत्रापि किमग्निसंयोगमात्रम्, उत पर्वतस्याग्निसंयोग इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं पाचकादेरपि पचनादित्रयानन्यत्वे विकल्पो द्रष्टव्यः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८७सु०- अन्त्यपक्षातिरिक्तान्सर्वपक्षानपाकरोति


अखिला
अग्नीति


इति बहुत्वोपलक्षणम् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदपि नाङ्गीकरोमीत्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अग्निसंयोगमात्रं चेद्भवेत्तत्सिद्धसाधनम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अग्निसंयोगमात्रम्


प्रत्यक्षेति
इति सर्वपक्षोपलक्षणम् ।


।</p>
चेत्
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षमानतः सर्वमेतन्नो वारणक्षमम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्ष


ग्रहणमुपलक्षणार्थम् यस्मादभावस्यापि भावा धर्माः सन्ति भावस्य चाभावा इति
अग्निमच्छब्दार्थ इति शेषः


एतत्सर्वं प्रत्यक्षादिप्रमाणतः
तत्


सिद्धम् अतो न वारयितुं शक्यम् ।</p>
धूमवत्त्वाद्यनुमानम् अग्निपर्वतसंयोगानां समस्तानां व्यस्तानामग्निना संयोगस्य चाग्निमच्छब्दवाच्यविशिष्टत्वे, धूमानुमानं
<p class="gr-vyakhya-para">१९९सु०- अस्त्वभावभावयोर्भावाभावधर्मवत्त्वम्, तथाऽपि भावस्याभावत्वमभावस्य च भावत्वं क्वचिदस्ती त्यत्र किमायातमित्यत आह


सर्व इति
सिद्धसाधनं


।</p>
स्यात् । विशिष्टस्यानुमानसाध्यत्वात्, अग्न्यादेर्विशिष्टस्य मानान्तरत एव सिद्धत्वादिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सर्वे भावा अभावाश्च पदार्थास्तेन सर्वदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१८८सु०- अस्तु तर्हि पर्वतस्याग्निना संयोगो विशिष्टरूपोऽग्निमच्छब्दार्थोऽनुमानसाध्य इत्यन्तिमः पक्षः, तत्रोक्तदोषाभावात्, पर्वताग्निसंयोगानां समस्तानां व्यस्तानामग्निसंयोगस्य च सिद्धत्वेऽपि पर्वतस्याग्निना यः संयोगस्तस्यानुमानतः प्रागसिद्धेरि ति शङ्कते
<p class="gr-vyakhya-para">यतोऽभावाभावयोर्भावाभावधर्मवत्त्वं सिद्धम्, सिद्धश्च धर्मधर्मिणोरभेदः,


तेन
भूधरस्येति


कारणेन
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भूधरस्याग्निसंयोगो यदि षष्ठ्यर्थ एव कः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अग्निमच्छब्दार्थो विशिष्टोऽनुमानसाध्य इति शेषः । दूषयितुं पृच्छति


सर्वे भावाः पदार्था अभावाश्च
षष्ठ्यर्थ  इति


भवन्ति,
। पर्वतस्याग्निसंयोगस्य च सिद्धत्वेऽपि पर्वतस्य योऽग्निसंयोगः स न सिद्ध इत्यतः, स एव विशिष्टोऽग्निमच्छब्दार्थोऽनुमानवेद्य इति वदता, पर्वतस्येति षष्ठ्या निर्दिष्टः सम्बन्ध एव विशिष्टोऽग्निमच्छब्दार्थोऽनुमानवेद्य इत्युक्तं भवति; अन्यस्य सर्वस्य सिद्धत्वात् । षष्ठ्यर्थाश्च सम्बन्धा वैयाकरणैरनेके गणिताः, अतः कोऽत्र सम्बन्धो विवक्षित इति प्रश्नार्थः ।


अभावाश्च सर्वे पदार्था भावा
एव


भवन्ति, इत्युक्तमुपपन्नमित्यर्थः ।</p>
शब्दः तस्यैव प्राधान्यद्योतनार्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९९असु०- यद्येवं भावस्याप्यभावत्वमभावस्य च भावत्वं, तर्हि द्रव्यादयो भावा एव प्रागभावादयस्त्वभावा एवेति सर्वत्र प्रसिद्धो भावाभावविभागः कथमि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१८९सु०- उत्तरं शङ्कते


तथाऽपीति
समवाय इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तथाऽपि प्रथमं बुद्धेर्यो निषेधस्य गोचरः । सोऽभावो विधिबुद्धेस्तु गोचरः प्रथमं परः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-समवायो यदि हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निषेधस्य बुद्धेः
<p class="gr-vyakhya-para">संयोगो हि गुणः, पर्वतश्च गुणी, गुणगुणिनोश्च समवायः सम्बन्धः, इति प्रसिद्धमिति


इति सामानाधिकरण्यम् ।
हि


परो
शब्दार्थः । षष्ठ्यर्थ इति वर्तते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकरोति


भावः ।</p>
अस्य चेति
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्येषोऽर्थः प्रागेवोक्तः तथाऽपि प्रसङ्गात् पुनः स्मारित इत्यदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२००सु०- अभावभावयोर्भावाभावधर्मवत्त्वं प्रत्यक्षादिसिद्धमित्युक्तम्, तत्कथमि त्यत आह
 
तस्मादिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्मात्प्रध्वस्तभेदादि सदित्येवावगम्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्य चैकत्वात्सिद्धसाधनम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रध्वस्तं
<p class="gr-vyakhya-para">पर्वतादेरिव


प्रध्वंसो
अस्य


भेदः
समवायस्य च सिद्धत्वादिति शेषः ।


पृथक्तवम् । आदिपदेन प्रमेयत्वादिग्रहणम् । यस्मादभावस्य भावधर्मत्वमस्ति,
सिद्धसाधनं


तस्मादेव
धूमाद्यनुमानमिति शेषः । कथं समवायस्य सिद्धत्वमित्यत उक्तम्


हि प्रध्वंसाभावादेः पृथक्तवप्रमेयत्वादिभावधर्मजातमस्त्येवेति
एकत्वादिति


अवगम्यते
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्तन्तुपटयोः समवायः, स एव हि पर्वताग्निसंयोगयोः समवायः परेणाङ्गीकृतः । तन्तुपटयोः समवायश्च प्रत्यक्षेण वाऽनुमानेन वा सिद्ध एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९०सु०- अयमत्र समुदायार्थः । यद्येक एव सर्वत्र समवायः स्यात् तदा सर्वानुमानानां सिद्धसाधनता स्यात् । यद्यपि याथार्थ्यमेव प्रामाण्यं तथाऽपि शब्दवत्परार्थानुमानस्य परापेक्षया प्रवृत्तत्वात्सिद्धसाधनता दोष एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सर्वमप्यनुमानं न वस्तुस्वरूपमात्रपरम्, तस्यासिद्धावाश्रयासिद्धेः, सिद्धौ च सिद्धसाधनत्वात्; किन्तु केनचिदुपहितं वा विशिष्टं वोपलक्षितं वेति  वक्तव्यम् । तच्च विशिष्टादिकं न विशेषणादित्रयादन्यदेवेति युक्तम्, अनुपलम्भादिबाधात् । त्रयानन्यत्वेऽपि न विशेषणमात्रम्, तस्य अनुमानात्प्राक् सिद्धत्वात्; असिद्धौ चाप्रसिद्धविशेषणत्वापत्तेः, अग्नेरेवाग्निमच्छब्दार्थत्वे मतुपो वैयर्थ्यापत्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नापि धर्मिस्वरूपमात्रम्, उक्तदोषात्, पर्वतोऽग्निमानि त्येतयोरेकार्थत्वापत्तेश्च । न च सम्बन्धमात्रम्; संयोगो हि क्वचित्सम्बन्धः स्यात् यथाऽग्निपर्वतयोः, क्वचित्समवायः यथा रसाद्रूपानुमाने, द्वावपि स्वरूपतः सिद्धाविति सिद्धसाधनमेव । संयोगमात्रस्य सिद्धत्वेऽप्यग्न्यादिसंयोगः साध्य इत्यपि न वाच्यम्, तस्यापि महानसादौ सिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ पर्वतादेरग्न्यादिसंयोगः साध्यः । अत्रापि विवेक्तव्यम्, कस्यात्रासिद्ध्या साध्यत्वमिति । अन्यस्यासम्भवात्, षष्ठ्यर्थस्य समवायस्येति वक्तव्यम् । स च सर्वत्रैक एव चेत् पुनः सिद्धसाधनतैव स्यात् । अतः सर्वानुमानोच्छेदप्रसङ्गात् सर्वत्र समवायैक्यमयुक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९१सु०- ननु तन्तुषु पटादिसमवायः पर्वताग्निसंयोगादिसमवायश्च यद्यपि स्वरूपेणैक एव, तथापि तन्तुपटादिपर्वताग्निसंयोगाद्युपाधिनिमित्तः समवायस्य भेदोऽप्यस्ति; ततः सिद्धत्वेऽपि साध्यत्वमुपपद्यत इत्यत आह


प्रत्यक्षादिने ति योजना । प्रध्वंसः प्रागभावाद्वा घटाद्वा पृथक् प्रमेयोऽभिधेयश्चेत्यवगम्यते । अभावस्य (च) भावधर्मानभ्युपगमे तद्विरोधः स्यादिति भावः ।</p>
यदीति
<p class="gr-vyakhya-para">घटः पटो न भवतीति भावस्यान्योन्याभावधर्मत्वं स्फुटत्वान्न प्रदर्शितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०१सु०- एवमभावभावयोर्भावाभावात्मकत्वं सामान्यतः प्रसाध्य प्रकृते योजयति
 
अस्तीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्त्यभावोऽस्ति च ध्वंसो देहाभावश्च भस्मता ।  इत्यादि युज्यते सर्वं</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यद्यस्यौपाधिको भेदः कुत एकत्वमिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादि त्यनुवर्तते । यत एवमभावस्य भावत्वं भावस्य चाभावत्वमुपपादितम्, तस्माद्
<p class="gr-vyakhya-para">यदि अस्य


अभावोऽस्ति, प्रध्वंसोऽस्ति; देहाभावो, भस्मता
समवायस्य साध्यत्वसिद्ध्यर्थम्


इत्यभावस्य विशेष्यत्वं भावस्य च विशिष्टत्वं तयोश्चाभेदः, तथा घटो न जानाती ति भावो विशेष्योऽभावश्च विशिष्टाकारः तयोश्चाभेद इत्युक्तं
औपाधिको भेद इष्यते


युज्यत
तदा


इत्यर्थः ।</p>
एकत्वं कुत इष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०२सु०- यदि भावाभावयोरेकत्वं विरुद्धं तदा घटोऽपि स्वाभावात्मा किन्न स्यादित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">समवायस्यैकत्वं हि न सङ्ख्याविशेषः, निर्गुणत्वात्; किन्त्वभेदः । न च भेदाभेदौ क्वापि परेणाङ्गीकृतौ । तस्मात् समवाये भेदस्याङ्गीकृतौ तद्विरुद्धोऽभेदो नाङ्गीकर्तुमुचित इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९१असु०- ननु स्वाभाविकमेकत्वं स्वाभाविकेनैव भेदेन विरुद्ध्यते पुनरौपाधिकेन, स्वभावतः अभिन्नेऽपि गगनादावौपाधिकभेददर्शनात् । समवाये चौपाधिक एव भेदोऽभ्युपगतः । तत्कथं स्वाभाविकैकत्वाङ्गीकारोऽनुचित इति । अत आह


प्रत्यक्षादीति
नेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रत्यक्षादिप्रमाणतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नानिर्वाच्यं हि तेनेष्टमत औपाधिकान्ययोः । सत्यत्वात् को विशेषः स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सिद्धमिति शेषः भावाभावयोर्विशेष्यविशिष्टयोरैक्यं प्रत्यक्षादिप्रमाणसिद्धं न तु घटतदभावयोः, अतो नातिप्रसङ्ग इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विरुद्धाभिमतयोरविरोधो हि कालभेदेन भवति, यथा तत्रैव भूतले तस्यैव घटस्य भावाभावयोः । देशभेदेन वा, यथा तदैव तस्यैव घटस्यास्तित्वनास्तित्वयोः । व्यक्तिभेदेन वा, यथा तत्रैव भूतले यदैकस्य घटस्य भावस्तदैव घटान्तरस्याभावः पारमार्थिकत्वापारमार्थिकत्वाभ्यां वा, यथा गगने रूपतदभावयोः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा  भावाभावयोर्धर्मधर्मिभावो, धर्मधर्मिणोश्च अभेदः प्रामाणिक इत्येतत् किं भावाभावयोर्विशेष्यविशिष्टयोरैक्यस्योपपादकं किंवा सम्भावनाहेतुः । आद्ये तूक्तोऽतिप्रसङ्गः । द्वितीये साधकं वाच्यम्  इत्यत्र इदमुक्तम् । अनेन क्वचिदि त्युक्तं विवृतं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र तावत् समवायेऽभेदभेदयोर्नाद्यं विधात्रयं सम्भवतीति परस्यापि सम्प्रतिपन्नम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०३सु०- अथवा भावो ही त्यादिना परिणामवादः प्रपञ्च्यते तथा हि केचित्परिणामवादिनः सत एवाभिव्यक्तिं जनिमाहुः, तद्व्युदासार्थमाह
<p class="gr-vyakhya-para">नापि चतुर्थी विधा सम्भवति । समवायभेदस्यापारमार्थिकत्वमसत्त्वमनिर्वाच्यत्वं वा । आद्ये सिद्धसाधनत्वं तदवस्थमेव द्वितीये त्विदमुपतिष्ठते


भावो हीति
हि


। अत्र
यस्मात्


भावाभाव
तेन


शब्दौ सदसत्परौ । यः कारणत्वाभिमतो मृत्पिण्डः स कार्यघटात्मना
वैशेषिकादिना


अभावः,
अनिर्वाच्यं


वस्तु


एव तदात्मना
नेष्टमतः


भावश्च ।</p>
असत्त्वानिर्वाच्यत्वाभावाद्
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा स घटः प्रागुत्पत्तेः


भावः
औपाधिकस्य


सन्,
स्वाभाविकस्य च


स एव
सत्यत्वात् को विशेषः स्यात् ।


तद्
औपाधिकस्यापि स्वाभाविकवत् सत्यत्वात् पारमार्थिकत्वापारमार्थिकत्वलक्षणस्य विरोधशान्तिहेतोः अभावादौपाधिकत्वाद्युक्त्या न किञ्चित् कृतं स्यादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२सु०- इष्यते समवायभेदस्यानिर्वाच्यत्वं मया चेत् तदा को दोष इति चेदपसिद्धान्त इत्याह


अभावः
मायेति


असंश्च ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा यः कुलालादिव्यापारात्प्राक्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मायावाद्यन्यथा वदेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनिर्वाच्यवस्त्वङ्गीकारे वैशेषिकादिरपि मायावादी भवेदित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२असु०- ननु प्रकारभेदेनापि विरोधशान्तिर्भव(विष्य)ति, यथा तत्रैव तदैव नीलपटसद्भावेऽपि पीतपटाभावः, तथा समवायेऽप्यौपाधिको भेदो न स्वाभाविकमभेदं विरुणद्धी त्यत आह


अभावः
उपाधीति


घटात्मनाऽसन्मृत्पिण्डः, स एव तदनन्तरं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-उपाधिजन्यं तद्गम्यमिति चौपाधिकं भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपाधिशब्दात्तृतीयासमर्थाज्जन्यगम्ययोः शेषिके ठकि कृते सति


भावः
औपाधिकम्


घटात्मना सन् भवतीति ॥</p>
इति भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । कार्यं कारणेन भिन्नाभिन्नम् । तत एव प्रागुत्पत्तेः सदसत् । अतः कारणं प्राक्कारकव्यापारादकार्यात्मकं सत्कार्यरूपतामापद्यते यत्सा जनिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेकस्यैव भिन्नत्वमभिन्नत्वं च सत्त्वमसत्त्वं च विरुद्धमित्यतो यथैकस्यैव भावत्वमभावत्वं च न विरुद्धं तथैतदपी त्यादौ सम्भावनां        तावदुपदर्शयन्नेकैकस्य भावत्वमभावत्वं च उपपादयति


अभावस्ये
उभयत्रेति


ति सार्धश्लोकद्वयेन । पूर्ववदेव व्याख्यानम् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्त्वियं सम्भावना, निश्चायकं तु किमि त्यतो भेदासत्त्वयोः परेणाप्यङ्गीकृतत्वादभेदसत्त्वे प्रमाणेन साधयति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-उभयत्राप्यनन्ताः स्युः समवाया इतस्ततः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं सति समवायभेदस्यौपाधिकत्वं नामोपाधिजन्यत्वं वोपाधिगम्यत्वं वा वक्तव्यम्, तथा च पक्षद्वये


तस्मादिति
अपि अनन्ताः समवायाः स्युः ।


। प्रध्वस्तस्य घटादेर्भेदः
तत्कथमि त्यत आह


प्रध्वस्तभेदः । आदि
इतस्तत इति


पदेनानुत्पन्नस्य कारकत्वं गृह्यते नष्टानामपि वस्तूनां भेदो नैव विनश्यती ति यत्प्रध्वस्तभेदस्य सत्त्वमवगम्यते यच्च घटो जायते घटं जनयतीत्यनुत्पन्नस्यापि कर्तृत्वं कर्मत्वं (च) वा, तत्
सर्वदेशकालगतानामवयवावयव्याद्युपाधीनामनन्तत्वादि ति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२ सु०- उपाधीनामनन्तत्वेऽपि समवायानन्त्यं कुत इत्यत आह


तस्मात्
भिन्नत्वमिति


कार्यस्य कारणाभेदात्, प्रागुत्पत्तेर्विनाशोत्तरं च सत्त्वादेव हि युज्यते । न ह्यत्यन्तासत्त्वमापन्नस्य स्वरूपभेदः सन्निति युज्यते, नाप्यत्यन्तासतः कारकत्वम् । च कार्यस्य पृथगेव सत्त्वमस्ति, अनुपलम्भात्; अतः सत्त्वं कारणाभेदश्चाङ्गीकरणीयः । न च विनैव बाधकेनोपचारत्वकल्पना युक्ता, अतिप्रसङ्गात् । तदिदमुक्तम्
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-भिन्नत्वं चैव तेष्वस्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">चः यस्मादित्यर्थे । न ह्यौपाधिको भेदो नामोपाधीनामेव भेदः, तथा सति समवायस्येति स्यात्, उक्तदोषपरिहारश्च न भवेत्; किन्तु


अवगम्यत एव
तेषु


इति । न केवलं व्यवह्रियत इत्यर्थः ।</p>
समवायेष्वेवोपाधिजन्यं तदवगम्यं वा
<p class="gr-vyakhya-para">अभावस्य च भावाः स्युर्धर्माः, ते च प्रत्यक्षादिप्रमाणसिद्धत्वाद्युज्यन्त एव न तु निराकरणार्हा इत्युक्तम्, तद्विशदयति


अस्तीति
भिन्नत्वमस्ति ।


भेदहेतवश्चोपाधयोऽनन्ता इति कथं न समवायानन्त्यम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९२सु०- तथाऽप्यौपाधिकमेव तदानन्त्यमित्युक्तस्य किमायातमित्यत आह


आदि
क इति
 
पदेन घटादेर्भावस्य पटान्योन्याभावधर्मत्वं गृह्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०४सु०- स्यादेतत् । अन्योन्याभावस्य भावधर्मत्वेऽपि तस्य भावात् पृथक्तवेन कथं भावस्याप्यभावत्वमुच्यते । अन्योन्याभावस्य भेदत्वाद्भेदस्य च स्वरूपत्वाङ्गीकारादिति चेन्न, स्वरूपभेदस्यान्योन्याभावातिरिक्तत्वात् ॥ यच्चोक्तमभावेऽपि पृथक्तवमस्तीति तदसत्, प्रमाणाभावात्, स्वरूपभेदेनैवासङ्करोपपत्तेः । पृथक्तवस्य च स्वरूपभेदातिरिक्तत्वादि त्यत आह
 
अन्योन्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अन्योन्याभावभेदौ च पृथक्तवं च पृथक् पृथक् । यत्कल्पयन्ति तच्चैव कल्पनागौरवाद्गतम् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- को विशेष उपाधिगे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पृथक् पृथक्
<p class="gr-vyakhya-para">उपाधिगः


विभिन्नानीत्यर्थः
तत्सम्बन्धी औपाधिक इति यावत् औपाधिकभेदे


को विशेषो


शब्दो दूषणान्तरसमुच्चयार्थः
येनासावभेदं न विरुणद्धीत्यर्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९३सु०- एतदुक्तं भवति । नीलपटसद्भावेऽपि पीतपटाभावः इत्यत्र हि यदि विशिष्टविषयौ विधिनिषेधौ, तदा भिन्नविषयत्वेन विरोधाभावः, नीलपीतपटयोर्भिन्नत्वात् । न चैवं प्रकृते, भेदविशेषाभावेऽपि भेदान्तराभ्युपगमापत्तेः । तथा चैकत्वोक्तिरयुक्तैव । न हि पार्थिवपरमाणौ रूपादयोऽग्निसंयोगजा न त्वाप्यपरमाणुरूपादय इव स्वाभाविका इत्येतावता रूपादिरहितोऽसौ भवति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि च विशेषणविषयौ, तदा समवाये भेदोऽस्त्येव । स तु सम्बन्धिभिरुपाधिभिः कृतो न त्वकृत्रिम इत्युक्तं स्यात् । तथा च घटादिभेदेन तुल्य इति रिक्तैवाभेदोक्तिः । उपाधीनां च सर्वदाऽनपायान्न भेदस्यागन्तुकत्वं युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४सु०- उपाधिगम्यमौपाधिकमिति पक्षमङ्गीकृत्योक्तदोषाभावं शङ्कते


गतं
अविद्यमान एवेति


प्रागेव निराकृतम्, अनेन पुनरुक्तिदोषः परिहृतो भवति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०५सु०- कथं कल्पनागौरवादिकमित्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अविद्यमान एवान्यः समवायोऽधिगम्यते । उपाधिना</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यमुपाधिगम्यत्वादौपाधिकः समवायभेदोऽधिगमश्च न प्रमा, येनासौ भेदः पारमार्थिकः स्यात्; किन्तु विभ्रम एव । न चैवं भेदस्यासत्त्वप्राप्त्या सिद्धसाधनतातादवस्थ्यमिति वाच्यम्, यतः


पर्यायत्वेनेति
अविद्यमान एवान्यः समवायोऽधिगम्यते


।</p>
तत्तद्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पर्यायत्वेन ते शब्दा ज्ञायन्ते सर्व एव हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क्रमप्रयोज्यत्वेनेत्यर्थः ।


सर्व एव
उपाधिना


लौकिका वैदिकाश्च ।</p>
इति ब्रूमः यथा अङ्गुल्यवष्टब्धनयनाद्युपाधिवशादविद्यमान एव द्वितीयश्चन्द्रोऽधिगम्यते, तथा तैस्तैः सम्बन्धिलक्षणोपाधिभिरविद्यमाना एवानेके समवायाः प्रतीयन्ते त एते समवाया औपाधिकभेदभिन्ना इत्युच्यन्ते त एव चाग्निमदादिशब्दवाच्या अनुमानसाध्या विशिष्टाकाराः तथा च न समवायैकत्वहानिः, चन्द्रवदारोपितानामनेकत्वेऽप्यनारोपितस्यैकत्वाविरोधात् नाप्यनुमानानां सिद्धसाधनता, तथाविधसमवायानां प्रागसिद्धत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०६सु०- अत्र मायावादिनश्चोदयन्ति । स्वरूपभेदानतिरिक्तयोरन्योन्याभावपृथाक्तवयोर्भावाभावधर्मत्वोपलम्भात् सर्वपदार्थानामपि भावाभावात्मतासिद्धिरिति यदुक्तं तदयुक्तम्, भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वानुपपत्तेः । तथा    हि । भेदस्तावद्विदारणात्मा, भिदिर्विदारण इति विदारणार्थभिदिधातुरूपत्वाद्भेदशब्दस्य तस्य च विदारणात्मनो भावस्वभावत्वे तस्यापि विदारणं स्यात्, तथा तदेकदेशानामपि भेदः स्वभाव इति तत्रापि विदारणं भवेत्, इत्यनेन क्रमेण सर्वशून्यता स्यात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४असु०-परिहरति
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे न तत्रैकता समवेयात्, अभेदैकार्थसमवायिन्या एकताया भेदेन विरोधात् एकत्वाभावेऽनेकत्वमपि न स्यात्, तत्समाहाररूपत्वात्, तत्कार्यत्वाद्वा तस्य एकत्वानेकत्वविकलं च शून्यमेवापद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि यदि भेदो वस्तुस्वरूपं स्यात् तदा प्रतियोग्यनपेक्षः प्रसज्येत, स्वरूपस्यानपेक्षत्वात् । हि घटात्पटस्य भेद इतिवत् घटात्पट इति प्रतीतिरस्ति । घटो भिन्नः, घटस्य भेदः इति विशेषणविशेष्यभावसम्बन्धप्रतिभासोऽपि भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे दुर्घटः स्यात्, न हि स्वयमेव स्वस्य विशेषणं सम्बन्धि वा भवति संशयविपर्ययौ चैवमुच्छिद्येयाताम्; भेदाग्रहनिमित्तौ हि तौ भवतः; तत्र यदि धर्मिणमवगाह्य तौ भवतस्तदा तत्स्वभावभूतो भेदोऽपि गृहीत इति क्व तयोरवकाशः, न चेन्निर्विषयत्वात् सुतराम् । यदि चास्मादयं भिन्न इति प्रतियोगिघटिततया प्रतीयमानो भेदो वस्तुनः स्वरूपं स्यात् तदा तस्य सपरिकरस्य भेदस्य स्वरूपेऽन्तर्भावात् प्रतियोगिनोऽपि स्वरूपतया निमज्जनादद्वैतमतमेव पर्यवस्येदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०६असु०- तानपाकरोति


भेदस्येति
तद्गमकमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदस्य तु स्वरूपत्वे ये वदन्ति च शून्यताम् । अद्भुतास्ते यतोऽन्यस्य प्रतियोगित्वमिष्यते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तद्गमकमनुमानं न मा भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तु शब्दः प्रकृताद्वैशेषिकादेर्व्यवच्छिन्दन् ये त्वि ति सम्बध्यते ।
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्यस्मिन्पक्षे न सिद्धसाधनं धूमाद्यनुमानं तथाऽपि


स्वरूपत्वे
तद्गमकम्


भेद्यवस्तुस्वरूपत्वे ।
अविद्यमानसमवायसत्तां प्रतिपादयद्


शून्यतां
अनुमान
 
जातं दहनशैत्यानुमानमिव बाधितविषयतया


सर्वस्यापीति शेषः ।
न प्रमाणं


भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षणं चैतत् । उपाधीन्विना समवायावभासस्य क्वाप्यभावात्, सर्वत्रापि तस्याविद्यमानतैव स्यादित्यपि द्रष्टव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९४ सु०- तदेवं सर्वानु(धूमाद्यनु)मानानां सिद्धसाधनत्वादिप्रसङ्गान्न समवायैक्यमुपपन्नमिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतच्चोपलक्षणम् । आगमापह्नवश्च समवायैक्ये स्यात्, पदार्थानां तत्संसर्गाणां सिकतावद्विशकलितानां सिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९५सु०- इदानीं समवायस्य नित्यत्वं निराकरोति


शब्दः पूर्वोक्तदूषणसमुच्चयार्थः ।
एवमेवेति


अद्भुता
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवमेवासतः सत्तासमवायो जनिर्मता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा समवायस्य सर्वत्रैकत्वाङ्गीकारे सर्वानुमानानां  सिद्धसाधनत्वादिदुष्टत्वमुक्तम्,


आश्चर्याः, न लौकिकेष्वेवंविधा दृश्यन्ते नापि परीक्षकेष्विति यावत् । तत्कथमित्यतः शून्यतापत्तिं तावन्निराकरोति
एवमेव


यत इति
तन्नित्यत्वाभ्युपगमे, प्राक्


। यो भेदो यस्य स्वरूपमिष्यते तं भेदं प्रति ततः
असतः सत्तासमवायो जनिः


अन्यस्यैव
दुष्टा


वस्तुनः
मता ।


प्रतियोगित्वमिष्यते
समवायनित्यत्वे न कस्यापि जनिः स्यादित्यर्थः । तत्कथमित्यत आह


यतः तस्माद्
तत्रापीति


अद्भुतास्त
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्रापि ह्युक्तदोषाणां नैव किञ्चिन्निवारकम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तदोषाणां


इति सम्बन्धः ।</p>
सिद्धसाधनत्वादीनाम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०७सु०- अन्यस्य प्रतियोगित्वेऽपि कथमुक्तदोषपरिहार इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । प्रागसतः सत्तासमवायो जनिरि ति परेण जनिलक्षणमभिहितम् । तत्र यदि समवायो नित्यः स्यात् तदा तल्लक्षणा घटजनिः प्राक्कुलालादिव्यापारादस्तीति तदर्थस्य तस्य सिद्धसाधनता स्यात् । ज्ञप्तौ हि सिद्धस्यापि साधनं घटते, किन्तु क्वचिदनपेक्षत्वमित्येव । कृतौ तु प्राक्सिद्धस्य साधनमेवाशक्यमिति कुलालादिव्यापारस्य निष्फलत्वं स्यात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ समवायस्य नित्यत्वेऽपि प्रागसतः सत्तासमवायः साध्यः अस्तु को दोष इति चेन्न, समवायैक्यव्याघातात् । औपाधिकः समवायस्य भेद इति चेत्, यथासम्भवं सर्वमुक्तमनुसन्धेयम् । न हि प्रागसद्विषयो व्यापारः सम्भवति, तस्य सत्करणातिरिक्तकर्तव्याभावात्, सत्करणस्य सत्तासमवायानतिरेकात् । स्वरूपलाभः कुलालादिव्यापारसाध्य इति चेत्, एवं तर्हि किमपरेण सत्तासमवायेन ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९५सु०- तदेवं समवायस्यैकत्वनित्यत्वे सर्वथाऽप्ययुक्ते इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा समवायनिराकरणप्रसङ्गात् परोक्तं विशिष्टादेर्जनेश्च स्वरूपं तन्मतासामञ्जस्यप्रदर्शनाय औपाधिके त्यादिना निराकृतं (च) वेदितव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९६सु०- नन्वेतत्सर्वं व्याहतम्, युष्माभिरपि लोकवेदव्यवहारं परिपालयदि्भर्विशिष्टादेः अङ्गीकरणीयत्वात् । तत्राप्युक्तदोषानुषङ्गादि त्यतो विशिष्टादिनिरूपणे तावद्दोषाभावं स्वमते दर्शयति


प्रतियोगिनो हीति
अस्मदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रतियोगिनो हि भेदोऽयं तु स्वस्मात्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्मत्पक्षे विशेषस्य सर्वत्राङ्गीकृतत्वतः । नास्ति दोषः क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">हि
<p class="gr-vyakhya-para">विशिष्टाकारो न विशेषणं नापि सम्बन्धः, किन्नाम विशेष्यम् । न च तन्मात्रम् । द्विविधो हि विशिष्टाकारः, यावद्विशेष्यभाव्ययावद्विशेष्यभावी च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्राद्यो विशेष्येणात्यन्ताभिन्नः, यथेश्वरः स्वरूपेण सर्वज्ञः । एवं यत्र यत्र विशेषणसम्बन्धो यावद्विशेष्यभावी तत्र तत्र विशिष्टाकारोऽपि तथाभूतो विशेष्येणात्यन्ताभिन्नो द्रष्टव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथाऽपि विशेषस्य भेदप्रतिनिधेः सर्वपदार्थेष्वङ्गीकृतत्वेनेश्वरः सर्वज्ञ इत्यपर्यायशब्दप्रवृत्त्याद्यनुपपत्तिदोषो नास्ति । ईश्वर एव सर्वज्ञ इत्यभेदस्तावत्प्रमितः, भेदे तु निरवकाशं प्रमाणमस्तीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयस्तु विशेष्येण भिन्नाभिन्नः, यथा पर्वतेनाग्निमान् । यथा हि संयोगविशेषसचिवास्तन्तवः पटाकारेण परिणमन्ते तथा आगन्तुकविशेषणसम्बन्धाद्विशेष्यस्वरूपं विशिष्टाकारेण परिणमते । तत्र यद्यपि भेदाभेदौ वस्तुनः स्वरूपभूतौ, तथाऽपि
 
अस्मत्पक्षे विशेषस्य सर्वत्राङ्गीकृतत्वतो न  सङ्करदोषः ।


शब्दः पूर्ववद्धेतौ ।
तदिदमुक्तं


अयमि
क्वचिदिति


त्येवम्भावस्य प्रत्यक्षादिसिद्धतां सूचयति
अत्यन्ताभेदस्थले भेदाभेदस्थले चेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९७सु०- यद्वा


स्वस्मात्
क्वचिद्


धर्मिस्वरूपात् ।</p>
इति औपाधिकादित्रय इत्यर्थः, तस्याप्युक्तप्रकारत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । विदारणात्मा हि भेदो यस्य यतस्तं विदारयेत् । न तु यं कमपि यतः कुतश्चित् । न (हि) च घटस्वरूपस्य भेदस्य घट एव प्रतियोगी, येन स्वस्मिन्विदारणं स्यात्; किन्तु घटादन्य एव । ततो विदारणं तु नानिष्टम्, तस्य शून्यतानापादकत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन भेदहीनेऽप्याकाशादावौपाधिको भेदो दृष्ट इत्य(प्य)पास्तम्, विशेषनिबन्धनानामेवाकाशाद्यंशानां घटाद्युपाधिभिः स्फुटीकरणादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०७असु०- किञ्च भिद्यतेऽनेनेति यदि भेदशब्दः करणसाधनो भवेत् तदा भेदः कमपि  विदारयेत् । न चैवम्, भावसाधनत्वाङ्गीकारात् । अतोऽभ्युपगम्यैव करणसाधनतामयं परिहारः अभिहित इत्याशयवानाह
<p class="gr-vyakhya-para">जनिनिरूपणे दोषाभावं स्वमते दर्शयति


कथञ्चनेति
अस्मदिति


</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथञ्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुदितमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०८सु०- किञ्च विदारणमपि लवित्रादि, यत्सम्बन्धि तद्विदारयति न तु स्वात्मानम् । अतो धर्मभेदवादे कथञ्चिदिदं वक्तव्यम्, स्वरूपभेदवादे तु क्वास्यावकाशः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०८सु०- भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे न तत्रैकता समवेयादित्यप्यनेनैव निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न ह्येकताऽनेकते स्वरूपेण विरुद्धे, एकस्यैव घटस्यान्यापेक्षयाऽनेकत्वदर्शनात्; किन्तु यदपेक्षयाऽनेकस्तदपेक्षयैवैक इति विरुद्धम् । तत्र घटस्य परस्मात्प्रतियोगिन एव भेद इति तदपेक्षयैवानेकत्वं स्वापेक्षया त्वेकत्वमिति को विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि चैकत्वानेकत्वयोः सामानाधिकरण्यं वा विरुद्धं धर्मधर्मिभावो वा । आद्ये नैकताया भेदेन विरोधः, भेदस्य स्वरूपत्वेनैकतासामानाधिकरण्याभावात् । न द्वितीयः, एकं द्वित्वमिति दर्शनात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकत्वानेकत्वाभावेऽपि शून्यत्वं कुतः, वैशेषिकादीनां गुणादिवन्मायावादिनां ब्रह्मवदगुणस्यापि सत्त्वोपपत्तेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०९सु०- ननु भेदो वस्तुस्वरूपं चेत् प्रतियोगिनिरूप्य एव न स्यात्, स्वरूपस्य  तदभावात् । अतो नायं परिहारो युज्यते । तथा च स्वस्मिन्नेव विदारणे पुनः शून्यतैवे ति चेन्न, स्वतः परतोऽपि व्याप्त्यसिद्धेः । यथा (हि) परनिरूप्यमपि ब्रह्मणो जीवैक्यं ब्रह्मस्वरूपं मायावादिनाऽङ्गीकृतम्, अस्माभिश्च परत्वादिकं द्रव्यस्वरूपम्; तथा प्रतियोगिनिरूप्यस्यापि भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे को विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१०सु०- किञ्च भेदो वस्तुस्वरूपमिति ब्रुवाणो वस्तुस्वरूपस्यापरनिरूप्यत्वं  कथमभ्युपेयात् । एतावत्तु स्यात्, एकस्यैव वस्तुनः प्रतियोगिप्रतीतिमपेक्ष्यानपेक्ष्य च प्रतीतिः कथम् । तत्रापि न सैव प्रतीतिरुभयीं गतिमश्नुते, किन्तु प्रतीतिद्वयमेतत् । तच्चैकस्मिन्नपि वस्तुनि विशेषबलमवलम्ब्य समञ्जसं भविष्यतीति भेदस्य परप्रतियोगितोपपत्तेः कुतः स्वस्मिन्विदारणापत्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२११सु०- अस्तु वा स्वरूपविदारणम्, तथाऽपि शून्यतापादनमयुक्तमेवे त्याशयवानाह


विभागेनेति
विशेषस्य


।</p>
परिणामस्य, जनित्वेन
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विभागेनाल्पतैव स्यात्कुत एव तु शून्यता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">लोष्ठादेः खलु, अवयवविभागेन लोष्ठादिविनाशे सति, अल्पपरिमाणावयवावशेषोऽवगतो, न तु सर्वशून्यता । तथा सर्वत्रापि


विभागेनाल्पता
अङ्गीकृतत्वतो न


अल्पावयवावशेषता
कश्चिद्


एव स्याच्छून्यता तु कुत एव
दोषोऽस्ति


स्यात् ।</p>
इति योजना । मृदादीनां घटाद्याकारापत्तिरेव घदादिजनिर्न तु समवाय इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१२सु०- ननु पञ्चषेषु स्थलेषु विदारणेनाल्पाल्पतराल्पतमवस्त्ववशेषेऽप्यन्ततः कस्यचिदवयवजातस्य शून्यतायां सर्वशून्यता स्यादित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१९८सु०- स्यादेतत् । क्वचिद्भावो विशेष्यो विशिष्टाकारश्चाभावो दृश्यते, यथा घटो न जानाति, प्रकृतिर्न कर्त्री ति । क्वचिच्चाभावो विशेष्यो विशिष्टाकारश्च भावः प्रतीयते, अभावोऽस्ति, अभावः प्रमेय इति । न विधिनिषेधात्मनोर्भावाभावयोरभेदो युज्यते । तत्कथं विशेष्याभिन्नं विशिष्टमुच्यत  इत्यत आह


नेति
भावो हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न शून्यानां हि संयोगाद्भावो वस्तुन इष्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भावो ह्यभावश्च स एव हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्संयोगेन हि यद्वस्तूत्पन्नं तस्मिन्विदारणे सति संयोगनाशाद्वस्तुनाशानन्तरं तदवशेषो भवति, यथा तन्तुसंयोगेनोत्पन्ने पटे तन्तुविदारणसंयोगनाशक्रमेण विनष्टे तन्त्ववशेषः । एवञ्च यदि केषाञ्चित्परमाल्पानां वस्तूनां शून्यसंयोगादुत्पत्तिः स्यात् तदा विदारणे सति संयोगनाशेन कार्यनाशे शून्यावशेषः स्यात्
<p class="gr-vyakhya-para">क्वचिदि त्यनुवर्तते यो


भावः स एव


चैवं प्रामाणिकैः
क्वचिद्


इष्यते ।
अभावो


अतोऽसङ्गतं सर्वशून्यतापादनमिति ।</p>
भवति, यश्च
<p class="gr-vyakhya-para">भावो


जन्म ।</p>
अभावः स एव
<p class="gr-vyakhya-para">२१३सु०- ननु शून्यत्वं नाम नात्यन्तासत्त्वमापाद्यत्वेन विवक्षितम्, किन्तु    सूक्ष्मतमत्वमेव; तच्चानिष्टमि त्यत आह


विदारणेति
क्वचिद्


।</p>
भावो
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विदारणार्थो धातुश्च विभागगुणवाचकः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्यदि भेदो विदारणात्मा भवेत् । न चैवम्, प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अङ्गीकृत्यैव तु पूर्वः परिहारोऽभिहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननूक्तमत्र भेदशब्दादेव भेदस्य विदारणात्मकत्वमवगम्यते, स हि भिदेर्धातो  रूपम्, स च विदारणार्थतया व्याख्यात इति । अत्रोत्तरम् । यदा भिदि


धातुर्विदारणार्थो
भवतीत्येतदुभयं प्रसिद्धमेवेत्यर्थः । वाक्यार्थद्वयप्रसिद्धिद्योतनार्थं


विवक्षितः तदा भेदशब्दो
हि


विभागाख्यगुणवाचको न
शब्दद्वयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यत आह


तु अन्योन्याभावलक्षणभेदवाचक इति ।</p>
अभावस्य चेति
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति ।  क्रियावाचित्वमाख्यातुमेकैकोऽर्थः प्रदर्शितः । प्रयोगतोऽनुगन्तव्या अनेकार्था हि धातवः इति वचनादि्भदिर्विभागवचनोऽन्यत्ववचनश्च । भिन्नो घट इत्युक्ते स्फुटित इति गम्यते । भिन्नं गगनं घटादित्यन्यदिति विज्ञायते । तत्र विभागो विदारणात्मा नान्यत्वम् । तदेव चात्र प्रकृतं न विभाग  इत्यन्यतालक्षणस्य भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे विदारणप्रसङ्गेनात्यल्पतापादनमप्यसङ्गतमेव, छलत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु विभागस्यान्यत्वस्य च को विशेषो येनैवमुच्यत इति चेन्न, गुणग्रहणेनैव परिहृतत्वात् । विभागो हि गुणतया वैशेषिकादिभिरुपात्तः, अन्यता चान्योन्याभावः; इति स्फुटो भेदः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१४सु०- यस्तु गुणादिप्रक्रियां न मायावादी मन्यते । तं बोधयितुमाह
 
अविदारणेऽपीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अविदारणेऽपि ह्यास्यस्य भिन्नावोष्ठौ तस्य च</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभावस्य धर्माः स्युर्भावास्तेषां तेऽखिलाः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आस्यस्ये
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति तावदिदं यद्


त्यास्यसम्बन्धिनोरोष्ठयोर्ग्रहणम् ।
अभावस्य


तस्य च
अपि


मायावादिन एव । यदा हि मायावादी निरुत्तरतया तूष्णीमास्ते तदा तदीययोरोष्ठयोर्विदारणलक्षणविभागाभावेऽपि
भावा धर्माः स्युः


ओष्ठौ भिन्नौ
तथा


अन्योन्याभावलक्षणभेदवन्तौ भवत एव । यदभावे यदस्ति तत्ततोऽन्यदिति च प्रसिद्धमेव, अतो विभागाद्भेदोऽर्थान्तरमेवेति ज्ञायते ।
तेषां


तस्य
भावानां


इत्यनेन नातःपरं स्वरूपभेदे काचिदनुपपत्तिः सम्भाविताऽस्तीति सूचितम् ।</p>
ते
<p class="gr-vyakhya-para">ननु कथं नास्ति, विशेषणविशेष्यभावानुपपत्त्यादेरपरिहृतत्वादिति चेन्न; स्वरूपत्वेऽपि विशेषबलेन विशेषणविशेष्यभावसम्बन्धावभासोपपत्तेः, अन्यथा आनन्दं ब्रह्म , आनन्दं ब्रह्मणः इत्यादेरनुपपत्तिप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">संशयविपर्ययानुपपत्तिरपि नास्ति, सविशेषत्वेन ज्ञाताज्ञातत्वोपपत्तेः । अन्यथाऽऽत्मस्वरूपे स्वयम्प्रकाशमाने तत्स्वरूपमात्राणामद्वितीयत्वानन्दत्वादीनामपि प्रकाशनियमान्न जातु कस्यचित्संशयविपर्ययौ स्याताम् । अविद्यावशात् तत्र तथेति चेत्, अत्रापि सादृ(श्यादिव)श्यवशात् तथेति सन्तोष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१५सु०- यच्चाद्वैतपर्यवसानमुक्तम्, तत्कुत इति वक्तव्यम् । यदि मन्येत यथा हि लम्बकर्ण आगतः , नीलमानीयतामि त्यादौ परिकरवतो यद्भवति तत्परिकरस्यापि, तथा प्रतियोगिघटितस्य भेदस्य धर्मिस्वरूपत्वे प्रतियोगिनोऽपि त(त्र निम)न्निमज्जनं स्यादि  ति तत्र किं सम्भावनयेदमुच्यते उत व्याप्त्या; नाद्यः प्रशिथिलमूलत्वात्, न द्वितीयः चित्रगुरानीयताम्, काशीनिवासी समागत इत्यादौ तदभावात् । पारमार्थिकं दृष्टिमवलम्बमानस्य तदप्यसिद्धमिति चेत्; अहो पक्षपातोऽस्य यत्परस्यानिष्टं प्रसञ्जयन् व्याप्तिग्रहणाय लौकिकं दृष्टान्तं बहुमन्यते, व्यभिचारे तु तत्रोदास्ते । परसिद्धेन परस्यैवानिष्टापादनमिति चेत्, तर्हि मूलशैथिल्यमपि परः स्वसिद्धेन प्रतिपत्स्यते । वैचित्र्यं किन्निमित्तमिति चेत्, व्यावर्तकत्वमात्रेण प्रतियोगिनामुपयोगादिति ब्रूमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१६सु०- तदेवं स्वपरमतावलोकानपेक्षयैव दोषोद्भावनादुपेक्षणमेवोन्मत्तवाक्यवन्मायावादस्योचितम्, किं निराकरणेने त्याशयवानुपसंहरति


अत इति
अभावा धर्माः


।</p>
स्युः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अत उन्मत्तवाक्यत्वान्मायावादो ह्युपेक्षितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवंविधं मतं सिद्धान्तविरुद्धत्वात् सूत्रकृता कुतोऽत्र न निराकृतमि त्येतदनेन परिह्रियते ।


उपेक्षितः
इति ।


सूत्रकारेणेति शेषः ।</p>
अखिला
<p class="gr-vyakhya-para">२१७सु०- एवं समवायं निराकृत्येदानीं सम्बन्धप्रसङ्गेन सम्बन्धिनामपि गुणादीनां प्रसक्तत्वादीश्वरगुणसङ्ख्याविप्रतिपत्तिं निराकरोति


न चेति
इति बहुत्वोपलक्षणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदपि नाङ्गीकरोमीत्यत आह
 
प्रत्यक्षेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-न चामन्दसदानन्दस्यन्द्यनन्तगुणार्णवः । ईश्वरोऽष्टगुणत्वेन प्रमेयोऽप्रमितत्वतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षमानतः सर्वमेतन्नो वारणक्षमम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरोऽष्टगुणत्वेन
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्ष


अष्टावेव गुणा अस्य सन्तीत्येवंरूपेण,
ग्रहणमुपलक्षणार्थम् । यस्मादभावस्यापि भावा धर्माः सन्ति भावस्य चाभावा इति


न प्रमेयो
एतत्सर्वं प्रत्यक्षादिप्रमाणतः


प्रतिपत्तव्यः । कुतः, अप्रमितत्वतः, अष्टगुणत्वे प्रमाणाभावात् । किन्त्वमन्दसदानन्दस्यन्द्यनन्तगुणार्णवः प्रमेयः । अर्णव इवार्णवः; क्षीरार्णवः सुधास्यन्दी भवति, अयञ्चानल्पविदोषानन्दसुधास्यन्दी । सः, अनन्ता गुणाः शुभपदार्थाश्चिन्तामणिप्रभृतयोऽस्मिन्नित्यनन्तगुणः, अयमप्यानन्दादयोऽनन्ता गुणा अस्मिन्नित्यनन्तगुणः । अमन्दसदानन्दस्यन्दी चासौ अनन्तगुणश्चासौ अर्णवश्चेति विग्रहः ।</p>
सिद्धम् । अतो वारयितुं शक्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१८सु०- अष्टगुणत्ववदनन्तगुणत्वेऽपीश्वरस्य प्रमाणं नास्तीत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१९९सु०- अस्त्वभावभावयोर्भावाभावधर्मवत्त्वम्, तथाऽपि भावस्याभावत्वमभावस्य च भावत्वं क्वचिदस्ती त्यत्र किमायातमित्यत आह


मयीति
सर्व इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मय्यनन्तगुणेऽनन्ते गुणतोऽनन्तविग्रहे । अनन्तगुणमाहात्म्यशक्तिज्ञानमहार्णवः । नारायणः परोऽशेषचेतनेभ्यः परं पदम् । इत्यादिवेदतद्वाक्यैरनन्तैश्चावसीयते । अनन्तगुणता विष्णोः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सर्वे भावा अभावाश्च पदार्थास्तेन सर्वदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनन्ता
<p class="gr-vyakhya-para">यतोऽभावाभावयोर्भावाभावधर्मवत्त्वं सिद्धम्, सिद्धश्च धर्मधर्मिणोरभेदः,


असङ्ख्याता गुणा यस्यासौ
तेन


अनन्तगुणः ।</p>
कारणेन
<p class="gr-vyakhya-para">गुणतोऽनन्त


इति गुणानां प्रत्येकमनवधिकत्वमनन्तावान्तरविशेषवत्त्वं चाभिप्रेयते । अनन्तविग्रह इत्यन्तं भगवद्वाक्यम् । उत्तरं वेदवाक्यम् ।</p>
सर्वे भावाः पदार्था अभावाश्च
<p class="gr-vyakhya-para">गुणमाहात्म्येति


सामान्यविशेषाभ्यामुक्तम् ।
भवन्ति,


माहात्म्यं
अभावाश्च सर्वे पदार्था भावा


परिमाणातिशयः । परं पदमि त्युद्दिश्य अन्यदुच्यत इति न लिङ्गव्यत्ययदोषः ।</p>
भवन्ति, इत्युक्तमुपपन्नमित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतानि वचनान्युपचरितार्थानि किन्न स्युरित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१९९असु०- यद्येवं भावस्याप्यभावत्वमभावस्य च भावत्वं, तर्हि द्रव्यादयो भावा एव प्रागभावादयस्त्वभावा एवेति सर्वत्र प्रसिद्धो भावाभावविभागः कथमि त्यत आह


कथमेवेति
तथाऽपीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथमेव ह्यपोद्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तथाऽपि प्रथमं बुद्धेर्यो निषेधस्य गोचरः । सोऽभावो विधिबुद्धेस्तु गोचरः प्रथमं परः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">बाधकवशात्
<p class="gr-vyakhya-para">निषेधस्य बुद्धेः


हि
इति सामानाधिकरण्यम् ।


मुख्यार्थोऽपोद्यते, न चात्र तदस्ति; इत्यतोऽनन्तगुणता विष्णोः
परो


कथमेवापोद्यते ।</p>
भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१९सु०- यच्च वैशेषिकादिभिरीश्वरज्ञानेच्छाप्रयत्नानामखण्डत्वमुक्तं तदप्यसत्, अनन्तं गुणत इति प्रत्येकं गुणानामनन्तविशेषवत्त्वस्यागमसिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्येषोऽर्थः प्रागेवोक्तः तथाऽपि प्रसङ्गात् पुनः स्मारित इत्यदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१९असु०- तदनङ्गीकारे चाह
<p class="gr-vyakhya-para">२००सु०- अभावभावयोर्भावाभावधर्मवत्त्वं प्रत्यक्षादिसिद्धमित्युक्तम्, तत्कथमि त्यत आह


यदीति
तस्मादिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यनन्तविशेषाश्च तज्ज्ञानादेर्निवारिताः । कथं तत्तद्विषयता सार्वज्ञार्थं विधीयते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्मात्प्रध्वस्तभेदादि सदित्येवावगम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्तद्विषयता
<p class="gr-vyakhya-para">प्रध्वस्तं


घटादिविषयता,
प्रध्वंसो


विधीयते
भेदः


अस्तित्वेनाङ्गीक्रियते मा भूत् तत्तद्विषयत्वमित्यत उक्तं
पृथक्तवम् आदिपदेन प्रमेयत्वादिग्रहणम् । यस्मादभावस्य भावधर्मत्वमस्ति,


सार्वज्ञार्थमिति
तस्मादेव


। उपलक्षणं चैतत्, सर्वकर्तृत्वाद्यर्थं चे त्यपि द्रष्टव्यम् । अत्र
हि प्रध्वंसाभावादेः पृथक्तवप्रमेयत्वादिभावधर्मजातमस्त्येवेति


अनन्तविशेषा
अवगम्यते ।


इति यथागमसिद्धोक्तिः </p>
प्रत्यक्षादिने ति योजना प्रध्वंसः प्रागभावाद्वा घटाद्वा पृथक् प्रमेयोऽभिधेयश्चेत्यवगम्यते अभावस्य () भावधर्मानभ्युपगमे तद्विरोधः स्यादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वस्तुतस्तु यदि ईश्वरज्ञानादि निर्विशेषं स्यात्, तदा तत्तद्विषयत्वं न स्यात् । तदा च तस्य सार्वज्ञादिकं न स्यात् । सर्वविषयज्ञानवान् हि सर्वज्ञो नाम, तथा सर्वकार्योत्पत्तिविषयेच्छाप्रयत्नवान् सर्वकर्ता, सर्वकार्यविनाशविषयेच्छादिमांश्च सर्वसंहर्ता अङ्गीकृतं सार्वज्ञादि परेण परमेश्वरस्य, अतस्तदर्थं ज्ञानादेस्तत्तद्विषयतया भाव्यम्, कथं च तथा सति निर्विशेषत्वमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">घटः पटो न भवतीति भावस्यान्योन्याभावधर्मत्वं स्फुटत्वान्न प्रदर्शितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२०सु०- एतेनैतदपि निरस्तम् । यदाहुः, अनित्यं हि ज्ञानादि कर्मकारकतया विषयसहितत्वमपेक्षेत, नित्यस्य तु किं विषयेणे ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०१सु०- एवमभावभावयोर्भावाभावात्मकत्वं सामान्यतः प्रसाध्य प्रकृते योजयति
<p class="gr-vyakhya-para">विषयाणां चानन्त्यादनन्तविशेषतासिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२१सु०- स्यादेतत् । निर्विशेषमेवेश्वरज्ञानं ज्ञप्तिरूपम्, तत्तु तैस्तैर्घटाद्युपाधिभिस्तत्तद्विषयमिति व्यपदिश्यते; एवमखण्डैव तस्येच्छा अस्तु इत्येवमाकारा । तथाऽपि तैस्तैः सृष्ट्याद्युपाधिभिः सिसृक्षा सञ्जिहीर्षेत्याद्युच्यते, तथा प्रयत्नोऽपि । अतः स्वतो विशेषाभावेऽप्यौपाधिकविशेषवशात् तत्तद्विषयता सार्वज्ञादिकं च युक्तमित्यत आह


औपाधिकेति ।</p>
अस्तीति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- औपाधिकविशेषस्तु पूर्वमेव निराकृतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">औपाधिकोऽपि विशेषोऽस्ति न वा । अस्ति चेत् कथं निर्विशेषत्वम् । न चेत् पुनः सार्वज्ञाद्यभावः इत्यादिपूर्वोक्तन्यायेनैव निरस्तमित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चोपाधिर्ज्ञानादिसम्बद्धो विशेषमापादयेदसम्बद्धो वा । आद्ये सम्बन्धो विषयविषयिभावातिरिक्तो नास्तीति पूर्वमेव तद्विषयतैष्टव्या । द्वितीयेऽतिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि च अस्तु इत्येवमाकारेणैवेच्छादिना सृष्ट्यादिकं भवति, उत सृष्ट्यादिकं भवतु इत्येवमाकारेण । नाद्यः, अतिप्रसङ्गात् । द्वितीये स्वतः सविशेषत्वमित्येषा दिक् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२२सु०- वैशेषिकादयः केचिदीश्वरज्ञानं स्वप्रकाशं न भवतीत्याहुः, तानपाकरोति
 
स्वप्रकाशत्वमपीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वप्रकाशत्वमपि तु यैर्ज्ञानस्य निवारितम् कथं सर्वज्ञता तस्य</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अस्त्यभावोऽस्ति च ध्वंसो देहाभावश्च भस्मता इत्यादि युज्यते सर्वं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यैस्तु
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादि त्यनुवर्तते । यत एवमभावस्य भावत्वं भावस्य चाभावत्वमुपपादितम्, तस्माद्


इति सम्बन्धः । केचिद्वैशेषिकादयः स्वप्रकाशतामङ्गीकुर्वन्तीत्येतत्सूचयितुं
अभावोऽस्ति, प्रध्वंसोऽस्ति; देहाभावो, भस्मता


तु
इत्यभावस्य विशेष्यत्वं भावस्य च विशिष्टत्वं तयोश्चाभेदः, तथा घटो न जानाती ति भावो विशेष्योऽभावश्च विशिष्टाकारः तयोश्चाभेद इत्युक्तं


शब्दः ।
युज्यत


ज्ञानस्य
इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०२सु०- यदि भावाभावयोरेकत्वं न विरुद्धं तदा घटोऽपि स्वाभावात्मा किन्न स्यादित्यत आह


ईश्वरज्ञानस्य । तेषां पक्ष इति शेषः ।
प्रत्यक्षादीति


तस्य
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रत्यक्षादिप्रमाणतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सिद्धमिति शेषः । भावाभावयोर्विशेष्यविशिष्टयोरैक्यं प्रत्यक्षादिप्रमाणसिद्धं न तु घटतदभावयोः, अतो नातिप्रसङ्ग इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा  भावाभावयोर्धर्मधर्मिभावो, धर्मधर्मिणोश्च अभेदः प्रामाणिक इत्येतत् किं भावाभावयोर्विशेष्यविशिष्टयोरैक्यस्योपपादकं किंवा सम्भावनाहेतुः । आद्ये तूक्तोऽतिप्रसङ्गः । द्वितीये साधकं वाच्यम्  इत्यत्र इदमुक्तम् । अनेन क्वचिदि त्युक्तं विवृतं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०३सु०- अथवा भावो ही त्यादिना परिणामवादः प्रपञ्च्यते । तथा हि । केचित्परिणामवादिनः सत एवाभिव्यक्तिं जनिमाहुः, तद्व्युदासार्थमाह


ईश्वरस्य ।</p>
भावो हीति
<p class="gr-vyakhya-para">कथं स्वप्रकाशत्वाभावे सर्वज्ञताऽभाव इत्यत आह


स्वेति
। अत्र


।</p>
भावाभाव
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  स्वज्ञानाधिगमं विना</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वज्ञानाधिगमाभावादित्यर्थः । एकमेव हीश्वरज्ञानं तच्च स्वव्यतिरिक्तमेव विषयीकरोति, न तु स्वरूपम्, इति कथमीश्वरः सर्वज्ञः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२३सु०- स्वप्रकाशज्ञानाभावेऽपीश्वरस्य सार्वज्ञसम्भवं शङ्कते


ज्ञानमिति
शब्दौ सदसत्परौ । यः कारणत्वाभिमतो मृत्पिण्डः स कार्यघटात्मना


।</p>
अभावः,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ज्ञानं विश्वाधिगं त्वेकं तज्ज्ञानविषयं परम् । इति ज्ञानद्वयेनैव सर्ववित्परमेश्वरः । इति चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विश्वाधिगं


स्वव्यतिरिक्तसमस्तविषयम् । तज्ज्ञानं विषयो यस्य तत् तथोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादयं दोषो यदीश्वरस्यैकमेव ज्ञानं स्यान्न चैवम् । द्वे खल्वीश्वरज्ञाने; तत्रैकं स्वव्यतिरिक्तद्वितीयज्ञानसहितसर्वविषयम्, द्वितीयं तु तज्ज्ञानविषयीकारि । एवञ्च ज्ञानस्य स्वविषयत्वाभावेऽपीश्वरस्यैवंविधज्ञानद्वयेनैव सर्ववित्त्वमुपपद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथाऽपीश्वरस्य असार्वज्ञं तज्ज्ञानस्य वा स्वप्रकाशत्वं दुष्परिहरमित्याशवान् उत्तरमाह


एष एवेति
एव तदात्मना


।</p>
भावश्च ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एष एवार्थस्तज्ज्ञानावसितो यदि । स्वप्रकाशत्वमेव स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा स घटः प्रागुत्पत्तेः
<p class="gr-vyakhya-para">आस्तां तावत्सजातीयात्मविशेषगुणयौगपद्यानुपपत्तिः । ज्ञानद्वयवानहं, ज्ञानद्वयेन सर्वज्ञोऽस्मि, इदं मे ज्ञानमेतज्ज्ञानविषयं एतच्चैतद्विषयमित्यादिः


एष एवार्थः
भावः


ईश्वरेण ज्ञायते न वा । नेति पक्षे तस्य सार्वज्ञं न स्यात् । आद्ये किमेतयोरन्यतरेणोत ज्ञानान्तरेण ।</p>
सन्,
<p class="gr-vyakhya-para">प्रथमस्येदमुत्तरम् ॥


एष एवार्थः
स एव


तयोरन्यतरेण ज्ञानेन
तद्


अवसितो
अभावः


विषयीकृतो
असंश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा यः कुलालादिव्यापारात्प्राक्


यदि,
अभावः


तदा तस्य ज्ञानस्य
घटात्मनाऽसन्मृत्पिण्डः, स एव तदनन्तरं


स्वप्रकाशत्वं स्यादेव इति ।</p>
भावः
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यत आह


ज्ञानं हीति
घटात्मना सन् भवतीति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । कार्यं कारणेन भिन्नाभिन्नम् । तत एव प्रागुत्पत्तेः सदसत् । अतः कारणं प्राक्कारकव्यापारादकार्यात्मकं सत्कार्यरूपतामापद्यते यत्सा जनिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेकस्यैव भिन्नत्वमभिन्नत्वं च सत्त्वमसत्त्वं च विरुद्धमित्यतो यथैकस्यैव भावत्वमभावत्वं च न विरुद्धं तथैतदपी त्यादौ सम्भावनां        तावदुपदर्शयन्नेकैकस्य भावत्वमभावत्वं च उपपादयति


।</p>
अभावस्ये
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानं ह्येतद्विशेषणम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्येतज्ज्ञानं निष्कृष्टं स्वस्य स्वविषयतामापद्यते, तथाऽपि ज्ञानविषयस्यैतस्य ज्ञानद्वयवानहमित्यादेरर्थस्य विशेषणं भवत्येव । तथा च विशिष्टार्थविषयत्वे विशेषणभूतस्वविषयत्वमवर्जनीयमेव, न हि दण्डिसाक्षात्कारे दण्डो न स्फुरतीति युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये दोषमाह


ज्ञानान्तरेणेति
ति सार्धश्लोकद्वयेन । पूर्ववदेव व्याख्यानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्त्वियं सम्भावना, निश्चायकं तु किमि त्यतो भेदासत्त्वयोः परेणाप्यङ्गीकृतत्वादभेदसत्त्वे प्रमाणेन साधयति


।</p>
तस्मादिति
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानान्तरेण चेदत्र भवेदेवानवस्थितिः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानान्तरेण


तृतीयेन ज्ञानेन, यद्येषोऽर्थो विषयीक्रियते ।
। प्रध्वस्तस्य घटादेर्भेदः
 
प्रध्वस्तभेदः । आदि
 
पदेनानुत्पन्नस्य कारकत्वं गृह्यते । नष्टानामपि वस्तूनां भेदो नैव विनश्यती ति यत्प्रध्वस्तभेदस्य सत्त्वमवगम्यते यच्च घटो जायते घटं जनयतीत्यनुत्पन्नस्यापि कर्तृत्वं कर्मत्वं (च) वा, तत्
 
तस्मात्


अत्र
कार्यस्य कारणाभेदात्, प्रागुत्पत्तेर्विनाशोत्तरं च सत्त्वादेव हि युज्यते । न ह्यत्यन्तासत्त्वमापन्नस्य स्वरूपभेदः सन्निति युज्यते, नाप्यत्यन्तासतः कारकत्वम् । न च कार्यस्य पृथगेव सत्त्वमस्ति, अनुपलम्भात्; अतः सत्त्वं कारणाभेदश्चाङ्गीकरणीयः । न च विनैव बाधकेनोपचारत्वकल्पना युक्ता, अतिप्रसङ्गात् । तदिदमुक्तम्


अस्मिन्पक्षे
अवगम्यत एव


अनवस्थितिः
इति । न केवलं व्यवह्रियत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अभावस्य च भावाः स्युर्धर्माः, ते च प्रत्यक्षादिप्रमाणसिद्धत्वाद्युज्यन्त एव न तु निराकरणार्हा इत्युक्तम्, तद्विशदयति


ज्ञानद्वयवानीश्वर इति नियमाभावो
अस्तीति


भवेत् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्तु ज्ञानत्रयवानिति नियमं मन्यते स प्रष्टव्यः, किं ज्ञानत्रयवानहमस्मीत्यादिकमर्थमीश्वरो वेत्ति न वेति । द्वितीये तु पुनरसार्वज्ञम् । आद्ये किमेतत्त्रयान्यतमेन, उत चतुर्थेन । नाद्यः स्वप्रकाशतापत्तेः । द्वितीये पुनरनवस्थैव । एवं ज्ञानान्तरपरम्पराभ्युपगमव्यसनं दुर्वारं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२४सु०- नन्वनन्तानीश्वरज्ञानान्यभ्युपगच्छामि को दोष इति चेन्न, कल्पनागौरवाद्वरं एकस्यैव ज्ञानस्य स्वप्रकाशत्वाभ्युपगम इत्याशयवानुपसंहरति


स्वप्रकाशत्वमिति ।</p>
आदि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वप्रकाशत्वमेतस्माद् दुर्निवारं समापतेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु ज्ञानं न स्वप्रकाशं वस्तुत्वादित्यादेः(दि )विरुद्धं स्वप्रकाशत्वं कथमङ्गीकर्तुमुचितमिति चेत् (न) । यत् वस्तु, न तत्स्वप्रकाशमिति व्याप्तिज्ञानं स्वात्मानं न विषयीकरोति चेन्न सर्वोपसंहारवद्व्याप्तिसिद्धिः, विषयीकरणे तु स्वप्रकाशत्वं दुर्निवारमि त्याशयवतो वोपसंहारः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२५सु०- यदुक्तमीश्वरोऽनन्तगुण इति तदनुपपन्नम्, चतुर्विंशतेरधिकानां गुणानामभावात्, तत्रापि केषाञ्चिदीश्वरेऽनुपपत्तेः । तस्मादुपपन्नैरष्टभिरेव गुणैरुपपन्नो भगवानिति । मैवम् । शौर्यौदार्यप्रागल्भ्यप्रभृतीनां गुणानां भावात्, परेण स्वीकृतेष्वपि  केषाञ्चिदनुपपत्त्यभावाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सुखं तावदीश्वरस्य कुतो नाङ्गीकर्तव्यम् । ईश्वरः सुखरहितो दुःखरहितत्वात् घटवत् । सुखवांश्चेद् दुःखवान् प्रसज्यते देवदत्तवदि ति विपक्षे बाधकोपपन्नादनुमानादिति चेत्, तत्रानुग्राहकस्य तर्कस्य तावद्दूषणमाह


सुखवानिति ।</p>
पदेन घटादेर्भावस्य पटान्योन्याभावधर्मत्वं गृह्यते ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सुखवान्दुःखवांश्चेत्स्यादिति व्याप्तिश्च नो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">२०४सु०- स्यादेतत् । अन्योन्याभावस्य भावधर्मत्वेऽपि तस्य भावात् पृथक्तवेन कथं भावस्याप्यभावत्वमुच्यते । अन्योन्याभावस्य भेदत्वाद्भेदस्य च स्वरूपत्वाङ्गीकारादिति चेन्न, स्वरूपभेदस्यान्योन्याभावातिरिक्तत्वात् ॥ यच्चोक्तमभावेऽपि पृथक्तवमस्तीति तदसत्, प्रमाणाभावात्, स्वरूपभेदेनैवासङ्करोपपत्तेः पृथक्तवस्य च स्वरूपभेदातिरिक्तत्वादि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">यदीश्वरः सुखी स्यात्, तदा दुःखी प्रसज्येतेत्येतत्त कर्ममूलभूता यः सुखवान् स दुःखवांश्च स्यादिति व्याप्तिर्नो भवेत् । चशब्देन वक्ष्यमाणरीत्या विपर्ययावसानं समुच्चिनोति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२६सु०- कथं व्याप्त्यभाव इत्यत आह


निर्दुःखत्वमिति
अन्योन्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- निर्दुःखत्वं महानन्दः श्रुत्यैवेशस्य भण्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अन्योन्याभावभेदौ च पृथक्तवं पृथक् पृथक् यत्कल्पयन्ति तच्चैव कल्पनागौरवाद्गतम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि सुखित्वं दुःखित्वेन सहचरितं देवदत्तादावुपलब्धम्, तथाऽपीश्वरे निर्दुःखेऽपि वर्तमानं व्याभिचारित्वाद्व्याप्तिविकलं भवति । व्याप्त्या विना प्रसञ्जने चातिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पृथक् पृथक्
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदमयुक्तम्, आपादनस्थले व्याप्तिभङ्गाङ्गीकारे प्रसङ्गमात्रोच्छेदापत्तेः । न वाच्यं प्राक् प्रसञ्जनाद्व्याप्तिग्रहणवेलायामेवेदं व्याप्तिभङ्गोद्भावनमिति, सर्वत्राप्येवं वक्तुं शक्यत्वेनोक्तदोषानिस्तारादि ति । मैवम् । स्वाभ्युपगममात्रेणापादनस्थले व्याप्तिभङ्गाभिधाने सत्येवमेतत् । न चैवं प्रकृते, श्रुतिबलेनैवेश्वरे सुखित्वस्य दुःखित्व(स्य )व्यभिचारोपपादनात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदमुक्तं


श्रुत्यैव भण्यत इति
विभिन्नानीत्यर्थः ।


। प्रत्येकं सम्बन्धादेकवचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२६असु०- काऽसौ श्रुतिरित्यतोऽर्थतस्तामुदाहरति


य इति
शब्दो दूषणान्तरसमुच्चयार्थः ।


।</p>
गतं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- योऽशनायापिपासे च शोकादींश्चातिवर्तते । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान्विपाप्मेत्यादिका च सा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन योऽशनायापिपासे शोकं मोहं जरां मृत्युमत्येती ति श्रुतिमुपादत्ते । विपाप्मेत्यनेन य आत्माऽपहतपाप्मे त्यादिश्रुतिम् ।


सा
प्रागेव निराकृतम्, अनेन पुनरुक्तिदोषः परिहृतो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०५सु०- कथं कल्पनागौरवादिकमित्यत आह


निर्दुःखत्वाद्यभिधात्री ।</p>
पर्यायत्वेनेति
<p class="gr-vyakhya-para">२२७सु०- नन्वानन्दश्रुतेर्दुःखाभावविषयत्वोपपत्तेर्न श्रुत्यवष्टम्भेन प्रसङ्गमूलभूतव्याप्तिभङ्गो वक्तुं शक्यते इत्यतोऽङ्गीकृत्य तावत्सोपाधिकत्वमाह
 
ईश्वरस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईश्वरस्य तथेष्टत्वं दुःखित्वोपाधिरित्यपि । उक्ते किमुत्तरं ब्रूयात् श्रुत्यनादरतत्परः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पर्यायत्वेन ते शब्दा ज्ञायन्ते सर्व एव हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथेष्टत्वं
<p class="gr-vyakhya-para">क्रमप्रयोज्यत्वेनेत्यर्थः ।


दुःखी भवत्वि तीष्टत्वम् ।
सर्व एव


दुःखित्वोपाधिः
लौकिका वैदिकाश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०६सु०- अत्र मायावादिनश्चोदयन्ति । स्वरूपभेदानतिरिक्तयोरन्योन्याभावपृथाक्तवयोर्भावाभावधर्मत्वोपलम्भात् सर्वपदार्थानामपि भावाभावात्मतासिद्धिरिति यदुक्तं तदयुक्तम्, भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वानुपपत्तेः । तथा    हि । भेदस्तावद्विदारणात्मा, भिदिर्विदारण इति विदारणार्थभिदिधातुरूपत्वाद्भेदशब्दस्य । तस्य च विदारणात्मनो भावस्वभावत्वे तस्यापि विदारणं स्यात्, तथा तदेकदेशानामपि भेदः स्वभाव इति तत्रापि विदारणं भवेत्, इत्यनेन क्रमेण सर्वशून्यता स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे न तत्रैकता समवेयात्, अभेदैकार्थसमवायिन्या एकताया भेदेन विरोधात् । एकत्वाभावेऽनेकत्वमपि न स्यात्, तत्समाहाररूपत्वात्, तत्कार्यत्वाद्वा तस्य । एकत्वानेकत्वविकलं च शून्यमेवापद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि च यदि भेदो वस्तुस्वरूपं स्यात् तदा प्रतियोग्यनपेक्षः प्रसज्येत, स्वरूपस्यानपेक्षत्वात् । न हि घटात्पटस्य भेद इतिवत् घटात्पट इति प्रतीतिरस्ति । घटो भिन्नः, घटस्य भेदः इति विशेषणविशेष्यभावसम्बन्धप्रतिभासोऽपि भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे दुर्घटः स्यात्, न हि स्वयमेव स्वस्य विशेषणं सम्बन्धि वा भवति । संशयविपर्ययौ चैवमुच्छिद्येयाताम्; भेदाग्रहनिमित्तौ हि तौ भवतः; तत्र यदि धर्मिणमवगाह्य तौ भवतस्तदा तत्स्वभावभूतो भेदोऽपि गृहीत इति क्व तयोरवकाशः, न चेन्निर्विषयत्वात् सुतराम् । यदि चास्मादयं भिन्न इति प्रतियोगिघटिततया प्रतीयमानो भेदो वस्तुनः स्वरूपं स्यात् तदा तस्य सपरिकरस्य भेदस्य स्वरूपेऽन्तर्भावात् प्रतियोगिनोऽपि स्वरूपतया निमज्जनादद्वैतमतमेव पर्यवस्येदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०६असु०- तानपाकरोति


दुःखित्वप्रयोजकम् ।
भेदस्येति


अपि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदस्य तु स्वरूपत्वे ये वदन्ति च शून्यताम् । अद्भुतास्ते यतोऽन्यस्य प्रतियोगित्वमिष्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तु शब्दः प्रकृताद्वैशेषिकादेर्व्यवच्छिन्दन् ये त्वि ति सम्बध्यते ।


पदेनाधर्मादिमत्त्वं समुच्चिनोति ।
स्वरूपत्वे


अनादरो
भेद्यवस्तुस्वरूपत्वे ।


विना बाधकेन प्रतीतार्थपरित्यागः, मा भूत् तावत् श्रुत्यवष्टम्भेन व्याप्तिभङ्गः, सोपाधिकतया तु भविष्यति; सोपाधिकसम्बन्धस्य व्यभिचारनियमादि ति ।</p>
शून्यतां
<p class="gr-vyakhya-para">२२८सु०- यः सुखी स दुःखी भवत्वि तीश्वरेच्छाविषय एवेति नियमान्नायमुपाधिरित्यत आह


न चेति
सर्वस्यापीति शेषः ।


।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चात्मदुःखितेच्छा स्यादत एतन्निवार्यते</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरस्य हि आनन्दं ब्रह्मणो विद्वानि त्यादिश्रुतेः सुखित्वेऽपि नोपाधिमत्त्वम्, कस्यापि
शब्दः पूर्वोक्तदूषणसमुच्चयार्थः ।


आत्मदुःखितेच्छा
अद्भुता


ऽभावाद्
आश्चर्याः, न लौकिकेष्वेवंविधा दृश्यन्ते नापि परीक्षकेष्विति यावत् । तत्कथमित्यतः शून्यतापत्तिं तावन्निराकरोति


अत एतद्
यत इति


उपाधेर्व्याप्याभिमतव्यापकत्वं
। यो भेदो यस्य स्वरूपमिष्यते तं भेदं प्रति ततः


निवार्यते ।</p>
अन्यस्यैव
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्ययं नियमो न दर्शनमात्रेण सिद्ध्यति, अतिप्रसङ्गात्; नियामकं तु नास्तीति वक्तुं शक्यते; तथाऽपि श्रुत्यर्थपरित्यागं वारयितुं प्रसङ्गापादनायेदमुदितमिति द्रष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२८असु०- भवेदेतद्यद्यानान्दश्रुतिः सुखवादिनी स्यान्न चैतदस्ति, तस्या दुःखाभावपरत्वादिति चेत्; किं बाधकादियं श्रुतिः स्वार्थात्प्रच्याव्यते उतैवमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न तावद् द्वितीयः, दुःखाभावश्रुतेरप्यन्यथयितुं शक्यत्वेन तर्कस्येष्टापत्तितापत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये, न तावत् प्रत्यक्षमागमो वा बाधकोऽस्ति, ततः सुखित्वे दुःखित्वप्रसङ्गो वा निर्दुःखत्वानुमानं वा बाधकमिति वाच्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदुभयमपि व्याप्तिबलप्रवृत्तं वा स्यात् सहदर्शनमात्रबलप्रवृत्तं वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२८आसु०- नाद्यः इतरेतराश्रयत्वप्रसङ्गात्, सिद्धे हि श्रुतेः स्वार्थप्रच्यावने तर्कानुमानयोर्व्याप्तिसिद्धिः, तत्सिद्धौ च श्रुतेः स्वार्थात्प्रच्यावनसिद्धिरि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२९सु०- नन्वेतद्भवतामपि समानम्, श्रुतेः स्वार्थपरत्वे तर्कानुमानयोर्व्याप्तिभङ्गः, सति च तस्मिन् श्रुतेः स्वार्थपरत्वमि ति । मैवम् । यतः प्रतीतार्थपरित्याग एव बाधकमपेक्षते, न स्वार्थपरत्वे बाधकाभावम्, तस्य प्रतीत्यैव सिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२९ सु०- द्वितीये त्वतिप्रसङ्गः स्यादित्याह


सहेति
वस्तुनः


।</p>
प्रतियोगित्वमिष्यते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सहदर्शनमात्रेण श्रुतीनामपलापकः । यज्ञादेरपि पापस्य हेतुत्वं हिंसया युतेः । नानुमाति कथं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आपाद्येन साध्येन वा सहदर्शनं यस्यापादकस्य वा तत्


सहदर्शनम्, तन्मात्रेण, श्रुतीनाम्
यतः तस्माद्


ईश्वरस्यानन्दवादिनीनाम्,
अद्भुतास्त


अपलापकः
इति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०७सु०- अन्यस्य प्रतियोगित्वेऽपि कथमुक्तदोषपरिहार इत्यत आह


स्वार्थप्रच्यावकः ।
प्रतियोगिनो हीति


यज्ञादे
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रतियोगिनो हि भेदोऽयं न तु स्वस्मात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">हि


रित्यादिपदेन गोभ्यो यवसदानं गृह्यते
शब्दः पूर्ववद्धेतौ


युतेः
अयमि


योगात् यदि सहदर्शनमात्रेणानन्दश्रुत्यर्थापलापः  क्रियेत तदा या हिंसा सा पापहेतुरि ति सहदर्शनेन ज्योतिष्टोमादिश्रुत्यर्थापलापोऽपि क्रियतामविशेषादिति भावः ।</p>
त्येवम्भावस्य प्रत्यक्षादिसिद्धतां सूचयति
<p class="gr-vyakhya-para">२३०सु०- नन्वविशेषोऽसिद्धः, हिंसात्वपापसाधनत्वयोः साहचर्ये निषिद्धत्वस्योपाधेः विद्यमानत्वात् । न च सुखित्वदुःखित्वसम्बन्धे कश्चिदुपाधिरस्ति । ईश्वरस्य तथेष्टत्वमुपाधिस्त्विदानीमपि गह(नं प्रवि)ननिविष्ट इत्याशङ्कते


तत्रेति
स्वस्मात्


।</p>
धर्मिस्वरूपात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्र यद्युपाधिर्निषिद्धता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । विदारणात्मा हि भेदो यस्य यतस्तं विदारयेत् । न तु यं कमपि यतः कुतश्चित् । न (हि) च घटस्वरूपस्य भेदस्य घट एव प्रतियोगी, येन स्वस्मिन्विदारणं स्यात्; किन्तु घटादन्य एव । ततो विदारणं तु नानिष्टम्, तस्य शून्यतानापादकत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्तीत्युच्यते इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०७असु०- किञ्च भिद्यतेऽनेनेति यदि भेदशब्दः करणसाधनो भवेत् तदा भेदः कमपि  विदारयेत् न चैवम्, भावसाधनत्वाङ्गीकारात् अतोऽभ्युपगम्यैव करणसाधनतामयं परिहारः अभिहित इत्याशयवानाह
<p class="gr-vyakhya-para">२३१सु०- केयं निषिद्धता नाम । अकर्तव्यतया श्रुत्युक्तत्वमिति चेत् । केयमकर्तव्यताऽपि । करणानर्हता वा कर्तुरनिष्टहेतुता वा । नाद्यः, ब्रह्महिंसाया अपि क्रियमाणत्वात् । द्वितीयेऽपि किं साक्षादनिष्टसाधनत्वं परम्परया वा नाद्यः, हिंसानन्तरमेव दुःखोत्पादादर्शनात् द्वितीये तु पापसाधनतयोक्तत्वमुपाधिरि त्युक्तं स्यात्, एवञ्चात्राप्युपाधिसद्भावादविशेष एवे ति परिहरति


अदुःखित्वेनेति
कथञ्चनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अदुःखित्वेन चानुक्तिः कथं नोपाधितां व्रजेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथञ्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अदुःखित्वेनानुक्तिरिति
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुदितमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०८सु०- किञ्च विदारणमपि लवित्रादि, यत्सम्बन्धि तद्विदारयति न तु स्वात्मानम् । अतो धर्मभेदवादे कथञ्चिदिदं वक्तव्यम्, स्वरूपभेदवादे तु क्वास्यावकाशः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०८सु०- भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे न तत्रैकता समवेयादित्यप्यनेनैव निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न ह्येकताऽनेकते स्वरूपेण विरुद्धे, एकस्यैव घटस्यान्यापेक्षयाऽनेकत्वदर्शनात्; किन्तु यदपेक्षयाऽनेकस्तदपेक्षयैवैक इति विरुद्धम् । तत्र घटस्य परस्मात्प्रतियोगिन एव भेद इति तदपेक्षयैवानेकत्वं स्वापेक्षया त्वेकत्वमिति को विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि चैकत्वानेकत्वयोः सामानाधिकरण्यं वा विरुद्धं धर्मधर्मिभावो वा । आद्ये नैकताया भेदेन विरोधः, भेदस्य स्वरूपत्वेनैकतासामानाधिकरण्याभावात् । न द्वितीयः, एकं द्वित्वमिति दर्शनात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकत्वानेकत्वाभावेऽपि शून्यत्वं कुतः, वैशेषिकादीनां गुणादिवन्मायावादिनां ब्रह्मवदगुणस्यापि सत्त्वोपपत्तेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०९सु०- ननु भेदो वस्तुस्वरूपं चेत् प्रतियोगिनिरूप्य एव न स्यात्, स्वरूपस्य  तदभावात् । अतो नायं परिहारो युज्यते । तथा च स्वस्मिन्नेव विदारणे पुनः शून्यतैवे ति चेन्न, स्वतः परतोऽपि व्याप्त्यसिद्धेः । यथा (हि) परनिरूप्यमपि ब्रह्मणो जीवैक्यं ब्रह्मस्वरूपं मायावादिनाऽङ्गीकृतम्, अस्माभिश्च परत्वादिकं द्रव्यस्वरूपम्; तथा प्रतियोगिनिरूप्यस्यापि भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे को विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१०सु०- किञ्च भेदो वस्तुस्वरूपमिति ब्रुवाणो वस्तुस्वरूपस्यापरनिरूप्यत्वं  कथमभ्युपेयात् । एतावत्तु स्यात्, एकस्यैव वस्तुनः प्रतियोगिप्रतीतिमपेक्ष्यानपेक्ष्य च प्रतीतिः कथम् । तत्रापि न सैव प्रतीतिरुभयीं गतिमश्नुते, किन्तु प्रतीतिद्वयमेतत् । तच्चैकस्मिन्नपि वस्तुनि विशेषबलमवलम्ब्य समञ्जसं भविष्यतीति भेदस्य परप्रतियोगितोपपत्तेः कुतः स्वस्मिन्विदारणापत्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२११सु०- अस्तु वा स्वरूपविदारणम्, तथाऽपि शून्यतापादनमयुक्तमेवे त्याशयवानाह


दुःखित्वेनोक्तिरित्यर्थः । काऽसौ देवदत्तादीनां श्रौती दुःखित्वोक्तिरित्यत आह
विभागेनेति
 
अदुःखमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अदुःखमितरत्सर्वं जीवा एव तु दुःखिनः । तेषां दुःखप्रहाणाय श्रुतिरेषा प्रवर्तते । इति श्रुतिर्हि परमा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विभागेनाल्पतैव स्यात्कुत एव तु शून्यता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रवर्तते
<p class="gr-vyakhya-para">लोष्ठादेः खलु, अवयवविभागेन लोष्ठादिविनाशे सति, अल्पपरिमाणावयवावशेषोऽवगतो, न तु सर्वशून्यता । तथा सर्वत्रापि


दुःखप्रहाणसाधनं परमात्मानं प्रतिपादयतीत्यर्थः ।</p>
विभागेनाल्पता
<p class="gr-vyakhya-para">२३२सु०- एवमनुमानानुग्राहकं तर्कं निराकृत्येदानीम् ईश्वरो न सुखी निर्दुःखत्वात् घटवदि त्यनुमानमपि दूषयति


श्रुत्युक्तिरिति
अल्पावयवावशेषता


।</p>
एव स्याच्छून्यता तु कुत एव
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  श्रुत्युक्तिर्यदि कारणम् । किं कार्यमनुमानेन गलस्तनसमेन हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कारणं


प्रमायाः । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वानि त्यादिश्रुतिः प्रमाणं न वा । नेति पक्षे अपसिद्धान्तः । आद्ये तद्बाधितत्वेनाजागलस्तन इव विवक्षितार्थासाधकमनुमानमुपेक्षणीयमिति भावः ।</p>
स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३३सु०- ननु श्रुतिः प्रमाणमेव, किन्त्वनुमानविरुद्धत्वात् प्रतीतार्थं परित्यज्य दुःखाभावपरतया व्याख्यातव्ये त्याशङ्क्य; नैवम्, अनुमानस्य श्रुतिबाधकत्वादर्शनात् । क्वचिदुपजीव्यत्वादिनैव बाधकत्वात् । एवमेव बाधकत्वाभ्युपगमे त्वतिप्रसङ्गः स्यादि त्याह
<p class="gr-vyakhya-para">२१२सु०- ननु च पञ्चषेषु स्थलेषु विदारणेनाल्पाल्पतराल्पतमवस्त्ववशेषेऽप्यन्ततः कस्यचिदवयवजातस्य शून्यतायां सर्वशून्यता स्यादित्यत आह


अनुमानेनेति
नेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनुमानेन यद्यर्थः श्रुतिदृष्टोऽप्यपोद्यते ।</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न शून्यानां हि संयोगाद्भावो वस्तुन इष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोक्तेन प्रकारेण नेश्वरो धर्म एव च
<p class="gr-vyakhya-para">यत्संयोगेन हि यद्वस्तूत्पन्नं तस्मिन्विदारणे सति संयोगनाशाद्वस्तुनाशानन्तरं तदवशेषो भवति, यथा तन्तुसंयोगेनोत्पन्ने पटे तन्तुविदारणसंयोगनाशक्रमेण विनष्टे तन्त्ववशेषः । एवञ्च यदि केषाञ्चित्परमाल्पानां वस्तूनां शून्यसंयोगादुत्पत्तिः स्यात् तदा विदारणे सति संयोगनाशेन कार्यनाशे शून्यावशेषः स्यात्


स्यात्तत्फलं च</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोक्तेन


शास्त्रयोनिसूत्रोक्तेन ।
चैवं प्रामाणिकैः


नेश्वरः स्यात्
इष्यते ।


श्रुतिदृष्टोऽपीश्वरोऽनुमानविरोधात् त्याज्यः स्यादिति यावत्
अतोऽसङ्गतं सर्वशून्यतापादनमिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">भावो


धर्मश्च नैव स्यात् , तत्फलं च नैव स्यात्
जन्म ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१३सु०- ननु शून्यत्वं नाम नात्यन्तासत्त्वमापाद्यत्वेन विवक्षितम्, किन्तु    सूक्ष्मतमत्वमेव; तच्चानिष्टमि त्यत आह


इत्यत्राप्येवमेव तात्पर्यम् । यज्ञक्रिया नादृष्टफलहेतुः क्रियात्वान्निष्ठीवनादिक्रियावत् , धर्मो वा न सुखसाधनमादृष्टत्वादधर्मवदि त्याद्यनुमानसम्भवात् ।</p>
विदारणेति
<p class="gr-vyakhya-para">अतिप्रसङ्गस्य विपर्यये पर्यवसानमाह
 
तेनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तेनात्र श्रुतिरेव प्रमा भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विदारणार्थो धातुश्च विभागगुणवाचकः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मादुपजीव्यत्वादिरहितेनानुमानेन आनन्दश्रुतेर्बाधाभ्युपगमेऽनिष्टप्रसङ्गः, तेन कारणेन एषा
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्यदि भेदो विदारणात्मा भवेत् । न चैवम्, प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अङ्गीकृत्यैव तु पूर्वः परिहारोऽभिहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननूक्तमत्र भेदशब्दादेव भेदस्य विदारणात्मकत्वमवगम्यते, स हि भिदेर्धातो  रूपम्, स च विदारणार्थतया व्याख्यात इति । अत्रोत्तरम् । यदा भिदि


श्रुतिरत्र
धातुर्विदारणार्थो


ईश्वरस्यानन्दवत्त्व
विवक्षितः तदा भेदशब्दो


एव प्रमा
विभागाख्यगुणवाचको न


प्रमाणं
तु अन्योन्याभावलक्षणभेदवाचक इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति ।  क्रियावाचित्वमाख्यातुमेकैकोऽर्थः प्रदर्शितः । प्रयोगतोऽनुगन्तव्या अनेकार्था हि धातवः इति वचनादि्भदिर्विभागवचनोऽन्यत्ववचनश्च । भिन्नो घट इत्युक्ते स्फुटित इति गम्यते । भिन्नं गगनं घटादित्यन्यदिति विज्ञायते । तत्र विभागो विदारणात्मा नान्यत्वम् । तदेव चात्र प्रकृतं न विभाग  इत्यन्यतालक्षणस्य भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वे विदारणप्रसङ्गेनात्यल्पतापादनमप्यसङ्गतमेव, छलत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु विभागस्यान्यत्वस्य च को विशेषो येनैवमुच्यत इति चेन्न, गुणग्रहणेनैव परिहृतत्वात् । विभागो हि गुणतया वैशेषिकादिभिरुपात्तः, अन्यता चान्योन्याभावः; इति स्फुटो भेदः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१४सु०- यस्तु गुणादिप्रक्रियां न मायावादी मन्यते । तं बोधयितुमाह


भवेत्
अविदारणेऽपीति


न पुनरन्यथा योज्येति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३४सु०- मा भूत् श्रुतिरप्रमाणं, मा च भूदनुमानबाधयाऽर्थान्तरपरा, तथाऽप्यनुमानस्य बाधिका कुतः, प्रतिरोधिका तु भवेदि त्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अविदारणेऽपि ह्यास्यस्य भिन्नावोष्ठौ च तस्य च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आस्यस्ये


ईशस्येति
त्यास्यसम्बन्धिनोरोष्ठयोर्ग्रहणम् ।


।</p>
तस्य च
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशस्यानुमयाऽसिद्धेः श्रुतिर्धर्मिप्रमा भवेत् । तया सर्वगुणैः पूर्ण ईश उक्तो यतस्ततः । अनानन्दानुमानस्य धर्मिग्राहिविरोधतः । न प्रमाणं भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुमया


इति श्रुतिव्यतिरिक्तप्रमाणोपलक्षणम्
मायावादिन एव यदा हि मायावादी निरुत्तरतया तूष्णीमास्ते तदा तदीययोरोष्ठयोर्विदारणलक्षणविभागाभावेऽपि


धर्मिप्रमा
ओष्ठौ भिन्नौ


धर्मिग्राहकं प्रमाणम् अनुमानं हि प्रमाणान्तरेण सिद्धे धर्मिणि प्रवर्तते नान्यथा । अत्र चेश्वरो धर्मी, न चासावनुमानेन सिद्ध्यती ति समर्थितं प्राक्, प्रत्यक्षाद्यविषयत्वं तु परस्यापि सम्मतम्, ततः परिशेषात् श्रुतिरेव धर्मिणः परमेश्वरस्य ग्राहिकेत्येष्टव्यम् ।</p>
अन्योन्याभावलक्षणभेदवन्तौ भवत एव यदभावे च यदस्ति तत्ततोऽन्यदिति च प्रसिद्धमेव, अतो विभागाद्भेदोऽर्थान्तरमेवेति ज्ञायते
<p class="gr-vyakhya-para">तथा चानेनानुमानेन श्रुतिप्रामाण्यमनुमतम्, अन्यथा स्वस्यानुत्थानप्रसङ्गात् । सा चोपजीव्या श्रुतिरीश्वरमानन्दवन्तमाचष्टे


ततः
तस्य च


तद्विरोधादनुमानमप्रमाणमेव अग्निस्वरूपग्राहकप्रत्यक्षविरुद्धतच्छैत्यानुमानवदिति न च वाच्यं यः सर्वज्ञः इत्यादिवाक्यमनुमानस्योपजीव्यं नानन्दवादीति सर्वस्यापि वेदस्यैकवाक्यत्वेनार्ध()चरतीयायोगात् अन्यथा अग्नि ग्राहकमेवोपजीव्यम्, न तु तदौष्ण्यग्राहकम् इत्यपि स्यात् ।</p>
इत्यनेन नातःपरं स्वरूपभेदे काचिदनुपपत्तिः सम्भाविताऽस्तीति सूचितम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३५सु०- अनेनैव न्यायेनेश्वरस्य विग्रहराहित्याद्यनुमानमपि सर्वं श्रुतिविरुद्धत्वादप्रमाणमेवेत्याशयवानुपसंहरति
<p class="gr-vyakhya-para">ननु कथं नास्ति, विशेषणविशेष्यभावानुपपत्त्यादेरपरिहृतत्वादिति चेन्न; स्वरूपत्वेऽपि विशेषबलेन विशेषणविशेष्यभावसम्बन्धावभासोपपत्तेः, अन्यथा आनन्दं ब्रह्म , आनन्दं ब्रह्मणः इत्यादेरनुपपत्तिप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">संशयविपर्ययानुपपत्तिरपि नास्ति, सविशेषत्वेन ज्ञाताज्ञातत्वोपपत्तेः । अन्यथाऽऽत्मस्वरूपे स्वयम्प्रकाशमाने तत्स्वरूपमात्राणामद्वितीयत्वानन्दत्वादीनामपि प्रकाशनियमान्न जातु कस्यचित्संशयविपर्ययौ स्याताम् । अविद्यावशात् तत्र तथेति चेत्, अत्रापि सादृ(श्यादिव)श्यवशात् तथेति सन्तोष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१५सु०- यच्चाद्वैतपर्यवसानमुक्तम्, तत्कुत इति वक्तव्यम् यदि मन्येत यथा हि लम्बकर्ण आगतः , नीलमानीयतामि त्यादौ परिकरवतो यद्भवति तत्परिकरस्यापि, तथा प्रतियोगिघटितस्य भेदस्य धर्मिस्वरूपत्वे प्रतियोगिनोऽपि त(त्र निम)न्निमज्जनं स्यादि  ति तत्र किं सम्भावनयेदमुच्यते उत व्याप्त्या; नाद्यः प्रशिथिलमूलत्वात्, न द्वितीयः चित्रगुरानीयताम्, काशीनिवासी समागत इत्यादौ तदभावात् । पारमार्थिकं दृष्टिमवलम्बमानस्य तदप्यसिद्धमिति चेत्; अहो पक्षपातोऽस्य यत्परस्यानिष्टं प्रसञ्जयन् व्याप्तिग्रहणाय लौकिकं दृष्टान्तं बहुमन्यते, व्यभिचारे तु तत्रोदास्ते । परसिद्धेन परस्यैवानिष्टापादनमिति चेत्, तर्हि मूलशैथिल्यमपि परः स्वसिद्धेन प्रतिपत्स्यते । वैचित्र्यं किन्निमित्तमिति चेत्, व्यावर्तकत्वमात्रेण प्रतियोगिनामुपयोगादिति ब्रूमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१६सु०- तदेवं स्वपरमतावलोकानपेक्षयैव दोषोद्भावनादुपेक्षणमेवोन्मत्तवाक्यवन्मायावादस्योचितम्, किं निराकरणेने त्याशयवानुपसंहरति


तस्मादिति
अत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्मान्नानुमाऽत्रोपयोगिनी</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अत उन्मत्तवाक्यत्वान्मायावादो ह्युपेक्षितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवंविधं मतं सिद्धान्तविरुद्धत्वात् सूत्रकृता कुतोऽत्र न निराकृतमि त्येतदनेन परिह्रियते ।


ईश्वरविषये । अत एव सर्वगुणैः पूर्ण इत्युक्तम् । अन्यथा आनन्दवानित्यवक्ष्यत् ।</p>
उपेक्षितः
<p class="gr-vyakhya-para">२३६सु०- अनुपपत्त्यन्तरं वैशेषिकादिदर्शने दर्शयन्


नित्यमेव च भावात्
सूत्रकारेणेति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१७सु०- एवं समवायं निराकृत्येदानीं सम्बन्धप्रसङ्गेन सम्बन्धिनामपि गुणादीनां प्रसक्तत्वादीश्वरगुणसङ्ख्याविप्रतिपत्तिं निराकरोति


इति सूत्रं व्याख्याति
न चेति
 
नित्येच्छत्वादिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्येच्छत्वात्परेशस्य परमाणुसदात्वतः अदृष्टकालयोश्चैव भावात्कार्यं सदा भवेत् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-न चामन्दसदानन्दस्यन्द्यनन्तगुणार्णवः ईश्वरोऽष्टगुणत्वेन प्रमेयोऽप्रमितत्वतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वैशेषिकादयो हि कालविशेषे द्व्यणुकादिप्रक्रमेण महाभूतसृष्टिमभ्युपगच्छन्ति, तत् तदीयप्रक्रियापर्यालोचनायां नोपपद्यते; किन्तु तत्पक्षे
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरोऽष्टगुणत्वेन


कार्यं सदा भवेत्,
अष्टावेव गुणा अस्य सन्तीत्येवंरूपेण,


यदाऽभिलष्यते ततः प्रागपि भवेत् ।</p>
प्रमेयो
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः । कारणसामग्रीसम्पत्तिनिबन्धनो हि कार्योत्पत्तेः कालनियमः । तत्रादिसृष्टौ परमाणवः समवायिकारणभूतास्तावत् सदा विद्यन्ते । निमित्तकारणं चेश्वरेच्छा नित्यैव । तथा कालो दि(क्च)क् । यद्यप्यदृष्टं धर्माधर्मसमाख्यातं नित्यं तथाऽपि प्रलयेऽस्तीत्यङ्गीक्रियत एव । वृत्तिलाभस्तदा नास्तीति चेन्न, तस्यापीश्वरेच्छादिकारणकस्य, तद्भावेऽभावानुपपत्तेः । अत एव परमाणुसंयोगस्यासमवायिकारणस्याभावान्न सदा सृ(सदादिसृ)(महदादिसृ)ष्टिरिति निरस्तम्, संयोगानुत्पादस्याप्यनुपपत्तेः । तत् असमवायिकारणकर्माभावादिति चेन्न, तदनुत्पादस्याप्ययोगात् । न चातोऽन्यद् द्व्यणुकादेः कारणमस्ति, यद्वैकल्यात् अभिलषितसमयात्प्राक् कार्याभावो भवेत् । सत्यां चाभिमतसामग्रयां कार्यानुदये पश्चादपि नोत्पद्येत, नियामकाभावादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सदात्वं


सदातनत्वम्
न  प्रतिपत्तव्यः कुतः, अप्रमितत्वतः, अष्टगुणत्वे प्रमाणाभावात् । किन्त्वमन्दसदानन्दस्यन्द्यनन्तगुणार्णवः प्रमेयः । अर्णव इवार्णवः; क्षीरार्णवः सुधास्यन्दी भवति, अयञ्चानल्पविदोषानन्दसुधास्यन्दी । सः, अनन्ता गुणाः शुभपदार्थाश्चिन्तामणिप्रभृतयोऽस्मिन्नित्यनन्तगुणः, अयमप्यानन्दादयोऽनन्ता गुणा अस्मिन्नित्यनन्तगुणः । अमन्दसदानन्दस्यन्दी चासौ अनन्तगुणश्चासौ अर्णवश्चेति विग्रहः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१८सु०- अष्टगुणत्ववदनन्तगुणत्वेऽपीश्वरस्य प्रमाणं नास्तीत्यत आह


भावात्
मयीति


प्रलयेऽपी ति शेषः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मय्यनन्तगुणेऽनन्ते गुणतोऽनन्तविग्रहे । अनन्तगुणमाहात्म्यशक्तिज्ञानमहार्णवः । नारायणः परोऽशेषचेतनेभ्यः परं पदम् । इत्यादिवेदतद्वाक्यैरनन्तैश्चावसीयते । अनन्तगुणता विष्णोः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनन्ता


एव
असङ्ख्याता गुणा यस्यासौ


शब्दस्य
अनन्तगुणः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणतोऽनन्त


सदैव
इति गुणानां प्रत्येकमनवधिकत्वमनन्तावान्तरविशेषवत्त्वं चाभिप्रेयते । अनन्तविग्रह इत्यन्तं भगवद्वाक्यम् । उत्तरं वेदवाक्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गुणमाहात्म्येति


इति सम्बन्धः कार्यं भवेदि ति चाभ्युपगम्योक्तम् । वस्तुतस्तु तत्पक्षे कदाऽपि द्व्यणुकाद्युत्पत्तिर्न सम्भवति, विनाशकारणस्येश्वरेच्छादेः सदातनत्वेन सत्प्रतिपक्षत्वात् । कार्योत्पत्तिसहकृतमेवेश्वरेच्छादिकं विनाशकारणमित्यङ्गीकारेऽप्युत्पत्त्यनन्तरमेव विनाशः प्रसज्येतेति । अत एव सृष्ट्यादीति वक्ष्यति ।</p>
सामान्यविशेषाभ्यामुक्तम्
<p class="gr-vyakhya-para">२३७सु०- स्यादेवं यदि कालमात्रं सृष्टेर्वा संहारस्य वा कारणं स्यात् । न चैवम् । किन्तु कालविशेष एवातस्तद्भावाभावाभ्यां सृष्टिसंहारनियमो घटते । तथा नेश्वरेच्छामात्रं सृष्ट्यादिहेतुः किन्तु तद्विशेष एव ततस्तद्भावाभावप्रयुक्ता सृष्ट्यादिव्यवस्था स्यादिति चेन्न । किं कालदेशादेरौपाधिको भेदः, किंवा स्वाभाविकः । नाद्यः निरस्तत्वात् । द्वितीये त्वपसिद्धान्तः इत्याह


न हीति
माहात्म्यं


</p>
परिमाणातिशयः परं पदमि त्युद्दिश्य अन्यदुच्यत इति लिङ्गव्यत्ययदोषः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-हि कालविभेदोऽस्ति तत्पक्षे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतानि वचनान्युपचरितार्थानि किन्न स्युरित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">हि शब्देन आकाशकालदिशामेकैकत्वादि त्यादि तद्वाक्यं स्मारयति । कालेतीश्वरेच्छाया अप्युपलक्षणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३८सु०- नन्विदं दूषणं भवतामपि समानम् । तथा हि । महदाद्युपादानकारणं    प्रकृतिर्नित्यैव । तथा निमित्तकारणमीश्वरेच्छाकालादिकमपि । तदेव च प्रलयकारणम् । अतः सृष्टिप्रलयसमयनियमो भवतामपि दुर्घटः इत्यत आह


अस्मन्मत इति
कथमेवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अस्मन्मते हरेः । विशेषकाल एवैतत्सृष्ट्यादीच्छा सदातना ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कथमेव ह्यपोद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि
<p class="gr-vyakhya-para">बाधकवशात्


अस्मन्मते हरेरिच्छा सदातना ।
हि


प्रकृत्याद्युपलक्षणमेतत् । तथाऽपि
मुख्यार्थोऽपोद्यते, न चात्र तदस्ति; इत्यतोऽनन्तगुणता विष्णोः


विशेषकाल एवैतस्य
कथमेवापोद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१९सु०- यच्च वैशेषिकादिभिरीश्वरज्ञानेच्छाप्रयत्नानामखण्डत्वमुक्तं तदप्यसत्, अनन्तं गुणत इति प्रत्येकं गुणानामनन्तविशेषवत्त्वस्यागमसिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१९असु०- तदनङ्गीकारे चाह


महदादेः
यदीति
 
सृष्ट्यादि
 
भवतीति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्माभिः काले स्वभावत एव भेदोऽभ्युपगम्यते । तथा च कालविशेषस्यैव सृष्टिं संहारं च प्रति कारणत्वात् तद्भावाभावाभ्यां सत्स्वपीतरकारणेषु सृष्ट्यादिसमयनियमो युज्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३८असु०- ननु कालविशेष इति वाच्यम् । मैवम् । विशिष्यत इति विशेषः, स चासौ कालश्चेति विग्रहग्रहणात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सदातनीति भवितव्यम् । मैवम् । नायं ट्युट्युलोरन्यतरः प्रत्ययः, किन्तु भ•)वार्थे तनप्रत्ययोऽयम् । अथवा तनोति तनोते रूपमेतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३९सु०- ननु ते कालभेदा यदि नित्यास्तदा स प्रसङ्गस्तदवस्थः, व्यर्थश्च कालभेदाभ्युपगमः । अनित्यत्वे तत्कारणं वाच्यमिति चेत् सत्यम् । उपादानं तु प्रकृतिरेव । निमित्तमाह
 
विशेषाश्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषाश्चैव कालस्य हरेरिच्छावशाः सदा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यनन्तविशेषाश्च तज्ज्ञानादेर्निवारिताः । कथं तत्तद्विषयता सार्वज्ञार्थं विधीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलं महदादि किन्तु
<p class="gr-vyakhya-para">तत्तद्विषयता


कालस्य विशेषाश्च
घटादिविषयता,


क्षणलवादयः ।
विधीयते


एव
अस्तित्वेनाङ्गीक्रियते । मा भूत् तत्तद्विषयत्वमित्यत उक्तं


शब्दस्य हरेरेवे ति सम्बन्धः ।
सार्वज्ञार्थमिति


सदेत्यनेन
। उपलक्षणं चैतत्, सर्वकर्तृत्वाद्यर्थं चे त्यपि द्रष्टव्यम् । अत्र


न युगपत्सर्वक्षणसृष्टिर्येन तेषामपि क्षणिकत्वं स्यात्, किन्तु निरन्तरप्रवाहतयेत्युक्तं भवति ।</p>
अनन्तविशेषा
<p class="gr-vyakhya-para">२४०सु०- ननु कालविशेषाणां परमेश्वराज्जन्म कुतः प्रमाणात्सिद्धमित्यत आह


सर्व इति
इति यथागमसिद्धोक्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वस्तुतस्तु यदि ईश्वरज्ञानादि निर्विशेषं स्यात्, तदा तत्तद्विषयत्वं न स्यात् । तदा च तस्य सार्वज्ञादिकं न स्यात् । सर्वविषयज्ञानवान् हि सर्वज्ञो नाम, तथा सर्वकार्योत्पत्तिविषयेच्छाप्रयत्नवान् सर्वकर्ता, सर्वकार्यविनाशविषयेच्छादिमांश्च सर्वसंहर्ता । अङ्गीकृतं च सार्वज्ञादि परेण परमेश्वरस्य, अतस्तदर्थं ज्ञानादेस्तत्तद्विषयतया भाव्यम्, कथं च तथा सति निर्विशेषत्वमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२०सु०- एतेनैतदपि निरस्तम् । यदाहुः, अनित्यं हि ज्ञानादि कर्मकारकतया विषयसहितत्वमपेक्षेत, नित्यस्य तु किं विषयेणे ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विषयाणां चानन्त्यादनन्तविशेषतासिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२१सु०- स्यादेतत् । निर्विशेषमेवेश्वरज्ञानं ज्ञप्तिरूपम्, तत्तु तैस्तैर्घटाद्युपाधिभिस्तत्तद्विषयमिति व्यपदिश्यते; एवमखण्डैव तस्येच्छा अस्तु इत्येवमाकारा । तथाऽपि तैस्तैः सृष्ट्याद्युपाधिभिः सिसृक्षा सञ्जिहीर्षेत्याद्युच्यते, तथा प्रयत्नोऽपि । अतः स्वतो विशेषाभावेऽप्यौपाधिकविशेषवशात् तत्तद्विषयता सार्वज्ञादिकं च युक्तमित्यत आह
 
औपाधिकेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- औपाधिकविशेषस्तु पूर्वमेव निराकृतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">औपाधिकोऽपि विशेषोऽस्ति न वा । अस्ति चेत् कथं निर्विशेषत्वम् । न चेत् पुनः सार्वज्ञाद्यभावः इत्यादिपूर्वोक्तन्यायेनैव निरस्तमित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चोपाधिर्ज्ञानादिसम्बद्धो विशेषमापादयेदसम्बद्धो वा । आद्ये सम्बन्धो विषयविषयिभावातिरिक्तो नास्तीति पूर्वमेव तद्विषयतैष्टव्या । द्वितीयेऽतिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि च अस्तु इत्येवमाकारेणैवेच्छादिना सृष्ट्यादिकं भवति, उत सृष्ट्यादिकं भवतु इत्येवमाकारेण । नाद्यः, अतिप्रसङ्गात् । द्वितीये स्वतः सविशेषत्वमित्येषा दिक् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२२सु०- वैशेषिकादयः केचिदीश्वरज्ञानं स्वप्रकाशं न भवतीत्याहुः, तानपाकरोति
 
स्वप्रकाशत्वमपीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सर्वे निमेषा इति हि श्रुतिरेवाह सादरम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वप्रकाशत्वमपि तु यैर्ज्ञानस्य निवारितम् । कथं सर्वज्ञता तस्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वे निमेषा जज्ञिरे विद्युतः पुरुषादधि
<p class="gr-vyakhya-para">यैस्तु
 
इति सम्बन्धः । केचिद्वैशेषिकादयः स्वप्रकाशतामङ्गीकुर्वन्तीत्येतत्सूचयितुं


इति  श्रुतिरेव
तु


कालविशेषाणामीश्वराज्जनिम्
शब्दः ।


आह हि
ज्ञानस्य


इत्यर्थः </p>
ईश्वरज्ञानस्य तेषां पक्ष इति शेषः
<p class="gr-vyakhya-para">विशेषेण द्योतत इति विद्युत्तस्मात्परमपुरुषात्सर्वे निमेषाः = कालभेदा अधिजज्ञिरे = यथास्वं जायन्त इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु एषा श्रुतिः कालोपाधीनामीश्वराज्जननमाह, न तु कालस्य; तथा सति काष्ठाकलामुहूर्ताश्चेत्युत्तरवाक्यस्य पौनरुक्त्यप्रसङ्गात् न हि सर्वनिमेषातिरिक्तं काष्ठाकलादिकमस्ति, उपाधयस्तु निमेषादिरूपाः पृथगेव, इति न तत्र पुनरुक्तिदोष इति अत उक्तं


सादरमिति
तस्य


। यत्सर्वनिमेषजन्माभिधाय पुनः काष्ठादिजन्माभिधत्ते तदादरार्थमित्यतो न पुनरुक्तिदोषः । उपाधिभेदस्तु नोपपद्यत इत्युक्तमेवेति ।</p>
ईश्वरस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४१सु०- ननु निमेषादिशब्दा अक्षिपक्ष्मसंयोगादिवाचिनो न साक्षात्कालाभिधायिनः । अतो नेयं श्रुतिर्व्यक्तं कालस्यैवेश्वराज्जन्म प्रतिपादयितुमलमि त्यतोऽत्र स्पष्टां श्रुतिं चाह
<p class="gr-vyakhya-para">कथं स्वप्रकाशत्वाभावे सर्वज्ञताऽभाव इत्यत आह


उदीरयतीति
स्वेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उदीरयति कालाख्यां शक्तिमित्यस्य वागपि</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वज्ञानाधिगमं विना</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सोऽन्तःशरीरेऽर्पितभूतसूक्ष्मः कालात्मिकां शक्तिमुदीरयाण
<p class="gr-vyakhya-para">स्वज्ञानाधिगमाभावादित्यर्थः । एकमेव हीश्वरज्ञानं तच्च स्वव्यतिरिक्तमेव विषयीकरोति, न तु स्वरूपम्, इति कथमीश्वरः सर्वज्ञः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२३सु०- स्वप्रकाशज्ञानाभावेऽपीश्वरस्य सार्वज्ञसम्भवं शङ्कते
 
ज्ञानमिति


इति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ज्ञानं विश्वाधिगं त्वेकं तज्ज्ञानविषयं परम् । इति ज्ञानद्वयेनैव सर्ववित्परमेश्वरः । इति चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विश्वाधिगं


अस्य
स्वव्यतिरिक्तसमस्तविषयम् । तज्ज्ञानं विषयो यस्य तत् तथोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादयं दोषो यदीश्वरस्यैकमेव ज्ञानं स्यान्न चैवम् । द्वे खल्वीश्वरज्ञाने; तत्रैकं स्वव्यतिरिक्तद्वितीयज्ञानसहितसर्वविषयम्, द्वितीयं तु तज्ज्ञानविषयीकारि । एवञ्च ज्ञानस्य स्वविषयत्वाभावेऽपीश्वरस्यैवंविधज्ञानद्वयेनैव सर्ववित्त्वमुपपद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथाऽपीश्वरस्य असार्वज्ञं तज्ज्ञानस्य वा स्वप्रकाशत्वं दुष्परिहरमित्याशवान् उत्तरमाह


ईश्वरस्य
एष एवेति


वागपि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एष एवार्थस्तज्ज्ञानावसितो यदि । स्वप्रकाशत्वमेव स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आस्तां तावत्सजातीयात्मविशेषगुणयौगपद्यानुपपत्तिः । ज्ञानद्वयवानहं, ज्ञानद्वयेन सर्वज्ञोऽस्मि, इदं मे ज्ञानमेतज्ज्ञानविषयं एतच्चैतद्विषयमित्यादिः


कालस्येश्वरादुत्पत्तिमाहे त्यर्थः ।</p>
एष एवार्थः
<p class="gr-vyakhya-para">कालात्मिकां


कालाख्यां सहकारिशक्तिम्,
ईश्वरेण ज्ञायते न वा । नेति पक्षे तस्य सार्वज्ञं न स्यात् । आद्ये किमेतयोरन्यतरेणोत ज्ञानान्तरेण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रथमस्येदमुत्तरम् ॥


उदीरयाणः
एष एवार्थः


जनयन्नित्यर्थः । अत्र कालशब्दात्, ईश्वरस्य जगत्सृष्टौ शक्तित्वाभिधानाच्च, नार्थान्तरकल्पनावकाशः ।</p>
तयोरन्यतरेण ज्ञानेन
<p class="gr-vyakhya-para">२४२सु०- स्यादेतत् । कालस्तावत्सर्वोत्पत्तिमतां निमित्तम् । न च कालस्योत्पत्तौ कालान्तरमस्ति । तत्कथं तस्योत्पत्तिः ॥ पूर्वकालः परकालस्य निमित्तमिति चेन्न, इदानीं जातः , तदानीं जातः इत्यधिकरणतया कालस्य कारणतावधारणात् । अधिकरणस्य कार्योत्पत्तिसमानकालीनताया गेहे जातः , गोष्ठे जातः इत्यादौ निश्चितत्वात्  इत्यत आह


कालस्येति
अवसितो


।</p>
विषयीकृतो
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कालस्य कालगत्वेन न विरोधोऽपि कश्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालस्य


उत्पत्त्यङ्गीकारे न केवलं साधकसद्भावः, किन्तु
यदि,


कश्चन विरोधोऽपि न
तदा तस्य ज्ञानस्य


अस्तीति योजना । एतच्च प्रपञ्चयिष्यते ।</p>
स्वप्रकाशत्वं स्यादेव इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४३सु०- एवं स्वमते कालविशेषभावाभावप्रयुक्तः सृष्ट्यादेः समयनियम इति समर्थितम् । प्रकारान्तरेण तं समर्थयते
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यत आह


असङ्ख्यातेति
ज्ञानं हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- असङ्ख्यातविशेषत्वादिच्छाया अपि सर्वदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानं ह्येतद्विशेषणम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वदा
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्येतज्ज्ञानं निष्कृष्टं स्वस्य स्वविषयतामापद्यते, तथाऽपि ज्ञानविषयस्यैतस्य ज्ञानद्वयवानहमित्यादेरर्थस्य विशेषणं भवत्येव । तथा च विशिष्टार्थविषयत्वे विशेषणभूतस्वविषयत्वमवर्जनीयमेव, न हि दण्डिसाक्षात्कारे दण्डो न स्फुरतीति युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये दोषमाह


विद्यमानाया इति शेषः ।
ज्ञानान्तरेणेति


सर्वदा
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानान्तरेण चेदत्र भवेदेवानवस्थितिः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ज्ञानान्तरेण


विद्यमानाया
तृतीयेन ज्ञानेन, यद्येषोऽर्थो विषयीक्रियते ।


अपि ईश्वरेच्छायाः
अत्र


शक्तिव्यक्तिरूपावस्थितसिसृक्षात्वा
अस्मिन्पक्षे


द्यसङ्ख्यातविशेष(वत्त्वा)त्वात्
अनवस्थितिः


तद्व्यक्त्यव्यक्तिप्रयुक्तः सृष्ट्यादेः समनियमो युज्यत इत्यर्थः । यद्यपि कालभेदमात्रेण कृतसमाधानमेतत् । कालविशेषे स्रक्ष्यामीत्येवंरूपत्वाद्भगवदिच्छाया न मोघत्वमापद्यते, तथाऽपि वस्तुस्थितिरियं दर्शिता वेदितव्या ।</p>
ज्ञानद्वयवानीश्वर इति नियमाभावो
<p class="gr-vyakhya-para">२४४सु०-  कालस्य कालगत्वेने त्युक्तं, तत्र किं कालः स्वगतः किं वा कालान्तरगतः । नाद्यः, स्वस्कन्धारोहणवद्विरुद्धत्वात् । न द्वितीयः, तदभावात्; भावे वा कालान्तरसृष्टिवैयर्थ्यात्, तस्याप्युत्पत्तौ कालान्तराङ्गीकारप्रसङ्गात्  इत्यतः सप्रमाणकमुक्तं विवृणोति


ईश इति
भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्तु ज्ञानत्रयवानिति नियमं मन्यते स प्रष्टव्यः, किं ज्ञानत्रयवानहमस्मीत्यादिकमर्थमीश्वरो वेत्ति न वेति । द्वितीये तु पुनरसार्वज्ञम् । आद्ये किमेतत्त्रयान्यतमेन, उत चतुर्थेन । नाद्यः स्वप्रकाशतापत्तेः । द्वितीये पुनरनवस्थैव । एवं ज्ञानान्तरपरम्पराभ्युपगमव्यसनं दुर्वारं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२४सु०- नन्वनन्तानीश्वरज्ञानान्यभ्युपगच्छामि को दोष इति चेन्न, कल्पनागौरवाद्वरं एकस्यैव ज्ञानस्य स्वप्रकाशत्वाभ्युपगम इत्याशयवानुपसंहरति


।</p>
स्वप्रकाशत्वमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशो देशश्च कालश्च स्वगता एव सर्वदा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वप्रकाशत्वमेतस्माद् दुर्निवारं समापतेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">देश इति
<p class="gr-vyakhya-para">ननु ज्ञानं न स्वप्रकाशं वस्तुत्वादित्यादेः(दि )विरुद्धं स्वप्रकाशत्वं कथमङ्गीकर्तुमुचितमिति चेत् (न) । यत् वस्तु, न तत्स्वप्रकाशमिति व्याप्तिज्ञानं स्वात्मानं न विषयीकरोति चेन्न सर्वोपसंहारवद्व्याप्तिसिद्धिः, विषयीकरणे तु स्वप्रकाशत्वं दुर्निवारमि त्याशयवतो वोपसंहारः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२५सु०- यदुक्तमीश्वरोऽनन्तगुण इति तदनुपपन्नम्, चतुर्विंशतेरधिकानां गुणानामभावात्, तत्रापि केषाञ्चिदीश्वरेऽनुपपत्तेः । तस्मादुपपन्नैरष्टभिरेव गुणैरुपपन्नो भगवानिति । मैवम् । शौर्यौदार्यप्रागल्भ्यप्रभृतीनां गुणानां भावात्, परेण स्वीकृतेष्वपि  केषाञ्चिदनुपपत्त्यभावाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । सुखं तावदीश्वरस्य कुतो नाङ्गीकर्तव्यम् । ईश्वरः सुखरहितो दुःखरहितत्वात् घटवत् । सुखवांश्चेद् दुःखवान् प्रसज्यते देवदत्तवदि ति विपक्षे बाधकोपपन्नादनुमानादिति चेत्, तत्रानुग्राहकस्य तर्कस्य तावद्दूषणमाह


अव्याकृताकाशाभिधानम् ।</p>
सुखवानिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४५सु०- स्वगताः इत्युक्त्या प्राप्तां देशकालयोः स्वातन्त्र्यशङ्कां वारयति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सुखवान्दुःखवांश्चेत्स्यादिति व्याप्तिश्च नो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदीश्वरः सुखी स्यात्, तदा दुःखी प्रसज्येतेत्येतत्त कर्ममूलभूता यः सुखवान् स दुःखवांश्च स्यादिति व्याप्तिर्नो भवेत् । चशब्देन वक्ष्यमाणरीत्या विपर्ययावसानं समुच्चिनोति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२६सु०- कथं व्याप्त्यभाव इत्यत आह


ईशाधीनाविति ।</p>
निर्दुःखत्वमिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशाधीनौ च तौ नित्यं तदाधारौ च तद्गतौ । इति श्रुतिरपि प्राह काले स्वोद्दिष्ट एव तु । तत्कालसृष्टिमेवातो वाञ्छतीशः सदैव हि । स्यात्कालः स तदैवेति कालस्य स्वगतत्वतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विशेषणत्रयेण सत्ताप्रतीतिप्रवृत्तीनां परमेश्वरायत्तत्वमुच्यते ।


श्रुतिरपीति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- निर्दुःखत्वं महानन्दः श्रुत्यैवेशस्य भण्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि सुखित्वं दुःखित्वेन सहचरितं देवदत्तादावुपलब्धम्, तथाऽपीश्वरे निर्दुःखेऽपि वर्तमानं व्याभिचारित्वाद्व्याप्तिविकलं भवति । व्याप्त्या विना प्रसञ्जने चातिप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदमयुक्तम्, आपादनस्थले व्याप्तिभङ्गाङ्गीकारे प्रसङ्गमात्रोच्छेदापत्तेः । न च वाच्यं प्राक् प्रसञ्जनाद्व्याप्तिग्रहणवेलायामेवेदं व्याप्तिभङ्गोद्भावनमिति, सर्वत्राप्येवं वक्तुं शक्यत्वेनोक्तदोषानिस्तारादि ति । मैवम् । स्वाभ्युपगममात्रेणापादनस्थले व्याप्तिभङ्गाभिधाने सत्येवमेतत् । न चैवं प्रकृते, श्रुतिबलेनैवेश्वरे सुखित्वस्य दुःखित्व(स्य )व्यभिचारोपपादनात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदमुक्तं


साक्षिणं समुच्चिनोति । यतः कालस्य स्वगतत्वं श्रुतिः प्राह साक्षिणा च सिद्धम्,
श्रुत्यैव भण्यत इति


अतः कालस्य स्वगतत्वतः स कालस्तदैव स्यादितीशः सदैव स्वोद्दिष्ट एव काले तत्तत्कालसृष्टिमेव वाञ्छति
। प्रत्येकं सम्बन्धादेकवचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२६असु०- काऽसौ श्रुतिरित्यतोऽर्थतस्तामुदाहरति


इत्यन्वयः ।</p>
इति
<p class="gr-vyakhya-para">२४६सु०- एतदुक्तं भवति । कालातिरिक्तकार्याणामेव कालोऽधिकरणतया कारणं, न  कालस्य । केवलं, श्वो घटं स्रष्टाऽस्मी तिवत् कालसृष्टिं वाञ्छतः परमेश्वरस्याधिकरणतयोद्देश्यः कालः क इति प्रश्नोऽवशिष्यते । तत्र यः सृज्यः स एवेत्युत्तरम् । न हि सृज्यस्य प्राक् सत्त्वमस्ति, येनोद्देश्यत्वं सत्त्वमपेक्षेत । अधिकरणाधिकर्तव्यता चैकस्यैव श्रुत्यादिसिद्धा विशेषबलाच्चोपपद्यते । अतो न कालस्योत्पत्तौ काचिदनुपपत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४७सु०- यदुक्तं यदेश्वरेच्छा सिसृक्षाकारा व्यज्यते तदा महदादिसृष्टिर्भवति । यदा तु सञ्जिहीर्षारूपा सम्पद्यते तदा संहारो भवती ति, तत्रेदं वैचित्र्यं किन्निमित्तमिति    वाच्यम्; न च कालविशेषो निमित्तमिति युक्तम्, तस्येश्वरेच्छायत्तत्वात्; नापि पुरुषार्थायत्तम्, पारतन्त्र्यापत्तेरि त्यत आह


स्वभावादेवेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- योऽशनायापिपासे च शोकादींश्चातिवर्तते । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वान्विपाप्मेत्यादिका च सा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन योऽशनायापिपासे शोकं मोहं जरां मृत्युमत्येती ति श्रुतिमुपादत्ते । विपाप्मेत्यनेन य आत्माऽपहतपाप्मे त्यादिश्रुतिम् ।


।</p>
सा
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वभावादेव हीच्छैषा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एषा


विचित्रा । तस्मात्कालविशेषाणामीश्वराधीनत्वे नेतरेतराश्रयदोषापत्तिरिति हिशब्दार्थः ।</p>
निर्दुःखत्वाद्यभिधात्री ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत एतदित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">२२७सु०- नन्वानन्दश्रुतेर्दुःखाभावविषयत्वोपपत्तेर्न श्रुत्यवष्टम्भेन प्रसङ्गमूलभूतव्याप्तिभङ्गो वक्तुं शक्यते इत्यतोऽङ्गीकृत्य तावत्सोपाधिकत्वमाह


देवस्येति
ईश्वरस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-देवस्यैष इति श्रुतेः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईश्वरस्य तथेष्टत्वं दुःखित्वोपाधिरित्यपि । उक्ते किमुत्तरं ब्रूयात् श्रुत्यनादरतत्परः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदवगम्यत इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथेष्टत्वं
<p class="gr-vyakhya-para">२४८सु०- अपर आह किमानया कालादिवैचित्र्यकल्पनया, यावता कारणानां कार्याणां च स्वभावादेव समयनियमोपपत्तेः । अन्ततोऽपि हि स्वभाववादोऽभ्युपगन्तव्यः, ततो वरमादावेव स्वभाववादाभ्युपगमः इति । अत आह


स्वभावोऽपीति
दुःखी भवत्वि तीष्टत्वम् ।


।</p>
दुःखित्वोपाधिः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वभावोऽपि परेशेच्छावश इत्युदितः पुरा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पुरा


चेतनानां विशेषो य इत्यादौ स्वभाववादमभ्युपगच्छताऽपि तन्नियामकतयेश्वरः अङ्गीकार्यः, ततस्तत्रैकत्रैव स्वभावानुसरणे प्रमाणायत्तेऽङ्गीकार्ये किमनेकत्र तदभ्युपगमेनेति भावः ।</p>
दुःखित्वप्रयोजकम्
<p class="gr-vyakhya-para">२४९सु०- न केवलं पूर्वोक्तमेव प्रमाणं स्मर्तव्यम्, किन्तु प्रमाणान्तरमप्यस्तीत्याह


नित्या इति
अपि


</p>
पदेनाधर्मादिमत्त्वं समुच्चिनोति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नित्या अनित्याश्च ततस्तदधीना इति श्रुतिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत


इत्यस्य श्रुतावेव परामर्शविषयो द्रष्टव्यः ।
अनादरो


श्रुतिः
विना बाधकेन प्रतीतार्थपरित्यागः, मा भूत् तावत् श्रुत्यवष्टम्भेन व्याप्तिभङ्गः, सोपाधिकतया तु भविष्यति; सोपाधिकसम्बन्धस्य व्यभिचारनियमादि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२८सु०- यः सुखी स दुःखी भवत्वि तीश्वरेच्छाविषय एवेति नियमान्नायमुपाधिरित्यत आह


सर्वस्येश्वराधीनतामाहेति शेषः ।</p>
न चेति
<p class="gr-vyakhya-para">२५०सु०- अनुपपत्त्यन्तरं वैशेषिकादिमते दर्शयत्


ॐ रूपादिमत्त्वाच्च विपर्ययो दर्शनात् ॐ ,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चात्मदुःखितेच्छा स्यादत एतन्निवार्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ईश्वरस्य हि आनन्दं ब्रह्मणो विद्वानि त्यादिश्रुतेः सुखित्वेऽपि नोपाधिमत्त्वम्, कस्यापि


ॐ उभयथा च दोषात् ॐ
आत्मदुःखितेच्छा


इति सूत्रद्वयं व्याचष्टे
ऽभावाद्


रूपेति
अत एतद्


।</p>
उपाधेर्व्याप्याभिमतव्यापकत्वं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- रूपस्पर्शादिहेतुभ्यः परमाणोरनित्यता ।अनुमेया</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणोः


इति जात्यपेक्षमेकवचनम् ।</p>
निवार्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पार्थिवादीनां चतुर्विधानां परमाणूनां नित्यतामुपयन्ति वैशेषिकादयः तदनुपपन्नम्; पार्थिवाः पाथसीयास्तैजसाश्च परमाणवोऽनित्या रूपवत्त्वात् पटवत् , यद्वा चतुर्विधा अप्यनित्याः स्पर्शवत्त्वात्पटवत् , एवं पार्थिवा आप्याश्चानित्या रसवत्त्वात्पटवत् , पार्थिवा अनित्या गन्धवत्त्वात् तद्वदेवे त्याद्यनुमानविरुद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यप्ययं नियमो न दर्शनमात्रेण सिद्ध्यति, अतिप्रसङ्गात्; नियामकं तु नास्तीति वक्तुं शक्यते; तथाऽपि श्रुत्यर्थपरित्यागं वारयितुं प्रसङ्गापादनायेदमुदितमिति द्रष्टव्यम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च सावयवत्वमुपाधिः, गुणादौ साध्याव्याप्तेः न च द्रव्यत्वावच्छिन्ने साध्येऽस्योपाधित्वम्, यद्रूपादिमत्तत्सावयवमिति साधनव्यापकत्वात् । च धर्मिग्राहकविरोधः, साक्षिणैव परमाणुसिद्धेरुक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२८असु०- भवेदेतद्यद्यानान्दश्रुतिः सुखवादिनी स्यान्न चैतदस्ति, तस्या दुःखाभावपरत्वादिति चेत्; किं बाधकादियं श्रुतिः स्वार्थात्प्रच्याव्यते उतैवमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनित्यत्वे च परमाणूनां न मूलकारणत्वसिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न तावद् द्वितीयः, दुःखाभावश्रुतेरप्यन्यथयितुं शक्यत्वेन तर्कस्येष्टापत्तितापत्तेः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि च रूपादिमन्तोऽपि परमाणवो नानित्यास्तदा घटादयोऽप्यनित्या न स्युरविशेषात्, तथा()ऽपि न परमाणूनां मूलकारणत्वम् । न चेश्वरे हेतूनां व्यभिचारः, भौतिकत्वेन विशेषणात् । तथाच  वक्ष्यति भौतिकं त्वेव रूपादि व्याप्तं नाशेन नो मत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये, न तावत् प्रत्यक्षमागमो वा बाधकोऽस्ति, ततः सुखित्वे दुःखित्वप्रसङ्गो वा निर्दुःखत्वानुमानं वा बाधकमिति वाच्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५१सु०- नन्वस्माभिर्भूतसूक्ष्माणां नित्यताऽङ्गीक्रियते, तत्कथमेवमनुमीयते । मैवम् । न हि परमाणवो भूतसूक्ष्माणि, किन्नामाहं(कारो)मात्रोपचितानि, विकृताकाराश्च अनित्या एवेति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदुभयमपि व्याप्तिबलप्रवृत्तं वा स्यात् सहदर्शनमात्रबलप्रवृत्तं वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५२सु०-
<p class="gr-vyakhya-para">२२८आसु०- नाद्यः इतरेतराश्रयत्वप्रसङ्गात्, सिद्धे हि श्रुतेः स्वार्थप्रच्यावने तर्कानुमानयोर्व्याप्तिसिद्धिः, तत्सिद्धौ श्रुतेः स्वार्थात्प्रच्यावनसिद्धिरि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२९सु०- नन्वेतद्भवतामपि समानम्, श्रुतेः स्वार्थपरत्वे तर्कानुमानयोर्व्याप्तिभङ्गः, सति च तस्मिन् श्रुतेः स्वार्थपरत्वमि ति । मैवम् । यतः प्रतीतार्थपरित्याग एव बाधकमपेक्षते, स्वार्थपरत्वे बाधकाभावम्, तस्य प्रतीत्यैव सिद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२९ सु०- द्वितीये त्वतिप्रसङ्गः स्यादित्याह


ॐ अपरिग्रहाच्चात्यन्तमनपेक्षा ॐ
सहेति


इति सूत्रं व्याचष्टे
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सहदर्शनमात्रेण श्रुतीनामपलापकः । यज्ञादेरपि पापस्य हेतुत्वं हिंसया युतेः । नानुमाति कथं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आपाद्येन साध्येन वा सहदर्शनं यस्यापादकस्य वा तत्


श्रुतीनां चेति
सहदर्शनम्, तन्मात्रेण, श्रुतीनाम्


।</p>
ईश्वरस्यानन्दवादिनीनाम्,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  श्रुतीनां च विरुद्धत्वान्न तन्मतम् ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपादेयमतश्चायमविरुद्धः समन्वयः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सम्बन्धमात्रे षष्ठी, अन्यथा तृतीया स्यात् । श्रुतयश्च आत्मन आकाश इत्याद्यास्तत्र तत्रोदाहृता ज्ञातव्याः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५२असु०- वैशेषिकादिमतस्यानुपादेयत्वे सिद्धे किं लब्धमित्यत आह


अतश्चेति
अपलापकः


स्वार्थप्रच्यावकः


अयं
यज्ञादे


सकलगुणपरिपूर्णपरब्रह्मविषयः
रित्यादिपदेन गोभ्यो यवसदानं गृह्यते


अविरुद्ध इति
युतेः


न वैशेषिकादिमतविरोधेनासमञ्जसो मन्तव्य इति भावः </p>
योगात् । यदि सहदर्शनमात्रेणानन्दश्रुत्यर्थापलापः  क्रियेत तदा या हिंसा सा पापहेतुरि ति सहदर्शनेन ज्योतिष्टोमादिश्रुत्यर्थापलापोऽपि क्रियतामविशेषादिति भावः </p>
}}
<p class="gr-vyakhya-para">२३०सु०- नन्वविशेषोऽसिद्धः, हिंसात्वपापसाधनत्वयोः साहचर्ये निषिद्धत्वस्योपाधेः विद्यमानत्वात् । न च सुखित्वदुःखित्वसम्बन्धे कश्चिदुपाधिरस्ति । ईश्वरस्य तथेष्टत्वमुपाधिस्त्विदानीमपि गह(नं प्रवि)ननिविष्ट इत्याशङ्कते
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A007">
तत्रेति
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A007"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A007
| id      = AV_C02_S02_A007_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ समुदायाधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ समुदाय उभयहेतुकेऽपि तदप्राप्तिः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- अथेदानीं सौगतमतमपाक्रियते । ते च चतुर्विधाः । वैभाषिकाः सौत्रान्तिका माध्यमिका योगाचाराश्चेति । तत्र जगत्सत्यमेव परमाणुमयमाचक्षाणानां वैशेषिकादीनां निरसनप्रसङ्गादनतिभेदं वैभाषिकसौत्रान्तिकमतमादौ तावन्निराक्रियते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१असु०- विप्रतिपत्तिं दर्शयंस्तन्मतमुपन्यस्यति
 
वैभाषिकाश्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-वैभाषिकाश्च सौत्रान्ताः स्वरसक्षणिकं जगत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्र यद्युपाधिर्निषिद्धता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आहुः इति वक्ष्यमाणेन सम्बन्धः
<p class="gr-vyakhya-para">अस्तीत्युच्यते इति शेषः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३१सु०- केयं निषिद्धता नाम । अकर्तव्यतया श्रुत्युक्तत्वमिति चेत् । केयमकर्तव्यताऽपि । करणानर्हता वा कर्तुरनिष्टहेतुता वा । नाद्यः, ब्रह्महिंसाया अपि क्रियमाणत्वात् । द्वितीयेऽपि किं साक्षादनिष्टसाधनत्वं परम्परया वा । नाद्यः, हिंसानन्तरमेव दुःखोत्पादादर्शनात् । द्वितीये तु पापसाधनतयोक्तत्वमुपाधिरि त्युक्तं स्यात्, एवञ्चात्राप्युपाधिसद्भावादविशेष एवे ति परिहरति


क्षणिकं
अदुःखित्वेनेति


क्षणमात्रावस्थायि मुद्गराभिघातादीनां विनाशहेतूनां प्रतिक्षणमनुपलम्भात् कथं क्षणभङ्गित्वमित्यत उक्तं
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अदुःखित्वेन चानुक्तिः कथं नोपाधितां व्रजेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अदुःखित्वेनानुक्तिरिति


स्वरसेति
दुःखित्वेनोक्तिरित्यर्थः । काऽसौ देवदत्तादीनां श्रौती दुःखित्वोक्तिरित्यत आह


। स्वभावेनैव क्षणिकम् । स्वभाव एवायं वस्तुनो यद्विनाशित्वं, तत्र का कारणापेक्षा; मुद्गरादयोऽपि न वस्तुविनाशहेतवः, किन्नाम घटादितः कपालादेर्विसदृशकार्यस्योत्पत्तौ निमित्तभूता एवेति ।</p>
अदुःखमिति
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- ननु च कारणानां क्रियया संयोगे सति तत्समवेततया तत्परिणामतया वा कार्येणोत्पत्तव्यम्, तत्कार्येणाप्येवम्; इति कथं क्षणिकत्वं जगतः इत्यत आह


अणूनामिति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अदुःखमितरत्सर्वं जीवा एव तु दुःखिनः । तेषां दुःखप्रहाणाय श्रुतिरेषा प्रवर्तते । इति श्रुतिर्हि परमा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रवर्तते


।</p>
दुःखप्रहाणसाधनं परमात्मानं प्रतिपादयतीत्यर्थः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणूनां समुदायं च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">२३२सु०- एवमनुमानानुग्राहकं तर्कं निराकृत्येदानीम् ईश्वरो सुखी निर्दुःखत्वात् घटवदि त्यनुमानमपि दूषयति
<p class="gr-vyakhya-para">जगदाहुः । अणुसमुदाया एव गोघटादिबोधबोध्याः, न तु तदतिरिक्तोऽवयवी नामास्ति, येन क्षणिकता विरुध्येत ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अणुमात्रमिति वक्तव्ये समुदायग्रहणम् एको महानि ति प्रत्यक्षप्रत्ययविरोधपरिहारार्थम् । प्रत्येकमणूनामप्रत्यक्षत्वेऽनेकत्वेऽमहत्त्वेऽपि तत्समुदायस्य प्रत्यक्षत्वादि युज्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३सु०- समुदायो हि मेलकेन (केनचित्) पुंसा भवति, न चास्मदादिस्तथेतीश्वरोऽभ्युपगन्तव्यः स्यात् । तथाऽवयव्यनभ्युपगमे गोघटादिविलक्षणाकारता स्यादि त्यत आह


कालेति
श्रुत्युक्तिरिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कालकर्मनिमित्ततः ।उत्पत्तिकाले युक्तानां</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुत्युक्तिर्यदि कारणम् । किं कार्यमनुमानेन गलस्तनसमेन हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालकर्मणी
<p class="gr-vyakhya-para">कारणं


च ते
प्रमायाः । आनन्दं ब्रह्मणो विद्वानि त्यादिश्रुतिः प्रमाणं न वा । नेति पक्षे अपसिद्धान्तः । आद्ये तद्बाधितत्वेनाजागलस्तन इव विवक्षितार्थासाधकमनुमानमुपेक्षणीयमिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३३सु०- ननु श्रुतिः प्रमाणमेव, किन्त्वनुमानविरुद्धत्वात् प्रतीतार्थं परित्यज्य दुःखाभावपरतया व्याख्यातव्ये त्याशङ्क्य; नैवम्, अनुमानस्य श्रुतिबाधकत्वादर्शनात् । क्वचिदुपजीव्यत्वादिनैव बाधकत्वात् । एवमेव बाधकत्वाभ्युपगमे त्वतिप्रसङ्गः स्यादि त्याह


निमित्ते
अनुमानेनेति


,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनुमानेन यद्यर्थः श्रुतिदृष्टोऽप्यपोद्यते ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोक्तेन प्रकारेण नेश्वरो धर्म एव


ततः । उत्पत्तिकाले
स्यात्तत्फलं च</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोक्तेन


आदिसृष्टौ । अन्यदा तु निमित्तान्तरमस्तीति भावः
शास्त्रयोनिसूत्रोक्तेन


युक्तानां
नेश्वरः स्यात्


सन्निकृष्टतयोत्पन्नानां अणूनां समुदायमि ति    सम्बन्धः कर्मादिवशादेव तथा तथा सन्निकृष्टाः परमाणवो जायन्ते यथा यथा गोघटादिविचित्राकारावभासः स्यात्; तत्र किमीश्वरेण, किं वाऽवयविना । सिद्धान्तिनाऽपि हि कर्मादिकं निमित्तमङ्गीकर्तव्यम्, संयोगश्चावयव्युत्पादानुगुणः; तावतैव सर्वमुपपद्यत इति ।</p>
श्रुतिदृष्टोऽपीश्वरोऽनुमानविरोधात् त्याज्यः स्यादिति यावत्
<p class="gr-vyakhya-para">४सु०- किमनात्मप्रपञ्च एव क्षणिकः ? नेत्याह


आत्मानमिति
धर्मश्च नैव स्यात् , तत्फलं च नैव स्यात्


</p>
इत्यत्राप्येवमेव तात्पर्यम् यज्ञक्रिया नादृष्टफलहेतुः क्रियात्वान्निष्ठीवनादिक्रियावत् , धर्मो वा न सुखसाधनमादृष्टत्वादधर्मवदि त्याद्यनुमानसम्भवात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  आत्मानं च क्षणस्थितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अतिप्रसङ्गस्य विपर्यये पर्यवसानमाह
<p class="gr-vyakhya-para">क्षणिकत्वहेतोः सत्त्वस्य सर्वत्र साम्यादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्षणिकत्वे प्रत्यभिज्ञाविरोध इत्यत आह


नित्यमिति
तेनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्यं सन्तानमेतेषां</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तेनात्र श्रुतिरेव प्रमा भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेषाम्
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मादुपजीव्यत्वादिरहितेनानुमानेन आनन्दश्रुतेर्बाधाभ्युपगमेऽनिष्टप्रसङ्गः, तेन कारणेन एषा


अणूनाम् ।
श्रुतिरत्र


सन्तान
ईश्वरस्यानन्दवत्त्व


विषया प्रत्यभिज्ञेति भावः । न चैवं सत्त्वस्यानैकान्त्यम् । सन्तानस्य सत्त्वाभावात् ।</p>
एव प्रमा
<p class="gr-vyakhya-para">५सु०- एवं सामान्यतो निरूप्य विभागमाह


पञ्चेति
प्रमाणं


।</p>
भवेत्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चस्कन्धात्मना स्थितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">जगद्वृक्षं


पञ्चस्कन्धात्मना स्थितम्
न पुनरन्यथा योज्येति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३४सु०- मा भूत् श्रुतिरप्रमाणं, मा च भूदनुमानबाधयाऽर्थान्तरपरा, तथाऽप्यनुमानस्य बाधिका कुतः, प्रतिरोधिका तु भवेदि त्यत आह


आहुः ।</p>
ईशस्येति
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चस्कन्धानाह
 
संस्कारेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- संस्काररूपविज्ञानसंज्ञादुःखात्मना स्थितिः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशस्यानुमयाऽसिद्धेः श्रुतिर्धर्मिप्रमा भवेत् । तया सर्वगुणैः पूर्ण ईश उक्तो यतस्ततः । अनानन्दानुमानस्य धर्मिग्राहिविरोधतः । न प्रमाणं भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्थितिः
<p class="gr-vyakhya-para">अनुमया


स्कन्धानामिति शेषः </p>
इति श्रुतिव्यतिरिक्तप्रमाणोपलक्षणम्
<p class="gr-vyakhya-para">समनन्तरप्रत्ययः


संस्कारस्कन्धः ।
धर्मिप्रमा


रूपरसगन्धस्पर्शशब्दात्मकाः परमाणवो
धर्मिग्राहकं प्रमाणम् । अनुमानं हि प्रमाणान्तरेण सिद्धे धर्मिणि प्रवर्तते नान्यथा । अत्र चेश्वरो धर्मी, न चासावनुमानेन सिद्ध्यती ति समर्थितं प्राक्, प्रत्यक्षाद्यविषयत्वं तु परस्यापि सम्मतम्, ततः परिशेषात् श्रुतिरेव धर्मिणः परमेश्वरस्य ग्राहिकेत्येष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा चानेनानुमानेन श्रुतिप्रामाण्यमनुमतम्, अन्यथा स्वस्यानुत्थानप्रसङ्गात् । सा चोपजीव्या श्रुतिरीश्वरमानन्दवन्तमाचष्टे ।


रूपस्कन्धः ।
ततः


निर्विकल्पकं ज्ञानं
तद्विरोधादनुमानमप्रमाणमेव अग्निस्वरूपग्राहकप्रत्यक्षविरुद्धतच्छैत्यानुमानवदिति । न च वाच्यं यः सर्वज्ञः इत्यादिवाक्यमनुमानस्योपजीव्यं नानन्दवादीति सर्वस्यापि वेदस्यैकवाक्यत्वेनार्ध(ज)चरतीयायोगात् । अन्यथा अग्नि ग्राहकमेवोपजीव्यम्, न तु तदौष्ण्यग्राहकम् इत्यपि स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३५सु०- अनेनैव न्यायेनेश्वरस्य विग्रहराहित्याद्यनुमानमपि सर्वं श्रुतिविरुद्धत्वादप्रमाणमेवेत्याशयवानुपसंहरति


विज्ञानस्कन्धः ।
तस्मादिति


सविकल्पकं ज्ञानं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्मान्नानुमाऽत्रोपयोगिनी</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


संज्ञास्कन्धः
ईश्वरविषये अत एव सर्वगुणैः पूर्ण इत्युक्तम् । अन्यथा आनन्दवानित्यवक्ष्यत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३६सु०- अनुपपत्त्यन्तरं वैशेषिकादिदर्शने दर्शयन्


वेदनाऽपरपर्यायं
नित्यमेव च भावात्


दुःखं
इति सूत्रं व्याख्याति


चैकस्कन्धः ॥</p>
नित्येच्छत्वादिति
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र रूपस्कन्धो बाह्यः, अन्ये चत्वार आभ्यन्तराः । इत्याहुरिति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६सु०- सुखादीनां पदार्थान्तराणां विद्यमानत्वात् कथं पञ्चैव स्कन्धाः, इत्यत आह


दुःखाभावमिति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्येच्छत्वात्परेशस्य परमाणुसदात्वतः । अदृष्टकालयोश्चैव भावात्कार्यं सदा भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वैशेषिकादयो हि कालविशेषे द्व्यणुकादिप्रक्रमेण महाभूतसृष्टिमभ्युपगच्छन्ति, तत् तदीयप्रक्रियापर्यालोचनायां नोपपद्यते; किन्तु तत्पक्षे


।</p>
कार्यं सदा भवेत्,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-दुःखाभावं सुखं चाहुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">च


शब्देन केचित्सुखं वेदनास्कन्धेऽन्तर्भावयन्तीति सूचितं भवति । यद्वाऽनुक्तसमुच्चयार्थश्चशब्दः, यथा मूर्ताभाव एवाकाशं, रूपादय एव पृथिव्याद्याः, सङ्ख्यादयस्तु गुणाः पृथगनुपलम्भान्न सन्त्येव, देशान्तरोत्पाद एव कर्मप्रत्ययालम्बनं क्षणिकस्य वास्तवकर्मायोगात्, सन्निकृष्टविप्रकृष्टतयोत्पाद एव  संयोगादिव्यवहारगोचरः, अतद्व्यावृत्तिरेव गोत्वादिसामान्यबुद्धिबोध्ये त्यादि ।</p>
यदाऽभिलष्यते ततः प्रागपि भवेत् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  अरूपज्ञानसन्ततिम् मोक्षं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः । कारणसामग्रीसम्पत्तिनिबन्धनो हि कार्योत्पत्तेः कालनियमः । तत्रादिसृष्टौ परमाणवः समवायिकारणभूतास्तावत् सदा विद्यन्ते । निमित्तकारणं चेश्वरेच्छा नित्यैव । तथा कालो दि(क्च)क् । यद्यप्यदृष्टं धर्माधर्मसमाख्यातं न नित्यं तथाऽपि प्रलयेऽस्तीत्यङ्गीक्रियत एव । वृत्तिलाभस्तदा नास्तीति चेन्न, तस्यापीश्वरेच्छादिकारणकस्य, तद्भावेऽभावानुपपत्तेः । अत एव परमाणुसंयोगस्यासमवायिकारणस्याभावान्न सदा सृ(सदादिसृ)(महदादिसृ)ष्टिरिति निरस्तम्, संयोगानुत्पादस्याप्यनुपपत्तेः । तत् असमवायिकारणकर्माभावादिति चेन्न, तदनुत्पादस्याप्ययोगात् । न चातोऽन्यद् द्व्यणुकादेः कारणमस्ति, यद्वैकल्यात् अभिलषितसमयात्प्राक् कार्याभावो भवेत् । सत्यां चाभिमतसामग्रयां कार्यानुदये पश्चादपि नोत्पद्येत, नियामकाभावादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अरूपेति
<p class="gr-vyakhya-para">सदात्वं


। सन्तन्यमानं ज्ञानमेवात्मा, तस्य विषयोपप्लवः संसारः
सदातनत्वम्


अरूपा
भावात्


निर्विषया या ज्ञानसन्ततिस्तामेव
प्रलयेऽपी ति शेषः ।


मोक्षम्
एव


आहुर्नान्यमित्यतो न पञ्चस्कन्धप्रक्रियाभङ्ग इति ।</p>
शब्दस्य
<p class="gr-vyakhya-para">७सु०- एवं वैभाषिकसौत्रान्तिकयोः साधारणं मतमुपन्यस्य अवान्तरभेदं तु निराकरणप्रस्ताव एव विवक्षुः, यत्तावदुक्तं परमाणुसमुदाय एव गोघटादिप्रपञ्चो न त्ववयवी कश्चिदस्ती ति तन्निराकर्तुं


समुदाय उभयहेतुकेऽपि तदप्राप्तिः
सदैव


इति सूत्रं व्याचष्टे
इति सम्बन्धः । कार्यं भवेदि ति चाभ्युपगम्योक्तम् । वस्तुतस्तु तत्पक्षे कदाऽपि द्व्यणुकाद्युत्पत्तिर्न सम्भवति, विनाशकारणस्येश्वरेच्छादेः सदातनत्वेन सत्प्रतिपक्षत्वात् । कार्योत्पत्तिसहकृतमेवेश्वरेच्छादिकं विनाशकारणमित्यङ्गीकारेऽप्युत्पत्त्यनन्तरमेव विनाशः प्रसज्येतेति । अत एव सृष्ट्यादीति वक्ष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३७सु०- स्यादेवं यदि कालमात्रं सृष्टेर्वा संहारस्य वा कारणं स्यात् । न चैवम् । किन्तु कालविशेष एवातस्तद्भावाभावाभ्यां सृष्टिसंहारनियमो घटते । तथा नेश्वरेच्छामात्रं सृष्ट्यादिहेतुः किन्तु तद्विशेष एव ततस्तद्भावाभावप्रयुक्ता सृष्ट्यादिव्यवस्था स्यादिति चेन्न । किं कालदेशादेरौपाधिको भेदः, किंवा स्वाभाविकः । नाद्यः निरस्तत्वात् । द्वितीये त्वपसिद्धान्तः इत्याह


स इति
न हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स समुदायो हि नैकस्मादेव युज्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-हि कालविभेदोऽस्ति तत्पक्षे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">योऽयं गोघटादिबुद्धिविषयत्वेनाभ्युपगतः समुदायः, स किमेकपरमाणुहेतुकः, किंवा अनेकपरमाणुहेतुकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">हि शब्देन आकाशकालदिशामेकैकत्वादि त्यादि तद्वाक्यं स्मारयति । कालेतीश्वरेच्छाया अप्युपलक्षणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नाद्यः एकस्मात्परमाणोः समुदायोत्पादानुपपत्तेः, न ह्येकैकस्मिंस्तरौ तरुसमुदायबुद्धिः कस्यापि विद्यते; समुदायकल्पनं वानर्थकमापद्येत, महत्त्वैन्द्रियकत्वयोरसमर्थितत्वात् अनेन अपिशब्दलब्धोऽर्थो दर्शितः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३८सु०- नन्विदं दूषणं भवतामपि समानम् तथा हि । महदाद्युपादानकारणं    प्रकृतिर्नित्यैव । तथा निमित्तकारणमीश्वरेच्छाकालादिकमपि तदेव च प्रलयकारणम् अतः सृष्टिप्रलयसमयनियमो भवतामपि दुर्घटः इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">७ सु०- द्वितीयं निराकरोति


नेति
अस्मन्मत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नोभयोश्च</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अस्मन्मते हरेः । विशेषकाल एवैतत्सृष्ट्यादीच्छा सदातना ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उभय
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि


ग्रहणम् नेकमात्रोपलक्षणम् सकाशादि ति शेषः । चशब्देन समुदायो युज्यत इत्यनुकृष्यते ।</p>
अस्मन्मते हरेरिच्छा सदातना
<p class="gr-vyakhya-para">सु०- कुतो न युज्यत इति चेत् । अनेकहेतुकत्वेऽपि किमसमुदितानेकहेतुकोऽथ समुदितानेकहेतुक इति वक्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये सर्वत्र•पि) गोघटादिबुद्धिप्रसक्तिः; असमुदितपरमाणूनां सर्वत्र भावात्, समुदायस्य च तन्मात्रहेतुकत्वात्, समुदायाङ्गीकारवैयर्थ्यप्रसङ्गश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८सु०- द्वितीयानुपपत्तौ हेतुमाह


उभयत्वमिति
प्रकृत्याद्युपलक्षणमेतत् । तथाऽपि


।</p>
विशेषकाल एवैतस्य
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  उभयत्वं यत्समुदायव्यपेक्षया</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्


यस्मात्
महदादेः


उभयत्वं
सृष्ट्यादि


समुदितानेकत्वं, समुदायसापेक्षम् जाते हि समुदायेऽनेकेषां समुदितत्वं (सं)भवति तस्मान्नेति सम्बन्धः ।</p>
भवतीति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदितानेकत्वस्य समुदायसापेक्षत्वेऽपि कुतस्ततः समुदायोत्पादो न युज्यते इत्याशङ्कां परिहरत्सूत्रार्थमुपसंहरति
<p class="gr-vyakhya-para">अस्माभिः काले स्वभावत एव भेदोऽभ्युपगम्यते । तथा च कालविशेषस्यैव सृष्टिं संहारं च प्रति कारणत्वात् तद्भावाभावाभ्यां सत्स्वपीतरकारणेषु सृष्ट्यादिसमयनियमो युज्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३८असु०- ननु कालविशेष इति वाच्यम् । मैवम् । विशिष्यत इति विशेषः, स चासौ कालश्चेति विग्रहग्रहणात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सदातनीति भवितव्यम् । मैवम् नायं ट्युट्युलोरन्यतरः प्रत्ययः, किन्तु भ•)वार्थे तनप्रत्ययोऽयम् अथवा तनोति तनोते रूपमेतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३९सु०- ननु ते कालभेदा यदि नित्यास्तदा स प्रसङ्गस्तदवस्थः, व्यर्थश्च कालभेदाभ्युपगमः । अनित्यत्वे तत्कारणं वाच्यमिति चेत् सत्यम् । उपादानं तु प्रकृतिरेव । निमित्तमाह


अत इति
विशेषाश्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽन्योन्याश्रयत्वेन समुदायो न युज्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषाश्चैव कालस्य हरेरिच्छावशाः सदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदायस्य समुदितानेकेषां चेतरेतरापेक्षोत्पत्तिकत्वेनेत्यर्थः । समुदायानु(त्पत्तौ)पपत्तौ चाणूनां महानेक इति प्रत्यक्षबुद्धिगोचरताऽयोगादवश्यमङ्गीकरणीयोऽवयवीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलं महदादि किन्तु
<p class="gr-vyakhya-para">८असु०- किञ्चायं समुदायः किं परमाणूनां संयोगः, किंवाऽनेकत्वसङ्ख्या, उत द्रव्यान्तरम् । नाद्यद्वितीयौ; अनङ्गीकारात्; अङ्गीकारेऽप्यतीन्द्रियाश्रितयोस्तयोरैन्द्रियकत्वानुपपत्तिः । तृतीये स एवावयवी ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८आसु०- सांवृतोऽसाविति चेत्, तर्हि पुनर्महानित्यादिप्रमानुपपत्तिस्तदवस्थैव । भ्रान्तिरियमिति चेत् (न), भ्रान्तेरभ्रान्तिपूर्वकत्वे क्वचिन्महत्त्वादेः वास्तवत्वप्रसङ्गात् । अनादिवासनावशादनादिरेवेयं भ्रान्तिरिति चेन्न, नीलादिज्ञानस्यापि तथात्वप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९सु०- ननु विषममिदमुच्यते, अवयविनि बाधकसद्भावात् । तथा हि । अवयवी किमवयवेषु प्रत्येकं कार्त्स्येन वर्तते किं वैकदेशेन ? आद्येऽनेकत्वप्रसङ्गः । न द्वितीयः, तस्यावयवान्विहायेकदेशाभावात्; भावे वा (त) अत्रापि वृत्तिविकल्पप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च केषुचित्तन्तुषु चलत्सु तद्गतोऽवयवी चलति न वा । नेति पक्षे युतसिद्धिप्रसङ्गः । आद्ये तु निश्चलावयवाश्रितो चलती ति चलाचलत्वलक्षणो विरुद्धधर्माध्यासः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमावृतानावृतत्वरक्तारक्तत्वलक्षणावपि विरुद्धधर्माध्यासौ द्रष्टव्याविति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९असु०- उच्यते । नास्माभिरवयवेभ्योऽत्यन्तभिन्नोऽवयवी गृह्यते, किन्तु तत्परिणामविशेष एव; तत्र कुतो वृत्तिविकल्पावकाशः । चलाचलत्वादिविरोधस्तु भेदाभेद•दि)विरोधवदपाक्रियत इति नावयविनि बाधकसद्भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९आसु०- न च वाच्यं समुदायो भवदि्भरङ्गी(क्रिय)कृत एव, त(तश्च)त्राक्षेपसमाधानसाम्यमिति; यतोऽनेकेषामेककालदेशकार्याद्यवच्छेदेन मेलनं समुदायोऽभ्युपगम्यते, स चामिलितेभ्य एव भव(ती)ति । स्थायितायां च तत्सम्भवो न क्षणभङ्गवाद इति वक्ष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०सु०- उक्तमर्थमाक्षिप्य समादधत्सूत्रम्


ॐ इतरेतरप्रत्ययत्वादिति  चेन्नोत्पत्तिमात्रनिमित्तत्वात् ॐ
कालस्य विशेषाश्च


इति ल२२७२(८)श तत्राक्षेपांशं तावद्व्याचष्टे
क्षणलवादयः


अन्योन्येति
एव


</p>
शब्दस्य हरेरेवे ति सम्बन्धः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अन्योन्यापेक्षया पुंसः समुदायत्ववेदनम् । स्यात्तत्सदातनत्वेऽपि तच्च सामीप्यहेतुकम् । इति चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदिदमन्योन्याश्रयत्वं यद्ययं समुदायः कादाचित्कः स्यात्, न चैवम्, सदातनं त्विममभ्युपगच्छामः । एवं तर्हि सृष्टिप्रलयव्यवस्था न स्यादिति चेन्न, यतस्तस्य समुदायस्य


सदातनत्वेऽपि पुंसः समुदायत्ववेदनं स्यात्,
सदेत्यनेन


कदाचिदिति शेषः ततस्तदपेक्षया सृष्ट्यादिव्यवस्थोपपद्यत इति भ•वः ॥</p>
न युगपत्सर्वक्षणसृष्टिर्येन तेषामपि क्षणिकत्वं स्यात्, किन्तु निरन्तरप्रवाहतयेत्युक्तं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदायस्य सदातनत्वे तद्वेदनमपि कुतः कादाचित्कमित्यत उक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">२४०सु०- ननु कालविशेषाणां परमेश्वराज्जन्म कुतः प्रमाणात्सिद्धमित्यत आह


तच्चेति
सर्व इति


</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सर्वे निमेषा इति हि श्रुतिरेवाह सादरम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वे निमेषा जज्ञिरे विद्युतः पुरुषादधि


तत्
इति  श्रुतिरेव


समुदायत्ववेदनं परमाणु
कालविशेषाणामीश्वराज्जनिम्


सामीप्यहेतुकम् ।
आह हि


च सामीप्यं सदाऽस्तीति वेदनस्य कादाचित्कत्वमिति ॥ समुदायत्ववेदनस्य सामीप्यहेतुकता कुत इत्यत (उक्तं) आह
इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विशेषेण द्योतत इति विद्युत्तस्मात्परमपुरुषात्सर्वे निमेषाः = कालभेदा अधिजज्ञिरे = यथास्वं जायन्त इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु एषा श्रुतिः कालोपाधीनामीश्वराज्जननमाह, तु कालस्य; तथा सति काष्ठाकलामुहूर्ताश्चेत्युत्तरवाक्यस्य पौनरुक्त्यप्रसङ्गात् । न हि सर्वनिमेषातिरिक्तं काष्ठाकलादिकमस्ति, उपाधयस्तु निमेषादिरूपाः पृथगेव, इति न तत्र पुनरुक्तिदोष इति अत उक्तं


अन्योन्येति
सादरमिति


यत्सर्वनिमेषजन्माभिधाय पुनः काष्ठादिजन्माभिधत्ते तदादरार्थमित्यतो न पुनरुक्तिदोषः । उपाधिभेदस्तु नोपपद्यत इत्युक्तमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४१सु०- ननु निमेषादिशब्दा अक्षिपक्ष्मसंयोगादिवाचिनो न साक्षात्कालाभिधायिनः । अतो नेयं श्रुतिर्व्यक्तं कालस्यैवेश्वराज्जन्म प्रतिपादयितुमलमि त्यतोऽत्र स्पष्टां श्रुतिं चाह


अन्योन्य
उदीरयतीति


परमाणुज्ञाना
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उदीरयति कालाख्यां शक्तिमित्यस्य वागपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सोऽन्तःशरीरेऽर्पितभूतसूक्ष्मः कालात्मिकां शक्तिमुदीरयाण


पेक्षया
इति


हि तद्भवति, न चान्योन्यज्ञानं सामीप्येन विना भवतीति ।</p>
अस्य
<p class="gr-vyakhya-para">ननु वेदनमेव पुमानिति सौगता मन्यन्ते, तत्कथं पुंसो वेदनमिति । उच्यते । ज्ञानं हि द्विविधं भवति, प्रवृत्तिज्ञानमालयज्ञानं चेति । तत्रालयज्ञानं प्रवृत्तिज्ञानदुःखसंस्कारास्पदं पुमानित्युच्यते । प्रवृत्तिज्ञानं तु समुदायत्ववेदनमिति न विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । अनेके परमाणव एव समुदायः । तदनेकत्वं च समुदायत्वम् । तत् मिलितेष्विव विरलेष्वपि विद्यते । किन्तु न सदा समुदायत्ववेदनं भवति, इतरपरमाणुसहितेतरपरमाणुज्ञाने सति हि समुदायत्वज्ञानं भवति, अपेक्षाबुद्धेरनेकत्वव्यञ्जकत्वात् । न चेतरेतरप्रत्ययो विरलेषु परमाणुषु सम्भवति । न हि म(थु)धुरापाटलिपुत्रस्थितयोर्वृक्षयोरितरेतरप्रत्ययो दृष्टः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०असु०- किञ्चाधिपतिसहकार्यालम्बनसमनन्तरप्रत्ययाश्चत्वारो हि ज्ञानहेतवः ।


अधिपतिः
ईश्वरस्य


इन्द्रियम् । न च विरलानां परमाणाूनामिन्द्रियालम्बनताऽस्ति । नापि तेष्विन्द्रियाणामाधिपत्यम् ॥ अतोऽदृष्टादिसहकारिवशादिन्द्रियानालम्बनविरलपरमाणुभ्यस्तदालम्बनतया तथातथा सन्निकृष्टाः परमाणवो जायन्ते । अनधिपतीन्द्रियेभ्यश्चाधिपतीन्द्रियाणि । अथेदानीं समनन्तरप्रत्ययबलादेको महानिति ज्ञानमुत्पद्यते । तेन नान्योन्याश्रयत्वम्, नापि सृष्ट्याद्यनुपपत्तिरिति ।</p>
वागपि
<p class="gr-vyakhya-para">१०आसु०- एतेन पक्षान्तरमपि सूचितम् । विरलपरमाणुभ्यः सन्निकृष्टाः परमाणवो जायन्ते, तदेव तेषां समुदायत्वम्, अतो न कश्चिद्दोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११सु०- समाधानांशं व्याचष्टे कार्येति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  कार्यसम्भूतिमात्रव्यापृति कारणम् । न तु कार्यविशेषेषु व्यापृतं कारणं भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यसम्भूतिमात्रे व्यापृतिर्यस्य तत्तथोक्तम् । कारणं कार्यसम्भूतिमात्रव्यापृति यतः, ततो नेति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथाश्रुतमेतन्न परिहारक्षममतोऽभिप्रायमाह


न त्विति ।</p>
कालस्येश्वरादुत्पत्तिमाहे त्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विशिष्यन्त इति विशेषाः । कार्याण्येव विशेषाः
<p class="gr-vyakhya-para">कालात्मिकां


कार्यविशेषाः ।
कालाख्यां सहकारिशक्तिम्,


कारण
उदीरयाणः


मिति जातावेकवचनम् ॥ कारणानि खलु स्वसदृशकार्यजननव्यापाराणि, न तु विसदृशकार्यजनने व्यापृतानीत्यर्थः ।</p>
जनयन्नित्यर्थः । अत्र कालशब्दात्, ईश्वरस्य जगत्सृष्टौ शक्तित्वाभिधानाच्च, नार्थान्तरकल्पनावकाशः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०- किमतो यद्येवमित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">२४२सु०- स्यादेतत् । कालस्तावत्सर्वोत्पत्तिमतां निमित्तम् । न च कालस्योत्पत्तौ कालान्तरमस्ति । तत्कथं तस्योत्पत्तिः ॥ पूर्वकालः परकालस्य निमित्तमिति चेन्न, इदानीं जातः , तदानीं जातः इत्यधिकरणतया कालस्य कारणतावधारणात् । अधिकरणस्य कार्योत्पत्तिसमानकालीनताया गेहे जातः , गोष्ठे जातः इत्यादौ निश्चितत्वात्  इत्यत आह


अत इति
कालस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽर्थेन्द्रियसंयोगिरूपकारणतात्मनः । संयोगिरूपराहित्यान्नैव तज्ज्ञानताऽपि हि ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कालस्य कालगत्वेन न विरोधोऽपि कश्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सदृशकार्यजनकत्वनियमादित्यर्थः । संयोगिरूपे = ग्राह्यग्राहकरूपे ये अर्थेन्द्रिये तयोः कार्ययोः
<p class="gr-vyakhya-para">कालस्य


कारणता
उत्पत्त्यङ्गीकारे न केवलं साधकसद्भावः, किन्तु


संयोगिरूपकारणता । अर्थेन्द्रिययोः संयोगिरूपकारणता
कश्चन विरोधोऽपि न


(अर्थेन्द्रियसंयोगिरूपकारणता )
अस्तीति योजना एतच्च प्रपञ्चयिष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४३सु०- एवं स्वमते कालविशेषभावाभावप्रयुक्तः सृष्ट्यादेः समयनियम इति समर्थितम् । प्रकारान्तरेण तं समर्थयते


सा नैवोपपद्यते । कुतः ।
असङ्ख्यातेति


संयोगिरूपराहित्यात्
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- असङ्ख्यातविशेषत्वादिच्छाया अपि सर्वदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वदा


कारणयोरर्थेन्द्रिययोर्ग्राह्यग्राहकरूपराहित्यात् । आत्मनोऽपि, कार्यस्य तत्समुदायविषयं ज्ञानं यस्यासौ तज्ज्ञानः, त(द्भा)स्य भावस्तज्ज्ञानता, नैवोपपद्यते । कुतः । हि यस्मात्, कारणस्यात्मनो नैव तज्ज्ञानताऽस्तीति योजना ।</p>
विद्यमानाया इति शेषः
<p class="gr-vyakhya-para">१३सु०- इदमुक्तं भवति । कारणं हि सदृशकार्यजननस्वभावं (वा) स्यात्, विसदृशकार्यजननस्वभावं वा, उभयस्वभावं वा, अनुभय(जनन)स्वभावं वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र यद्याद्यः कल्पोऽङ्गीक्रियते तदेन्द्रियानालम्बनेभ्यो विरलपरमाणुभ्यस्तथाभूता एव परमाणवो जायेरन्, न पुनः कदाचिदिन्द्रियालम्बनभूता मिलिताः । इन्द्रियेभ्यश्चार्थानधिपतिभ्यस्तथाविधान्येवेन्द्रियाण्युत्पद्येरन्, न  जात्वर्थाधिपतीन्द्रियाणि । आत्मनश्चासमुदायज्ञानात् तादृश एवात्मा जायेत, न कदाचित् तज्ज्ञानवान् । अन्यथा कारणपरमाण्वादीनामपीन्द्रियालम्बनत्वादिकमभ्युपगन्तव्यं स्यात्, इतरथा सदृशकार्यजननस्वभावभङ्गापत्तेः । उभयथा समुदायवेदनस्य कादाचित्कत्वं नोपपद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- द्वितीयमाशङ्कते


विशेषेति
सर्वदा


।</p>
विद्यमानाया
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषकार्यजनकं यदि कारणमिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा च इन्द्रियानालम्बनविरलपरमाण्वादिभ्यः तदालम्बनमिलितपरमाण्वादिजनिः उपपद्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकरोति


कुत इति
अपि ईश्वरेच्छायाः


।</p>
शक्तिव्यक्तिरूपावस्थितसिसृक्षात्वा
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः समानरूपत्वं कार्याणामपि सर्वशः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हीति शेषः । सर्वशोऽपि कार्याणामिति सम्बन्धः । अत्र कार्यग्रहणं परमतानुसारेण । कारणस्य विसदृशकार्यजननस्वभावतायामाकपालभावात् सर्वेष्वपि घटक्षणेषु घटाकारता न स्यात्, किन्तु घटक्षणाद्गजक्षणस्ततो गर्दभक्षण उत्पद्येत । तथा नीलक्षणात्पीतक्षणस्ततः कपोतक्षणो जायेत । नीलानुवृत्तिस्तु न स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५सु०- अस्तु तर्ह्युभयस्वभावं कारणमिति तृतीयः पक्ष इति चेन्न, विरोधेनैकस्याप्यजननप्रसङ्गात् । अविरोधे त्वाह


अत इति
द्यसङ्ख्यातविशेष(वत्त्वा)त्वात्


।</p>
तद्व्यक्त्यव्यक्तिप्रयुक्तः सृष्ट्यादेः समनियमो युज्यत इत्यर्थः । यद्यपि कालभेदमात्रेण कृतसमाधानमेतत् । कालविशेषे स्रक्ष्यामीत्येवंरूपत्वाद्भगवदिच्छाया न मोघत्वमापद्यते, तथाऽपि वस्तुस्थितिरियं दर्शिता वेदितव्या ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽनियत्या यत्किञ्चिद्यस्य कस्यापि कारणम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">२४४सु०-  कालस्य कालगत्वेने त्युक्तं, तत्र किं कालः स्वगतः किं वा कालान्तरगतः । नाद्यः, स्वस्कन्धारोहणवद्विरुद्धत्वात् । न द्वितीयः, तदभावात्; भावे वा कालान्तरसृष्टिवैयर्थ्यात्, तस्याप्युत्पत्तौ कालान्तराङ्गीकारप्रसङ्गात्  इत्यतः सप्रमाणकमुक्तं विवृणोति
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकृतपक्षद्वयं समाहृत्य


अत
ईश इति


इति परामृशति ।
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशो देशश्च कालश्च स्वगता एव सर्वदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">देश इति


अनियत्या
अव्याकृताकाशाभिधानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४५सु०- स्वगताः इत्युक्त्या प्राप्तां देशकालयोः स्वातन्त्र्यशङ्कां वारयति


घटो घटस्यैव , नीलो नीलस्यैवे ति नियतिं विना
ईशाधीनाविति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशाधीनौ च तौ नित्यं तदाधारौ च तद्गतौ । इति श्रुतिरपि प्राह काले स्वोद्दिष्ट एव तु । तत्कालसृष्टिमेवातो वाञ्छतीशः सदैव हि । स्यात्कालः स तदैवेति कालस्य स्वगतत्वतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विशेषणत्रयेण सत्ताप्रतीतिप्रवृत्तीनां परमेश्वरायत्तत्वमुच्यते


यत्किञ्चित्
श्रुतिरपीति


घटादिकं नीलादिकं वा
साक्षिणं समुच्चिनोति यतः कालस्य स्वगतत्वं श्रुतिः प्राह साक्षिणा च सिद्धम्,


यस्य कस्यापि
अतः कालस्य स्वगतत्वतः स कालस्तदैव स्यादितीशः सदैव स्वोद्दिष्ट एव काले तत्तत्कालसृष्टिमेव वाञ्छति


घटादेरघटादेः, नीलादेरनीलादेश्च
इत्यन्वयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४६सु०- एतदुक्तं भवति । कालातिरिक्तकार्याणामेव कालोऽधिकरणतया कारणं, न  कालस्य । केवलं, श्वो घटं स्रष्टाऽस्मी तिवत् कालसृष्टिं वाञ्छतः परमेश्वरस्याधिकरणतयोद्देश्यः कालः क इति प्रश्नोऽवशिष्यते तत्र यः सृज्यः स एवेत्युत्तरम् । न हि सृज्यस्य प्राक् सत्त्वमस्ति, येनोद्देश्यत्वं सत्त्वमपेक्षेत । अधिकरणाधिकर्तव्यता चैकस्यैव श्रुत्यादिसिद्धा विशेषबलाच्चोपपद्यते । अतो न कालस्योत्पत्तौ काचिदनुपपत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४७सु०- यदुक्तं यदेश्वरेच्छा सिसृक्षाकारा व्यज्यते तदा महदादिसृष्टिर्भवति । यदा तु सञ्जिहीर्षारूपा सम्पद्यते तदा संहारो भवती ति, तत्रेदं वैचित्र्यं किन्निमित्तमिति    वाच्यम्; न च कालविशेषो निमित्तमिति युक्तम्, तस्येश्वरेच्छायत्तत्वात्; नापि पुरुषार्थायत्तम्, पारतन्त्र्यापत्तेरि त्यत आह


कारणं
स्वभावादेवेति


स्यात् ॥ घटक्षणस्योभयविधकार्यजननस्वभावत्वेऽसौ तदुभयं जनयेत्, तथा चोपलभ्येतेति  यावत् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केचिदिदं वाक्यं पूर्ववाक्यशेषतया व्याचक्षते । सर्वशोऽपि कार्याणां समानरूपत्वं न स्यात् । किन्तु विसदृशकार्यजननस्वभावत्वाद्घटादिकं गजादेः कारणं स्यादिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वभावादेव हीच्छैषा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५असु०- न चतुर्थः । अर्थक्रियारहितस्यासत्त्वप्राप्तेः, अर्थक्रियाकारित्वं सत्त्वमिति (हि) सौगताः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एषा
<p class="gr-vyakhya-para">१५आसु०- ननु च कार्यजननमात्रं वस्तुनः स्वभाव इत्यङ्गीकुर्मो न तूक्तेषु कमपि पक्षमित्यत आह


अत इति
विचित्रा । तस्मात्कालविशेषाणामीश्वराधीनत्वे नेतरेतराश्रयदोषापत्तिरिति हिशब्दार्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत एतदित्यत आह


। बुद्धिस्थमिमं कल्पमत इति परामृशति । अतिप्रसङ्गस्तु न तिरोहितः ।</p>
देवस्येति
<p class="gr-vyakhya-para">१६सु०- स्यादेतत् । यथा भवन्मते प्रमाजननस्वभावत्वेऽपीन्द्रियादेर्दोषसहकारिवशादप्रमाजननम्, तथा कारणस्य सदृशकार्यजनकत्वेऽप्यदृष्टादिसहकारिसामर्थ्यात् कदाचिद्विसदृशकार्यजननं भविष्यति । यद्वा यथा साङ्ख्यानामिन्द्रियादीनि प्रमाऽप्रमाजननस्वभावानि । तत्राप्रमाप्रतिपक्षाणां गुणानामुपनिपाते प्रमामेवोपजनयन्ति, प्रमाप्रतिपक्षाणां दोषाणामुपनिपाते त्वप्रमाम्, तथा कारणस्योभयस्वभावत्वेेऽप्यदृष्टादिवशात् तदन्यतरजन्मोपपत्स्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा यथा नैयायिकादीनामिन्द्रियादीनि ज्ञानमात्रजननस्वभावानि, गुणादिसहकार्युपनिपातेन प्रमाद्यु(त्प)पपत्तिः; तथा कारणं कार्यजननस्वभावमेव, अदृष्टादिसहकारिसमवधानात् (तु) तत्सदृशं विसदृशं वा जनयिष्यती त्यत आह


अदृष्टमपीति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-देवस्यैष इति श्रुतेः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदवगम्यत इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४८सु०- अपर आह किमानया कालादिवैचित्र्यकल्पनया, यावता कारणानां कार्याणां च स्वभावादेव समयनियमोपपत्तेः । अन्ततोऽपि हि स्वभाववादोऽभ्युपगन्तव्यः, ततो वरमादावेव स्वभाववादाभ्युपगमः इति । अत आह
 
स्वभावोऽपीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अदृष्टमपि तस्यैव विशेषापादकं कुतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वभावोऽपि परेशेच्छावश इत्युदितः पुरा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रादृष्टग्रहणमुपलक्षणं (सहकारिमात्रस्य) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पुरा
<p class="gr-vyakhya-para">१७सु०-
 
चेतनानां विशेषो य इत्यादौ । स्वभाववादमभ्युपगच्छताऽपि तन्नियामकतयेश्वरः अङ्गीकार्यः, ततस्तत्रैकत्रैव स्वभावानुसरणे प्रमाणायत्तेऽङ्गीकार्ये किमनेकत्र तदभ्युपगमेनेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४९सु०- न केवलं पूर्वोक्तमेव प्रमाणं स्मर्तव्यम्, किन्तु प्रमाणान्तरमप्यस्तीत्याह
 
नित्या इति


अदृष्टमपि विशेषस्य;
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नित्या अनित्याश्च ततस्तदधीना इति श्रुतिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत


आद्ये विसदृशकार्यजनकत्वस्य, द्वितीयेऽन्यतरप्रतिबन्धस्य, तृतीये तूभयजनकत्वस्य,
इत्यस्य श्रुतावेव परामर्शविषयो द्रष्टव्यः ।


आपादकं कुतः
श्रुतिः


इत्येकं वाक्यम् । तथा हि । पूर्वपूर्वतराद्यदृष्टक्षणा विशेषानापादकास्तदापादका वा । आद्ये त्वस्यादृष्टक्षणस्य विशेषापादकत्वं न सिद्ध्यति, कारणाभावात् । विशेषानापादकादृष्टक्षणजन्योऽप्य(यम)दृष्टक्षणः सहकारिवशात् विशेषमापादयिष्यतीति चेन्न, तत्सहकारिण्यप्यस्य साम्यात् । (अ)तत्रापि सहकार्यन्तरानुसरणे गौरवमिति ।</p>
सर्वस्येश्वराधीनतामाहेति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्यैव
<p class="gr-vyakhya-para">२५०सु०- अनुपपत्त्यन्तरं वैशेषिकादिमते दर्शयत्


कारणस्य, विशेषापादकं कुतः इत्यपरं वाक्यम् । तथा हि । विशेषापादकमप्यदृष्टं किं विवक्षितस्यैव कारणस्य विशेषमापादयति, कारणमात्रस्य वा । नाद्यः नियामकयोः कारणाज्ञापकयोरभावादिति । येभ्य इन्द्रियानालम्बनविरलपरमाणुभ्यस्तदालम्बनमिलितपरमाणूत्पत्तिराशास्यते, यतश्चार्थानधिपतेरिन्द्रियादर्थाधिपतीन्द्रियस्य, यस्माच्च समुदायज्ञानरहितादात्मनस्तद्वदात्मोत्पादः, तदिदं तस्यैवेत्युच्यते ।</p>
ॐ रूपादिमत्त्वाच्च विपर्ययो दर्शनात् ॐ ,
<p class="gr-vyakhya-para">१८सु०- उभय(त्रापि द्वि)त्र द्वितीयौ कल्पौ दूषयति


यस्येति
ॐ उभयथा च दोषात् ॐ


।</p>
इति सूत्रद्वयं व्याचष्टे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यस्यकस्यापि यत्किञ्चिद्विशेषमुपपादयेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रापि


यत्किञ्चिद्
रूपेति


अदृष्टं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- रूपस्पर्शादिहेतुभ्यः परमाणोरनित्यता ।अनुमेया</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परमाणोः


विशेषमुपपादयेदि
इति जात्यपेक्षमेकवचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पार्थिवादीनां चतुर्विधानां परमाणूनां नित्यतामुपयन्ति वैशेषिकादयः । तदनुपपन्नम्; पार्थिवाः पाथसीयास्तैजसाश्च परमाणवोऽनित्या रूपवत्त्वात् पटवत् , यद्वा चतुर्विधा अप्यनित्याः स्पर्शवत्त्वात्पटवत् , एवं पार्थिवा आप्याश्चानित्या रसवत्त्वात्पटवत् , पार्थिवा अनित्या गन्धवत्त्वात् तद्वदेवे त्याद्यनुमानविरुद्धत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च सावयवत्वमुपाधिः, गुणादौ साध्याव्याप्तेः । न च द्रव्यत्वावच्छिन्ने साध्येऽस्योपाधित्वम्, यद्रूपादिमत्तत्सावयवमिति साधनव्यापकत्वात् । न च धर्मिग्राहकविरोधः, साक्षिणैव परमाणुसिद्धेरुक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनित्यत्वे च परमाणूनां न मूलकारणत्वसिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि च रूपादिमन्तोऽपि परमाणवो नानित्यास्तदा घटादयोऽप्यनित्या न स्युरविशेषात्, तथा(च)ऽपि न परमाणूनां मूलकारणत्वम् । न चेश्वरे हेतूनां व्यभिचारः, भौतिकत्वेन विशेषणात् । तथाच  वक्ष्यति भौतिकं त्वेव रूपादि व्याप्तं नाशेन नो मत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५१सु०- नन्वस्माभिर्भूतसूक्ष्माणां नित्यताऽङ्गीक्रियते, तत्कथमेवमनुमीयते । मैवम् । न हि परमाणवो भूतसूक्ष्माणि, किन्नामाहं(कारो)मात्रोपचितानि, विकृताकाराश्च अनित्या एवेति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५२सु०-


त्येकं वाक्यम् । यदि पूर्वपूर्वतराद्यदृष्टस्याप्यस्ति विशेषापादकत्वं तर्हि तदपि पूर्वपूर्वतरादिपरमाण्वादौ विशेषमापादयेदेव, समर्थस्य क्षेपानभ्युपगमात् । तथा च समुदायप्रतीतेः समयनियमो न स्यादिति ।</p>
ॐ अपरिग्रहाच्चात्यन्तमनपेक्षा ॐ
<p class="gr-vyakhya-para">यस्य कस्यापि विशेषमुपपादयेदि


ति द्वितीयम् । यदि कारणमात्रस्य विशेषापादकमदृष्टमङ्गीक्रियते तदा सर्वेषामपि कारणानां विशेषमुपपादयेत् । तथा च घटपरमाणुमेलने सर्वेषामपि मेलनं स्यात्, न तु कुत्राप्यभिलषितपरमाण्ववस्थानं    भवेत्, न च युगपत्सर्वसमुदायो दृश्यत इति ।</p>
इति सूत्रं व्याचष्टे
<p class="gr-vyakhya-para">१९सु०- अथ मतम् सर्वमिदं स्वव्याहतम् । तथा हि । तन्तवो यदि सदृशकार्यजननस्वभावास्तदा तन्त्वन्तरमेव जनयेयुर्न तु पटम् । यदि च विसदृशकार्यजननस्वभावास्तदा न तेभ्यः पार्थिवपटस्योत्पत्तिः स्यात् किन्तु पाथसीयं किमपि जायेत । उभयस्वभावत्वं तु विरुद्धम् । अनुभयस्वभावत्वे पटस्याप्यनुत्पत्तिः । सहकारिवशाद्व्यवस्थाङ्गीकारे सहकारिष्वपीदं समानम् । अथोच्येत । अस्ति(स्तु) तावत्तन्तुपटयोः कार्यकारणभावः, प्रमितस्यापह्नवानर्हत्वात्; स च यथा यथोपपद्यते तथा तथा कल्पयिष्यत इति । सममेतन्ममापीत्यत आह


कार्यं चेति
श्रुतीनां चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्यं कारणं चैवं यत्किञ्चिद्यस्य कस्यचित् भवेन्नियामकाभावात्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   श्रुतीनां विरुद्धत्वान्न तन्मतम् ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नित्यविनाशित्वे इत्येतद्वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते यत्किञ्चिन्नीलादिकं यस्य कस्य चिदेव पीतादेः
<p class="gr-vyakhya-para">उपादेयमतश्चायमविरुद्धः समन्वयः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सम्बन्धमात्रे षष्ठी, अन्यथा तृतीया स्यात् । श्रुतयश्च आत्मन आकाश इत्याद्यास्तत्र तत्रोदाहृता ज्ञातव्याः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५२असु०- वैशेषिकादिमतस्यानुपादेयत्वे सिद्धे किं लब्धमित्यत आह


कार्यं
अतश्चेति


स्यात्, यत्किञ्चित्पीतादिकं यस्य कस्यचिदेव नीलादेः


कारणं
अयं


स्यात् । कुतः । नीलं नीलस्यैव कार्यं स्यात् न पीतस्य, नीलमेव नीलस्य कारणं न पीतमि(त्यत्र)ति नियामकाभावात् इति योजना
सकलगुणपरिपूर्णपरब्रह्मविषयः


अविरुद्ध इति


शब्दौ मिथः समुच्चये ।</p>
न वैशेषिकादिमतविरोधेनासमञ्जसो मन्तव्य इति भावः ॥</p></div></div></div></div></div>
<p class="gr-vyakhya-para">२०सु०- एतदुक्तं भवति । सम्भवति स्थिरवादे परिहारोऽयम्, यद्यत्र समवेतं यद्येनाकारेण परिणतं वा, तत्तस्य कारणं कार्यं चे ति नियामकसद्भावेन कार्यकारणभावावधारणे सति तदुपपादककल्पनोपपत्तेः । क्षणभङ्गनये तु पूर्वोत्तरक्षणयोर्निरन्वयविनाशोत्पादयोः कार्यकारणभावावधारणोपाय एव नास्ति, समवायपरिणामयोरभावात् । तथा च कस्य बलादुपपादकं कल्पयिष्यत इति ।</p>
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A007" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="समुदायाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A007"></span><h4 class="gr-section-head">समुदायाधिकरणम्</h4>
<p class="gr-vyakhya-para">२१सु०- समवायपरिणामयोरभावेऽपि यत् यदपेक्षया पूर्वभावि तदेव तस्य कारणम्, यच्च यदपेक्षया पश्चाद्भावि तदेव तस्य कार्यमित्यवधारणोपपत्तेर्नियामकाभावोऽसिद्ध इत्यतः कार्यनियमं तावन्निराकरोति


इदमस्यैवेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वैभाषिकाश्च सौत्रान्ताः स्वरसक्षणिकं जगत् ।</span><span class="shloka-line">अणूनां समुदायं च कालकर्मनिमित्ततः ॥180॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उत्पत्तिकाले युक्तानामात्मानं च क्षणस्थितिम् ।</span><span class="shloka-line">नित्यं सन्तानमेतेषां पञ्चस्कन्धात्मना स्थितम् ॥181॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-इदमस्यैव कारणम् इति नित्यविनाशित्वे केन मानेन गम्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इदं नीलम्


अ(स्य नील)स्यैव कारणम्,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">संस्काररूपविज्ञानसंज्ञादुःखात्मना स्थितिः ।</span><span class="shloka-line">दुःखाभावं सुखं चाहुररूपज्ञानसन्ततिम् ॥182॥</span></span></div>


न तु पीतस्य; इत्येवं नीलस्य नीलकार्यत्वं,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मोक्षं स समुदायो हि नैकस्मादेव युज्यते ।</span><span class="shloka-line">नोभयोश्चोभयत्वं यत्समुदायव्यपेक्षया ॥183॥</span></span></div>


नित्यविनाशित्वे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतोऽन्योन्याश्रयत्वेन समुदायो न युज्यते ।</span><span class="shloka-line">अन्योन्यापेक्षया पुंसः समुदायत्ववेदनम् ॥184॥</span></span></div>


निरन्वयविनाशोत्पादपक्षे,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्यात् तत्सदातनत्वेऽपि तच्च सामीप्यहेतुकम् ।</span><span class="shloka-line">इति चेत् कार्यसम्भूतिमात्रव्यापृतिकारणम् ॥185॥</span></span></div>


केन मानेन गम्यते
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न तु कार्यविशेषेषु व्यापृतं कारणं भवेत् ।</span><span class="shloka-line">अतोऽर्थेन्द्रियसंयोगिरूपकारणतात्मनः ॥186॥</span></span></div>


न केनापि । पश्चाद्भावमात्रस्य नी(लस्येव पीतस्यापि)लापेक्षयेव पीतापेक्षयाऽपि सत्त्वादिति भावः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">संयोगिरूपराहित्यान्नैव तज्ज्ञानताऽपि हि ।</span><span class="shloka-line">विशेषकार्यजनकं यदि कारणमिष्यते ॥187॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">सादेश्यं सारूप्यं वा नियामकमिति चेन्न; विरलपरमाणुभ्यो मिलितानाम्, मिलितेभ्यश्च विरलानाम्, उत्पत्त्यङ्गीकारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१असु०- कारणनियममप्यपाकरोति


इदं नेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कुतः समानरूपत्वं कार्याणामपि सर्वशः ।</span><span class="shloka-line">अतोऽनियत्या यत्किञ्चिद्यस्य कस्यापि कारणम् ॥188॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अदृष्टमपि तस्यैव विशेषापादकं कुतः ।</span><span class="shloka-line">यस्य कस्यापि यत्किञ्चिद्विशेषमुपपादयेत् ॥189॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-इदं न जायतेऽमुष्मादित्यत्रापि न कारणम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इदं


नीलम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कार्यं च कारणं चैव यत्किञ्चिद्यस्य कस्यचित् ।</span><span class="shloka-line">भवेन्नियामकाभावादिदमस्यैव कारणम् ॥190॥</span></span></div>


उष्मात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति नित्यविनाशित्वे केन मानेन गम्यते ।</span><span class="shloka-line">इदं न जायतेऽमुष्मादित्यत्रापि न कारणम् ॥191॥</span></span></div>


पीतात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विनाशोत्पत्तयश्चैव न दृश्यन्ते सदातनाः ।</span><span class="shloka-line">दृश्यते प्रत्यभिज्ञातः स्थिरत्वं सर्ववस्तुषु ॥192॥</span></span></div>


न जायते,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">फलादीनां विशेषेण सर्वत्राप्यनुमीयते ।</span><span class="shloka-line">सत्त्वेन क्षणिकत्वं चेदाकाशस्याविशेषतः ॥193॥</span></span></div>


किन्तु नीलादेव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अविशेषोऽखलिस्यापि सत्त्वात् किं नानुमीयते ।</span><span class="shloka-line">यद्याकाशस्य सत्त्वं न कुत एव नरादिषु ॥194॥</span></span></div>


इत्यत्र
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सधर्मिप्रतियोगित्वमभावस्य नियामकम् ।</span><span class="shloka-line">तौ विना न ह्यभावश्च क्वचिद् दृष्टः कदाचन ॥195॥</span></span></div>


नीलस्य कारणत्वावधारणे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अधर्मिप्रतियोगित्वमाकाशस्यावगम्यते ।</span><span class="shloka-line">स्वीकारत्यागतोऽदृष्टदृष्टयोः सर्ववस्तुषु ॥196॥</span></span></div>


अपि, कारणं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">गुणानुन्मत्त एवासौ विदधात्यधिकं पुनः ।</span><span class="shloka-line">उत्तरोत्पत्तिमात्रेण विनाशात् पूर्ववस्तुनः ॥197॥</span></span></div>


प्रमाणं,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न संस्कारार्पकत्वं च युज्यते कस्यचित् क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">अतो ज्ञातं मयेत्यादि न ज्ञेयमनुमा कुतः ॥198॥</span></span></div>


<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकत्वमनुभूतिस्थं त्यक्त्वा निर्मानिका भिदा ।</span><span class="shloka-line">कुत आत्मादिकेषु स्याद् बल्येनानुभवो यतः ॥199॥</span></span></div>


अस्ति । नीलस्येव पीतस्यापि नीलापेक्षया पूर्वभावितायाः सत्त्वादिति भावः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कार्यकारणयोश्चैककालीनत्वं विना कथम् ।</span><span class="shloka-line">पूर्वसंस्कारयोगी स्यादुत्तरो नियमेन च ॥200॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">२२सु०- ननु यथा भवतां समवायपरिणामयोरभावेऽपि कुविन्दपटयोः कार्यकारणभावावधारणं तथा ममापि भविष्यतीत्यत आह


इदमस्येति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सम्बद्धा एव संस्कारमन्यत्रादधतेऽखिलाः ।</span><span class="shloka-line">असम्बद्धः कथं पूर्व उत्तरे वासनाकरः ॥201॥</span></span></div>


<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एककालतया योगं विना संस्कारतः कथम् </span><span class="shloka-line">क्षणमात्रमवस्थानं स्वीकृतं सर्ववस्तुषु ॥202॥</span></span></div>


नित्यविनाशित्वे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पूर्वमध्यापरकलारहितः क्षण इष्यते ।</span><span class="shloka-line">पूर्वभावभवं कार्यमुत तन्नाशसम्भवम् ॥203॥</span></span></div>


आत्मन इति शेषः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यौगपद्यं सति भवेदुत्पाद्यानामशेषतः ।</span><span class="shloka-line">विनाशे चेन्न तत्कार्यं कार्योत्पत्तौ च का प्रमा ॥204॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">युज्यतेऽस्माकं निमित्तकारणकार्ययोस्तद्भावावधारणम् अन्यत्रानुपक्षीणान्वयव्यतिरेकाभ्याम्, न तु परस्य; अस्माभिरन्वयव्यतिरेकानुसन्धातुरात्मनः स्थायित्वाभ्युपगमात्, परेण(च) क्षणिकतास्वीकारात् । न हि तथाविधः अन्वयव्यतिरेकयोरन्यत्रानुपक्षयस्य चावधृतेरीष्ट इति भावः । योजना तु पूर्ववदेव ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३सु०- एवं समुदायं निराकृत्य सर्वस्य क्षणिकतामधुना प्रमाणाभावेन तद्विरोधेन चापाकर्तुमुत्तरो ग्रन्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । न केवलं समुदायो नोपपद्यते किन्नाम सर्वस्य क्षणिकता  च; तत्र प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु प्रत्यक्षं क्षणिकतामर्थानामवगमयति; तद्धि वर्तमानमात्रगोचरमर्थस्य वर्तमानक्षणमात्रसम्बन्धिनीं सत्तामवगाहते, न पूर्वोत्तरक्षणसम्बन्धिनीमपि; तत्कथं क्षणिकत्वमर्थानामप्रामाणिकमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उच्यते । किमिदं क्षणिकत्वं नाम । किं क्षणसम्बन्धिसत्त्वम्, किंवा क्षणमात्र एवोत्पत्तिनाशवत्त्वम्, यद्वा क्षणान्तरासम्बन्धित्वे सत्येकक्षणसम्बन्धित्वम् । आद्यस्त्विष्ट एव, स्थायिनोऽप्यर्थस्यैकक्षणसत्तास्वीकारात् । द्वितीयतृतीयौ दूषयति


विनाशेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अभेदेऽपि(अभेदेन) विशेषेण देहदीपफलादिषु ।</span><span class="shloka-line">विशेषदर्शनं युक्तमस्माकमनुभूतितः ॥205॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विशेषदर्शनं मानं यदि स्थैर्यदृक् कुतः ।</span><span class="shloka-line">दिक्सुखे च स्वदृष्टान्ताद्भावौ सच्चेत् क्वचिद्भवेत् ॥206॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विनाशोत्पत्तयश्चैव दृश्यन्ते सदातनाः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेकपदार्थसम्बन्धित्वेन बहुवचनम् ।


<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विश्वं प्रत्यक्षगं त्यक्त्वा तयोर्योनुमितं वदेत् ।</span><span class="shloka-line">मायावादिवदेवासावुपेक्ष्यो भूतिमिच्छता ॥207॥</span></span></div>


शब्दस्तृतीयपक्षसमुच्चयार्थः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वप्रमाणसिद्धं यद्बुद्धेर्भेदेन सर्वदा </span><span class="shloka-line">कथं नु तस्य बुद्धित्वं विश्वमन्यच्च किम्प्रमम् ॥208॥</span></span></div>


एव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वलोको बिभेत्यञ्जो यस्मादनुभवात् सदा ।</span><span class="shloka-line">तस्यापलापिनः किं न निष्प्रमाणकवादिनः ॥209॥</span></span></div>


शब्दस्य नैवेति सम्बन्धः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सोऽहं तदिदमेवाहं सुखी सद्गगनं दिशः </span><span class="shloka-line">सत्या इत्याद्यनुभवाः सदा तत्प्रतिपक्षगाः ॥210॥</span></span></div>


सदातनाः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V07" data-block-id="AV_C02_S02_V07" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतो निर्मानमखलिप्रमाणप्रतिपक्षगम् ।</span><span class="shloka-line">दुर्मतं कोऽनुगृह्णीयाद्विनाऽसुरततिं क्वचित् ॥211॥</span></span></div>


प्रतिक्षणभाविन्यः ।</p>
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A007" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A007" data-id="AV_C02_S02_A007_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ समुदायाधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षं खल्वर्थानां वर्तमानकालसत्तामवगाहते; न पुनः क्षणमात्रभाविनावुत्पत्तिविनाशावपि, नापि क्षणान्तरासम्बन्धित्वम्; तथा च कथं तेन क्षणिकता सिद्ध्येदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ समुदाय उभयहेतुकेऽपि तदप्राप्तिः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४सु०- ननु च प्रत्यक्षं पूर्वोत्तरक्षणवर्तित्वमप्यर्थस्य गृह्णाति न वा । नाद्यः, वर्तमानमात्रग्राहित्वात् । द्वितीये तु प्रत्यक्षानुपलम्भेन पूर्वोत्तरक्षणयोरसत्त्वसिद्धेः क्षणिकतैव सि(द्ध्येदिति)द्धे ति चेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- अथेदानीं सौगतमतमपाक्रियते ते चतुर्विधाः । वैभाषिकाः सौत्रान्तिका माध्यमिका योगाचाराश्चेति तत्र जगत्सत्यमेव परमाणुमयमाचक्षाणानां वैशेषिकादीनां निरसनप्रसङ्गादनतिभेदं वैभाषिकसौत्रान्तिकमतमादौ तावन्निराक्रियते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं तावदुररीकुर्मः; न चैवं क्षणिकतासिद्धिः, योग्यानुपलम्भस्यैवासत्त्वगमकत्वात् पूर्वोत्तरकालवर्तिता प्रत्यक्षयोग्या, वर्तमानमात्रग्राहितायाः परेणैवोक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१असु०- विप्रतिपत्तिं दर्शयंस्तन्मतमुपन्यस्यति
<p class="gr-vyakhya-para">अस्तु वाऽऽद्यः पक्षः । कस्यचित्प्रत्यक्षस्य वर्तमानमात्रग्राहित्वेऽपि तदेवेदमिति प्रत्यभिज्ञानलक्षणस्य तदभावादि त्याशायेनाह


दृश्यत इति
वैभाषिकाश्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृश्यते प्रत्यभिज्ञातः स्थिरत्वं सर्ववस्तुषु</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-वैभाषिकाश्च सौत्रान्ताः स्वरसक्षणिकं जगत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विषयीक्रियत इत्यर्थः तृतीयार्थे
<p class="gr-vyakhya-para">आहुः इति वक्ष्यमाणेन सम्बन्धः


तसिः ।
क्षणिकं


एकस्यैवानेकक्षणसम्बन्धित्वं
क्षणमात्रावस्थायि । मुद्गराभिघातादीनां विनाशहेतूनां प्रतिक्षणमनुपलम्भात् कथं क्षणभङ्गित्वमित्यत उक्तं


स्थिरत्वम् ।</p>
स्वरसेति
<p class="gr-vyakhya-para">२४असु०- एतेन न केवलं प्रत्यक्षं क्षणिकतां न गोचरयति । किन्तु स्थायि(तां)त्वमपि गोचरयती त्यपीति वदता, परपक्षे प्रमाणविरोधः स्वपक्षे प्रमाणसद्भावश्चोदितो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५सु०- अनेन


अनुस्मृतेश्चे
। स्वभावेनैव क्षणिकम् । स्वभाव एवायं वस्तुनो यद्विनाशित्वं, तत्र का कारणापेक्षा; मुद्गरादयोऽपि न वस्तुविनाशहेतवः, किन्नाम घटादितः कपालादेर्विसदृशकार्यस्योत्पत्तौ निमित्तभूता एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- ननु च कारणानां क्रियया संयोगे सति तत्समवेततया तत्परिणामतया वा कार्येणोत्पत्तव्यम्, तत्कार्येणाप्येवम्; इति कथं क्षणिकत्वं जगतः इत्यत आह


ति सूत्रं  कृतव्याख्यानं वेदितव्यम् ।</p>
अणूनामिति
<p class="gr-vyakhya-para">२५असु०-


सर्ववस्तुषु
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणूनां समुदायं च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">जगदाहुः । अणुसमुदाया एव गोघटादिबोधबोध्याः, न तु तदतिरिक्तोऽवयवी नामास्ति, येन क्षणिकता विरुध्येत ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अणुमात्रमिति वक्तव्ये समुदायग्रहणम् एको महानि ति प्रत्यक्षप्रत्ययविरोधपरिहारार्थम् । प्रत्येकमणूनामप्रत्यक्षत्वेऽनेकत्वेऽमहत्त्वेऽपि तत्समुदायस्य प्रत्यक्षत्वादि युज्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३सु०- समुदायो हि मेलकेन (केनचित्) पुंसा भवति, न चास्मदादिस्तथेतीश्वरोऽभ्युपगन्तव्यः स्यात् । तथाऽवयव्यनभ्युपगमे गोघटादिविलक्षणाकारता न स्यादि त्यत आह


इत्यनेन सौगतानां प्रत्यभिज्ञानिराकरणं वैशेषिकादिमतमेव स्पृशति न त्वस्मन्मतमिति सूचयति ।</p>
कालेति
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । किमनया प्रत्यभिज्ञया नित्यत्वेनाभ्युपगतेषु परमाण्वादिषु स्थिरत्वं साध्यते किंवा घटादिषु । नाद्यः, तेषामतीन्द्रियत्वेन प्रत्यभिज्ञाप्रत्यक्षगोचरत्वस्याभ्युपगन्तुमशक्यत्वात् । न द्वितीयः, घटादिषु परेणापि प्रत्यभिज्ञाया भ्रान्तित्वस्य स्वीकार्यत्वात् । यदा हि घटादौ सूच्यग्रादिनैकोऽपि परमाणुरपैति तदा नष्टव्यमेव तदारब्धेन द्व्यणुकेन, विभागेनासमवायिकारणस्य संयोगस्य नष्टत्वात् । द्व्यणुकनाशे समवायिकारणनाशात् त्र्यणुकनाशः, इत्यनेन क्रमेण घटनाशोऽप्यवश्यम्भावी ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च परमाणुः प्रत्यक्षः, येन तदपगमानपगमौ प्रत्यक्षेण शक्यनिश्चयौ । न च वाच्यं निबिडावयवेषु स्फटिकादिषु प्रत्यभिज्ञया स्थिरत्वं सेत्स्यतीति, तत्रापि परमाण्वपगमाभावस्य प्रत्यक्षेण निश्चेतुमशक्यत्वात् । निबिडावयवत्वं च न विभागायोग्यावयवत्वम्, विभागस्य प्रत्यक्षसिद्धत्वात्; किन्तु घटादितोऽप्युत्कृष्टकारणापेक्षत्वम् । न च तद्विशेषाभावः शक्योऽस्माभिरवगन्तुम् । दृश्यते हि कालतः स्फटिकादावपि गुरुत्वापकर्षः । न चावयवानपगमे स सम्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नापि गुणादौ स्थायित्वं प्रत्यभिज्ञया सिद्ध्यति, तस्यापि कस्यचिदतीन्द्रियत्वात् । कस्यचिद्घटादितुल्यत्वात् । सामान्यादिकं तु स्वरूपतो नास्त्येव, सत्त्वेऽपि रूपादिसमानमेवेति शङ्कितप्रामाण्यं प्रत्यभिज्ञानं न कुत्रापि स्थैर्यसिद्धौ प्रमाणयितुं युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२६सु०- अत्रोच्यते । स्यादयं दोषः परमाण्वारम्भवादिनाम् । न परिणामवादिनामस्माकम् । तदेव (हि) वस्त्ववयवोपचयापचयाभ्यामन्यथा विक्रियते, न पुनरन्यदेव भवती ति हि परिणामवादिनो मन्यन्ते । अतः प्रत्यक्षयोग्येषु सर्ववस्तुषु प्रत्यभिज्ञया स्थिरत्वग्रहणं युक्तमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु भवन्मतेऽपि प्रत्यभिज्ञा भ्रान्तिरेव (भ्रम एव), परिणामवादे पूर्वोत्तरवस्तुनोर्भेदाभेदाङ्गीकारात्, तदेवेदमिति च प्रत्यभिज्ञयाऽत्यन्ताभेदस्यावगाहनात् । उच्यते । यदा तु (यदि हि) पूर्वोत्तरकालभाविनोरभेदः प्रत्यभिज्ञाविषयोऽङ्गीक्रियते तदा सावधारणस्य प्रत्यभिज्ञानस्य भ्रमत्वेऽपि तदिदमि ति तु न भ्रमः, तेनैव च स्थायित्वसिद्धे(द्धि)ः । यदा तु कालादिद्वयसम्बन्धो विषयस्तदा सावधारणमपि न भ्रम इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२६असु०- नन्विदं प्रत्यभिज्ञानं परिलूनपुनर्जातकुन्तलकलापादाविव भ्रान्तं किन्न स्यादिति चेत् (न), बाधकाभावात् । एवमेव भ्रान्ति(न्त)त्वाभ्युपगमे नीलादिप्रत्ययानामपि तथात्वापत्ते(त्वप्राप्ते)ः । न च प्रत्यक्षं बाधकमित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२७सु०- प्रत्यक्षस्याबाधकत्वेऽप्यनुमानं बाधकं भविष्यतीति शङ्कते


फलादीनामिति ।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- फलादीनां विशेषेण सर्वत्राप्यनुमीयते । सत्त्वेन क्षणिकत्वं चेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कालकर्मनिमित्ततः ।उत्पत्तिकाले युक्तानां</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आदि
<p class="gr-vyakhya-para">कालकर्मणी


पदेन देहदीपादिग्रहणम् ।
च ते
 
निमित्ते
 
च,


विशेषेण
ततः । उत्पत्तिकाले


परिमाणभेदेन क्षणिकत्वं (तावत्) अनुमीयत इति सम्बन्धः ततस्तद्दृष्टान्तेन
आदिसृष्टौ अन्यदा तु निमित्तान्तरमस्तीति भावः


सर्वत्र
युक्तानां


फलादिव्यतिरिक्तेऽपि वस्तुनि, सत्त्वेन हेतुना, क्षणिकत्वमनुमीयते ॥ एतदुक्तं भवति यत् सत् तत् क्षणिकम् यथा फलादि, सन्तश्च पञ्चस्कन्धाः इत्यनुमानं स्थिरत्वविषयप्रत्यभिज्ञाया बाधकं भविष्यति न च फलादिदृष्टान्तः साध्यविकलः, यद्विरुद्धपरिमाणं तन्नाना दृष्टं यथा घटपटौ, विरुद्धपरिमाणं च फलादिकं पूर्वोत्तरक्षणयोः इत्यनुमानेन फलादीनां क्षणिकतासिद्धेरिति ॥</p>
सन्निकृष्टतयोत्पन्नानां अणूनां समुदायमि ति    सम्बन्धः कर्मादिवशादेव तथा तथा सन्निकृष्टाः परमाणवो जायन्ते यथा यथा गोघटादिविचित्राकारावभासः स्यात्; तत्र किमीश्वरेण, किं वाऽवयविना सिद्धान्तिनाऽपि हि कर्मादिकं निमित्तमङ्गीकर्तव्यम्, संयोगश्चावयव्युत्पादानुगुणः; तावतैव सर्वमुपपद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२७असु०- परिहरति
<p class="gr-vyakhya-para">४सु०- किमनात्मप्रपञ्च एव क्षणिकः ? नेत्याह


आकाशस्येति
आत्मानमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  आकाशस्याविशेषतः अविशेषोऽखिलस्यापि सत्त्वात्किन्नानुमीयते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  आत्मानं च क्षणस्थितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अविशेषतः
<p class="gr-vyakhya-para">क्षणिकत्वहेतोः सत्त्वस्य सर्वत्र साम्यादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्षणिकत्वे प्रत्यभिज्ञाविरोध इत्यत आह


पूर्वोत्तर(क्षण)योर्भेदरहितत्वतः ।
नित्यमिति


अविशेषः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नित्यं सन्तानमेतेषां</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेषाम्


पूर्वोत्तरक्षणयोर्भेदराहित्यम्
अणूनाम्


अखिलस्यापि
सन्तान


विप्रतिपन्नस्य ।</p>
विषया प्रत्यभिज्ञेति भावः । न चैवं सत्त्वस्यानैकान्त्यम् । सन्तानस्य सत्त्वाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । यत् सत् तत् क्षणिकम् यथाऽऽकाशम्, सच्च नीलादी ति प्रत्यनुमानप्रतिरुद्धत्वेनानुमानस्याभासत्वान्न प्रत्यभिज्ञाबाधकत्वं सम्भवतीति । न चाकाशदृष्टान्तः साध्यविकलः, आकाशो द्वौ निरोधौ च नित्यं त्रयमसंस्कृतमि ति परेणैवाङ्गीकृतत्वात्, क्षणिकतासाधकस्य परिमाणभेदादेराकाशेऽभावाच्च ॥ तदिदमु(मप्यु)क्तम्
<p class="gr-vyakhya-para">५सु०- एवं सामान्यतो निरूप्य विभागमाह


अविशेषतः
पञ्चेति


परिमाणभेदादिरहितत्वत इति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८सु०- यद्वा
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चस्कन्धात्मना स्थितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">जगद्वृक्षं


आकाशस्याविशेषतः
पञ्चस्कन्धात्मना स्थितम्


परिमाणभेदरहितत्वतः तद्दृष्टान्तेन
आहुः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चस्कन्धानाह


अखिलस्यापि
संस्कारेति


फलादेः अविशेषः पूर्वोत्तरकालयोः परिमाणभेदाभावः,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- संस्काररूपविज्ञानसंज्ञादुःखात्मना स्थितिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्थितिः


सत्त्वात् किं नानुमीयत
स्कन्धानामिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समनन्तरप्रत्ययः


इति योजना ॥</p>
संस्कारस्कन्धः
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति नानुमानं प्रत्यभिज्ञाया बाधकं भवितुमर्हति, अनुमानस्य प्रत्यक्षतो दुर्बलत्वेन तद्बाध्यत्वात् । अन्यथा फलादिकं परिमाणभेदरहितं सत्त्वादाकाशवदित्यप्यनुमानप्रसङ्गात् । न ह्यत्र प्रत्यक्षादिबाधं विना कश्चिद्दोषोऽस्ति । तथा च तद्दृष्टान्ते क्षणिकत्वसाधकस्यासिद्धत्वात् साध्यविकलता स्यात् । ततः प्रत्यक्षविरोधेनैवास्यानुमानस्याप्रामाण्यम् । अन्यथाऽन्योन्याश्रय(ता)प्रसङ्ग इत्येव वक्तव्यम् । तच्च समं प्रकृतेऽपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८असु०- एतेन आकाशे चाविशेषादि ति सूत्रं  व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८आसु०- तदनेन क्षणिकत्व(ता)साधकानुमानस्य सत्प्रतिपक्षत्वं बाधितविषयत्वं च वदताऽऽकाशेऽ(ना)नैकान्त्यमपि सूचितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८इसु०- भवदनुमानस्यापि फलादिनाऽनैकान्त्यमिति  चेन्न । तत्रापि क्षणिकताभावस्य वक्ष्यमाणत्वात् (इति) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२९सु०- भवेदिदं यद्याकाशस्य सत्त्वं स्यात्, न चैतदस्ति, मूर्ताभावत्वादाकाशस्य । भावत्वं हि सत्त्वमत्र विवक्षितम् । सस्वरूपत्वेऽपि वा सत्त्वे, अभावो निःस्वरूप इत्यङ्गीकृतमि त्याशङ्क्याह


यदीति
रूपरसगन्धस्पर्शशब्दात्मकाः परमाणवो


</p>
रूपस्कन्धः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यद्याकाशस्य सत्त्वं न कुत एव नरादिषु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्याकाशस्य सत्त्वं न


अस्तीत्यङ्गीकृत्य प्रत्यनुमानेऽतिप्रसङ्गानुमाने च दृष्टान्तस्य साधनवैकल्यं, स्वानुमानस्यानैकान्तिकत्वाभावश्चोच्यते; तदा देहादिषु
निर्विकल्पकं ज्ञानं


सत्त्व• कुत एव
विज्ञानस्कन्धः ।


सिद्धमिति ब्रूमः । तथा च परकयस्यापि दृष्टान्तस्य साधनवैकल्यं स्यात् ।</p>
सविकल्पकं ज्ञानं
<p class="gr-vyakhya-para">यदि च विधिमुखप्रत्ययवेद्यत्वात् देहादीनां भावत्वं, प्रमाविषयत्वात् सत्त्वं चोच्यते; तदा आकाशेऽपि समानमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३०सु०- प्रमाणान्तरेणाकाशस्याभावत्वं वारयितुमुपोद्घातमाह


सधर्मीति </p>
संज्ञास्कन्धः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सधर्मिप्रतियोगित्वमभावस्य नियामकम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्राभावः स धर्मी, यस्याभावः स प्रतियोगी, तदुभयवत्त्वम्


अभावस्य नियामकं
वेदनाऽपरपर्यायं


व्यापकम् । योऽभावः स सर्वोऽपि धर्मिप्रतियोगिसहित एव; यथा घटाद्यभावः, स हि भूतलादिधर्मिणा घटादिप्रतियोगिना चोपेत एवेति ।</p>
दुःखं
<p class="gr-vyakhya-para">३१सु०- नन्विदमनुपपन्नम् । अभावस्य हि धर्मिप्रतियोगिसाहित्यनियमः किं देशतः स्यात्, किंवा कालतः । आद्ये धर्मिणा सादेश्यं तावन्नास्ति; भूतलस्य स्वाश्रये, अभावस्य तु भूतले वृत्तेः । प्रतियोगिना तु विरुद्धमेव । द्वितीयस्तु यद्यपि धर्मिणा कथञ्चित्स्यात्, तथाऽपि प्रतियोगिना नास्त्येव; प्रागभावप्रध्वंसाभावयोः प्रतियोगिभिन्नकालत्वनियमादि त्याशङ्कां परिहरन्नभावस्य धर्मिप्रतियोगिसाहित्यव्याप्तत्वमुपपादयति


तौ विनेति
चैकस्कन्धः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र रूपस्कन्धो बाह्यः, अन्ये चत्वार आभ्यन्तराः । इत्याहुरिति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६सु०- सुखादीनां पदार्थान्तराणां विद्यमानत्वात् कथं पञ्चैव स्कन्धाः, इत्यत आह
 
दुःखाभावमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तौ विना न ह्यभावश्च क्वचिद्दृष्टः कदाचन</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-दुःखाभावं सुखं चाहुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">


दृष्ट
शब्देन केचित्सुखं वेदनास्कन्धेऽन्तर्भावयन्तीति सूचितं भवति । यद्वाऽनुक्तसमुच्चयार्थश्चशब्दः, यथा मूर्ताभाव एवाकाशं, रूपादय एव पृथिव्याद्याः, सङ्ख्यादयस्तु गुणाः पृथगनुपलम्भान्न सन्त्येव, देशान्तरोत्पाद एव कर्मप्रत्ययालम्बनं क्षणिकस्य वास्तवकर्मायोगात्, सन्निकृष्टविप्रकृष्टतयोत्पाद एव  संयोगादिव्यवहारगोचरः, अतद्व्यावृत्तिरेव गोत्वादिसामान्यबुद्धिबोध्ये त्यादि ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  अरूपज्ञानसन्ततिम् । मोक्षं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अरूपेति


इति प्रकरणात्,
। सन्तन्यमानं ज्ञानमेवात्मा, तस्य विषयोपप्लवः संसारः ।


तौ विनेति
अरूपा


तज्ज्ञानं विनेत्यर्थः । चशब्दोऽभावो दृश्यमानो धर्मिप्रतियोगिप्रतीतावेव दृश्यत इत्यन्वयसमुच्चयार्थः । हिशब्देनान्वयव्यतिरेकयोः प्रसिद्धत्वं सूचयति । तदनेनान्वयव्यतिरेकाभ्यामभावप्रतीतेः धर्मिप्रतियोगिप्रतीतिपूर्वकतया व्याप्तिरुपपादिता भवति ।</p>
निर्विषया या ज्ञानसन्ततिस्तामेव
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा तौ इत्यनेन न ज्ञानमुपलक्षणीयम् । अभावः प्रतीयमानो धर्मिप्रतियोगिघटित एव अत्रेदं नास्ती त्यादिरूपेण प्रतीयते, न तु तौ विना केवलः  इत्यन्वयव्यतिरेकाभ्यामेकज्ञानसम्बन्धेन व्याप्यव्यापकभावोपपादनमेतदित्यवगन्तव्यम् ॥ प्रातर्गजाद्यभावज्ञानं  त्वन्यथोपपादयिष्यामः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३२सु०- किमतो यद्येवमभावस्य धर्मिप्रतियोगिसाहित्यं प्रतीतौ व्यापकमित्यत आह


अधर्मीति ।</p>
मोक्षम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अधर्मिप्रतियोगित्वमाकाशस्यावगम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतीतावभावस्य व्यापकं सधर्मिप्रतियोगित्वमाकाशात्तावद्व्यावर्त(र्त्य)ते । यस्मात् आकाशः इत्येवावगम्यते न तु अत्रेदं नास्ती ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इयमपि (च) वस्तुतो मूर्ताभावगोचरैव प्रतीतिः, प्रलयादिवन्नञ्वर्जिताभिलापसम्बन्धात् अतादृशी व प्रकाशत इति चेन्न; नीलादिप्रतीतेरपि तथात्वप्रसङ्गात्, अनानुभाविकत्वस्योभयत्रापि साम्यात्; तथा च परस्याप्यसिद्ध्याद्यापातः, व्यापकनिवृत्त्या (च) व्याप्यनिवृत्तिरवश्यम्भाविनीत्याकाशस्य नाभावत्वमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदयं प्रयोगः । आकाशो नाभावः धर्मिप्रतियोगिनौ विनैव प्रतीयमानत्वाद्रूपवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च मूर्ताभावमाकाशं वदता यो धर्मी तस्योच्यते स एवास्माकमाकाश इति नाम्नयेव विवादोऽवशिष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वक्ष्यते चैतद्वियदधिकरण इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३सु०- सूत्रद्वयार्थमुपसंहरति


स्वीकारेति
आहुर्नान्यमित्यतो न पञ्चस्कन्धप्रक्रियाभङ्ग इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७सु०- एवं वैभाषिकसौत्रान्तिकयोः साधारणं मतमुपन्यस्य अवान्तरभेदं तु निराकरणप्रस्ताव एव विवक्षुः, यत्तावदुक्तं परमाणुसमुदाय एव गोघटादिप्रपञ्चो न त्ववयवी कश्चिदस्ती ति तन्निराकर्तुं


।</p>
समुदाय उभयहेतुकेऽपि तदप्राप्तिः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वीकारत्यागतोऽदृष्टदृष्टयोः सर्ववस्तुषु । गुणानुन्मत्त एवासौ विदधात्यधिकं पुनः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अदृष्टस्य


क्षणिकत्वादेः
इति सूत्रं व्याचष्टे


स्वीकृति(कार)तः ।
स इति


दृष्टस्य
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स समुदायो हि नैकस्मादेव युज्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">योऽयं गोघटादिबुद्धिविषयत्वेनाभ्युपगतः समुदायः, स किमेकपरमाणुहेतुकः, किंवा अनेकपरमाणुहेतुकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नाद्यः । एकस्मात्परमाणोः समुदायोत्पादानुपपत्तेः, न ह्येकैकस्मिंस्तरौ तरुसमुदायबुद्धिः कस्यापि विद्यते; समुदायकल्पनं वानर्थकमापद्येत, महत्त्वैन्द्रियकत्वयोरसमर्थितत्वात् । अनेन अपिशब्दलब्धोऽर्थो दर्शितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७ सु०- द्वितीयं निराकरोति


स्थिरत्वादेः
नेति


त्यागतः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नोभयोश्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उभय


असौ
ग्रहणम् नेकमात्रोपलक्षणम् । सकाशादि ति शेषः । चशब्देन समुदायो युज्यत इत्यनुकृष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सु०- कुतो न युज्यत इति चेत् । अनेकहेतुकत्वेऽपि किमसमुदितानेकहेतुकोऽथ समुदितानेकहेतुक इति वक्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये सर्वत्र•पि) गोघटादिबुद्धिप्रसक्तिः; असमुदितपरमाणूनां सर्वत्र भावात्, समुदायस्य च तन्मात्रहेतुकत्वात्, समुदायाङ्गीकारवैयर्थ्यप्रसङ्गश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८सु०- द्वितीयानुपपत्तौ हेतुमाह


सौगतः ।
उभयत्वमिति


अधिकं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  उभयत्वं यत्समुदायव्यपेक्षया</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्


स्वत इति शेषः । उन्मत्तमपि स्वस्मादधिकविवेकवन्तं ख्या(स्था)पयतीत्यर्थः । न ह्युन्मत्तः सर्वत्राप्रमितं स्वीकरोति नापि प्रमितं त्यजतीति ।</p>
यस्मात्
<p class="gr-vyakhya-para">३३असु०- ननु (च) यदि नीलादिकं क्षणिकं न स्यात् तदा सन्न स्यात् । अर्थक्रियाकारित्वं हि सत्त्वम् । व्याप्तं च क्रमयौगपद्याभ्याम्, तृतीयप्रकाराभावात् । न च स्थिरे तत्सम्भवः प्रसङ्गतद्विपर्ययाभ्याम् ॥ तथा हि । स्थायीभावः किं स्वक(स्वी)यामर्थक्रियां क्रमेण कुर्याद्युगपद्वा । आद्ये कालान्तरभाविनीमर्थक्रियां प्रति इदानीं समर्थो न वा । प्रथमे तामपीदानीं(नीमेव) कुर्यात् । समर्थस्य क्षेपायोगात् । द्वितीये तदाऽपि न कुर्यात्, इदानीमसमर्थोऽपि तदानीं समर्थत्वात्करिष्यतीति चेत्, तदा सामर्थ्यासामर्थ्यलक्षणविरुद्धधर्माध्यासो भावं भिन्द्यात् । द्वितीये तु आद्यक्षण एव कर्तव्यस्य सर्वस्य कृतत्वात् द्वितीयादिक्षणेऽसत्त्वमवर्जनीयमेव ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवमनुकूलतर्कबल्लब्धप्रतिबन्धस्य क्षणिकत्वानुमानस्य बलवत्त्वात् प्रत्यभिज्ञाप्रत्यनुमाने तद्बाधिते न स्थैर्यसाधनायालमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३आसु०- मैवम् । एषां तर्काणां प्रतितर्कपराहतत्वादिनाऽऽभासत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । यद्यात्मानात्मप्रपञ्चः सर्वोऽपि क्षणिकः स्यात् तदा प्रमाऽप्रमारूपः सर्वो(कलो)ऽप्यनुमानागमप्रत्यभिज्ञालक्षणो व्यवहारो लुप्येत । तर्कस्याप्यस्य नोत्थानं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३४सु०- तस्य तज्जातीयस्य वा तेन तज्जातीयेन वा सह भूयःसम्बन्धावगमे (न) तादात्म्यतदुत्पत्त्यवधारणेन (वा) चोपाध्यभावा(द्य)वधारणेन वा व्यभिचाराभावनिश्चये सति व्याप्त्यवधारणम्, अवधृतव्याप्तेश्च पक्षदर्शनं लिङ्गदर्शनं च, ततोऽनुभूतव्याप्तिस्मरणम्, अथ यन्मया व्याप्तत्वेन ज्ञातं लिङ्गं तदत्र पक्षेऽस्तीत्यनुसन्धानम्, अथेदानीमनुमितिरित्यनुमानप्रक्रिया । न ह्येतत्सर्वं क्षणिकस्यात्मनः सम्भवति; येन हि सकृत् धूमो दृष्टः, नष्ट एवासौ; कस्य भूयोदर्शनं, कस्य च व्याप्त्यवधारणादि; यस्मिंश्च पर्वते धूमो दृष्टः, नष्ट एवासौ; कुत्र पुनर्व्याप्तिलिङ्गानुसन्धानम्, कुत्र च साध्याध्यवसायः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५सु०- एवमागमेऽप्येकैकवर्णश्रवणानि, पदानुसन्धानम्, समयग्रहः, पुनः पदश्रवणम्, समयस्मरणम्, समयग्रहः, वाक्यार्थज्ञानमित्यनेकसंवि(कानुसन्)धानम्, नात्मनः क्षणिकतायामुपपद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५असु०- प्रत्यभिज्ञानमपि येन पूर्वावस्थोऽर्थो ज्ञातस्तेनैव तस्य वा तत्सदृशस्य वा दर्शने भवति, तत्कथं क्षणिकस्यात्मनः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५आसु०- अनुमानेन तर्कोऽपि व्याख्यातः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५इसु०- प्रतिक्षणमात्मनोऽनात्मनश्च भेदेऽप्यनुमा(ना)द्यङ्गीकारेऽतिप्रसङ्गः स्यात्; यस्य कस्यचिद्व्याप्तिज्ञाने नारिकेलद्वीपवासिनोऽप्यग्निप्रमा स्यात् (भवेत्), पर्वते लिङ्गदर्शनेन ह्रदेऽप्यग्निरनुमीयेतेत्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५ईसु०- पूर्वोत्तरक्षणवर्तिनामात्मनां पर्वतादीनां च कार्यकारणभावादुपपन्नोऽनुमानादिव्यवहार इति चेत् (न), अन्यत्वस्यानपायात् । अन्यथोपाध्यायशिष्यबुद्ध्यादावपि प्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३६सु०- अथ मतम्, कारणक्षणाः कार्यक्षणेषु संस्कारानर्पयन्ति, अतः पूर्वपूर्वात्मसंस्कारयोगिनामुत्तरोत्तरेषामात्मनामनुमानादिव्यवहारो युज्यते, पर्वतादयोऽपि (पूर्व)पूर्वसंस्कारभाजः पक्षादित्वमश्नुवते इति । एतन्निराकरणाय सूत्रम्


ॐ उत्तरोत्पादे च पूर्वनिरोधात् ॐ
उभयत्वं


इति तद्व्याचष्टे
समुदितानेकत्वं, समुदायसापेक्षम् जाते हि समुदायेऽनेकेषां समुदितत्वं (सं)भवति । तस्मान्नेति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदितानेकत्वस्य समुदायसापेक्षत्वेऽपि कुतस्ततः समुदायोत्पादो न युज्यते इत्याशङ्कां परिहरत्सूत्रार्थमुपसंहरति


उत्तरेति
अत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उत्तरोत्पत्तिमात्रेण विनाशात्पूर्ववस्तुनः । न संस्कारार्पकत्वं युज्यते कस्य चित्क्वचित् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽन्योन्याश्रयत्वेन समुदायो न युज्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कस्य चित्
<p class="gr-vyakhya-para">समुदायस्य समुदितानेकेषां चेतरेतरापेक्षोत्पत्तिकत्वेनेत्यर्थः । समुदायानु(त्पत्तौ)पपत्तौ चाणूनां महानेक इति प्रत्यक्षबुद्धिगोचरताऽयोगादवश्यमङ्गीकरणीयोऽवयवीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८असु०- किञ्चायं समुदायः किं परमाणूनां संयोगः, किंवाऽनेकत्वसङ्ख्या, उत द्रव्यान्तरम् । नाद्यद्वितीयौ; अनङ्गीकारात्; अङ्गीकारेऽप्यतीन्द्रियाश्रितयोस्तयोरैन्द्रियकत्वानुपपत्तिः । तृतीये स एवावयवी ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८आसु०- सांवृतोऽसाविति चेत्, तर्हि पुनर्महानित्यादिप्रमानुपपत्तिस्तदवस्थैव । भ्रान्तिरियमिति चेत् (न), भ्रान्तेरभ्रान्तिपूर्वकत्वे क्वचिन्महत्त्वादेः वास्तवत्वप्रसङ्गात् । अनादिवासनावशादनादिरेवेयं भ्रान्तिरिति चेन्न, नीलादिज्ञानस्यापि तथात्वप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९सु०- ननु विषममिदमुच्यते, अवयविनि बाधकसद्भावात् । तथा हि । अवयवी किमवयवेषु प्रत्येकं कार्त्स्येन वर्तते किं वैकदेशेन ? आद्येऽनेकत्वप्रसङ्गः । न द्वितीयः, तस्यावयवान्विहायेकदेशाभावात्; भावे वा (त) अत्रापि वृत्तिविकल्पप्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च केषुचित्तन्तुषु चलत्सु तद्गतोऽवयवी चलति न वा नेति पक्षे युतसिद्धिप्रसङ्गः । आद्ये तु निश्चलावयवाश्रितो न चलती ति चलाचलत्वलक्षणो विरुद्धधर्माध्यासः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमावृतानावृतत्वरक्तारक्तत्वलक्षणावपि विरुद्धधर्माध्यासौ द्रष्टव्याविति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९असु०- उच्यते । नास्माभिरवयवेभ्योऽत्यन्तभिन्नोऽवयवी गृह्यते, किन्तु तत्परिणामविशेष एव; तत्र कुतो वृत्तिविकल्पावकाशः । चलाचलत्वादिविरोधस्तु भेदाभेद•दि)विरोधवदपाक्रियत इति नावयविनि बाधकसद्भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९आसु०- न च वाच्यं समुदायो भवदि्भरङ्गी(क्रिय)कृत एव, त(तश्च)त्राक्षेपसमाधानसाम्यमिति; यतोऽनेकेषामेककालदेशकार्याद्यवच्छेदेन मेलनं समुदायोऽभ्युपगम्यते, स चामिलितेभ्य एव भव(ती)ति । स्थायितायां च तत्सम्भवो न क्षणभङ्गवाद इति वक्ष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०सु०- उक्तमर्थमाक्षिप्य समादधत्सूत्रम्


कारणस्य,
ॐ इतरेतरप्रत्ययत्वादिति  चेन्नोत्पत्तिमात्रनिमित्तत्वात् ॐ


क्वचित्
इति ल२२७२(८)श । तत्राक्षेपांशं तावद्व्याचष्टे


कार्ये ।</p>
अन्योन्येति
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह


अत इति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अन्योन्यापेक्षया पुंसः समुदायत्ववेदनम् । स्यात्तत्सदातनत्वेऽपि तच्च सामीप्यहेतुकम् । इति चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदिदमन्योन्याश्रयत्वं यद्ययं समुदायः कादाचित्कः स्यात्, न चैवम्, सदातनं त्विममभ्युपगच्छामः । एवं तर्हि सृष्टिप्रलयव्यवस्था न स्यादिति चेन्न, यतस्तस्य समुदायस्य


।</p>
सदातनत्वेऽपि पुंसः समुदायत्ववेदनं स्यात्,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतो ज्ञातं मयेत्यादि न ज्ञेयमनुमा कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनः क्षणिकत्वात्, संस्कारार्पणस्य च(व•सम्भवादित्यर्थः । यत्


मया
कदाचिदिति शेषः । ततस्तदपेक्षया सृष्ट्यादिव्यवस्थोपपद्यत इति भ•वः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">समुदायस्य सदातनत्वे तद्वेदनमपि कुतः कादाचित्कमित्यत उक्तं


व्याप्तत्वेन
तच्चेति


ज्ञातं,


तदत्र विद्यत,
तत्


इत्यादि
समुदायत्ववेदनं परमाणु


यथा भवति तथा, न ज्ञेयं ज्ञातुमशक्यम् ततश्च
सामीप्यहेतुकम्


अनुमा कुतः ।
न च सामीप्यं सदाऽस्तीति वेदनस्य कादाचित्कत्वमिति ॥ समुदायत्ववेदनस्य सामीप्यहेतुकता कुत इत्यत (उक्तं) आह


आगमादेरप्युपलक्षणमेतत् ।</p>
अन्योन्येति
<p class="gr-vyakhya-para">३७सु०- नन्वस्ति तावदनुमानादिव्यवहारः, सर्वलोकसिद्धस्यापह्नवायोगात् । तद्बलेनालौकिकमपि असहभाविनः संस्कारार्पकत्वं कल्पयिष्यत इत्यत आह


एकत्वमिति


।</p>
अन्योन्य
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकत्वमनुभूतिस्थं त्यक्तवा निर्मानिका भिदा । कुत आत्मादिकेषु स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">किमनुमानादिव्यवहारान्यथाऽनुपपत्तिमात्रेणालौकिकं कल्पनीयम्, किंवाऽऽत्मादेः क्षणिकत्वेऽपि सति । नाद्यः, आत्मादेः स्थायित्वेनैव तदुपपत्तेः । द्वितीयस्तु स्यात् । यद्यात्मादेः क्षणिकत्वं सिद्धं स्यात्; न च तदस्ति, प्रमाणबाधितत्वान्निष्प्रमाणकत्वाच्चेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकत्वं, भिदे त्यत्र पूर्वोत्तरकालयोरिति शेषः ।


अनुभाूतिस्थं
परमाणुज्ञाना


प्रत्यभिज्ञासिद्धम् ।
पेक्षया


कुतः
हि तद्भवति, न चान्योन्यज्ञानं सामीप्येन विना भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु वेदनमेव पुमानिति सौगता मन्यन्ते, तत्कथं पुंसो वेदनमिति । उच्यते । ज्ञानं हि द्विविधं भवति, प्रवृत्तिज्ञानमालयज्ञानं चेति । तत्रालयज्ञानं प्रवृत्तिज्ञानदुःखसंस्कारास्पदं पुमानित्युच्यते । प्रवृत्तिज्ञानं तु समुदायत्ववेदनमिति न विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । अनेके परमाणव एव समुदायः । तदनेकत्वं च समुदायत्वम् । तत् मिलितेष्विव विरलेष्वपि विद्यते । किन्तु न सदा समुदायत्ववेदनं भवति, इतरपरमाणुसहितेतरपरमाणुज्ञाने सति हि समुदायत्वज्ञानं भवति, अपेक्षाबुद्धेरनेकत्वव्यञ्जकत्वात् । न चेतरेतरप्रत्ययो विरलेषु परमाणुषु सम्भवति । न हि म(थु)धुरापाटलिपुत्रस्थितयोर्वृक्षयोरितरेतरप्रत्ययो दृष्टः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०असु०- किञ्चाधिपतिसहकार्यालम्बनसमनन्तरप्रत्ययाश्चत्वारो हि ज्ञानहेतवः ।


अङ्गीकार्ये त्यध्याहारात् समानकर्तृतासिद्धिः ।</p>
अधिपतिः
<p class="gr-vyakhya-para">३८सु०- ननु च प्रत्यभिज्ञानं भ्रान्तमित्युक्तम्, तत्कथमात्मादेरैक्यं ततः सिद्ध्येदित्यत आह


बल्येवेति
इन्द्रियम् । न च विरलानां परमाणाूनामिन्द्रियालम्बनताऽस्ति । नापि तेष्विन्द्रियाणामाधिपत्यम् ॥ अतोऽदृष्टादिसहकारिवशादिन्द्रियानालम्बनविरलपरमाणुभ्यस्तदालम्बनतया तथातथा सन्निकृष्टाः परमाणवो जायन्ते । अनधिपतीन्द्रियेभ्यश्चाधिपतीन्द्रियाणि । अथेदानीं समनन्तरप्रत्ययबलादेको महानिति ज्ञानमुत्पद्यते । तेन नान्योन्याश्रयत्वम्, नापि सृष्ट्याद्यनुपपत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०आसु०- एतेन पक्षान्तरमपि सूचितम् । विरलपरमाणुभ्यः सन्निकृष्टाः परमाणवो जायन्ते, तदेव तेषां समुदायत्वम्, अतो न कश्चिद्दोष इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११सु०- समाधानांशं व्याचष्टे कार्येति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  कार्यसम्भूतिमात्रव्यापृति कारणम् । न तु कार्यविशेषेषु व्यापृतं कारणं भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यसम्भूतिमात्रे व्यापृतिर्यस्य तत्तथोक्तम् । कारणं कार्यसम्भूतिमात्रव्यापृति यतः, ततो नेति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यथाश्रुतमेतन्न परिहारक्षममतोऽभिप्रायमाह


।</p>
न त्विति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  बल्येवानुभवो यतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विशिष्यन्त इति विशेषाः कार्याण्येव विशेषाः
<p class="gr-vyakhya-para">तर्कबलेनानुमाने निरवकाशतया प्रबले सति हि तद्विरोधात् प्रत्यभिज्ञानं भ्रान्तं  स्यात् । यदा तु तर्कस्योक्तविधायाऽऽभासत्वं; तदा कुतः क्षणिकत्वानुमानप्राबल्यम्, कुतश्च प्रत्यभिज्ञायास्तद्बाधः अबाधितश्च प्रत्यभिज्ञा


नुभवः,
कार्यविशेषाः ।


यतः बल्येव;
कारण


अत आत्मादेरेकत्वं तेन सिद्धमिति सम्बन्धः ।</p>
मिति जातावेकवचनम् ॥ कारणानि खलु स्वसदृशकार्यजननव्यापाराणि, न तु विसदृशकार्यजनने व्यापृतानीत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेनानुमानसिद्धस्य भेदस्य कथं निर्मानकत्वमित्यपि परास्तम्, तदुपजीव्यस्य तर्कस्याद्याप्यनवस्थानात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०- किमतो यद्येवमित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">३९सु०- नन्वस्तूत्तरोत्पाद एव पूर्वस्य निरोधस्तथाऽपि कुतः पूर्वस्योत्तरस्मिन्संस्कारानाधायकत्वमित्यत आह


कार्यकारणयोश्चेति
अत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्यकारणयोश्चैककालीनत्वं विना कथम् पूर्वसंस्कारयोगि स्यादुत्तरो नियमेन च ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽर्थेन्द्रियसंयोगिरूपकारणतात्मनः संयोगिरूपराहित्यान्नैव तज्ज्ञानताऽपि हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्तरोत्पाद एव पूर्वस्य निरोधात्
<p class="gr-vyakhya-para">सदृशकार्यजनकत्वनियमादित्यर्थः । संयोगिरूपे = ग्राह्यग्राहकरूपे ये अर्थेन्द्रिये तयोः कार्ययोः


कार्यकारणयोः एककालीनत्वं
कारणता


तावन्नास्तीति  लभ्यते
संयोगिरूपकारणता अर्थेन्द्रिययोः संयोगिरूपकारणता


एककालीनत्वं च विना
(अर्थेन्द्रियसंयोगिरूपकारणता ।)


पूर्वाहितसंस्कारयोगित्वमुत्तरस्य न युज्यते
सा नैवोपपद्यते । कुतः


नियमेन च
संयोगिरूपराहित्यात् ।


इत्यनेन क्वचिदपि न युज्यते कुतः सर्वत्रे ति सूचयति यद्वा एककालीनत्व एव संस्कारार्पकत्वं दृष्टं, न भिन्नकालत्व इति व्याप्तेरित्यर्थः ।</p>
कारणयोरर्थेन्द्रिययोर्ग्राह्यग्राहकरूपराहित्यात् । आत्मनोऽपि, कार्यस्य तत्समुदायविषयं ज्ञानं यस्यासौ तज्ज्ञानः, त(द्भा)स्य भावस्तज्ज्ञानता, नैवोपपद्यते । कुतः । हि यस्मात्, कारणस्यात्मनो नैव तज्ज्ञानताऽस्तीति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४०सु०- नन्वेककालीनत्वाभावेऽपि कुतः संस्कारार्पकत्वं न स्यादित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१३सु०- इदमुक्तं भवति । कारणं हि सदृशकार्यजननस्वभावं (वा) स्यात्, विसदृशकार्यजननस्वभावं वा, उभयस्वभावं वा, अनुभय(जनन)स्वभावं वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र यद्याद्यः कल्पोऽङ्गीक्रियते तदेन्द्रियानालम्बनेभ्यो विरलपरमाणुभ्यस्तथाभूता एव परमाणवो जायेरन्, न पुनः कदाचिदिन्द्रियालम्बनभूता मिलिताः । इन्द्रियेभ्यश्चार्थानधिपतिभ्यस्तथाविधान्येवेन्द्रियाण्युत्पद्येरन्, न  जात्वर्थाधिपतीन्द्रियाणि । आत्मनश्चासमुदायज्ञानात् तादृश एवात्मा जायेत, न कदाचित् तज्ज्ञानवान् । अन्यथा कारणपरमाण्वादीनामपीन्द्रियालम्बनत्वादिकमभ्युपगन्तव्यं स्यात्, इतरथा सदृशकार्यजननस्वभावभङ्गापत्तेः । उभयथा समुदायवेदनस्य कादाचित्कत्वं नोपपद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- द्वितीयमाशङ्कते


सम्बद्धा एवेति
विशेषेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सम्बद्धा एव संस्कारमन्यत्रादधतेऽखिलाः असम्बद्धः कथं पूर्व उत्तरे वासनाकरः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विशेषकार्यजनकं यदि कारणमिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात्
<p class="gr-vyakhya-para">तथा च इन्द्रियानालम्बनविरलपरमाण्वादिभ्यः तदालम्बनमिलितपरमाण्वादिजनिः उपपद्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकरोति


अखिलाः
कुत इति


संस्काराधायकाश्चम्पककुसुमादयः पदार्थास्तैलादिभिः
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः समानरूपत्वं कार्याणामपि सर्वशः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हीति शेषः । सर्वशोऽपि कार्याणामिति सम्बन्धः । अत्र कार्यग्रहणं परमतानुसारेण । कारणस्य विसदृशकार्यजननस्वभावतायामाकपालभावात् सर्वेष्वपि घटक्षणेषु घटाकारता न स्यात्, किन्तु घटक्षणाद्गजक्षणस्ततो गर्दभक्षण उत्पद्येत । तथा नीलक्षणात्पीतक्षणस्ततः कपोतक्षणो जायेत । नीलानुवृत्तिस्तु न स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५सु०- अस्तु तर्ह्युभयस्वभावं कारणमिति तृतीयः पक्ष इति चेन्न, विरोधेनैकस्याप्यजननप्रसङ्गात् । अविरोधे त्वाह


सम्बद्धा एव अन्यत्र
अत इति


तैलादौ
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽनियत्या यत्किञ्चिद्यस्य कस्यापि कारणम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकृतपक्षद्वयं समाहृत्य


संस्कारमादधते,
अत


नासम्बद्धा इत्यस्ति नियमः न च भिन्नकालीन(ल)योः सम्बन्धो युज्यते । तस्मादुत्तरेण
इति परामृशति


असम्बद्धः पूर्वः
अनियत्या


तस्मिन्
घटो घटस्यैव , नीलो नीलस्यैवे ति नियतिं विना ।


उत्तरे
यत्किञ्चित्


वासनां न कुर्यादिति </p>
घटादिकं नीलादिकं वा
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तमर्थं बुद्ध्यारोहार्थं सङ्कलय्याह


एककालतयेति
यस्य कस्यापि


</p>
घटादेरघटादेः, नीलादेरनीलादेश्च
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एककालतया योगं विना संस्कारतः कथम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


एककालतया विना
कारणं


कार्यकारणयोर्योगो युज्यते
स्यात् ॥ घटक्षणस्योभयविधकार्यजननस्वभावत्वेऽसौ तदुभयं जनयेत्, तथा चोपलभ्येतेति  यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केचिदिदं वाक्यं पूर्ववाक्यशेषतया व्याचक्षते । सर्वशोऽपि कार्याणां समानरूपत्वं स्यात् । किन्तु विसदृशकार्यजननस्वभावत्वाद्घटादिकं गजादेः कारणं स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५असु०- न चतुर्थः । अर्थक्रियारहितस्यासत्त्वप्राप्तेः, अर्थक्रियाकारित्वं सत्त्वमिति (हि) सौगताः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५आसु०- ननु च कार्यजननमात्रं वस्तुनः स्वभाव इत्यङ्गीकुर्मो न तूक्तेषु कमपि पक्षमित्यत आह


योगं विना
अत इति


कारणस्य कार्ये संस्कारार्पकत्वं च न घटते ,
। बुद्धिस्थमिमं कल्पमत इति परामृशति । अतिप्रसङ्गस्तु न तिरोहितः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६सु०- स्यादेतत् । यथा भवन्मते प्रमाजननस्वभावत्वेऽपीन्द्रियादेर्दोषसहकारिवशादप्रमाजननम्, तथा कारणस्य सदृशकार्यजनकत्वेऽप्यदृष्टादिसहकारिसामर्थ्यात् कदाचिद्विसदृशकार्यजननं भविष्यति । यद्वा यथा साङ्ख्यानामिन्द्रियादीनि प्रमाऽप्रमाजननस्वभावानि । तत्राप्रमाप्रतिपक्षाणां गुणानामुपनिपाते प्रमामेवोपजनयन्ति, प्रमाप्रतिपक्षाणां दोषाणामुपनिपाते त्वप्रमाम्, तथा कारणस्योभयस्वभावत्वेेऽप्यदृष्टादिवशात् तदन्यतरजन्मोपपत्स्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा यथा नैयायिकादीनामिन्द्रियादीनि ज्ञानमात्रजननस्वभावानि, गुणादिसहकार्युपनिपातेन प्रमाद्यु(त्प)पपत्तिः; तथा कारणं कार्यजननस्वभावमेव, अदृष्टादिसहकारिसमवधानात् (तु) तत्सदृशं विसदृशं वा जनयिष्यती त्यत आह


संस्कारतो विना
अदृष्टमपीति


कथमनुमानादिव्यवहारः इत्यध्याहारेण योजना । यदीदं सङ्कलनं न क्रियेत तदा पूर्वो(क्तहेतूनां)क्तानां प्रत्येकं संस्कारानाध•यकत्वे हेतुत्वं ज्ञायेत ॥ सर्वत्र साध्यनिर्देशात् तत्र को दोषः । उक्ताकाङ्क्षाकुण्ठितत्वमेवेति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रैते प्रयोगाः । पूर्वक्षण उत्तरक्षणे संस्काराधायको न भवति,    तेनासम्बद्धत्वात्; यो येनासम्बद्धो नासौ तत्र संस्काराधायकः, यथा सम्प्रतिपन्नः ॥</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अदृष्टमपि तस्यैव विशेषापादकं कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा यो यत्र संस्काराधायकः स तत्सम्बद्ध एव दृष्टो यथा सम्मतः ॥ असम्बद्धस्यापि संस्काराधायकत्वे मृगमदो वसनमिव सर्वं वासयेदविशेषात् । असम्बद्धश्च पूर्व उत्तरेण, ततो भिन्नकालीनत्वात्, सम्प्रतिपन्नवत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रादृष्टग्रहणमुपलक्षणं (सहकारिमात्रस्य) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भिन्नकालीनयोरपि    सम्बन्धेऽतिप्रसङ्गः । भिन्नकालीनश्च पूर्व उत्तरेण, तदुत्पाद एव विनष्टत्वात्, सम्मतवत् । प्रागेव नष्टस्य तेनैककालीनत्वशङ्का एव व्याहतेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७सु०-
<p class="gr-vyakhya-para">ननु लाक्षारसाहितबीजपूरकुसुमलौहित्यवत् किन्न स्यादिति चेत् () । तत्रापि निरन्वयविनाशोत्पादानभ्युपगमात् । अत्र च परसिद्धन्यायेन परस्य बोधनान्नाश्रयासिद्ध्यादि शङ्कनीयमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४१सु०- भवेदेतद्यदि कारणस्य कार्योत्पाद एव विनाशः स्यात्, स एव कुतः सिद्धः इत्यत आह


क्षणमात्रमिति
अदृष्टमपि विशेषस्य;


।</p>
आद्ये विसदृशकार्यजनकत्वस्य, द्वितीयेऽन्यतरप्रतिबन्धस्य, तृतीये तूभयजनकत्वस्य,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-क्षणमात्रमवस्थानं स्वीकृतं सर्ववस्तुषु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यकारणयोस्तावदुत्तरपूर्वत्वमावश्यकम्, यौगपद्ये कार्यकारणभावव्याघातात् । ततः पूर्वक्षणवर्ति कारणं यदि कार्यक्षणेऽपि स्यात् तदा सर्ववस्तूनामङ्गीकृतं क्षणमात्रमवस्थानं भज्येत । अतः क्षणिकत्वाभ्युपगम एवोत्तरोत्पादे च पूर्वनिरोधं गमयतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४२सु०- स्यादेतत्, कारणं क्षणस्य पूर्वविभागे लब्धसत्ताकं मध्यविभागे कार्यमुत्पाद्यापरविभागे तत्र संस्कारमाधाय नश्यतीत्यङ्गीकारे न कोऽपि दोषः इत्यत आह


पूर्वेति ।</p>
आपादकं कुतः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पूर्वमध्यापरकलाविकलः क्षण इष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र विभागमात्रं कलोच्यते । पूर्वापरयोरभावे तन्निरूप्यमध्याभावः सिद्धः ।


इष्यते
इत्येकं वाक्यम् । तथा हि । पूर्वपूर्वतराद्यदृष्टक्षणा विशेषानापादकास्तदापादका वा । आद्ये त्वस्यादृष्टक्षणस्य विशेषापादकत्वं न सिद्ध्यति, कारणाभावात् । विशेषानापादकादृष्टक्षणजन्योऽप्य(यम)दृष्टक्षणः सहकारिवशात् विशेषमापादयिष्यतीति चेन्न, तत्सहकारिण्यप्यस्य साम्यात् । (अ)तत्रापि सहकार्यन्तरानुसरणे गौरवमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्यैव


सौगतैः ।</p>
कारणस्य, विशेषापादकं कुतः इत्यपरं वाक्यम् । तथा हि । विशेषापादकमप्यदृष्टं किं विवक्षितस्यैव कारणस्य विशेषमापादयति, कारणमात्रस्य वा । नाद्यः नियामकयोः कारणाज्ञापकयोरभावादिति । येभ्य इन्द्रियानालम्बनविरलपरमाणुभ्यस्तदालम्बनमिलितपरमाणूत्पत्तिराशास्यते, यतश्चार्थानधिपतेरिन्द्रियादर्थाधिपतीन्द्रियस्य, यस्माच्च समुदायज्ञानरहितादात्मनस्तद्वदात्मोत्पादः, तदिदं तस्यैवेत्युच्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४३सु०- एवं तर्कस्य प्रतितर्कपराहतिमभिधाय इदानीं यथा स्थायिनः सत्त्वानुपपत्तिः एवं क्षणिकस्यापि तदनुपपत्तेरननुकूलता नाम तर्कदोषः इति प्रतिपादयितुं सूत्रम्
<p class="gr-vyakhya-para">१८सु०- उभय(त्रापि द्वि)त्र द्वितीयौ कल्पौ दूषयति


ॐ असति प्रतिज्ञोपरोधो यौगपद्यमन्यथा ॐ
यस्येति


इति तद्व्याचक्षाणस्तावद्विकल्पेन तत्पृच्छति
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यस्यकस्यापि यत्किञ्चिद्विशेषमुपपादयेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रापि


पूर्वेति ।</p>
यत्किञ्चिद्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पूर्वभावभवं कार्यमुत तन्नाशसम्भवम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अर्थक्रियाकारित्वं हि सत्त्वं परस्याभिमतम्, तच्च वक्ष्यमाण(वि)कल्पद्वय(येन )व्याप्तं तृतीयप्रकारानिरूपणात्; न च तत्क्षणिके सम्भवति । तथा हि क्षणिकाद्भावाद्भवत्कार्यं किं पूर्वस्य कारणस्य भावे भवति, कारणसत्तासमानकालीनसत्तमिति यावत्; उत तस्य कारणस्य नाशे सति  सम्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये दोषमाह


यौगपद्यमिति
अदृष्टं


।</p>
विशेषमुपपादयेदि
<p class="gr-vyakhya-para">यौगपद्यं सति भवेदुत्पाद्यानामशेषतः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सति


कारणे
त्येकं वाक्यम् यदि पूर्वपूर्वतराद्यदृष्टस्याप्यस्ति विशेषापादकत्वं तर्हि तदपि पूर्वपूर्वतरादिपरमाण्वादौ विशेषमापादयेदेव, समर्थस्य क्षेपानभ्युपगमात् । तथा च समुदायप्रतीतेः समयनियमो न स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्य कस्यापि विशेषमुपपादयेदि


कार्यं
ति द्वितीयम् । यदि कारणमात्रस्य विशेषापादकमदृष्टमङ्गीक्रियते तदा सर्वेषामपि कारणानां विशेषमुपपादयेत् । तथा च घटपरमाणुमेलने सर्वेषामपि मेलनं स्यात्, न तु कुत्राप्यभिलषितपरमाण्ववस्थानं    भवेत्, न च युगपत्सर्वसमुदायो दृश्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१९सु०- अथ मतम् सर्वमिदं स्वव्याहतम् । तथा हि । तन्तवो यदि सदृशकार्यजननस्वभावास्तदा तन्त्वन्तरमेव जनयेयुर्न तु पटम् । यदि च विसदृशकार्यजननस्वभावास्तदा न तेभ्यः पार्थिवपटस्योत्पत्तिः स्यात् किन्तु पाथसीयं किमपि जायेत । उभयस्वभावत्वं तु विरुद्धम् । अनुभयस्वभावत्वे पटस्याप्यनुत्पत्तिः । सहकारिवशाद्व्यवस्थाङ्गीकारे सहकारिष्वपीदं समानम् । अथोच्येत । अस्ति(स्तु) तावत्तन्तुपटयोः कार्यकारणभावः, प्रमितस्यापह्नवानर्हत्वात्; स च यथा यथोपपद्यते तथा तथा कल्पयिष्यत इति । सममेतन्ममापीत्यत आह


भवति
कार्यं चेति


चेत्,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्यं च कारणं चैवं यत्किञ्चिद्यस्य कस्यचित् । भवेन्नियामकाभावात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नित्यविनाशित्वे इत्येतद्वक्ष्यमाणमत्रापि सम्बध्यते । यत्किञ्चिन्नीलादिकं यस्य कस्य चिदेव पीतादेः


तर्ही ति शेषः । क्षणिकं हि कारणम् । कार्यं च तत्सत्तासमानकालीनसत्तं चेत् कार्यकारणयोः सहोत्पाद इत्युक्तं स्यात् । क्षणे विभागाभावस्योक्तत्वात् तत्तत्कार्याणामप्ययमेव न्याय इति तत्सन्तानभाविना(प्य)
कार्यं


मशेष
स्यात्, यत्किञ्चित्पीतादिकं यस्य कस्यचिदेव नीलादेः


कार्याणां
कारणं


यौगपद्यं
स्यात् । कुतः । नीलं नीलस्यैव कार्यं स्यात् न पीतस्य, नीलमेव नीलस्य कारणं न पीतमि(त्यत्र)ति नियामकाभावात् इति योजना ।


स्यात्, तच्च प्रत्यक्षादिविरुद्धमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र यद्यपि युगपद्भवतोः कार्यकारणभावानुपपत्तिरपि दूषणं तथाऽपि तच्छिष्यैरेव ज्ञातुं शक्यत इति,


उभयथा दोषादि ति
शब्दौ मिथः समुच्चये ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०सु०- एतदुक्तं भवति । सम्भवति स्थिरवादे परिहारोऽयम्, यद्यत्र समवेतं यद्येनाकारेण परिणतं वा, तत्तस्य कारणं कार्यं चे ति नियामकसद्भावेन कार्यकारणभावावधारणे सति तदुपपादककल्पनोपपत्तेः । क्षणभङ्गनये तु पूर्वोत्तरक्षणयोर्निरन्वयविनाशोत्पादयोः कार्यकारणभावावधारणोपाय एव नास्ति, समवायपरिणामयोरभावात् । तथा कस्य बलादुपपादकं कल्पयिष्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१सु०- समवायपरिणामयोरभावेऽपि यत् यदपेक्षया पूर्वभावि तदेव तस्य कारणम्, यच्च यदपेक्षया पश्चाद्भावि तदेव तस्य कार्यमित्यवधारणोपपत्तेर्नियामकाभावोऽसिद्ध इत्यतः कार्यनियमं तावन्निराकरोति


सूत्रे कथितमिति वा(चा)त्र नोक्तम् ।</p>
इदमस्यैवेति
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं निराकरोति
 
विनाशे चेदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विनाशे चेन्न तत्कार्यम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-इदमस्यैव कारणम् । इति नित्यविनाशित्वे केन मानेन गम्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कारणस्य,
<p class="gr-vyakhya-para">इदं नीलम्


कार्यं
अ(स्य नील)स्यैव कारणम्,


भवेत् तर्ही ति शेषः ।
न तु पीतस्य; इत्येवं नीलस्य नीलकार्यत्वं,


तत्
नित्यविनाशित्वे


तस्य,
निरन्वयविनाशोत्पादपक्षे,


कार्यं, न,
केन मानेन गम्यते


भवतीत्यापन्नम् अन्यथा सर्वस्य सर्वं कार्यं स्यात् । न ह्यानन्तर्यमात्रेण कार्यकारणभावः, तथात्वे विनाशकार्यत्वप्रसङ्गात्, आनन्तर्यस्यान्यापेक्षयाऽपि सत्त्वात्, सादेश्यादेरपाकृतत्वात् ।</p>
न केनापि पश्चाद्भावमात्रस्य नी(लस्येव पीतस्यापि)लापेक्षयेव पीतापेक्षयाऽपि सत्त्वादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमन्यस्यापि कार्यं न भवतीति न कार्यं स्यादकारणं वा । उभयथाऽपि पूर्वस्यार्थक्रियाविरहादसत्त्वप्राप्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सादेश्यं सारूप्यं वा नियामकमिति चेन्न; विरलपरमाणुभ्यो मिलितानाम्, मिलितेभ्यश्च विरलानाम्, उत्पत्त्यङ्गीकारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४३असु०- सूत्रकृता सौगताभ्युपगतं पक्षं प्रधानीकृत्य दूषणमुक्तम्, भाष्यकृता त्वभावस्य भावसापेक्षत्वात् तेन क्रमेण, अतोऽर्थविरोधाभावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१असु०- कारणनियममप्यपाकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">४४सु०- नन्वस्ति तावत्प्रतिक्षणं कार्योत्पत्तिः । न च कार्यं कारणेन विनोत्पत्तुमलम्, तथा सति नित्यं सत्त्वमसत्त्वं वे(चे)त्यापत्तेः, अतः कार्योत्पत्तिरेवान्यतरपक्षदोषमाभासयिष्यति, पक्षान्तरं वा ग्राहयिष्यती त्यत आह


कार्योत्पत्तौ चेति
इदं नेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कार्योत्पत्तौ च का प्रमा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-इदं जायतेऽमुष्मादित्यत्रापि कारणम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्यदि प्रतिक्षणं कार्योत्पत्तिः प्रमाणवती स्यात्, चैतदस्ति; च स्वाङ्गीकारमात्रेणार्थान्तराक्षेपसामर्थ्यम् अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदं
<p class="gr-vyakhya-para">४४असु०- नन्वस्ति, यत् सत् तत् क्षणिकं यथा देहादि, सच्च विवादपदमि ति प्रतिक्षणं कार्योत्पत्तौ प्रमाणमिति चेन्न, अस्यैव निराक्रियमाणत्वात्, देहादीनाम(देर)पि क्षणिकत्वाभावेन दृष्टान्तस्य साध्यविकलत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४४आसु०- ननु देहादेः पूर्वोत्तरक्षणयोः परिमाणभेदेन भेदसिद्धौ क्षणिकत्वसिद्धिः इत्युक्तम्, इत्यत आह


अभेदेऽपीति
नीलम्


।</p>
उष्मात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभेदेऽपि विशेषेण देहदीपफलादिषु । विशेषदर्शनं युक्तमस्माकम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोत्तरक्षणयोरि ति शेषः ।


विशेषेण
पीतात्


आरम्भवादाद्वैलक्षण्येन । आदि पदेनाङ्कुरादि ।
न जायते,


विशेषदर्शनं
किन्तु नीलादेव


परिमाणभेददर्शनम् ।
इत्यत्र


अस्माकं
नीलस्य कारणत्वावधारणे


परिणामवादिनां मते ।</p>
अपि, कारणं
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । आरम्भवादिनो हि परिमाणं यावद्द्रव्यभाव्यभ्युपयन्ति, अवयवसङ्ख्यातिशयानतिशयायत्तत्वात् परिमाणभेदस्य, अवयवापचये द्रव्यविनाशस्यावयवोपचये च तदुत्पादस्यावर्जनीयत्वात्; अतस्तेषां परिमाणभेदो द्रव्यं भिन्द्यादेव । अस्माकं तु अवस्थितमेव द्रव्यमवयवोपचयापचयाभ्यां त(त्त)त्परिमाणकतया विक्रियत इति दर्शनम्, तत्र परिमाणभेदो न भेदमाक्षिपतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४५सु०- किञ्च फलादीनां पूर्वोत्तरक्षणयोर्भेदः साध्यते, उताभेदाभावः । आद्ये  सिद्धसाधनम्, भेदस्यास्माभिरप्यङ्गीकृतत्वात्, तावता क्षणभङ्गासिद्धेः । द्वितीये दोषमाह


अनुभूतित इति
प्रमाणं,


।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनुभूतितः । विशेषदर्शनं मानं यदि स्थैर्यदृक्कुतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदं फलमि ति प्रत्यभिज्ञया पूर्वोत्तरक्षणयोरभेदसिद्धेर्बाधितविषयमनुमानमि  ति शेषः । भ्रान्ता प्रत्यभिज्ञा नाभेदं साधयितुमलमिति चेत्, तर्हि भ्रान्तं परिमाणभेददर्शनं न भेदसाधनायालमिति ब्रूमः । परिमाणभेददर्शनं बाधकाभावात् प्रमाणमेवेति चेत् तत्राह


विशेषेति
अस्ति । नीलस्येव पीतस्यापि नीलापेक्षया पूर्वभावितायाः सत्त्वादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२सु०- ननु यथा भवतां समवायपरिणामयोरभावेऽपि कुविन्दपटयोः कार्यकारणभावावधारणं तथा ममापि भविष्यतीत्यत आह


।</p>
इदमस्येति
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि


स्थैर्यदृक्कुतो न मानम्,


तस्या अपि बाधकरहितत्वात् । विशेषदर्शनं बाधकमिति चेत्, तर्हि स्थैर्यदर्शनं कुतो न बाधकम् । अतः अनुपलभ्यमानविशेषयो(रनयो)र्बाध्यबाधकभावायोगात्, अन्योन्यप्रतिपक्षताननुभवाच्च अन्यतरपक्षपातं परित्यज्य भेदाभेदविषयतयैव व्यवस्थापनं युक्तम्; अन्यथा दृष्टान्ते साध्यसन्देहेनापि परानुमानं दुष्टं स्यादिति । एवं तर्काङ्गान्तरवैकल्यं स्वयमूहनीयम् ।</p>
नित्यविनाशित्वे
<p class="gr-vyakhya-para">४६सु०- नन्वेतानि सूत्राणि कुतो व्युत्क्रमेण(मतो) व्याख्यातानि । उच्यते । उपोद्घातप्रक्रियया सूत्रकारेणैवादौ बाधकानि निराकृत्य अन्ते निष्कण्टका  प्रत्यभिज्ञोपन्यस्ता, भाष्यकारेण तु सुबोधत्वाय शिष्याकाङ्क्षाक्रमेण आदौ प्रत्यभिज्ञामभिधाय अनन्तरं तद्बाधकानि परिहृतानीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४६असु०- प्रतिसङ्ख्येत्यादिसूत्रद्वयं भाष्य एव स्पष्टमिति नात्र व्याख्यातम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४७सु०- दुःखाभावं सुखं चाहुरि ति यदनूदितं तन्निराकरोति


दिगिति ।</p>
आत्मन इति शेषः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दिक्सुखे खदृष्टान्ताद्भावौ सच्चेत्क्वचिद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">युज्यतेऽस्माकं निमित्तकारणकार्ययोस्तद्भावावधारणम् अन्यत्रानुपक्षीणान्वयव्यतिरेकाभ्याम्, न तु परस्य; अस्माभिरन्वयव्यतिरेकानुसन्धातुरात्मनः स्थायित्वाभ्युपगमात्, परेण(च) क्षणिकतास्वीकारात् । न हि तथाविधः अन्वयव्यतिरेकयोरन्यत्रानुपक्षयस्य चावधृतेरीष्ट इति भावः । योजना तु पूर्ववदेव ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">खदृष्टान्तादि त्याकाशस्य भावत्वे यो न्यायोऽभिहितस्तस्मादिति हेत्वतिदेशः धर्मिप्रतियोगिनिरपेक्षमेव विधिरूपेण प्रतीयमानत्वादित्यर्थः
<p class="gr-vyakhya-para">२३सु०- एवं समुदायं निराकृत्य सर्वस्य क्षणिकतामधुना प्रमाणाभावेन तद्विरोधेन चापाकर्तुमुत्तरो ग्रन्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । न केवलं समुदायो नोपपद्यते किन्नाम सर्वस्य क्षणिकता  ; तत्र प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु प्रत्यक्षं क्षणिकतामर्थानामवगमयति; तद्धि वर्तमानमात्रगोचरमर्थस्य वर्तमानक्षणमात्रसम्बन्धिनीं सत्तामवगाहते, न पूर्वोत्तरक्षणसम्बन्धिनीमपि; तत्कथं क्षणिकत्वमर्थानामप्रामाणिकमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उच्यते । किमिदं क्षणिकत्वं नाम । किं क्षणसम्बन्धिसत्त्वम्, किंवा क्षणमात्र एवोत्पत्तिनाशवत्त्वम्, यद्वा क्षणान्तरासम्बन्धित्वे सत्येकक्षणसम्बन्धित्वम् आद्यस्त्विष्ट एव, स्थायिनोऽप्यर्थस्यैकक्षणसत्तास्वीकारात् द्वितीयतृतीयौ दूषयति


सत्
विनाशेति


भावः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विनाशोत्पत्तयश्चैव न दृश्यन्ते सदातनाः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेकपदार्थसम्बन्धित्वेन बहुवचनम् ।


क्वचिद्भवेत् चेत्


तद्दृष्टान्तेन इति शेषः </p>
शब्दस्तृतीयपक्षसमुच्चयार्थः
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अन्यथा रूपादीनामपि भावत्वं न स्यादविशेषादि ति बाधकं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि दिशो नाकाशादि्भद्यन्ते, तथाऽप्याकाशस्य भागसद्भावं ज्ञापयितुं तासां ग्रहणम् । एकवचनं तु जात्यभिप्रायम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन आकाशे चाविशेषादि ति सूत्रं प्रकारान्तरेण व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आकाशादीनां भावत्वसमर्थनेन पञ्चस्कन्धात्मकं विश्वमि ति निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनो ज्ञानात्मकत्वं तु नास्माकं अनिष्टम् (विरुद्धम्), क्षणभङ्गिताया निरस्तत्वात् । ज्ञानस्यापि ग्राहकतायाः परेणाभ्युपगतत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मोक्षस्तु चतुर्थे परीक्षिष्यते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४८सु०- स्यादेतत् । वैभाषिकसौत्रान्तिकयोर्यः साधारणः स्वमतविरुद्धः सिद्धान्तः, स एव सूत्रकृता निराकृतः । यस्तु सौत्रान्तिकस्य सिद्धान्तविशेषः, प्रमाणं तावद् द्विविधम्, प्रमेयद्वैविध्यात् । तत्र ज्ञानातिरिक्तः सर्वोऽपि रूपादिप्रपञ्चोऽनुमेय एव न तु प्रत्यक्षः । ज्ञानं (तु) नीलाद्याकारं प्रत्यक्षवेद्यमि ति, स कस्मान्न निराकृत इत्यत आह


विश्वमिति
एव


</p>
शब्दस्य नैवेति सम्बन्धः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विश्वं प्रत्यक्षगं त्यक्तवा तयोर्योऽनुमितं वदेत् । मायावादिवदेवासावुपेक्ष्यो भूतिमिच्छता ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तयोः


वैभाषिकसौत्रान्तिकयोर्मध्ये
सदातनाः


यः
प्रतिक्षणभाविन्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षं खल्वर्थानां वर्तमानकालसत्तामवगाहते; न पुनः क्षणमात्रभाविनावुत्पत्तिविनाशावपि, नापि क्षणान्तरासम्बन्धित्वम्; तथा च कथं तेन क्षणिकता सिद्ध्येदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४सु०- ननु च प्रत्यक्षं पूर्वोत्तरक्षणवर्तित्वमप्यर्थस्य गृह्णाति न वा । नाद्यः, वर्तमानमात्रग्राहित्वात् । द्वितीये तु प्रत्यक्षानुपलम्भेन पूर्वोत्तरक्षणयोरसत्त्वसिद्धेः क्षणिकतैव सि(द्ध्येदिति)द्धे ति चेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं तावदुररीकुर्मः; न चैवं क्षणिकतासिद्धिः, योग्यानुपलम्भस्यैवासत्त्वगमकत्वात् । न च पूर्वोत्तरकालवर्तिता प्रत्यक्षयोग्या, वर्तमानमात्रग्राहितायाः परेणैवोक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्तु वाऽऽद्यः पक्षः । कस्यचित्प्रत्यक्षस्य वर्तमानमात्रग्राहित्वेऽपि तदेवेदमिति प्रत्यभिज्ञानलक्षणस्य तदभावादि त्याशायेनाह


सौत्रान्तिकः,
दृश्यत इति


विश्वं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृश्यते प्रत्यभिज्ञातः स्थिरत्वं सर्ववस्तुषु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विषयीक्रियत इत्यर्थः । तृतीयार्थे


रूपादिकं,
तसिः ।


प्रत्यक्षगं त्यक्तवा
एकस्यैवानेकक्षणसम्बन्धित्वं


रूपादेर्विश्वस्य प्रत्यक्षवेद्यतां वैभाषिकादिभिरभ्युपगतामनभ्युपगम्येति यावत्,
स्थिरत्वम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४असु०- एतेन न केवलं प्रत्यक्षं क्षणिकतां न गोचरयति । किन्तु स्थायि(तां)त्वमपि गोचरयती त्यपीति वदता, परपक्षे प्रमाणविरोधः स्वपक्षे प्रमाणसद्भावश्चोदितो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५सु०- अनेन


अनुमितं वदेत्
अनुस्मृतेश्चे


रूपादेर्विश्वस्यानुमानवेद्यतामङ्गीकुर्यात्, मायावादिना तुल्यं वर्तत इति
ति सूत्रं  कृतव्याख्यानं वेदितव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५असु०-


मायावादिवत् ।</p>
सर्ववस्तुषु
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यथा सर्वान् दुःसमयानपाकुर्वता(ऽपि) सूत्रकृता न मायावादोऽत्र पादे निराकृतः, तस्यात्यन्तनिर्दलस्योपेक्षैव कार्या । न त्वीषत्सदलैः साङ्ख्यादिसमयैः सह निरास इति ज्ञापनार्थम्, तथा बाह्यानुमेयतावादोऽपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु मायावादः सूत्रोत्पत्त्युत्तरकालभावी, तस्य कथं निरासप्रसक्तिः । मैवम् । अनादिकालतो वृत्ता इत्युक्तत्वात्, अन्यथा साङ्ख्यादिनिरासस्याप्यप्रसक्तेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४९सु०- ननु अप्रतिषिद्धमनुमतं भवती ति न्यायेन नीलादेर्विश्वस्याप्रत्यक्षत्वं सूत्रकारस्याभिमतमेवे ति कुतो न कल्प्यते । न चैवं (नैवं) शक्यम् । प्रमाणाविरुद्धः प्रमाणानुसारी च सूत्रकारस्याभिप्रायः कल्पनीयः, न चायमर्थस्तथा  इत्याशयवानाह


सर्वेति ।</p>
इत्यनेन सौगतानां प्रत्यभिज्ञानिराकरणं वैशेषिकादिमतमेव स्पृशति न त्वस्मन्मतमिति सूचयति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वप्रमाणसिद्धं यद्बुद्धेर्भेदेन सर्वदा कथं नु तस्य बुद्धित्वं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । किमनया प्रत्यभिज्ञया नित्यत्वेनाभ्युपगतेषु परमाण्वादिषु स्थिरत्वं साध्यते किंवा घटादिषु । नाद्यः, तेषामतीन्द्रियत्वेन प्रत्यभिज्ञाप्रत्यक्षगोचरत्वस्याभ्युपगन्तुमशक्यत्वात् । न द्वितीयः, घटादिषु परेणापि प्रत्यभिज्ञाया भ्रान्तित्वस्य स्वीकार्यत्वात् । यदा हि घटादौ सूच्यग्रादिनैकोऽपि परमाणुरपैति तदा नष्टव्यमेव तदारब्धेन द्व्यणुकेन, विभागेनासमवायिकारणस्य संयोगस्य नष्टत्वात् । द्व्यणुकनाशे समवायिकारणनाशात् त्र्यणुकनाशः, इत्यनेन क्रमेण घटनाशोऽप्यवश्यम्भावी ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्रोत्तरक्रमः नीलादेरर्थस्याप्रत्यक्षत्वं वक्तुं शक्यते, नीलादिप्रतीतेरपरोक्षतायाः साक्षिसिद्धत्वात्, इन्द्रियव्यापारभावभावित्वेनानुमानसिद्धत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च परमाणुः प्रत्यक्षः, येन तदपगमानपगमौ प्रत्यक्षेण शक्यनिश्चयौ । न च वाच्यं निबिडावयवेषु स्फटिकादिषु प्रत्यभिज्ञया स्थिरत्वं सेत्स्यतीति, तत्रापि परमाण्वपगमाभावस्य प्रत्यक्षेण निश्चेतुमशक्यत्वात् । निबिडावयवत्वं च न विभागायोग्यावयवत्वम्, विभागस्य प्रत्यक्षसिद्धत्वात्; किन्तु घटादितोऽप्युत्कृष्टकारणापेक्षत्वम् । न च तद्विशेषाभावः शक्योऽस्माभिरवगन्तुम् । दृश्यते हि कालतः स्फटिकादावपि गुरुत्वापकर्षः । न चावयवानपगमे स सम्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ मतम् येनार्थेन यज्ज्ञानं जायते तत् तदाकारं भवति, तच्च ज्ञानं स्वप्रकाशतया स्वगतं नीलाद्याकारमपि साक्षात्कुरुते, अतोऽपरोक्षतयोपलभ्यमानस्य नीलाद्याकारनिकरस्य बुद्धिगतत्वान्न कश्चिद्दोषः इति । अत्रेदमुपतिष्ठते यदपरोक्षतयाऽवभासमानं नीलाद्याकारचक्रं
<p class="gr-vyakhya-para">नापि गुणादौ स्थायित्वं प्रत्यभिज्ञया सिद्ध्यति, तस्यापि कस्यचिदतीन्द्रियत्वात् । कस्यचिद्घटादितुल्यत्वात् सामान्यादिकं तु स्वरूपतो नास्त्येव, सत्त्वेऽपि रूपादिसमानमेवेति शङ्कितप्रामाण्यं प्रत्यभिज्ञानं कुत्रापि स्थैर्यसिद्धौ प्रमाणयितुं युक्तमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२६सु०- अत्रोच्यते । स्यादयं दोषः परमाण्वारम्भवादिनाम् । न परिणामवादिनामस्माकम् । तदेव (हि) वस्त्ववयवोपचयापचयाभ्यामन्यथा विक्रियते, न पुनरन्यदेव भवती ति हि परिणामवादिनो मन्यन्ते । अतः प्रत्यक्षयोग्येषु सर्ववस्तुषु प्रत्यभिज्ञया स्थिरत्वग्रहणं युक्तमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु भवन्मतेऽपि प्रत्यभिज्ञा भ्रान्तिरेव (भ्रम एव), परिणामवादे पूर्वोत्तरवस्तुनोर्भेदाभेदाङ्गीकारात्, तदेवेदमिति च प्रत्यभिज्ञयाऽत्यन्ताभेदस्यावगाहनात् । उच्यते । यदा तु (यदि हि) पूर्वोत्तरकालभाविनोरभेदः प्रत्यभिज्ञाविषयोऽङ्गीक्रियते तदा सावधारणस्य प्रत्यभिज्ञानस्य भ्रमत्वेऽपि तदिदमि ति तु न भ्रमः, तेनैव च स्थायित्वसिद्धे(द्धि)ः । यदा तु कालादिद्वयसम्बन्धो विषयस्तदा सावधारणमपि न भ्रम इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२६असु०- नन्विदं प्रत्यभिज्ञानं परिलूनपुनर्जातकुन्तलकलापादाविव भ्रान्तं किन्न स्यादिति चेत् (न), बाधकाभावात् । एवमेव भ्रान्ति(न्त)त्वाभ्युपगमे नीलादिप्रत्ययानामपि तथात्वापत्ते(त्वप्राप्ते)ः । न च प्रत्यक्षं बाधकमित्युक्तम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२७सु०- प्रत्यक्षस्याबाधकत्वेऽप्यनुमानं बाधकं भविष्यतीति शङ्कते


बुद्धेर्भेदेन सर्वदा सर्वप्रमाणसिद्धं, तस्य कथं नु बुद्धित्वम्
फलादीनामिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- फलादीनां विशेषेण सर्वत्राप्यनुमीयते । सत्त्वेन क्षणिकत्वं चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आदि


अङ्गीक्रियते </p>
पदेन देहदीपादिग्रहणम्
<p class="gr-vyakhya-para">बहिर्मुखतयेदन्त्वेन ह्ययं नीलाद्याकारोऽपरोक्षमवभासते, न जात्वन्तर्मुखतयाऽहं नीलमिति; तथा नीलापरोक्षज्ञानसमनन्तरं नीलार्थी नियमेन बहिः प्रवर्तते; तेनानुमीयतेऽनेन बहिरर्थ एव साक्षात्कृत इति । न ह्यन्यत्र ज्ञानमन्यत्र प्रवृत्तिरिति युज्यते; अतिप्रसङ्गात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मध्येऽनुमानं तु निरसिष्यते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमाप्तोऽपि किमपरोक्षतया पश्यसी ति पृष्टः अङ्गुलिं प्रसार्य इदमि ति बाह्यमेव ब्रवीति । अतस्त्रिभिरपि प्रमाणैरपरोक्षतयाऽवभासमानस्य नीलाद्याकारस्य बुद्धितो भेद एवावसीयते । न चेदं सर्वं भ्रान्तम्, कदाऽप्यन्यथाप्रतीत्यभावात्, विनैव बाधकेन भ्रान्तित्वाभ्युपगमेऽतिप्रसङ्गात् ॥ अतोऽपरोक्षतयाऽवभासमानो नीलाद्याकारो बाह्य एव, न तु बुद्धिगत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५०सु०- किञ्च बाह्यार्थस्याप्रत्यक्षत्वे तदसिद्धिरेव स्यात्, प्रमाणाभावात्; तथा च बाह्यार्थाभ्युपगमो रिक्तः स्यादित्याह


विश्वमिति
विशेषेण


</p>
परिमाणभेदेन क्षणिकत्वं (तावत्) अनुमीयत इति सम्बन्धः । ततस्तद्दृष्टान्तेन
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विश्वमन्यच्च किंप्रमम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यत्


ज्ञानमिति शेषः । का प्रमा यस्य तत्
सर्वत्र


किंप्रमम् ।</p>
फलादिव्यतिरिक्तेऽपि वस्तुनि, सत्त्वेन हेतुना, क्षणिकत्वमनुमीयते ॥ एतदुक्तं भवति यत् सत् तत् क्षणिकम् यथा फलादि, सन्तश्च पञ्चस्कन्धाः इत्यनुमानं स्थिरत्वविषयप्रत्यभिज्ञाया बाधकं भविष्यति । न च फलादिदृष्टान्तः साध्यविकलः, यद्विरुद्धपरिमाणं तन्नाना दृष्टं यथा घटपटौ, विरुद्धपरिमाणं च फलादिकं पूर्वोत्तरक्षणयोः इत्यनुमानेन फलादीनां क्षणिकतासिद्धेरिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५०असु०- अनुमेयो बाह्याकार इति चेत् (न); सर्वथाऽसिद्धस्य पक्षीकरणायोगात्, लिङ्गाभावाद्व्याप्त्यसिद्धेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२७असु०- परिहरति
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत्, बुद्धिगतस्तावदाकारोऽपरोक्षमवभासते, स कादाचित्कत्वात्किमपि कारणमपेक्षमाणो बाह्यं नीलाद्यनुमापयिष्यतीति मैवम्, बाह्यतयैव नीलाद्याकारस्य स्फुरणात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत्र चेदमुपलब्धम् यत्कादाचित्कं तत्कारणवदि ति । ज्ञान एवेति चेत् (न) बाह्याप्रत्यक्षत्ववादे तत्रापि कारणवत्त्वानवधारणात् । ज्ञानं पूर्वज्ञानकारणकमुपलब्धमिति चेत्, तर्ह्याकारोऽपि पूर्वाकारजन्यः कल्प्यताम्, किं बाह्यार्थव्यसनेन । नीलज्ञाना(नोत्पादा)नन्तरं पीतज्ञानोत्पाददर्शनान्नेति चेत् (), सदृशजन्यत्वस्य परेण क्वाप्यनुपलब्ध(गन्तव्य)त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५१सु०- किञ्च वासनादिकमान्तरमेव सहकारीकृत्य विसदृशमपि(मेव) ज्ञानं जनयतीति कल्पनीयम्, न बाह्यम्; दृष्टेनैव कथञ्चिदुपपत्तावदृष्टकल्पनानुपपत्तेः; अतो बाह्योऽ(प्य)र्थः प्रत्यक्षसिद्धः, इति शङ्कानास्पदत्वादिदं मतमत्र न दूषितमित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५१असु०- यद्वा स्फुटतरानल्पदोषत्वेन शिष्यैरेव हेयतया ज्ञातुं शक्यत्वादित्याशयेनाह


सर्वेति ।</p>
आकाशस्येति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वलोको बिभेत्यञ्जो यस्मादनुभवात्सदा । तस्यापलापिनः किन्न निष्प्रमाणकवादिनः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">माध्यमिकादयोऽपि बाह्यार्था(द्य)नपह्नुवाना अपि ह्यनुभवाद्बिभ्यतः सांवृतसत्त्वाद्यभ्युपयन्ति, ततः सर्वैरनुसरणीय एवायमनुभवः । तमपि यः सौत्रान्तिकः; अपलपति = अनुभवसिद्धाया अपरोक्षस्य नीला(द्या)कारस्य बाह्यताया अपाकरणात्; तथा निष्प्रमाणकं वदति नीलाद्याकारस्य बुद्धिस्थतायां प्रमाणाभावात्;


तस्य•प्य)
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  आकाशस्याविशेषतः । अविशेषोऽखिलस्यापि सत्त्वात्किन्नानुमीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अविशेषतः


अनुभवस्य,
पूर्वोत्तर(क्षण)योर्भेदरहितत्वतः ।


अपलापिनः
अविशेषः


निष्प्रमाणकवादिनः,
पूर्वोत्तरक्षणयोर्भेदराहित्यम् ।


तस्य
अखिलस्यापि


सौत्रान्तिकस्य;
विप्रतिपन्नस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । यत् सत् तत् क्षणिकम् यथाऽऽकाशम्, सच्च नीलादी ति प्रत्यनुमानप्रतिरुद्धत्वेनानुमानस्याभासत्वान्न प्रत्यभिज्ञाबाधकत्वं सम्भवतीति । न चाकाशदृष्टान्तः साध्यविकलः, आकाशो द्वौ निरोधौ च नित्यं त्रयमसंस्कृतमि ति परेणैवाङ्गीकृतत्वात्, क्षणिकतासाधकस्य परिमाणभेदादेराकाशेऽभावाच्च ॥ तदिदमु(मप्यु)क्तम्


किं,
अविशेषतः


दूषणं,
परिमाणभेदादिरहितत्वत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८सु०- यद्वा


न,
आकाशस्याविशेषतः


भवेत्; सर्वमपि भवेदिति </p>
परिमाणभेदरहितत्वतः तद्दृष्टान्तेन
<p class="gr-vyakhya-para">५२सु०-  एकत्वमनुभूतिस्थं खदृष्टान्तात् तस्यापलापिन इति परपक्षे तत्र तत्र अनुभवविरोधोऽभिहितः, स कथम्  इत्यतः अभिनयेन तं दर्शयति


सोऽहमिति
अखिलस्यापि
 
फलादेः अविशेषः पूर्वोत्तरकालयोः परिमाणभेदाभावः,
 
सत्त्वात् किं नानुमीयत
 
इति योजना ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । नानुमानं प्रत्यभिज्ञाया बाधकं भवितुमर्हति, अनुमानस्य प्रत्यक्षतो दुर्बलत्वेन तद्बाध्यत्वात् । अन्यथा फलादिकं परिमाणभेदरहितं सत्त्वादाकाशवदित्यप्यनुमानप्रसङ्गात् । न ह्यत्र प्रत्यक्षादिबाधं विना कश्चिद्दोषोऽस्ति । तथा च तद्दृष्टान्ते क्षणिकत्वसाधकस्यासिद्धत्वात् साध्यविकलता स्यात् । ततः प्रत्यक्षविरोधेनैवास्यानुमानस्याप्रामाण्यम् । अन्यथाऽन्योन्याश्रय(ता)प्रसङ्ग इत्येव वक्तव्यम् । तच्च समं प्रकृतेऽपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८असु०- एतेन आकाशे चाविशेषादि ति सूत्रं  व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८आसु०- तदनेन क्षणिकत्व(ता)साधकानुमानस्य सत्प्रतिपक्षत्वं बाधितविषयत्वं च वदताऽऽकाशेऽ(ना)नैकान्त्यमपि सूचितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२८इसु०- भवदनुमानस्यापि फलादिनाऽनैकान्त्यमिति  चेन्न । तत्रापि क्षणिकताभावस्य वक्ष्यमाणत्वात् (इति) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२९सु०- भवेदिदं यद्याकाशस्य सत्त्वं स्यात्, न चैतदस्ति, मूर्ताभावत्वादाकाशस्य । भावत्वं हि सत्त्वमत्र विवक्षितम् । सस्वरूपत्वेऽपि वा सत्त्वे, अभावो निःस्वरूप इत्यङ्गीकृतमि त्याशङ्क्याह
 
यदीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सोऽहं तदिदमेवाहं सुखी सद्गगनं दिशः । सत्या इत्याद्यनुभवाः सदा तत्प्रतिपक्षगाः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यद्याकाशस्य सत्त्वं न कुत एव नरादिषु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र स एवाहमि त्यात्मैकत्वग्राही प्रत्यभिज्ञाऽनुभवो दर्शितः । तदिदमि त्यनात्मनः । अहं सुखी ति सुखस्य विधित्वानुभवः ।
<p class="gr-vyakhya-para">यद्याकाशस्य सत्त्वं न


सत्
अस्तीत्यङ्गीकृत्य प्रत्यनुमानेऽतिप्रसङ्गानुमाने च दृष्टान्तस्य साधनवैकल्यं, स्वानुमानस्यानैकान्तिकत्वाभावश्चोच्यते; तदा देहादिषु


भावरूपं, गगनं, दिशः,
सत्त्व• कुत एव


सत्याः
सिद्धमिति ब्रूमः । तथा च परकयस्यापि दृष्टान्तस्य साधनवैकल्यं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि च विधिमुखप्रत्ययवेद्यत्वात् देहादीनां भावत्वं, प्रमाविषयत्वात् सत्त्वं चोच्यते; तदा आकाशेऽपि समानमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३०सु०- प्रमाणान्तरेणाकाशस्याभावत्वं वारयितुमुपोद्घातमाह


भावरूपाः इति गगनस्य (च) दिशां च भावत्वानुभवः आदि पदात् इदं नीलं , नाहं नीलमि त्यादेः (परिग्रहः) ग्रहणम्  ।
सधर्मीति </p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सधर्मिप्रतियोगित्वमभावस्य नियामकम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्राभावः स धर्मी, यस्याभावः स प्रतियोगी, तदुभयवत्त्वम्


तत्प्रतिपक्षगाः
अभावस्य नियामकं


तदभ्युपगतार्थविरुद्धविषयाः ।</p>
व्यापकम् । योऽभावः स सर्वोऽपि धर्मिप्रतियोगिसहित एव; यथा घटाद्यभावः, स हि भूतलादिधर्मिणा घटादिप्रतियोगिना चोपेत एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५३सु०- वैभाषिकसौत्रान्तिकसमय(मत)निराकरणमुपसंहरति
<p class="gr-vyakhya-para">३१सु०- नन्विदमनुपपन्नम् । अभावस्य हि धर्मिप्रतियोगिसाहित्यनियमः किं देशतः स्यात्, किंवा कालतः । आद्ये धर्मिणा सादेश्यं तावन्नास्ति; भूतलस्य स्वाश्रये, अभावस्य तु भूतले वृत्तेः । प्रतियोगिना तु विरुद्धमेव । द्वितीयस्तु यद्यपि धर्मिणा कथञ्चित्स्यात्, तथाऽपि प्रतियोगिना नास्त्येव; प्रागभावप्रध्वंसाभावयोः प्रतियोगिभिन्नकालत्वनियमादि त्याशङ्कां परिहरन्नभावस्य धर्मिप्रतियोगिसाहित्यव्याप्तत्वमुपपादयति


अत इति
तौ विनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतो निर्मानमखिलप्रमाणप्रतिपक्षगम् ।</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तौ विना न ह्यभावश्च क्वचिद्दृष्टः कदाचन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दुर्मतं को नु गृह्णीयाद्विनाऽसुरततिं क्वचित् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">अखिलप्रमाणप्रतिपक्षगं
 
दृष्ट


सर्वप्रमाणविरुद्धार्थविषयम्, अत एव दुर्मतम् । दिङ्नागप्रभृतिभिर्बहुभिर्गृहीतत्वात् कथं को नु गृह्णीयादि त्याक्षेप इत्यत उक्त•
इति प्रकरणात्,


विनेति
तौ विनेति


सत्पुरुषविषय एवायमाक्षेप इति भावः न चैवं निराकरणवैयर्थ्यम्; उक्तार्थानुसन्धाने को नु गृह्णीयादि ति व्याख्यानादिति ॥</p>
तज्ज्ञानं विनेत्यर्थः चशब्दोऽभावो दृश्यमानो धर्मिप्रतियोगिप्रतीतावेव दृश्यत इत्यन्वयसमुच्चयार्थः । हिशब्देनान्वयव्यतिरेकयोः प्रसिद्धत्वं सूचयति । तदनेनान्वयव्यतिरेकाभ्यामभावप्रतीतेः धर्मिप्रतियोगिप्रतीतिपूर्वकतया व्याप्तिरुपपादिता भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति समुदायाधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा तौ इत्यनेन न ज्ञानमुपलक्षणीयम् । अभावः प्रतीयमानो धर्मिप्रतियोगिघटित एव अत्रेदं नास्ती त्यादिरूपेण प्रतीयते, न तु तौ विना केवलः  इत्यन्वयव्यतिरेकाभ्यामेकज्ञानसम्बन्धेन व्याप्यव्यापकभावोपपादनमेतदित्यवगन्तव्यम् प्रातर्गजाद्यभावज्ञानं  त्वन्यथोपपादयिष्यामः ।</p>
}}
<p class="gr-vyakhya-para">३२सु०- किमतो यद्येवमभावस्य धर्मिप्रतियोगिसाहित्यं प्रतीतौ व्यापकमित्यत आह
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A008">
अधर्मीति ।</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A008"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अधर्मिप्रतियोगित्वमाकाशस्यावगम्यते</div>
{{Teeka
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतीतावभावस्य व्यापकं सधर्मिप्रतियोगित्वमाकाशात्तावद्व्यावर्त(र्त्य)ते । यस्मात् आकाशः इत्येवावगम्यते न तु अत्रेदं नास्ती ति ।</p>
| verse_id = AV_C02_S02_A008
<p class="gr-vyakhya-para">इयमपि (च) वस्तुतो मूर्ताभावगोचरैव प्रतीतिः, प्रलयादिवन्नञ्वर्जिताभिलापसम्बन्धात् अतादृशी व प्रकाशत इति चेन्न; नीलादिप्रतीतेरपि तथात्वप्रसङ्गात्, अनानुभाविकत्वस्योभयत्रापि साम्यात्; तथा च परस्याप्यसिद्ध्याद्यापातः, व्यापकनिवृत्त्या (च) व्याप्यनिवृत्तिरवश्यम्भाविनीत्याकाशस्य नाभावत्वमिति ।</p>
| id      = AV_C02_S02_A008_Nyayasudha
<p class="gr-vyakhya-para">तदयं प्रयोगः । आकाशो नाभावः धर्मिप्रतियोगिनौ विनैव प्रतीयमानत्वाद्रूपवदिति ।</p>
| name    = Nyayasudha
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च मूर्ताभावमाकाशं वदता यो धर्मी तस्योच्यते स एवास्माकमाकाश इति नाम्नयेव विवादोऽवशिष्यते ।</p>
| label    = न्यायसुधा
<p class="gr-vyakhya-para">वक्ष्यते चैतद्वियदधिकरण इति ।</p>
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ असदधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३सु०- सूत्रद्वयार्थमुपसंहरति
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ नासतोऽदृष्टत्वात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५४सु०- माध्यमिकमतमत्रापाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्योक्तार्थविरुद्धतां दर्शयितुं तत्तावदुपन्यस्यति


अपर इति
स्वीकारेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अपरः शून्यमखिलं मनोवाचामगोचरम् निर्विशेषं स्वयम्भातं निर्लेपमजरामरम् । अशेषदोषरहितमनन्तं देशकालतः । वस्तुतश्च</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वीकारत्यागतोऽदृष्टदृष्टयोः सर्ववस्तुषु गुणानुन्मत्त एवासौ विदधात्यधिकं पुनः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अपरो
<p class="gr-vyakhya-para">अदृष्टस्य


माध्यमिक,
क्षणिकत्वादेः


इति ब्रूत
स्वीकृति(कार)तः ।


इति वक्ष्यमाणेन सम्बन्धः ।
दृष्टस्य


शून्यम्
स्थिरत्वादेः


एव तत्त्वं न ततोऽन्यदस्ती ति शेषः </p>
त्यागतः
<p class="gr-vyakhya-para">ननु पञ्चस्कन्धास्ततोऽतिरिक्ताः सन्तीत्यत उक्तम्


अखिलमिति
असौ


पञ्चस्कन्धात्मकमखिलं जगच्छून्यमेव, न ततोऽन्यदित्यर्थः । तच्छून्यं कुतः सिद्धमित्यत उक्तं
सौगतः


स्वयम्भातमिति
अधिकं
 
स्वत इति शेषः उन्मत्तमपि स्वस्मादधिकविवेकवन्तं ख्या(स्था)पयतीत्यर्थः । न ह्युन्मत्तः सर्वत्राप्रमितं स्वीकरोति नापि प्रमितं त्यजतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३असु०- ननु (च) यदि नीलादिकं क्षणिकं न स्यात् तदा सन्न स्यात् । अर्थक्रियाकारित्वं हि सत्त्वम् । व्याप्तं च क्रमयौगपद्याभ्याम्, तृतीयप्रकाराभावात् । न च स्थिरे तत्सम्भवः प्रसङ्गतद्विपर्ययाभ्याम् ॥ तथा हि । स्थायीभावः किं स्वक(स्वी)यामर्थक्रियां क्रमेण कुर्याद्युगपद्वा । आद्ये कालान्तरभाविनीमर्थक्रियां प्रति इदानीं समर्थो न वा । प्रथमे तामपीदानीं(नीमेव) कुर्यात् । समर्थस्य क्षेपायोगात् । द्वितीये तदाऽपि न कुर्यात्, इदानीमसमर्थोऽपि तदानीं समर्थत्वात्करिष्यतीति चेत्, तदा सामर्थ्यासामर्थ्यलक्षणविरुद्धधर्माध्यासो भावं भिन्द्यात् । द्वितीये तु आद्यक्षण एव कर्तव्यस्य सर्वस्य कृतत्वात् द्वितीयादिक्षणेऽसत्त्वमवर्जनीयमेव ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवमनुकूलतर्कबल्लब्धप्रतिबन्धस्य क्षणिकत्वानुमानस्य बलवत्त्वात् प्रत्यभिज्ञाप्रत्यनुमाने तद्बाधिते न स्थैर्यसाधनायालमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३३आसु०- मैवम् । एषां तर्काणां प्रतितर्कपराहतत्वादिनाऽऽभासत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा हि । यद्यात्मानात्मप्रपञ्चः सर्वोऽपि क्षणिकः स्यात् तदा प्रमाऽप्रमारूपः सर्वो(कलो)ऽप्यनुमानागमप्रत्यभिज्ञालक्षणो व्यवहारो लुप्येत । तर्कस्याप्यस्य नोत्थानं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३४सु०- तस्य तज्जातीयस्य वा तेन तज्जातीयेन वा सह भूयःसम्बन्धावगमे (न) तादात्म्यतदुत्पत्त्यवधारणेन (वा) चोपाध्यभावा(द्य)वधारणेन वा व्यभिचाराभावनिश्चये सति व्याप्त्यवधारणम्, अवधृतव्याप्तेश्च पक्षदर्शनं लिङ्गदर्शनं च, ततोऽनुभूतव्याप्तिस्मरणम्, अथ यन्मया व्याप्तत्वेन ज्ञातं लिङ्गं तदत्र पक्षेऽस्तीत्यनुसन्धानम्, अथेदानीमनुमितिरित्यनुमानप्रक्रिया । न ह्येतत्सर्वं क्षणिकस्यात्मनः सम्भवति; येन हि सकृत् धूमो दृष्टः, नष्ट एवासौ; कस्य भूयोदर्शनं, कस्य च व्याप्त्यवधारणादि; यस्मिंश्च पर्वते धूमो दृष्टः, नष्ट एवासौ; कुत्र पुनर्व्याप्तिलिङ्गानुसन्धानम्, कुत्र च साध्याध्यवसायः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५सु०- एवमागमेऽप्येकैकवर्णश्रवणानि, पदानुसन्धानम्, समयग्रहः, पुनः पदश्रवणम्, समयस्मरणम्, समयग्रहः, वाक्यार्थज्ञानमित्यनेकसंवि(कानुसन्)धानम्, नात्मनः क्षणिकतायामुपपद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५असु०- प्रत्यभिज्ञानमपि येन पूर्वावस्थोऽर्थो ज्ञातस्तेनैव तस्य वा तत्सदृशस्य वा दर्शने भवति, तत्कथं क्षणिकस्यात्मनः स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५आसु०- अनुमानेन तर्कोऽपि व्याख्यातः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५इसु०- प्रतिक्षणमात्मनोऽनात्मनश्च भेदेऽप्यनुमा(ना)द्यङ्गीकारेऽतिप्रसङ्गः स्यात्; यस्य कस्यचिद्व्याप्तिज्ञाने नारिकेलद्वीपवासिनोऽप्यग्निप्रमा स्यात् (भवेत्), पर्वते लिङ्गदर्शनेन ह्रदेऽप्यग्निरनुमीयेतेत्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३५ईसु०- पूर्वोत्तरक्षणवर्तिनामात्मनां पर्वतादीनां च कार्यकारणभावादुपपन्नोऽनुमानादिव्यवहार इति चेत् (न), अन्यत्वस्यानपायात् । अन्यथोपाध्यायशिष्यबुद्ध्यादावपि प्रसङ्गात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३६सु०- अथ मतम्, कारणक्षणाः कार्यक्षणेषु संस्कारानर्पयन्ति, अतः पूर्वपूर्वात्मसंस्कारयोगिनामुत्तरोत्तरेषामात्मनामनुमानादिव्यवहारो युज्यते, पर्वतादयोऽपि (पूर्व)पूर्वसंस्कारभाजः पक्षादित्वमश्नुवते इति । एतन्निराकरणाय सूत्रम्
 
ॐ उत्तरोत्पादे च पूर्वनिरोधात् ॐ


स्वयम्भातत्वं च न स्वकर्मकप्रकाशत्वम् किन्त्वपराप्रकाश्य(श)त्वमेवेत्याशयेनोक्तं
इति तद्व्याचष्टे


मन इति
उत्तरेति


प्रमाणमात्रोपलक्षणमेतत् कुतः प्रमाणाविषयत्वं शून्यस्य, निर्धर्मकत्वात्, सधर्मक एव प्रमाणप्रवृत्तिः इत्युक्तं
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उत्तरोत्पत्तिमात्रेण विनाशात्पूर्ववस्तुनः न संस्कारार्पकत्वं च युज्यते कस्य चित्क्वचित् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कस्य चित्


निर्विशेषमिति
कारणस्य,


। निखिलजगदात्मकं चेच्छून्यम्, तर्हि तद्धर्मा लेपजरामरणदुःखपरिच्छेदादयस्तस्यैव स्युरिति कथं निर्विशेषत्वादिकमित्यत आह
क्वचित्


निर्लेपमिति
कार्ये ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह


अत इति


लेपो
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतो ज्ञातं मयेत्यादि न ज्ञेयमनुमा कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनः क्षणिकत्वात्, संस्कारार्पणस्य च(व•सम्भवादित्यर्थः । यत्


धर्माधर्मसम्बन्धः ।
मया


दोषा
व्याप्तत्वेन


दुःखादयः ।
ज्ञातं,


वस्तुतश्चानन्तं
तदत्र विद्यत,


वस्त्वन्तरप्रतियोगिकान्योन्याभावरहितम् ।</p>
इत्यादि
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा शुद्धं सर्वगतं नित्यं सर्वात्मकं शून्यमभिलप्यते, तत्कथं निर्विशेषमित्यु(मु)च्यत इत्यत एतदुक्तम्; लेपादिदोषाभावमात्रेण शुद्धमुच्यते, देशादिपरिच्छेदाभावमादाय सर्वगतत्वादिवादो, न तु कमपि धर्ममाश्रित्येति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५५सु०- उपायोपेयभावावस्थितपदार्थख्यापनं शास्त्रधर्मः । अतस्तत्त्वविषयां विप्रतिपत्तिं दर्शयित्वा विप्रतिपन्ने उपायोपेये दर्शयति


तदस्मीति
यथा भवति तथा, न ज्ञेयं ज्ञातुमशक्यम् । ततश्च


</p>
अनुमा कुतः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तदस्मीति नित्योपासाऽपरोक्षितम् । रागादिदोषरहितं तद्भावं योगिनं नयेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्


शून्यम् अहम्
आगमादेरप्युपलक्षणमेतत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३७सु०- नन्वस्ति तावदनुमानादिव्यवहारः, सर्वलोकसिद्धस्यापह्नवायोगात् । तद्बलेनालौकिकमपि असहभाविनः संस्कारार्पकत्वं कल्पयिष्यत इत्यत आह


अस्मीति  नित्योपासयाऽपरोक्षीकृतम् । तत्
एकत्वमिति


शून्यं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एकत्वमनुभूतिस्थं त्यक्तवा निर्मानिका भिदा । कुत आत्मादिकेषु स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">किमनुमानादिव्यवहारान्यथाऽनुपपत्तिमात्रेणालौकिकं कल्पनीयम्, किंवाऽऽत्मादेः क्षणिकत्वेऽपि सति । नाद्यः, आत्मादेः स्थायित्वेनैव तदुपपत्तेः । द्वितीयस्तु स्यात् । यद्यात्मादेः क्षणिकत्वं सिद्धं स्यात्; न च तदस्ति, प्रमाणबाधितत्वान्निष्प्रमाणकत्वाच्चेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकत्वं, भिदे त्यत्र पूर्वोत्तरकालयोरिति शेषः ।


रागादिदोषरहितं योगिनं तद्भावं
अनुभाूतिस्थं


शून्यत्वलक्षणं मोक्षं
प्रत्यभिज्ञासिद्धम् ।


नयेत्
कुतः


इति सम्बन्धः । यथोक्तम् । प्रदीपस्येव निर्वाणं विमोक्षस्तस्य तायिनः (तापिनः) (भाविनः) इति ।</p>
अङ्गीकार्ये त्यध्याहारात् समानकर्तृतासिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५६सु०- यदि शून्यमुक्तरूपं कथं तर्ह्यखिलं शून्य(मित्युक्त)मित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">३८सु०- ननु च प्रत्यभिज्ञानं भ्रान्तमित्युक्तम्, तत्कथमात्मादेरैक्यं ततः सिद्ध्येदित्यत आह


तस्यैवेति
बल्येवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्यैवानादिसंवृत्या नानाभेदात्मकं जगत् । सदिवाभाति</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- बल्येवानुभवो यतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शून्यस्य
<p class="gr-vyakhya-para">तर्कबलेनानुमाने निरवकाशतया प्रबले सति हि तद्विरोधात् प्रत्यभिज्ञानं भ्रान्तं  स्यात् । यदा तु तर्कस्योक्तविधायाऽऽभासत्वं; तदा कुतः क्षणिकत्वानुमानप्राबल्यम्, कुतश्च प्रत्यभिज्ञायास्तद्बाधः । अबाधितश्च प्रत्यभिज्ञा


एव ।
नुभवः,


संव्रियतेऽनयेति
यतः बल्येव;


संवृतिः
अत आत्मादेरेकत्वं तेन सिद्धमिति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेनानुमानसिद्धस्य भेदस्य कथं निर्मानकत्वमित्यपि परास्तम्, तदुपजीव्यस्य तर्कस्याद्याप्यनवस्थानात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३९सु०- नन्वस्तूत्तरोत्पाद एव पूर्वस्य निरोधस्तथाऽपि कुतः पूर्वस्योत्तरस्मिन्संस्कारानाधायकत्वमित्यत आह


अविद्या । संवृतेः सत्यत्वेऽद्वैतहानिः आरोपितत्वे तु संवृत्यन्तरापेक्षेत्यतः
कार्यकारणयोश्चेति


अनादि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कार्यकारणयोश्चैककालीनत्वं विना कथम् । पूर्वसंस्कारयोगि स्यादुत्तरो नियमेन च ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्तरोत्पाद एव पूर्वस्य निरोधात्


इत्युक्तम् ।
कार्यकारणयोः एककालीनत्वं


नानाभेदात्मकं
तावन्नास्तीति  लभ्यते ।


पञ्चस्कन्धात्मकम् ।</p>
एककालीनत्वं च विना
<p class="gr-vyakhya-para">शून्याविद्याकल्पितत्वादखिलं शून्यमित्युच्यते, न पुनस्तदेव तदिति; तत्किमसदेवेदम्; तथात्वे वा कथं सदिति प्रतिभासः । सत्त्वारोपात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५७ सु०- पक्षान्तरमाह


सत्यत्वमिति
पूर्वाहितसंस्कारयोगित्वमुत्तरस्य न युज्यते ।


।</p>
नियमेन च
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  सत्यत्वं सांवृतं तस्य चेष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्य


आरोपितस्य अपि जगतः,
इत्यनेन क्वचिदपि न युज्यते कुतः सर्वत्रे ति सूचयति । यद्वा एककालीनत्व एव संस्कारार्पकत्वं दृष्टं, न भिन्नकालत्व इति व्याप्तेरित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४०सु०- नन्वेककालीनत्वाभावेऽपि कुतः संस्कारार्पकत्वं न स्यादित्यत आह


सांवृतं सत्यत्वमिष्यते,
सम्बद्धा एवेति


अतो न  सत्प्रत्ययविरोधः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति चेत् जगतः सत्त्वं कथं तर्ह्यसत्, येन सदिवाभाती त्युक्तमित्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सम्बद्धा एव संस्कारमन्यत्रादधतेऽखिलाः । असम्बद्धः कथं पूर्व उत्तरे वासनाकरः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात्


पारमार्थिकेति ।</p>
अखिलाः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पारमार्थिकसत्यत्वं शून्यादन्यस्य न क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वथाऽबाध्यत्वं


पारमार्थिक(स)त्त्वं
संस्काराधायकाश्चम्पककुसुमादयः पदार्थास्तैलादिभिः


तदभावादसदिदं जगदुद्गीयत इति ।</p>
सम्बद्धा एव अन्यत्र
<p class="gr-vyakhya-para">पारमार्थिकसत्त्वाभावे कथं जगत्यर्थक्रियादिव्यवहार इत्यत आह


सांवृतेनैवेति
तैलादौ


।</p>
संस्कारमादधते,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सांवृतेनैव सत्त्वेन व्यवहारोऽखिलो भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिलः


हानोपादानोपेक्षाऽभिज्ञाऽभिवदनार्थक्रियालक्षणः व्यवहारस्याप्यसत्त्वात् स्वप्न इवे ति शेषः । पारमार्थिकसत्त्वमेव व्यवहारविरोधि, तस्य सर्वक्रियारहितत्वात्, न तु तदभावः, इति भावेनोक्तं
नासम्बद्धा इत्यस्ति नियमः न च भिन्नकालीन(ल)योः सम्बन्धो युज्यते तस्मादुत्तरेण


सांवृतेनैव सत्त्वेनेति
असम्बद्धः पूर्वः


।</p>
तस्मिन्
<p class="gr-vyakhya-para">५८ सु०- सृष्टिप्रलयविष(यं)ये विगानं दर्शयति


८ शून्यादिति
उत्तरे


।</p>
वासनां न कुर्यादिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-शून्यात्संवृतियोगेन विश्वमेतत्प्रवर्तते । सृष्टिकाले पुनश्चान्ते स्तिमितं शून्यतां व्रजेत् । इति ब्रूते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तमर्थं बुद्ध्यारोहार्थं सङ्कलय्याह
<p class="gr-vyakhya-para">सृष्टिकाले प्रवर्तते


जायते । शून्यस्य निाष्क्रियत्वात् कथं विश्वकर्तृत्वमित्यत उक्तं
एककालतयेति


संवृतियोगेनेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एककालतया योगं विना संस्कारतः कथम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


एककालतया विना


अन्ते
कार्यकारणयोर्योगो न युज्यते


प्रलयकाले ।
योगं विना


स्तिमितं
कारणस्य कार्ये संस्कारार्पकत्वं च न घटते ,


निष्क्रियम् । अनेन क्रियाविभागादिन्यायेन या विश्वस्य सत्यत्ववादिनां प्रलयप्रक्रिया सा निराक्रियते । स्वाप्नगजादिरिवे ति शेषः ।</p>
संस्कारतो विना
<p class="gr-vyakhya-para">५९सु०- एवमुपन्यस्तमतनिरासार्थत्वेनाधिकरणमवतारयति


तमुद्दिश्येति
कथमनुमानादिव्यवहारः इत्यध्याहारेण योजना । यदीदं सङ्कलनं न क्रियेत तदा पूर्वो(क्तहेतूनां)क्तानां प्रत्येकं संस्कारानाध•यकत्वे हेतुत्वं ज्ञायेत ॥ सर्वत्र साध्यनिर्देशात् तत्र को दोषः । उक्ताकाङ्क्षाकुण्ठितत्वमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्रैते प्रयोगाः । पूर्वक्षण उत्तरक्षणे संस्काराधायको न भवति,    तेनासम्बद्धत्वात्; यो येनासम्बद्धो नासौ तत्र संस्काराधायकः, यथा सम्प्रतिपन्नः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा यो यत्र संस्काराधायकः स तत्सम्बद्ध एव दृष्टो यथा सम्मतः ॥ असम्बद्धस्यापि संस्काराधायकत्वे मृगमदो वसनमिव सर्वं वासयेदविशेषात् । असम्बद्धश्च पूर्व उत्तरेण, ततो भिन्नकालीनत्वात्, सम्प्रतिपन्नवत् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भिन्नकालीनयोरपि    सम्बन्धेऽतिप्रसङ्गः । भिन्नकालीनश्च पूर्व उत्तरेण, तदुत्पाद एव विनष्टत्वात्, सम्मतवत् । प्रागेव नष्टस्य तेनैककालीनत्वशङ्का एव व्याहतेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु लाक्षारसाहितबीजपूरकुसुमलौहित्यवत् किन्न स्यादिति चेत् (न) । तत्रापि निरन्वयविनाशोत्पादानभ्युपगमात् । अत्र च परसिद्धन्यायेन परस्य बोधनान्नाश्रयासिद्ध्यादि शङ्कनीयमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४१सु०- भवेदेतद्यदि कारणस्य कार्योत्पाद एव विनाशः स्यात्, स एव कुतः सिद्धः इत्यत आह


।</p>
क्षणमात्रमिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तमुद्दिश्य जगाद जगतां गुरुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">जगाद


इदमधिकरणमिति शेषः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५९असु०- यत्तावदुक्तं शून्यादेवेदं जगदुत्पद्यत इति तद्यथाश्रुतमपाकर्तुं सूत्रम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-क्षणमात्रमवस्थानं स्वीकृतं सर्ववस्तुषु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्यकारणयोस्तावदुत्तरपूर्वत्वमावश्यकम्, यौगपद्ये कार्यकारणभावव्याघातात् । ततः पूर्वक्षणवर्ति कारणं यदि कार्यक्षणेऽपि स्यात् तदा सर्ववस्तूनामङ्गीकृतं क्षणमात्रमवस्थानं भज्येत । अतः क्षणिकत्वाभ्युपगम एवोत्तरोत्पादे च पूर्वनिरोधं गमयतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४२सु०- स्यादेतत्, कारणं क्षणस्य पूर्वविभागे लब्धसत्ताकं मध्यविभागे कार्यमुत्पाद्यापरविभागे तत्र संस्कारमाधाय नश्यतीत्यङ्गीकारे न कोऽपि दोषः इत्यत आह


ॐ नासतोऽदृष्टत्वात् ॐ
पूर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पूर्वमध्यापरकलाविकलः क्षण इष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र विभागमात्रं कलोच्यते । पूर्वापरयोरभावे तन्निरूप्यमध्याभावः सिद्धः ।


इति । तद्व्याचष्टे
इष्यते


नासत इति
सौगतैः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४३सु०- एवं तर्कस्य प्रतितर्कपराहतिमभिधाय इदानीं यथा स्थायिनः सत्त्वानुपपत्तिः एवं क्षणिकस्यापि तदनुपपत्तेरननुकूलता नाम तर्कदोषः इति प्रतिपादयितुं सूत्रम्


।</p>
ॐ असति प्रतिज्ञोपरोधो यौगपद्यमन्यथा ॐ
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नासतो जगतो भावो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">असतः


सर्वविशेषविनिर्मुक्तत्वेन गगनकुसुमसमानाच्छून्यात्
इति । तद्व्याचक्षाणस्तावद्विकल्पेन तत्पृच्छति


जगतो भावो
पूर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पूर्वभावभवं कार्यमुत तन्नाशसम्भवम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अर्थक्रियाकारित्वं हि सत्त्वं परस्याभिमतम्, तच्च वक्ष्यमाण(वि)कल्पद्वय(येन )व्याप्तं तृतीयप्रकारानिरूपणात्; न च तत्क्षणिके सम्भवति । तथा हि क्षणिकाद्भावाद्भवत्कार्यं किं पूर्वस्य कारणस्य भावे भवति, कारणसत्तासमानकालीनसत्तमिति यावत्; उत तस्य कारणस्य नाशे सति  सम्भवतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्ये दोषमाह


जन्म नोपपद्यते ।</p>
यौगपद्यमिति
<p class="gr-vyakhya-para">कुत इत्यत आह
 
न हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि दृष्टाऽसतो जनिः ।४४४सतः क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यौगपद्यं सति भवेदुत्पाद्यानामशेषतः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सतो
<p class="gr-vyakhya-para">सति


भवतः कार्यस्येति यावत्
कारणे


क्वचित् असतो जनिर्न दृष्टा
कार्यं


यतः ।</p>
भवति
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र सर्वत्र शून्यस्यासत्त्वमापाद्य दूषणाभिधानमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६०सु०- स्यादेतत् । प्रमाणाभावः प्रमेयाभावं


साधयति ।
चेत्,


न पुनः प्रमाणविशेषाभावः मा हि भूदस्मदादिप्रत्यक्षव्यावृत्त्या धर्माद्यभावसिद्धिः, तदत्रापि प्रमाणाभावादिति  हेतुर्वक्तव्यः, अदृष्टत्वादिति प्रत्यक्षाभावकथनं तु कथम्, अनैकान्तिकत्वादि  त्यत आह
तर्ही ति शेषः क्षणिकं हि कारणम् । कार्यं च तत्सत्तासमानकालीनसत्तं चेत् कार्यकारणयोः सहोत्पाद इत्युक्तं स्यात् । क्षणे विभागाभावस्योक्तत्वात् तत्तत्कार्याणामप्ययमेव न्याय इति तत्सन्तानभाविना(प्य)


प्रमाणं चेति
मशेष


।</p>
कार्याणां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रमाणं च दृष्टिरेवाखिलाद्वरम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टिः


प्रत्यक्षम्
यौगपद्यं


एव अखिलात्
स्यात्, तच्च प्रत्यक्षादिविरुद्धमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र यद्यपि युगपद्भवतोः कार्यकारणभावानुपपत्तिरपि दूषणं तथाऽपि तच्छिष्यैरेव ज्ञातुं शक्यत इति,


अनुमानादागमात्
उभयथा च दोषादि ति


८च वरं
सूत्रे कथितमिति वा(चा)त्र नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं निराकरोति


प्रमाणम् ।</p>
विनाशे चेदिति
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । नासतो जगतो भाव इति प्रतिज्ञाय, कुतः इत्याकाङ्क्षायां, तत्र प्रमाणाभावादि ति हेतुं मनसि निधाय, कथं तत्र प्रमाणाभावः इति जिज्ञासायाम्; अनुमानागमयोः प्रत्यक्षमूलत्वेन ततः प्रत्यक्षमेव वरं प्रमाणामिति आदौ अदृष्टत्वादि ति तदभावोऽयं दर्शितः, न तु प्रधानप्रतिज्ञायां हेतुत्वेन, येनोक्तदोषः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्ह्यनुमानाद्यभावो(ऽपि) वक्तव्य इत्यत आह


प्रमाणं चेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विनाशे चेन्न तत्कार्यम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कारणस्य,


। अयमाशयः । वेदादेः शून्यवादिना प्रामाण्यं नाङ्गीक्रियते, तदीयागमस्य त्वस्माभिः; इत्यतो नास्त्यत्रागमः सम्प्रतिपन्न इति शिष्यैरेव शक्यते ज्ञातुम् । प्रत्यक्षाभावेनानुमानस्याप्यभावः सिद्ध एव, प्रत्यक्षस्यानुमानोपजीव्यत्वात्, प्रत्यक्षेण क्वचिदुपलब्धमेव ह्यनुमानेन (क्वचित्) साधनीयम्; अतोऽनुमाना(द्य)भावस्यानुक्तावपि लाभात् अदृष्टत्वादि त्येवोक्तं सूत्रकृतेति । अत एव प्रागुक्तं
कार्यं


क्वचिदिति
भवेत् तर्ही ति शेषः ।


।</p>
तत्
<p class="gr-vyakhya-para">६१सु०- मा भूच्छून्याज्जगदुत्पत्तौ प्रत्यक्षं प्रमाणम्, मा च भूदागमः, तथाऽप्यनुमानं भविष्यति; असतः सदुत्पत्तौ प्रत्यक्षाभावेन दृष्टानुमानानुपपत्तावपि सामान्यतो दृष्टस्योपपत्तेः । कारणस्य हि सत्त्वे निषिद्धेऽसत एव जन्म सेत्स्यती त्याशङ्क्यानुमानानां तर्कप्रतिघातं वक्तुं सूत्रम्


ॐ उदासीनानामपि चैवं सिद्धिः ॐ
तस्य,


इति । तद्व्याचष्टे
कार्यं, न,


यद्येवमिति
भवतीत्यापन्नम् । अन्यथा सर्वस्य सर्वं कार्यं स्यात् । न ह्यानन्तर्यमात्रेण कार्यकारणभावः, तथात्वे विनाशकार्यत्वप्रसङ्गात्, आनन्तर्यस्यान्यापेक्षयाऽपि सत्त्वात्, सादेश्यादेरपाकृतत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमन्यस्यापि कार्यं न भवतीति न कार्यं स्यादकारणं वा । उभयथाऽपि पूर्वस्यार्थक्रियाविरहादसत्त्वप्राप्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४३असु०- सूत्रकृता सौगताभ्युपगतं पक्षं प्रधानीकृत्य दूषणमुक्तम्, भाष्यकृता त्वभावस्य भावसापेक्षत्वात् तेन क्रमेण, अतोऽर्थविरोधाभावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४४सु०- नन्वस्ति तावत्प्रतिक्षणं कार्योत्पत्तिः । न च कार्यं कारणेन विनोत्पत्तुमलम्, तथा सति नित्यं सत्त्वमसत्त्वं वे(चे)त्यापत्तेः, अतः कार्योत्पत्तिरेवान्यतरपक्षदोषमाभासयिष्यति, पक्षान्तरं वा ग्राहयिष्यती त्यत आह
 
कार्योत्पत्तौ चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्येवं सप्तमरसान्मधुरादिव पीनता । भवेज्जनस्य मार्जारृङ्गं गोरिव घातकम् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कार्योत्पत्तौ च का प्रमा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यसत एव यत्किञ्चित्कार्यं जायेत तदा मधुरादिव सप्तमरसाज्जनस्य पीनता स्यात् , गोः ृङ्गमिव मार्जारृङ्गमपि जनस्य घातकं भवेदविशेषादि त्यनेन एवं सत्युदासीनानां हेयो(पादेयो)पेक्षणीयबुद्ध्यविषयाणां सप्तमरसादीनामपि सकाशात् पीनत्वादिकार्यस्य सिद्धिः प्रसज्येतेति सूत्रं व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतद्यदि प्रतिक्षणं कार्योत्पत्तिः प्रमाणवती स्यात्, न चैतदस्ति; न च स्वाङ्गीकारमात्रेणार्थान्तराक्षेपसामर्थ्यम् अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६२सु०- प्रकारान्तरेण व्याख्याति
<p class="gr-vyakhya-para">४४असु०- नन्वस्ति, यत् सत् तत् क्षणिकं यथा देहादि, सच्च विवादपदमि ति प्रतिक्षणं कार्योत्पत्तौ प्रमाणमिति चेन्न, अस्यैव निराक्रियमाणत्वात्, देहादीनाम(देर)पि क्षणिकत्वाभावेन दृष्टान्तस्य साध्यविकलत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४४आसु०- ननु देहादेः पूर्वोत्तरक्षणयोः परिमाणभेदेन भेदसिद्धौ क्षणिकत्वसिद्धिः इत्युक्तम्, इत्यत आह


कार्यार्थीति ।</p>
अभेदेऽपीति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कार्यार्थी कारणं सच्च नोपादद्यात्कथञ्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यसत एव कार्यमुत्पद्यते तदा पटादिकार्यार्थी कुविन्दादिः सत् तन्त्वादिकारणं सर्वथा नोपाददीत । असत एव पटाद्युत्पत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतिप्रसङ्गान्तरमाह
 
नेति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न प्रवर्तेत चेष्टाय शून्यादेवेष्टसम्भवात्</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अभेदेऽपि विशेषेण देहदीपफलादिषु । विशेषदर्शनं युक्तमस्माकम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलमसतः कार्योत्पत्तौ सत्कारणोपादानानुपपत्तिः, किन्त्विष्टाय पटाद्युत्पादाय
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोत्तरक्षणयोरि ति शेषः ।


न प्रवर्तेत,
विशेषेण


न प्रयतेत च कुतः
आरम्भवादाद्वैलक्षण्येन आदि पदेनाङ्कुरादि


शून्यादेवेष्टसम्भवात् ।</p>
विशेषदर्शनं
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन तन्त्वाद्युपादाना


दु(द्यु)दासीनानां
परिमाणभेददर्शनम् ।


चिकर्षादिरहितानां
अस्माकं


परिणामवादिनां मते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । आरम्भवादिनो हि परिमाणं यावद्द्रव्यभाव्यभ्युपयन्ति, अवयवसङ्ख्यातिशयानतिशयायत्तत्वात् परिमाणभेदस्य, अवयवापचये द्रव्यविनाशस्यावयवोपचये तदुत्पादस्यावर्जनीयत्वात्; अतस्तेषां परिमाणभेदो द्रव्यं भिन्द्यादेव । अस्माकं तु अवस्थितमेव द्रव्यमवयवोपचयापचयाभ्यां त(त्त)त्परिमाणकतया विक्रियत इति दर्शनम्, तत्र परिमाणभेदो न भेदमाक्षिपतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४५सु०- किञ्च फलादीनां पूर्वोत्तरक्षणयोर्भेदः साध्यते, उताभेदाभावः । आद्ये  सिद्धसाधनम्, भेदस्यास्माभिरप्यङ्गीकृतत्वात्, तावता क्षणभङ्गासिद्धेः । द्वितीये दोषमाह


पुंसां पटादि
अनुभूतित इति


सिद्धिः स्यादिति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनुभूतितः । विशेषदर्शनं मानं यदि न स्थैर्यदृक्कुतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तदिदं फलमि ति प्रत्यभिज्ञया पूर्वोत्तरक्षणयोरभेदसिद्धेर्बाधितविषयमनुमानमि  ति शेषः । भ्रान्ता प्रत्यभिज्ञा नाभेदं साधयितुमलमिति चेत्, तर्हि भ्रान्तं परिमाणभेददर्शनं न भेदसाधनायालमिति ब्रूमः । परिमाणभेददर्शनं बाधकाभावात् प्रमाणमेवेति चेत् तत्राह


सूत्रं व्याख्यातं भवति ।</p>
विशेषेति
<p class="gr-vyakhya-para">६३सु०- प्रकारान्तरेण व्याख्याति
 
देशेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-देशकालादिनियमो न हि शून्यात्सतो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्हि
<p class="gr-vyakhya-para">शून्यात्सतः


शून्यादेव भवतः कार्यस्य, देशकालवयोवस्थानियमो
स्थैर्यदृक्कुतो न मानम्,


भवेत्
तस्या अपि बाधकरहितत्वात् । विशेषदर्शनं बाधकमिति चेत्, तर्हि स्थैर्यदर्शनं कुतो बाधकम् । अतः अनुपलभ्यमानविशेषयो(रनयो)र्बाध्यबाधकभावायोगात्, अन्योन्यप्रतिपक्षताननुभवाच्च अन्यतरपक्षपातं परित्यज्य भेदाभेदविषयतयैव व्यवस्थापनं युक्तम्; अन्यथा दृष्टान्ते साध्यसन्देहेनापि परानुमानं दुष्टं स्यादिति । एवं तर्काङ्गान्तरवैकल्यं स्वयमूहनीयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४६सु०- नन्वेतानि सूत्राणि कुतो व्युत्क्रमेण(मतो) व्याख्यातानि । उच्यते । उपोद्घातप्रक्रियया सूत्रकारेणैवादौ बाधकानि निराकृत्य अन्ते निष्कण्टका  प्रत्यभिज्ञोपन्यस्ता, भाष्यकारेण तु सुबोधत्वाय शिष्याकाङ्क्षाक्रमेण आदौ प्रत्यभिज्ञामभिधाय अनन्तरं तद्बाधकानि परिहृतानीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४६असु०- प्रतिसङ्ख्येत्यादिसूत्रद्वयं भाष्य एव स्पष्टमिति नात्र व्याख्यातम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">४७सु०- दुःखाभावं सुखं चाहुरि ति यदनूदितं तन्निराकरोति


तथा हि । यदि जगच्छून्यादेव भवेत् तदा गोधूमाः कृष्णभूमौ सम्पद्यन्ते, न पाण्डुभूमौ , वसन्ते किंशुकाः पुष्पिता भवन्ति, न वर्षासु , त्रिहायिण्येव गौर्गर्भं धत्ते, नान्यथा , सतुषा एव व्रीहयोऽङ्कुरानुत्पादयन्ति, नेतरथे त्यादिदेशकालादिनियमः कार्योत्पत्तौ न स्यात्, शून्यस्य सर्वत्राविशिष्टत्वात् ।</p>
दिगिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दिक्सुखे च खदृष्टान्ताद्भावौ सच्चेत्क्वचिद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">खदृष्टान्तादि त्याकाशस्य भावत्वे यो न्यायोऽभिहितस्तस्मादिति हेत्वतिदेशः । धर्मिप्रतियोगिनिरपेक्षमेव विधिरूपेण प्रतीयमानत्वादित्यर्थः ।


उदासीनानां
सत्


देशकालादिनियमानपेक्षाणाम्
भावः


अपि
क्वचिद्भवेत् चेत्


कार्याणां
तद्दृष्टान्तेन इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अन्यथा रूपादीनामपि भावत्वं न स्यादविशेषादि ति बाधकं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि दिशो नाकाशादि्भद्यन्ते, तथाऽप्याकाशस्य भागसद्भावं ज्ञापयितुं तासां ग्रहणम् । एकवचनं तु जात्यभिप्रायम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन आकाशे चाविशेषादि ति सूत्रं प्रकारान्तरेण व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आकाशादीनां भावत्वसमर्थनेन पञ्चस्कन्धात्मकं विश्वमि ति निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मनो ज्ञानात्मकत्वं तु नास्माकं अनिष्टम् (विरुद्धम्), क्षणभङ्गिताया निरस्तत्वात् । ज्ञानस्यापि ग्राहकतायाः परेणाभ्युपगतत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मोक्षस्तु चतुर्थे परीक्षिष्यते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४८सु०- स्यादेतत् । वैभाषिकसौत्रान्तिकयोर्यः साधारणः स्वमतविरुद्धः सिद्धान्तः, स एव सूत्रकृता निराकृतः । यस्तु सौत्रान्तिकस्य सिद्धान्तविशेषः, प्रमाणं तावद् द्विविधम्, प्रमेयद्वैविध्यात् । तत्र ज्ञानातिरिक्तः सर्वोऽपि रूपादिप्रपञ्चोऽनुमेय एव न तु प्रत्यक्षः । ज्ञानं (तु) नीलाद्याकारं प्रत्यक्षवेद्यमि ति, स कस्मान्न निराकृत इत्यत आह


सिद्धिः
विश्वमिति


उत्पत्तिः स्यादिति सूत्रं व्याख्यातं भवति शून्यादेव कार्योत्पत्तौ कर्त्रुपादाननिमित्तापेक्षा न स्यादिति समुदायार्थः ।</p>
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६४सु०- नन्वादिसृष्टावेव शून्यात्कार्योत्पादं ब्रूमो न सर्वदा, अन्यदा तु कर्त्रादिकारणगणादेव, अतो नातिप्रसङ्गः; इत्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विश्वं प्रत्यक्षगं त्यक्तवा तयोर्योऽनुमितं वदेत् मायावादिवदेवासावुपेक्ष्यो भूतिमिच्छता ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तयोः


पुरुषेति
वैभाषिकसौत्रान्तिकयोर्मध्ये


।</p>
यः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पुरुषेच्छानुसारेण यदि किञ्चित्प्रजायते । किन्नानुमीयते तद्वद्वस्तुत्वात्पुरुषोद्भवः ।४४४ सर्वस्यापि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चित्


इति अधुनातनं कार्यम् ।
सौत्रान्तिकः,


वस्तुत्वात्
विश्वं


कार्यत्वात् ।
रूपादिकं,


सर्वस्यापीति
प्रत्यक्षगं त्यक्तवा


। आदिकालीनस्यापि कार्यस्येत्यर्थः ।</p>
रूपादेर्विश्वस्य प्रत्यक्षवेद्यतां वैभाषिकादिभिरभ्युपगतामनभ्युपगम्येति यावत्,
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन


ना
अनुमितं वदेत्


पुरुषः,
रूपादेर्विश्वस्यानुमानवेद्यतामङ्गीकुर्यात्, मायावादिना तुल्यं वर्तत इति


सतः
मायावादिवत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यथा सर्वान् दुःसमयानपाकुर्वता(ऽपि) सूत्रकृता न मायावादोऽत्र पादे निराकृतः, तस्यात्यन्तनिर्दलस्योपेक्षैव कार्या । न त्वीषत्सदलैः साङ्ख्यादिसमयैः सह निरास इति ज्ञापनार्थम्, तथा बाह्यानुमेयतावादोऽपीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु मायावादः सूत्रोत्पत्त्युत्तरकालभावी, तस्य कथं निरासप्रसक्तिः । मैवम् । अनादिकालतो वृत्ता इत्युक्तत्वात्, अन्यथा साङ्ख्यादिनिरासस्याप्यप्रसक्तेरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">४९सु०- ननु अप्रतिषिद्धमनुमतं भवती ति न्यायेन नीलादेर्विश्वस्याप्रत्यक्षत्वं सूत्रकारस्याभिमतमेवे ति कुतो न कल्प्यते । न चैवं (नैवं) शक्यम् । प्रमाणाविरुद्धः प्रमाणानुसारी च सूत्रकारस्याभिप्रायः कल्पनीयः, न चायमर्थस्तथा  इत्याशयवानाह


आदिकालीनस्य कार्यस्य, कर्ताऽनुमातव्यः कुतः
सर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वप्रमाणसिद्धं यद्बुद्धेर्भेदेन सर्वदा । कथं नु तस्य बुद्धित्वं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्रोत्तरक्रमः । नीलादेरर्थस्याप्रत्यक्षत्वं न वक्तुं शक्यते, नीलादिप्रतीतेरपरोक्षतायाः साक्षिसिद्धत्वात्, इन्द्रियव्यापारभावभावित्वेनानुमानसिद्धत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ मतम् येनार्थेन यज्ज्ञानं जायते तत् तदाकारं भवति, तच्च ज्ञानं स्वप्रकाशतया स्वगतं नीलाद्याकारमपि साक्षात्कुरुते, अतोऽपरोक्षतयोपलभ्यमानस्य नीलाद्याकारनिकरस्य बुद्धिगतत्वान्न कश्चिद्दोषः इति अत्रेदमुपतिष्ठते यदपरोक्षतयाऽवभासमानं नीलाद्याकारचक्रं


दृष्टत्वात्
बुद्धेर्भेदेन सर्वदा सर्वप्रमाणसिद्धं, तस्य कथं नु बुद्धित्वम्


अधुनातनानां कार्याणां पुरुषकर्तृत्वस्य निश्चितत्वादि ति प्रथमसूत्रं प्रकारान्तरेण व्याख्यातं भवति । सूत्रभाष्ययोः पुरुषग्रहणं तु उपादानाद्युपलक्षणम् ।</p>
अङ्गीक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६५सु०- नन्विदं सर्वमपि स्वव्याहतम् । तथा हि । यदुक्तं नासतोऽदृष्टत्वादि ति तत्सतः कारणत्वेऽपि समानम् । न हि सतः कारणत्वमपि क्वाप्यावयोः सम्मतम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">बहिर्मुखतयेदन्त्वेन ह्ययं नीलाद्याकारोऽपरोक्षमवभासते, न जात्वन्तर्मुखतयाऽहं नीलमिति; तथा नीलापरोक्षज्ञानसमनन्तरं नीलार्थी नियमेन बहिः प्रवर्तते; तेनानुमीयतेऽनेन बहिरर्थ एव साक्षात्कृत इति । न ह्यन्यत्र ज्ञानमन्यत्र प्रवृत्तिरिति युज्यते; अतिप्रसङ्गात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च मधुरादिव , गोः ृङ्गमिवे त्यादिना सतः सृष्टिसंहारकारित्वं निदर्शितम्, मैवम्, सर्वस्यापि जगतोऽसत्त्वेन तदन्तःपातिनो मधुरादेरपि सत्त्वाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मध्येऽनुमानं तु निरसिष्यते ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यश्चायमतिप्रसङ्गः असतः कारणत्वे सप्तमरसादेरपि मधुरादि(वत्) कार्यकारित्वप्रसङ्गः इति, सोऽपि सतः कारणत्वे तन्त्वादीनां मृदादिकार्यकारित्वप्रसङ्गेन तुल्यः तथाऽपि कारणत्वमात्रं सतोऽस्तीति चेत् (), तत्सत्त्वासम्मतेरुक्तत्वात् । हि सकलविक्रियातीतस्य कारणत्वं शक्यसम्भावनम् । मधुरादीनां सप्तमरसादीनां चासत्त्वाविशेषेऽपि सद्बुद्धिभावाभावाभ्यां विशेषात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमाप्तोऽपि किमपरोक्षतया पश्यसी ति पृष्टः अङ्गुलिं प्रसार्य इदमि ति बाह्यमेव ब्रवीति । अतस्त्रिभिरपि प्रमाणैरपरोक्षतयाऽवभासमानस्य नीलाद्याकारस्य बुद्धितो भेद एवावसीयते । न चेदं सर्वं भ्रान्तम्, कदाऽप्यन्यथाप्रतीत्यभावात्, विनैव बाधकेन भ्रान्तित्वाभ्युपगमेऽतिप्रसङ्गात् ॥ अतोऽपरोक्षतयाऽवभासमानो नीलाद्याकारो बाह्य एव, न तु बुद्धिगत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदपि कार्यार्थी त्यादि । तत्, ईश्वरस्य सर्वकारणत्वे तत एव पटादिसम्भवात् तन्त्वाद्युपादानं न स्यात्, कुविन्दादेरिच्छादिकं व्यर्थं स्यादिति समानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५०सु०- किञ्च बाह्यार्थस्याप्रत्यक्षत्वे तदसिद्धिरेव स्यात्, प्रमाणाभावात्; तथा बाह्यार्थाभ्युपगमो रिक्तः स्यादित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन देशकालादीति प्रसङ्गोऽपि समीकृतो वेदितव्यः । यच्च पुरुषेच्छानुसारेणेत्युक्तं (तदपि) तन्महदादिकार्यस्य कुलालादिजन्यतासाधनसमानयोगक्षेममिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६६सु०- अत्र यद्विश्वस्यासत्त्वमुक्तं तत्तावन्निराकर्तुं सूत्रम्


ॐ नाभाव उपलब्धेः ॐ
विश्वमिति


इति तद्व्याचष्टे
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विश्वमन्यच्च किंप्रमम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यत्


न चेति
ज्ञानमिति शेषः । का प्रमा यस्य तत्


।</p>
किंप्रमम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चाभावो विश्वं सदिति गम्यते यतो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">५०असु०- अनुमेयो बाह्याकार इति चेत् (); सर्वथाऽसिद्धस्य पक्षीकरणायोगात्, लिङ्गाभावाद्व्याप्त्यसिद्धेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भवतीति भावः, न भावोऽभावः, असदिति यावत्
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत्, बुद्धिगतस्तावदाकारोऽपरोक्षमवभासते, स कादाचित्कत्वात्किमपि कारणमपेक्षमाणो बाह्यं नीलाद्यनुमापयिष्यतीति । मैवम्, बाह्यतयैव नीलाद्याकारस्य स्फुरणात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत्र चेदमुपलब्धम् यत्कादाचित्कं तत्कारणवदि ति । ज्ञान एवेति चेत् (न) बाह्याप्रत्यक्षत्ववादे तत्रापि कारणवत्त्वानवधारणात् । ज्ञानं पूर्वज्ञानकारणकमुपलब्धमिति चेत्, तर्ह्याकारोऽपि पूर्वाकारजन्यः कल्प्यताम्, किं बाह्यार्थव्यसनेन । नीलज्ञाना(नोत्पादा)नन्तरं पीतज्ञानोत्पाददर्शनान्नेति चेत् (), सदृशजन्यत्वस्य परेण क्वाप्यनुपलब्ध(गन्तव्य)त्वात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">५१सु०- किञ्च वासनादिकमान्तरमेव सहकारीकृत्य विसदृशमपि(मेव) ज्ञानं जनयतीति कल्पनीयम्, न बाह्यम्; दृष्टेनैव कथञ्चिदुपपत्तावदृष्टकल्पनानुपपत्तेः; अतो बाह्योऽ(प्य)र्थः प्रत्यक्षसिद्धः, इति शङ्कानास्पदत्वादिदं मतमत्र न दूषितमित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५१असु०- यद्वा स्फुटतरानल्पदोषत्वेन शिष्यैरेव हेयतया ज्ञातुं शक्यत्वादित्याशयेनाह


सदिति गम्यते यत
सर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वलोको बिभेत्यञ्जो यस्मादनुभवात्सदा । तस्यापलापिनः किन्न निष्प्रमाणकवादिनः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">माध्यमिकादयोऽपि बाह्यार्था(द्य)नपह्नुवाना अपि ह्यनुभवाद्बिभ्यतः सांवृतसत्त्वाद्यभ्युपयन्ति, ततः सर्वैरनुसरणीय एवायमनुभवः । तमपि यः सौत्रान्तिकः; अपलपति = अनुभवसिद्धाया अपरोक्षस्य नीला(द्या)कारस्य बाह्यताया अपाकरणात्; तथा निष्प्रमाणकं वदति नीलाद्याकारस्य बुद्धिस्थतायां प्रमाणाभावात्;


इत्यनेन विश्वसत्यत्वे प्रत्यक्षं प्रमाणमुक्तं वेदितव्यम् ।</p>
तस्य•प्य)
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षेण सदित्यनुभूयमानमपि विश्वमसच्चेत्को दोष इत्यत आह


अनुभवेति
अनुभवस्य,


।</p>
अपलापिनः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनुभवरोधे तु वचनं वादिनः कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनुभव(वि)रोधे तु


क्रियमाण इति शेषः । (तत्र) यदि सत्त्वेनोपलभ्यमानमप्यसत् स्यात् तदोत्तरं वदत्यपि शून्यवादिनि नोक्तं त्वयेत्यतस्तेऽप्रतिभे ति ब्रुवाणं परं प्रति शून्यवादिनः स्ववचनसाधको(नो)पायाभावात् पराजय एवापद्येत । यदि च प्राश्निकाद्यवगतं कथं मद्वचनं नास्ती ति ब्रूयात् तदा अङ्गीकृतं प्रत्यक्षस्य प्रामाण्यमि ति सत्त्वेन तदवगतं विश्वं कथमसत्स्यादिति ।</p>
निष्प्रमाणकवादिनः,
<p class="gr-vyakhya-para">६७सु०- उक्तदोषपरिहारं शङ्कते


स्वप्नेति
तस्य


।</p>
सौत्रान्तिकस्य;
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-स्वप्नभ्रान्तिवदेवेदं संवृत्यैवोपलभ्यते ।४४४ यदि सत्त्वेन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वप्नश्च भ्रान्तिश्च तयोरिव


स्वप्नभ्रान्तिवत् ।</p>
किं,
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि परस्य स्वप्नोऽपि भ्रान्तिरेव, तथाऽपि गोबलीवर्दन्यायेन लोकव्यवहारमपेक्ष्य पृथगुक्तिः । यथा स्वप्ने भ्रान्तौ चासदेव गजादिकं सर्पादिकं च सदित्युपलभ्यते, तथाऽसदेव इदं विश्वं


स(त्यत्वे)त्त्वेन
दूषणं,


उपलभ्यते; एतदेव विश्वस्य शून्यकारणत्वं नाम, नापरम्; तत्र कथं सदित्युपलम्भेन विश्वस्य स(त्य)त्वसिद्धिः ।</p>
न,
<p class="gr-vyakhya-para">चैवम् अधिष्ठानस्य द्रष्टुः करणानां तद्दोषाणां च सत्त्वमङ्गीकार्यम्, अन्यथा भ्रान्तिवैचित्र्याद्यनुपपत्तिरि ति वाच्यम्, असत्प्रकाशनशक्त्या


संवृत्यैव
भवेत्; सर्वमपि भवेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५२सु०-  एकत्वमनुभूतिस्थं खदृष्टान्तात् तस्यापलापिन इति परपक्षे तत्र तत्र अनुभवविरोधोऽभिहितः, स कथम्  इत्यतः अभिनयेन तं दर्शयति


सर्वस्योपपत्तौ तदङ्गीकारवैयर्थ्यात् । एवञ्च न वचनासिद्धिः, सांवृतसत्त्वस्य वचनस्य प्रत्यक्षेणैव सिद्धेः, तावतैव व्यवहारोपपत्तौ पारमार्थिकसत्त्वस्योपयोगाभावादिति ।</p>
सोऽहमिति
<p class="gr-vyakhya-para">६८सु०- एतत्परिहाराय ॐ वैधर्म्याच्च न स्वप्नादिवत् ॐ इति सूत्रम् । तद्व्याचष्टे
 
किञ्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- किञ्चात्र भ्रमो नैव निवर्तते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सोऽहं तदिदमेवाहं सुखी सद्गगनं दिशः । सत्या इत्याद्यनुभवाः सदा तत्प्रतिपक्षगाः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदेवं यदि प्रपञ्चे रज्जुसर्पादाविव सत्त्वप्रत्ययो भ्रमः स्यात् न चैवम् तथात्वे
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र स एवाहमि त्यात्मैकत्वग्राही प्रत्यभिज्ञाऽनुभवो दर्शितः । तदिदमि त्यनात्मनः अहं सुखी ति सुखस्य विधित्वानुभवः


अत्र
सत्


प्रपञ्चे सत्त्व
भावरूपं, गगनं, दिशः,


भ्रमः  किं
सत्याः


इति
भावरूपाः इति गगनस्य (च) दिशां च भावत्वानुभवः । आदि पदात् इदं नीलं , नाहं नीलमि त्यादेः (परिग्रहः) ग्रहणम्  ।


नैव निवर्तते ।
तत्प्रतिपक्षगाः


ज्ञानानां भ्रमत्वावधारणं हि  बाधबोधाधीनम्, सम्प्रतिपन्नस्थले तथा दर्शनात् । प्रत्ययत्वमात्राधीनत्वे प्रागपि बाधबोधोदयाद्रज्जुसर्पादिज्ञाने लौकिकपरीक्षकाणां भ्रमत्वावधारणं स्यात्, न चैवं क्वचिद्दृष्टम् । न च प्रपञ्चसत्तावगमस्य बाधकं पश्यामः । ततो न भ्रमत्वावधारणं युक्तमिति ।</p>
तदभ्युपगतार्थविरुद्धविषयाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वप्नस्य भ्रान्तित्वाभावो, भ्रमस्य चाधिष्ठानाद्यपेक्षानियमः, सांवृतसत्त्वस्य व्यवहारनिर्वाहकत्वस्याभावश्चान्यत्र समर्थितोऽत्रानुसन्धेयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५३सु०- वैभाषिकसौत्रान्तिकसमय(मत)निराकरणमुपसंहरति
<p class="gr-vyakhya-para">६९सु०- स्यादेतत् । किं प्रपञ्चप्रत्ययस्येदानीं बाधो नास्तीत्युच्यते उतोत्तरकालेऽपि । आद्ये न तावता भवतोऽपि विश्वसत्यत्वावधारणं, शुक्तिरजतादौ तदयोगात् । द्वितीयस्तु  नास्ति प्रपञ्चप्रत्ययो बाधिष्यते प्रत्ययत्वात् सम्प्रतिपन्नवत् इत्यागामिबाधसिद्धेरित्यत आह


अनादेरिति
अत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनादेरस्य विश्वस्य निवृत्तिर्यदि चेष्यते निवृत्तिश्च निवर्तेत तस्या भ्रान्तित्वसम्भवात् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतो निर्मानमखिलप्रमाणप्रतिपक्षगम् </div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनादितोऽनुवृत्तस्येत्यर्थः ।
<p class="gr-vyakhya-para">दुर्मतं को नु गृह्णीयाद्विनाऽसुरततिं क्वचित् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिलप्रमाणप्रतिपक्षगं


विश्वस्य
सर्वप्रमाणविरुद्धार्थविषयम्, अत एव दुर्मतम् । दिङ्नागप्रभृतिभिर्बहुभिर्गृहीतत्वात् कथं को नु गृह्णीयादि त्याक्षेप इत्यत उक्त•


तत्प्रत्ययस्य,
विनेति


निवृत्तिः
। सत्पुरुषविषय एवायमाक्षेप इति भावः । न चैवं निराकरणवैयर्थ्यम्; उक्तार्थानुसन्धाने को नु गृह्णीयादि ति व्याख्यानादिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति समुदायाधिकरणम् ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A008" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="असदधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A008"></span><h4 class="gr-section-head">असदधिकरणम्</h4>


बाधः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अपरः शून्यमखिलं मनोवाचामगोचरम् </span><span class="shloka-line">निर्विशेषं स्वयम्भातं निर्लेपमजरामरम् ॥212॥</span></span></div>


निवर्तेत
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अशेषदोषरहितमनन्तं देशकालतः ।</span><span class="shloka-line">वस्तुतश्च तदस्मीति नित्योपासापरोक्षितम् ॥213॥</span></span></div>


बाध्येत । यदि प्रत्ययत्वात् प्रपञ्चप्रत्ययस्य बाधोऽनुमीयते, तदाऽवश्यं बाधप्रत्ययस्यापि बाधेन भाव्यम्, अन्यथा प्रत्ययत्वहेतोस्तत्र व्यभिचारापत्तेः । बाधकप्रत्ययस्य बाध्यत्वे प्रपञ्चप्रत्ययस्य याथार्थ्यसिद्धिः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">रागादिदोषरहितं तद्भावं योगिनं नयेत् ।</span><span class="shloka-line">तस्यैवानादिसंवृत्या नानाभेदात्मकं जगत् ॥214॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">तिष्ठतु तावत्परमार्थचिन्ता, व्यावहारिके तु तथा  दृष्टमेव । न केवलमिदमापादनं किन्तु सम्भावितं चैतत् । यत्प्रपञ्चप्रत्ययस्य याथार्थ्यं तन्नास्तिताप्रत्ययस्य बाध्यत्वम्, अनादितोऽनुवृत्तस्यानेकसजातीयविजातीयसंवाद(व)तो याथार्थ्यसम्भवात्, कादाचित्कस्य संवादविधुर(रुद्व)त्वेन भ्रमत्वसम्भवादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७०सु०- ननु च प्रपञ्चनिवृत्तिर्नाम शून्यमेव; तच्च परमार्थरूपं, न कल्पितम्, अदृष्टत्वात्; तत्कथं तत्प्रत्ययस्य बाध्यता स्यात्; किन्तु प्रपञ्चस्य दृष्टत्वेन कल्पितत्वसम्भवात् तत्प्रत्यय एव बाध्यः, हेतुश्च प्रपञ्चप्रत्ययत्वेन विवेक्तव्य इत्यत आह


दृष्टस्येति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सदिवाभाति सत्यत्वं सांवृतं तस्य चेष्यते ।</span><span class="shloka-line">पारमार्थिकसत्त्वं तु शून्यादन्यस्य न क्वचित् ॥215॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सांवृतेनैव सत्वेन(सत्येव) व्यवहारोऽखिलो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">शून्यात् संवृतियोगेन विश्वमेतत् प्रवर्तते ॥216॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टस्य भ्रान्तिता चेत्स्याददृष्टे न भ्रमः कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भ्रान्तिताभ्रम


शब्दाभ्यां कल्पितत्वमुच्यते ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सृष्टिकाले पुनश्चान्ते स्तिमितं शून्यतां व्रजेत् ।</span><span class="shloka-line">इति ब्रूते तमुद्दिश्य जगाद जगतां गुरुः ॥217॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । विपरीतमेतदुक्तं यत्सर्वप्रमाणदृष्टस्य प्रपञ्चस्य कल्पितत्वमादाय तत्सत्ताप्रत्ययस्य बाध्यत्वस्वीकरणम् । केनापि प्रमाणेनादृष्टस्य शून्यस्याकल्पितत्वं गृहीत्वा  तत्सत्त्वप्रत्ययस्याबाध्यत्वोपादानम्; प्रामाणिकमकल्पितम् अप्रामाणिकं चाङ्गीक्रियमाणं कल्पितमिति सर्वसम्मतत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७१सु०- एतदेव दृष्टान्तेन दर्शयति


गवामिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नासतो जगतो भावो न हि दृष्टाऽसतो जनिः ।</span><span class="shloka-line">सतः क्वचित् प्रमाणं च दृष्टिरेवाखिलाद्वरम् ॥218॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यद्येवं सप्तमरसान्मधुरादिव पीनता ।</span><span class="shloka-line">भवेज्जनस्य मार्जारशृङ्गं गोरिव घातकम् ॥219॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- गवामृङ्गिभावेन न हि स्याच्छशृङ्गिता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अृङ्गिभावेन


सहितेति शेषः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कार्यार्थी कारणं सच्च नोपादद्यात् कथञ्चन ।</span><span class="shloka-line">न प्रवर्तेत चेष्टाय शून्यादेवेष्टसम्भवात् ॥220॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">कश्चिद्गवां ृङ्गित्वमस्ती त्याह कश्चिच्छशस्येति । तत्र परोक्तरीत्या गवां ृङ्गिता कल्पिता, दृष्टत्वात्; शशृङ्गिता त्वकल्पिताऽदृष्टत्वादि ति स्यात् । न ह्येवं लोके प्रतीतिः, लोकानुसारेणैव च परमार्थो बोद्धव्यः, नान्यथा; लोकन्यायस्यैव तद्बोधोपायत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७२सु०- तदेवं प्रत्यक्षबलेन विश्वसत्यता साधिता, तद्बाधकशङ्का च परिहृता; ततः किं सिद्धमि त्यतो यदुक्तं पूर्वपक्षिणा सतोऽपि कारणत्वे प्रमाणाभावः इति तत्परिहृतमि  ति वदन् समीकरणान्तरमपि परिहरति


अस्माकं त्विति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">देशकालादिनियमो न हि शून्यात् सतो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">पुरुषेच्छानुसारेण यदि किञ्चित् प्रजायते ॥221॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अस्माकं तु प्रमाणेन प्रसादादीश्वरस्य च ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तभङ्ग्याऽऽगमानां च प्रामाण्याद्युज्यतेऽखिलम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्कारणत्ववादिनाम्


अखिलं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">किं नानुमीयते तद्वद्वस्तुत्वात् पुरुषोद्भवः(पुरुषाद्भवः) ।</span><span class="shloka-line">सर्वस्यापि न चाभावो विश्वं सदिति गम्यते ॥222॥</span></span></div>


परेणाक्षिप्तं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यतोऽनुभवविरोधे तु वचनं वादिनः कुतः ।</span><span class="shloka-line">स्वप्नभ्रान्तिवदेवेदं संवृत्यैवोपलभ्यते ॥223॥</span></span></div>


युज्यते
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि सत्वेन किञ्चात्र भ्रमो नैव निवर्तते </span><span class="shloka-line">अनादेरस्य विश्वस्य निवृत्तिर्यदि चेष्यते ॥224॥</span></span></div>


कथम् । बाधविधुरेण प्रमाणेन जगतः सत्यत्वसिद्धौ मधुरादीनां पुष्ट्यादिकारणानां सत्त्वसिद्धेः । तन्त्वादीनां च विचित्रस्वभावतया प्रमाणेन सिद्धानां न मृदादिकार्यकारित्वप्रसङ्गः । न हि सत इवासतोऽपि स्वभावभेदोऽसत्त्वव्याघातात् । प्रमाणेनैव सतः कारणत्वोपलब्धेरनुपपत्तिराभासभूतैव । प्रमाणेन सत्तया प्रमितानां मधुरादीनां सद्बुद्धिमात्रवैलक्षण्यकल्पना त्वयुक्तैव, अन्यथा सद्बुद्ध्याऽवगतात्सप्तमरसादपि पीनता सती स्यात् । ईश्वरस्य सर्वकारणत्वेऽपि तन्त्वाद्यपेक्षा, पुरुषप्रयत्नाद्यपेक्षा, देशकालादिनियमश्च युज्यत एव; तन्त्वाद्यपेक्षयैव कार्यमुत्पद्यतामितीश्वरस्य
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निवृत्तिश्च निवर्तेत तस्या भ्रान्तित्वसम्भवात् </span><span class="shloka-line">दृष्टस्य भ्रान्तितो चेत् स्याददृष्टे भ्रमः कुतः ॥225॥</span></span></div>


प्रसादात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">गवामशृङ्गिभावेन न हि स्याच्छशशृङ्गिता ।</span><span class="shloka-line">अस्माकं तु प्रमाणेन प्रसादादीश्वरस्य च ॥226॥</span></span></div>


सङ्कल्पात् ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उक्तभङ्ग्याऽऽगमानां प्रामाण्याद्युज्यतेऽखिलम् ।</span><span class="shloka-line">दृश्यत्वाद्विमतं मिथ्या स्वप्नवच्चेदियं च मा ॥227॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">न चैवं निर्विशेषस्य शून्यस्य सङ्कल्पो युज्यते । न चैतदप्रामाणिकम्, आरम्भणाधिकरणोक्तरीत्या अत्र आगमानुमानादीनां प्रमाणत्वात् । न वेदाद्यागमप्रामाण्यमसिद्धम्, प्रथमसूत्रोक्तरीत्या आगमप्रामाण्यस्य सिद्धत्वात् । अनुमानेऽतिप्रसङ्गोऽप्यागमप्रामाण्येनैवापास्त इति । ब्रह्मादीन्सृष्ट्यादावीश्वरस्तेषु कृपयाऽपेक्षते, परमेश्वरनियोगानुष्ठाने तेषां परमपुरुषार्थलाभादि ति ज्ञापयितुं प्रसादादित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७३सु०- प्राक् विश्व(स्य)सत्यत्वसाधनायोपन्यस्तस्य प्रत्यक्षस्यान्यथासिद्धिमाशङ्क्य तत्परिहारत्वेन


८वैधर्म्याच्च  स्वप्नादिवदि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मिथ्या चेत् साध्यसिद्धिर्न व्यभिचारो चेद्भवेत् ।</span><span class="shloka-line">साधकत्मसत्यस्य साध्यं विप्रतिपत्तितः ॥228॥</span></span></div>


ति सूत्रं व्याख्यातम् इदानीं विश्वमिथ्यात्वे पराभिहितस्य अनुमानस्य दूषकत्वेनापि (तद्व्या)व्याख्यातुं मिथ्यात्वेऽनुमानं तावच्छङ्कते
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तस्य चेत्यनवस्था स्यात् सत्त्वं चास्यानुभूतितः </span><span class="shloka-line">अनुभूतिविरोधेन मिथ्यात्वे मा न काचन ॥229॥</span></span></div>


दृश्यत्वादिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतीतानागतौ कालावपि नः साक्षिगोचरौ ।</span><span class="shloka-line">तत्सम्बन्धितया सत्त्वमपि दृष्टस्य साक्षिगम् ॥230॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">दृढदृष्टं तु यद्दृष्टं दृष्टाभासस्ततोऽपरम् ।</span><span class="shloka-line">भ्रान्तेः संवृतिसत्यस्य विशेषो व्यभिचारवान् ॥231॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृश्यत्वाद्विमतं मिथ्या स्वप्नवच्चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वं मिथ्ये त्युक्ते सम्प्रतिपन्नमिथ्यात्वे शुक्तिरजतादौ सिद्धसाधनता, शून्ये बाधः (च) स्यात्, अतः सत्यत्वमिथ्यात्वाभ्यां विमतमित्युक्तम् । विमतं गगनादिकं मिथ्या दृश्यत्वात् स्वप्नवदि त्यनुमानेन विश्वमिथ्यात्वसिद्धेः कथं (तत्)सत्यत्वमङ्गीक्रियत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७४सु०- दूषयितुं पृच्छति


इयं चेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तेनाप्यङ्गीकृतः सम्यक् स नः सत्यत्वमेव हि ।</span><span class="shloka-line">विज्ञानाद् व्यभिचारोऽस्य कदाचित् स्यादिति प्रमा ॥232॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नैव दृष्टा प्रमा सा न भवेत् स्वविरोधतः ।</span><span class="shloka-line">भेदो विशेषधर्म्यादिग्रहणापेक्षया यदि ॥233॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- इयं मा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तिष्ठतु तावद्विश्वम्,


इयं च मा
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्योन्याश्रयताहेतोर्दुग्राह्या इति यन्न तत् ।</span><span class="shloka-line">स्वरूपं वस्तुनो भेदः यन्न तस्य ग्रहेऽग्रहः ॥234॥</span></span></div>


इदमेव दृश्यत्वानुमानम्, मिथ्या सत्यं (त्या वे) वे ति शेषः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्यथाऽस्यामुना भेद इति वक्तुं न शक्यते ।</span><span class="shloka-line">अगृहीतो यदा भेदस्तदा स्वस्मादिति ग्रहः ॥235॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति


मिथ्येति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्यात् प्रतीतिविरोधाच्च न हि कश्चित् तथा वदेत् ।</span><span class="shloka-line">धर्मित्वप्रतियोगित्वतद्भेदा युगपद्यदि ॥236॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">विशेषणं विशेष्यं च तद्भावश्चैव गृह्यते ।</span><span class="shloka-line">को विरोधः स्वरूपेण गृहीतो भेद एव तु ॥237॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मिथ्या चेत्साध्यसिद्धिर्न</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न हि शब्देऽविद्यमानेन चाक्षुषत्वेन शब्दनित्यत्वं सिद्ध्यतीति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये दृश्यत्वं दृश्यमदृश्यं वा ॥ प्रथमं दूषयति


व्यभिचार इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अस्यामुष्मादिति पुनर्विशेषेणैव गृह्यते ।</span><span class="shloka-line">किञ्च भेदः कथं ग्राह्य इति यः परिपृच्छति ॥238॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">धर्म्यादिभेदग्रहणात् तेनोक्तोऽन्योन्यसंश्रयः ।</span><span class="shloka-line">अन्यत्वाग्रहणे प्रोक्तः कथमन्योन्यसंश्रयः ॥239॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   व्यभिचारो न चेद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृश्यत्वं मिथ्या


न चेत्,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्यत्वं यदि सिद्धं स्यात् कथमन्योन्यसंश्रयः ।</span><span class="shloka-line">एतादृशस्य वक्तारावुभौ जात्युत्तराकरौ ॥240॥</span></span></div>


अथ च दृश्यम्; तदा (दृश्यत्वस्य) दृश्यत्व एव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मायी माध्यमिकश्चैव तदुपेक्ष्यौ बुभूषुभिः ।</span><span class="shloka-line">यच्छून्यवादिनः शून्यं तदेव ब्रह्म मायिनः ॥241॥</span></span></div>


व्यभिचारो भवेत् ॥
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न हि लक्षणभेदोऽस्ति निर्विशेषत्वतस्तयोः ।</span><span class="shloka-line">अनृतादिविरोधित्वमुभयोश्च स्वलक्षणम् ॥242॥</span></span></div>


द्वितीये त्वज्ञानासिद्धता हेतोरिति भावः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्ववाक्याभावसंवादान्न कृत्यं प्रतिवादिनः ।</span><span class="shloka-line">तत्पक्ष इति वैधर्म्यान्न स्वप्नादिवदित्यजः ॥243॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">७५सु०- स्यादेतत् । मिथ्यैव दृश्यत्वमिति ब्रूमः । न चैवं साध्यासाधकत्वम्, वर्णदैर्घ्यादीनां मिथ्याभूतानामपि साधकत्वस्योभयसिद्धत्वात्, चाक्षुषत्वादीनां त्वारोपाभावात्, आरोपेऽप्यसांव्यावहारिकत्वादसाधकत्वं, न तु मिथ्यात्वादि त्यत आह


साधकत्वमिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V08" data-block-id="AV_C02_S02_V08" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अप्रयत्नान्निराचक्रे चेति दृष्टिविरुद्धताम् ।</span><span class="shloka-line">निष्प्रमाणत्वमप्यस्य सूचयामास विश्वकृत् ॥244॥</span></span></div>


</p>
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A008" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A008" data-id="AV_C02_S02_A008_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ असदधिकरणम् ॥</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- साधकत्वमसत्यस्य साध्यं विप्रतिपत्तितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ नासतोऽदृष्टत्वात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यत्रोदाहरणे मिथ्यात्वं सम्प्रतिपन्नं तत्र साधकत्वे, यत्र च साधकत्वं सम्मतं तत्र मिथ्यात्वे,
<p class="gr-vyakhya-para">५४सु०- माध्यमिकमतमत्रापाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्योक्तार्थविरुद्धतां दर्शयितुं तत्तावदुपन्यस्यति


विप्रतिपत्तितोऽसत्यस्य साधकत्वं साध्यम्
अपर इति


एव; न पुनरस्माकं सिद्धमिति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७६सु०- विप्रतिपत्तौ साधकत्वं मिथ्यात्वं वा साधयिष्यामीति चेत् किं सत्येन प्रमाणेनोत मिथ्याभूतेन आद्ये तूक्तमेवोत्तरम् द्वितीये दोषमाह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अपरः शून्यमखिलं मनोवाचामगोचरम् निर्विशेषं स्वयम्भातं निर्लेपमजरामरम् अशेषदोषरहितमनन्तं देशकालतः वस्तुतश्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अपरो


तस्य चेति
माध्यमिक,


।</p>
इति ब्रूत
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तस्य च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न हि क्वाप्यस्माकं मिथ्याभूतस्य साधकत्वं सम्मतम् । अतस्तस्यापि साधकत्वं साध्यमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्यापि साधकत्वं साधयिष्यामीत्यत आह


इतीति
इति वक्ष्यमाणेन सम्बन्धः ।


।</p>
शून्यम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  इत्यनवस्था स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोक्तप्रकारेणेत्यर्थः । न हि सर्वमसत्यं साधकमित्येकं प्रमाणमस्ति, नापि सद्वादी कदाऽपि सत्त्वासत्त्वोदासीनेन प्रमाणेन साध्यसिद्धिमङ्गीकुर्यात्, येनानवस्थाशान्तिर्भवेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७७सु०- एवमसिद्धिव्यभिचाराभ्यामनुमानं निराकृत्य प्रमाणबाधं चाह


सत्त्वं चेति
एव तत्त्वं न ततोऽन्यदस्ती ति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु पञ्चस्कन्धास्ततोऽतिरिक्ताः सन्तीत्यत उक्तम्


।</p>
अखिलमिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  सत्त्व• चास्यानुभूतितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्य


प्रपञ्चस्य
पञ्चस्कन्धात्मकमखिलं जगच्छून्यमेव, न ततोऽन्यदित्यर्थः । तच्छून्यं कुतः सिद्धमित्यत उक्तं


अनुभूतितः
स्वयम्भातमिति ।


सिद्धम् अतो बाधितविषयं चानुमानमि ति शेषः </p>
स्वयम्भातत्वं च न स्वकर्मकप्रकाशत्वम् किन्त्वपराप्रकाश्य(श)त्वमेवेत्याशयेनोक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">७७असु०- न केवलं दृश्यत्वानुमानस्यानेन दोषेणाभासत्त्वं, किन्तु यदन्यदपि प्रपञ्चमिथ्यात्वेऽनुमानं जडत्वं वा परिच्छिन्नत्वं वा परैरुच्यते तस्यापीत्याह


अनुभूतीति
मन इति


</p>
प्रमाणमात्रोपलक्षणमेतत् कुतः प्रमाणाविषयत्वं शून्यस्य, निर्धर्मकत्वात्, सधर्मक एव प्रमाणप्रवृत्तिः इत्युक्तं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अनुभूतिविरोधेन मिथ्यात्वे मा न काचन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षणमेतत्, पूर्वोक्तव्यभिचारासिद्धिभ्यां चेत्यपि द्रष्टव्यम् । तथा हि । जडत्वादिकं सत्यं मिथ्या वा ॥ आद्ये जडत्वादिमन्न वा । प्रथमे व्यभिचारः द्वितीयेऽपसिद्धान्तः ॥ मिथ्या चेत्साध्यसिद्धिर्नेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७८सु०- भवेदसत्त्वमनुमानानां यद्यनुभवविरोधो भवेत्, न चासावस्ति । मिथ्यात्वापरपर्यायं बाध्यत्वं ह्यनुमानसाध्यम्; न च तदभावः प्रत्यक्षेण वेद्यः, तस्य वर्तमानमात्रविषयत्वेन कथञ्चिद्वर्तमानकालीनबाधाभावविषयत्वेऽपि कालान्तर(गत) भाविबाधाभावविषयत्वायोगादि त्यत आह


अतीतेति
निर्विशेषमिति


</p>
निखिलजगदात्मकं चेच्छून्यम्, तर्हि तद्धर्मा लेपजरामरणदुःखपरिच्छेदादयस्तस्यैव स्युरिति कथं निर्विशेषत्वादिकमित्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतीतानागतौ कालावपि नः साक्षिगोचरौ</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र अतीत ग्रहणं प्रासङ्गिकम् । न केवलं वर्तमान इत्यपेरर्थः ।


नः
निर्लेपमिति


सर्वेषाम् अन्यथा तद्विशिष्टव्यवहारानुपप(त्ते)त्तिरिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७९सु०- किमतो यद्येवमवर्तमानोऽपि कालः साक्षिगोचर इत्यत आह


तदिति
लेपो


</p>
धर्माधर्मसम्बन्धः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्सम्बन्धितया सत्त्वमपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालान्तरसम्बन्धितया


सत्त्वम्
दोषा


अबाध्यत्वम् न केवलं वर्तमानकालीनबाधाभावोऽनुभववेद्यः, किन्तु सर्वकालगतोऽपीत्यर्थः । तत्कथमित्यत उक्तम्
दुःखादयः


दृष्टस्येति
वस्तुतश्चानन्तं


।</p>
वस्त्वन्तरप्रतियोगिकान्योन्याभावरहितम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टस्य साक्षिगम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा शुद्धं सर्वगतं नित्यं सर्वात्मकं शून्यमभिलप्यते, तत्कथं निर्विशेषमित्यु(मु)च्यत इत्यत एतदुक्तम्; लेपादिदोषाभावमात्रेण शुद्धमुच्यते, देशादिपरिच्छेदाभावमादाय सर्वगतत्वादिवादो, न तु कमपि धर्ममाश्रित्येति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षादिप्रतीतिविषयस्य । प्रत्यक्षादिप्रतीतीनां प्रामाण्यस्य साक्षिणा ग्रहणादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५५सु०- उपायोपेयभावावस्थितपदार्थख्यापनं शास्त्रधर्मः अतस्तत्त्वविषयां विप्रतिपत्तिं दर्शयित्वा विप्रतिपन्ने उपायोपेये दर्शयति
<p class="gr-vyakhya-para">८०सु०- न हि विषयस्य त्रैकालिकाबाध्यत्वमनन्तर्भाव्य तत्प्रतीतेः प्रामाण्यं शक्यग्रहणम् । यदि प्रतीतिं गृह्णन् साक्षी तत्प्रामाण्यग्रहणस्वभावत्वात्तद्गृह्णंस्तद्विषयस्य त्रैकालिकाबाध्यत्वं व्यवस्थापयेत् तदा शुक्तिरजतादिप्रतीतेरपि स एव ग्राहक इति तस्या अपि प्रामाण्यं गृह्णीयात् तथा च तद्विषयस्यापि रजतादेस्त्रैकालिकाबाध्यत्वं सिद्ध्येदि त्यतो दृष्टशब्दं व्याख्याति


दृढेति ।</p>
तदस्मीति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृढदृष्टं तु यद्दृष्टं दृष्टाभासस्ततोऽपरम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यन्निर्दोषत्वेनावधृतया प्रतीत्या विषयीकृतं, तदेव दृष्टमित्युक्तम् । कुतः । इतरस्य सम्मुग्ध(स्य)दृष्टस्य दृष्टाभासत्वात् । मुख्यामुख्ययोश्च मुख्यग्रहणस्य न्याय्यत्वात् । कृतव्युत्पादनं चैतत्प्राक् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८१सु०- सत्प्रतिपक्षाणि च दृश्यत्वाद्यनुमानानीत्याशयवानाह


भ्रान्तेरिति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तदस्मीति नित्योपासाऽपरोक्षितम् । रागादिदोषरहितं तद्भावं योगिनं नयेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्


।</p>
शून्यम् अहम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-भ्रान्तेः संवृतिसत्यस्य विशेषोऽव्यभिचारवान् । तेनाप्यङ्गीकृतः सम्यक् स नः सत्यत्वमेव हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भ्रान्तिविषयत्वेन सम्प्रतिपन्नाच्छुक्तिरजतादिकादित्यर्थः,


संवृतिसत्यस्य
अस्मीति  नित्योपासयाऽपरोक्षीकृतम् । तत्


तथात्वेनाभ्युपगतस्य विश्वस्य
शून्यं


विशेषो
रागादिदोषरहितं योगिनं तद्भावं


वैलक्षण्यम्,
शून्यत्वलक्षणं मोक्षं


अव्यभिचारवान्
नयेत्


कदाचित्क्वचिदपि सम्प्रतिपन्नमिथ्याभावे अवर्तमानः,
इति सम्बन्धः । यथोक्तम् । प्रदीपस्येव निर्वाणं विमोक्षस्तस्य तायिनः (तापिनः) (भाविनः) इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५६सु०- यदि शून्यमुक्तरूपं कथं तर्ह्यखिलं शून्य(मित्युक्त)मित्यत आह


तेन
तस्यैवेति


शून्यवादिना
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्यैवानादिसंवृत्या नानाभेदात्मकं जगत् । सदिवाभाति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शून्यस्य


अपि, सम्यगिति
एव ।


असन्देहेन ।
संव्रियतेऽनयेति


स एव
संवृतिः


विशेषो,
अविद्या । संवृतेः सत्यत्वेऽद्वैतहानिः आरोपितत्वे तु संवृत्यन्तरापेक्षेत्यतः


नः
अनादि


अस्माकं, मते विश्वस्य,
इत्युक्तम् ।


सत्यत्वं
नानाभेदात्मकं


साधयिष्यती ति शेषः । ततः सत्प्रतिपक्षाणि दृश्यत्वाद्यनुमानानीति ।</p>
पञ्चस्कन्धात्मकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र तेनापि सम्यगङ्गीकृतः इत्यनेन पक्षधर्मता समर्थिता अव्यभिचारवानि त्यनेन तु व्याप्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">शून्याविद्याकल्पितत्वादखिलं शून्यमित्युच्यते, न पुनस्तदेव तदिति; तत्किमसदेवेदम्; तथात्वे वा कथं सदिति प्रतिभासः सत्त्वारोपात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः, विश्वं कालत्रयाबाध्यम्, प्रातीतिकविलक्षणत्वात्, व्यतिरेकेण शुक्तिरजत•दि)वदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५७ सु०- पक्षान्तरमाह
<p class="gr-vyakhya-para">८२सु०- ननु च शुक्तिरजतादीनां प्राक् शून्यतत्त्वज्ञानाच्छुक्त्यादिज्ञानेनैव निवृत्तिः भवति, प्रपञ्चस्य तु शून्यज्ञानेन कदाचिन्निवृत्तिर्भविष्यती त्येवं मया प्रातीतिकसांवृतयोः वैलक्षण्यमङ्गीकृतम्, न चेदं विश्वसत्यत्वे भवता हेतूकर्तुं शक्यम्, विरोधात्  इत्यत आह


विज्ञानादिति
सत्यत्वमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विज्ञानाद्व्यभिचारोऽस्य कदाचित्स्यादिति प्रमा । नैव दृष्टा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सत्यत्वं सांवृतं तस्य चेष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">व्यभिचारः
<p class="gr-vyakhya-para">तस्य
 
आरोपितस्य अपि जगतः,


निवृत्तिः । नायं विशेषोऽङ्गीकर्तुं शक्यते, अप्रामाणिकत्वात् । न ह्यप्रामाणिकेन ृङ्गेणाश्वोऽन्यतो वि(शि)शेष्यमाणो दृश्यत इति ।</p>
सांवृतं सत्यत्वमिष्यते,
<p class="gr-vyakhya-para">८२असु०- ननु इदं कदाचिद्बाधिष्यते दृश्यत्वाच्छुक्तिरजतादिवदि त्यनुमानस्य सत्त्वात् कथमत्र प्रमाणाभाव इत्यतः (तस्यो)स्वोक्तं दोषं स्मारयति


प्रमेति
अतो न  सत्प्रत्ययविरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति चेत् जगतः सत्त्वं कथं तर्ह्यसत्, येन सदिवाभाती त्युक्तमित्यत आह


।</p>
पारमार्थिकेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रमा सा च भवेत्स्वविरोधतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पारमार्थिकसत्यत्वं शून्यादन्यस्य क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">या च शङ्क्यते सेत्यर्थः ॥
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वथाऽबाध्यत्वं


स्वविरोधत इति
पारमार्थिक(स)त्त्वं


। स्वविषयस्य स्वस्य च बाध्यत्वापादकत्वादित्यर्थः । अन्यथा व्यभिचारापत्तेः ।</p>
तदभावादसदिदं जगदुद्गीयत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्य विषयोऽसन्, (यत्) स्वयं च बाध्यं, कथं तत्प्रमाणं भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पारमार्थिकसत्त्वाभावे कथं जगत्यर्थक्रियादिव्यवहार इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">अतोऽस्य विशेषस्याप्रामाणिकत्वेनाङ्गीकर्तुमशक्यत्वे योऽन्यो विशेषः प्रामाणिकः प्रमाणाविरोधी चाङ्गीकर्तव्यः, सोऽस्माकं सत्यत्वे हेतुर्भविष्यतीति । स च प्रमाणगम्यत्वमर्थक्रियाकारित्वं चेति हृदयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८३सु०- ननु तर्ह्येवमेव कुतो नोच्यते । तथोच्यमाने प्रमाणानां तत्त्वावेदकत्वम्, अर्थक्रियायाः सत्त्वम्, असति तदभावः इत्यादि बहु संविधेयं स्यात् । लाघवार्थं त्वेवमुक्तम् । तदपि यथावसरमुपपादितमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८४सु०- यद्वा प्रपञ्चस्याबाध्यत्वे परिशेषप्रमाणमनेनोक्तम् । तथा हि । जगतो बाध्यत्वमबाध्यत्वं च प्रसक्तम्, तृतीयप्रकाराभावात् । बाध्यत्वं च प्रसिद्धपदार्थतत्त्वज्ञानेन, अन्येन वा । तत्राद्यं वादिप्रतिवादिभ्यामनभ्युपगतम् । द्वितीयं तु प्रमाणाभावनिरस्तम् । परिशेषादबाध्यत्वमेव सिद्ध्यतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८४असु०- अथवा व्यापकानुपलब्धिलिङ्गकमनुमानम् (अनेन) एतेन श्लोकद्वयेनोक्तम् । बाध्यत्वं हि प्रसिद्धपदार्थतदितरतत्त्वज्ञाननिवर्त्यत्वेन व्याप्तम् । तच्च व्यापकमनभ्युपगमप्रमाणाभावाभ्यां जगतो व्यावर्तमानं स्वव्याप्यं बाध्यत्वमपि व्यावर्तयतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८५सु०- एवं प्रपञ्चमिथ्यात्वानुमानानि निराकृत्येदानीं तदनुग्राहकत्वेन, सत्यत्वप्रत्यक्षस्य प्रतिकूलत्वेन च, परोत्प्रेक्षितं तर्कमपि निराकर्तुमाशङ्कते


भेद इति
सांवृतेनैवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदो विशेष्यधर्म्यादिग्रहणापेक्षया यदि । अन्योन्याश्रयताहेतोर्दुर्ग्राह्य इति यत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सांवृतेनैव सत्त्वेन व्यवहारोऽखिलो भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आदि
<p class="gr-vyakhya-para">अखिलः


पदेन विशेषणप्रतियोगिनोर्ग्रहणम्
हानोपादानोपेक्षाऽभिज्ञाऽभिवदनार्थक्रियालक्षणः व्यवहारस्याप्यसत्त्वात् । स्वप्न इवे ति शेषः । पारमार्थिकसत्त्वमेव व्यवहारविरोधि, तस्य सर्वक्रियारहितत्वात्, न तु तदभावः, इति भावेनोक्तं


यदि
सांवृतेनैव सत्त्वेनेति


गृह्यत इति शेषः तर्ही ति च ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । यदि प्रपञ्चो सांवृतो न स्यात् तदा प्रत्यक्षोऽप्यसौ न स्यात् । तथा हि । अनेकभेदभिन्नो हि प्रपञ्च इष्यते; भेदस्य चाप्रत्यक्षतायां सोऽप्यप्रत्यक्ष एव, विना भेदेन तत्प्रतीतावद्वितीयशून्यप्रतीत्यापत्तेः, न च भेदप्रतीतिरुपपद्यते । भेदो हि प्रतीयमानो घटपटौ भिन्नाविति घटपटयोर्विशेषणतया, घटपटयोर्भेद इति ताभ्यां विशेष्यतया वा प्रत्येतव्यः; भेद इत्येव प्रतीतेरभावात् । यद्वा घटात्पटो भिन्न इति, घटात्पटस्य भेद इति वा घटप्रतियोगितया पटधर्मिकतया च भेदग्रहणमेष्टव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५८ सु०- सृष्टिप्रलयविष(यं)ये विगानं दर्शयति
<p class="gr-vyakhya-para">तत्रोभयत्राप्यन्योन्याश्रयत्वम् । विशेष्ययोर्घटपटयोर्ज्ञाने सति हि तद्विशेषणतया भेदो ज्ञातव्यः, न हि देवदत्तादर्शने दण्डस्य तद्विशेषणतया दर्शनं युज्यते । विशेष्यज्ञानं च भेदापेक्षम्, न हि भेदाप्रतीतौ घटपटाविति द्वित्वविशिष्टार्थप्रतीतिः सम्भवति । एवं विशेष्यतया भेदप्रतीतावपि  द्रष्टव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा धर्मिप्रतियोगिज्ञाने सति भेदज्ञानं, तन्निरूप्यत्वात्; भेदज्ञा(न एव)ने सति च धर्मिप्रतियोगिनोर्ज्ञानम् । न हि भेदाग्रहे धर्मिप्रतियोगिभावोऽवगन्तुं शक्यते, तथात्वे घटाद्घटस्य भेद(इत्यपि)प्रतीतिः स्यात् । न च परस्पराश्रयाणि कार्याणि सम्भवन्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतो वास्तवत्वे भेदस्य प्रतीत्यनुपपत्तौ प्रपञ्चस्यापि तदापत्तेरविचारितरमणीयः संवृतिमय एवायमङ्गीकरणीय इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८६सु०- निराकरोति


नेति
८ शून्यादिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-शून्यात्संवृतियोगेन विश्वमेतत्प्रवर्तते । सृष्टिकाले पुनश्चान्ते स्तिमितं शून्यतां व्रजेत् । इति ब्रूते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदुक्तं भेदस्य दुर्ग्राह्यत्वं
<p class="gr-vyakhya-para">सृष्टिकाले प्रवर्तते
 
जायते । शून्यस्य निाष्क्रियत्वात् कथं विश्वकर्तृत्वमित्यत उक्तं


तत्
संवृतियोगेनेति


नास्तीत्यर्थः तत्कथमित्यत आह


स्वरूपमिति
अन्ते


</p>
प्रलयकाले
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वरूपं वस्तुनो भेदो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत् यस्मात्


भेदो वस्तुनः स्वरूपं
स्तिमितं


तस्मात्, तस्य वस्तुनो ग्र(हे)हणे सति पश्चाद्भेदग्रह इति नास्ति, किन्तु वस्तुग्रह एव भेदग्रहः तथा च क्वान्योन्याश्रयत्वं येन भेदो दुर्ग्रहः स्यादिति ।</p>
निष्क्रियम् अनेन क्रियाविभागादिन्यायेन या विश्वस्य सत्यत्ववादिनां प्रलयप्रक्रिया सा निराक्रियते । स्वाप्नगजादिरिवे ति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वं कुत इति चेत् । यो हि भेदमेव नाङ्गीकुर्यात्, किं तस्यार्द्रकवणिजो वहित्रचिन्तया । यस्तु भेदमङ्गीकृत्य तस्य वस्तुस्वरूपत्वं नाभ्युपैति तं प्रत्याह
<p class="gr-vyakhya-para">५९सु०- एवमुपन्यस्तमतनिरासार्थत्वेनाधिकरणमवतारयति


यदिति
तमुद्दिश्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यन्न तस्य ग्रहेऽग्रहः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तमुद्दिश्य जगाद जगतां गुरुः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्माद्वस्तुनो
<p class="gr-vyakhya-para">जगाद


ग्रहे तस्य
इदमधिकरणमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५९असु०- यत्तावदुक्तं शून्यादेवेदं जगदुत्पद्यत इति तद्यथाश्रुतमपाकर्तुं सूत्रम्


भेदस्य
ॐ नासतोऽदृष्टत्वात् ॐ


अग्रहः
इति । तद्व्याचष्टे


नास्ति तस्मात् भेदो वस्तुनः स्वरूपमिति सम्बन्धः ।</p>
नासत इति
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । विमतो भेदो घटस्वरूपं भवितुमर्हति घटग्रहेऽगृह्यमाणत्वरहितत्वात् घटस्वरूपवदेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८६असु०- यदि अत्र तस्य ग्रहे गृह्यमाणत्वादित्येवोच्येत तदा घटपटाविति घटज्ञानेन ज्ञायमानेन पटेनानैकान्तिकत्वं स्यात् । तदर्थं तस्य ग्रहेऽग्रहो ने त्युक्तम् । न हि घटग्रहे गृह्यमाणोऽपि पटो घटग्रहे सर्वथा गृह्यत एवेति नियमोऽस्ति । यज्ज्ञाने यत्सर्वथोपलभ्यते तत्तत्स्वरूपमिति व्याप्तावुच्यमानायां दण्डिज्ञाने दण्डोऽप्यवश्यं स्फुरत्येव, न चासौ दण्डिनः स्वरूपमित्यतो विशेषनिष्ठैव व्याप्तिरभिधातव्या ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८७सु०- किञ्च विशिष्टं नाम विशेषणसम्बन्धनिमित्तो विशेष्यस्याकारभेद इति पक्षे न विशिष्टप्रत्यये विशेषणस्फुरणमस्ति, किन्नाम विशेषणज्ञानं विशिष्टज्ञानकारणम्, आशुभावाच्च न क्रमो लक्ष्यते । यद्वा घटभेदौ पक्षीकृत्य नियमेनान्यतरप्रतीतावन्यतरस्य स्फुरणेनान्योन्याभिन्नत्वं साध्यम्, न हि दण्डिप्रतीतौ दण्ड(स्य )स्फुरणेऽपि, दण्डप्रतीतौ सर्वथा दण्डि(नः )स्फुरणमस्तीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८८सु०- भवेदेतद्यदि भेदो वस्तुग्रह एव गृह्येत । न चैवम् । किन्नाम वस्तुप्रतीत्युत्तरकालमेव । निर्विकल्पके (हि) च प्रत्यये वस्तुमात्रमवभासते, भेदस्तु वस्तुदर्शनोत्तरकालं प्रतियोगिस्मरणे सत्यवभासते, यथा सादृश्यमभावश्चेत्यत आह


अन्यथेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नासतो जगतो भावो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">असतः


।</p>
सर्वविशेषविनिर्मुक्तत्वेन गगनकुसुमसमानाच्छून्यात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथाऽस्यामुना भेद इति वक्तुं न शक्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि भेदो वस्तुप्रतीतौ न प्रतीयेत तदाऽस्यामुना भेद इत्युत्तरकालं सविकल्पक(वि)ज्ञानमपि न जायेत । तथा च, तथा व्यवहारोऽपि न स्यात् । अस्यामुनेति (हि) धर्मिप्रतियोगितया वस्तुद्वयमुद्दिश्य भेदो ज्ञायते । न चागृहीतभेदं तथोद्देष्टुं शक्यते, एकस्मिन्नपि तत्प्रसङ्गात् । भेदसत्तामात्रेण तदुपपत्तिरिति चेत् (न) दूरस्थवनस्पत्योरभेदप्रत्ययाभावप्रसङ्गात् । दोषात्तत्र तथेति चेन्न, भेदस्य स्वरूपसत्तयैवोपयोगे दोषस्याकिञ्चित्करत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८९सु०- न केवलं वस्तुदर्शने भेदस्फुरणमनभ्युपगच्छतः अस्यामुना भेद इति पश्चात्कालीनं सविकल्पकज्ञानं तथा व्यवहारश्च नोपपद्यते, किं तर्हि  इत्यत आह


अगृहीत इति
जगतो भावो


।</p>
जन्म नोपपद्यते ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अगृहीतो यदा भेदस्तदा स्वस्मादिति ग्रहः । स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कुत इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">यदि घटदर्शनोऽपि तद्भेदो न दृष्टस्तद•ऽ)नन्तरं स्मर्यमाणो गृह्यमाणो वा प्रतियोगी पटोऽपि विना भेदेनोपलब्धव्यः । भेदादर्शने चावश्यमभेदज्ञानं स्यात् । तथा चोत्तरकालं स्वस्मात्स्वयं भिन्न इति सविकल्पको भेदग्रहः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्त्वेवमित्यत आह


प्रतीतीति
न हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-प्रतीतिविरोधाच्च</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि दृष्टाऽसतो जनिः ।४४४सतः क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">
<p class="gr-vyakhya-para">सतो


शब्दस्योत्तरत्र सम्बन्धः </p>
भवतः कार्यस्येति यावत्
<p class="gr-vyakhya-para">पटाद्घटो भिन्न इत्येव हि सविकल्पिका प्रतीतिरनुभूयते, न जातु स्वस्मात्स्वयं भिन्न इति, अतः;


प्रतीतिविरोधात्
क्वचित् असतो जनिर्न दृष्टा


एवंविधः सविकल्पकग्रहो नाङ्गीकर्तुमुचित इति शेषः ।</p>
यतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च यदि स्वस्मात् स्वयं भिन्न इति सविकल्पको भेदग्रहः स्यात्, तदा कदाचित् तथाविधो वाग्व्यवहारोऽपि स्यात्, न चैवमित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र सर्वत्र शून्यस्यासत्त्वमापाद्य दूषणाभिधानमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६०सु०- स्यादेतत् । प्रमाणाभावः प्रमेयाभावं


न हीति
साधयति ।


</p>
न पुनः प्रमाणविशेषाभावः मा हि भूदस्मदादिप्रत्यक्षव्यावृत्त्या धर्माद्यभावसिद्धिः, तदत्रापि प्रमाणाभावादिति  हेतुर्वक्तव्यः, अदृष्टत्वादिति प्रत्यक्षाभावकथनं तु कथम्, अनैकान्तिकत्वादि  त्यत आह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि कश्चित्तथा वदेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन किमेकप्रतीतिविरोधः, उत सर्वप्रतीतिविरोधः । नाद्यो व्यभिचारात् । न द्वितीयः असिद्धेः इत्यपि परास्तम्, कदाऽपि कस्यचिदपि तथा व्यवहाराभावेन विपरीतव्यवहारेण च सर्वप्रतीतिसिद्धेरिति । अतो वस्तुप्रतीतावेव भेदस्य स्फुरणात् तत्स्वरूपत्वमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९०सु०- नन्वेवं भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वेन तत्प्रतीतिभेदाभावादितरेतरसापेक्षत्वस्य सुतरामभावान्नान्योन्याश्रयत्वमित्युक्तम् । तत्र किं भेदो धर्मिणः स्वरूपम्, उत प्रतियोगिनोऽपि । न तावद् द्वितीयः, एकस्यैव भेदस्योभयस्वरूपत्वेऽद्वैतप्रसङ्गात् । आद्ये तु यद्यपि धर्मिज्ञानभेदज्ञानयोर्नान्योन्याश्रयत्वं तथाऽपि प्रतियोगिज्ञानापेक्षयाऽन्योन्याश्रयत्वं कथं परिहरणीयम् ॥ मैवम् । भेदस्य स्वरूपतो ज्ञाने प्रतियोगिविशेषज्ञानानपेक्षणात्, प्रतियोगिस्वरूपज्ञाने चैतद्भेदज्ञानानपेक्षणात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९०असु०- अस्तु तर्हि विशेषज्ञानेऽन्योन्याश्रयत्वम् । तद्धि घटात्पटो भिन्न इत्युत्पद्यते । तत्र धर्मिणो भेदेन प्रतिपन्नस्य वा प्रतियोगिता, अन्यथा वा । न तावद् द्वितीयः, स्वतोऽपि भेदप्रतीत्यापत्तेः । आद्ये प्रतियोगिस्वरूपभेदप्रतीतौ धर्मिणः प्रतियोगितायां स एव न्यायः । तथा च पटाद्घटस्य भेदप्रतीतौ घटात्पटस्य भेदप्रतीतिरित्यन्योन्याश्रयत्वमिति । मैवम् । वस्तुतोऽन्योन्यप्रतियोगिकयोर्घटपटस्वरूपभेदयोः प्रतीतयोः सतोरसति सादृश्यादौ प्रतिबन्धकेऽन्योन्यप्रतियोगिकतया विशिष्टभेदप्रतीतौ बाधकाभावादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९१सु०- एवं स्वमतेन भेदप्रतीतावन्योन्याश्रयत्वं परिहृत्य भिन्नभेदवादिनां परिहारमाह


धर्मित्वेति
प्रमाणं चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- धर्मित्वप्रतियोगित्वतद्भेदा युगपद्यदि । विशेषणं विशेष्यं तद्भावश्चैव गृह्यते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रमाणं दृष्टिरेवाखिलाद्वरम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षणं चैतत् । धर्मिप्रतियोगिनौ चे(त्यपि)ति द्रष्टव्यम् ॥
<p class="gr-vyakhya-para">दृष्टिः


तद्भावो
प्रत्यक्षम्


विशेषणत्वं विशेष्यत्वं च । अत्र विशेषणविशेष्ययोरन्यतरत्वाद्भेदस्य पृथग्ग्रहणाभावः ॥</p>
एव अखिलात्
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । किं निर्विकल्पकप्रतीतावन्योन्याश्रयत्वमुच्यते उत सविकल्पकप्रतीतौ ।नाद्यः । तत्र धर्मिप्रतियोगिस्वरूपयोस्तद्भावयोस्तद्भेदस्य भेदयोर्वा युगप(दुभय)दवभासनात् । तथा विशेषण(विशेष्य)भूत(भाव)योर्घटपटयोर्भेदस्य च तद्भावयोश्च युगपत्प्रतीतेः । युगपदेव सर्वस्येन्द्रियसन्निकृष्टत्वात्, दर्शनयोग्यत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु धर्मिप्रतियोगिनोर्विशेषणविशेष्ययोः (च) तद्भावोऽपरो भिन्नभेदवादिभिर्नेष्यते, तत्कथमेतत् । मैवम् । भूषणकारादिभिस्तस्याङ्गीकृतत्वात् । तेषामेव चायं परिहार    इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु यत्र प्रतियोगी पश्चात्प्रतीयते तत्र युगपदवभासो नास्ती ति तद्दृष्टान्तेन सर्वत्राप्येवमनुमीयत इति चेन्न, असन्निहितवत् सन्निहितस्याप्यज्ञानसाधने  प्रतीतिविरोधात् । यत्र (च) प्रतियोगी न सन्निहितस्तत्रापि धर्मिधर्मित्वभेदानां तावद्युगपत्प्रतीतिर्नानुपपन्ना । तदिदमुक्तं


को विरोध इति
अनुमानादागमात्


।</p>
८च वरं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- को विरोधः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं निराकरोति


स्वरूपेणेति
प्रमाणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । नासतो जगतो भाव इति प्रतिज्ञाय, कुतः इत्याकाङ्क्षायां, तत्र प्रमाणाभावादि ति हेतुं मनसि निधाय, कथं तत्र प्रमाणाभावः इति जिज्ञासायाम्; अनुमानागमयोः प्रत्यक्षमूलत्वेन ततः प्रत्यक्षमेव वरं प्रमाणामिति आदौ अदृष्टत्वादि ति तदभावोऽयं दर्शितः, न तु प्रधानप्रतिज्ञायां हेतुत्वेन, येनोक्तदोषः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्ह्यनुमानाद्यभावो(ऽपि) वक्तव्य इत्यत आह


।</p>
प्रमाणं चेति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वरूपेण गृहीतो भेद एव तु । अस्यामुष्मादिति पुनर्विशेषेणैव गृह्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्यामुष्मादिति


उपलक्षणम् अनयोर्भेदो , भिन्नाविमावि त्यपि ग्राह्यम् निर्विकल्पकप्रतीतार्थानामन्योन्यवैशिष्ट्यमात्रं सविकल्पकज्ञानेऽवभासते नाधिकमिति न तत्रापीतरेतराश्रयत्वमिति । तथा(चा)हुर्भिन्नभेदवदिनः, एकस्यामेव निर्विकल्पिकायां संविदि भेदस्य भेदिनोश्च युगपदवभासने सति तत्रैकं भेदिनमव(धिंकृत्वै)धीकृत्यैतस्मादयं भिन्न इति सविकल्पकबोधोदया(त्कथम)न्न व्यतिरिक्तभेदपक्षेऽन्योन्याश्रयत्वमि ति </p>
अयमाशयः वेदादेः शून्यवादिना प्रामाण्यं नाङ्गीक्रियते, तदीयागमस्य त्वस्माभिः; इत्यतो नास्त्यत्रागमः सम्प्रतिपन्न इति शिष्यैरेव शक्यते ज्ञातुम् प्रत्यक्षाभावेनानुमानस्याप्यभावः सिद्ध एव, प्रत्यक्षस्यानुमानोपजीव्यत्वात्, प्रत्यक्षेण क्वचिदुपलब्धमेव ह्यनुमानेन (क्वचित्) साधनीयम्; अतोऽनुमाना(द्य)भावस्यानुक्तावपि लाभात् अदृष्टत्वादि त्येवोक्तं सूत्रकृतेति अत एव प्रागुक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">९२सु०- ननु किमर्थमयं परमतोपन्यासः । भेदपार्थक्यमन्तरेण विशेषप्रतीतावस्माकमप्ययमे(प्येवमे)व परिहार इति ज्ञापनार्थम् । तर्हीदमेव वाक्यं तथा व्याख्यायताम् । नै(चै)वं शक्य(ङ्क्य)म्, तद्भेदश्चे ति पृथग्भेदग्रहणविरोधात् । विशेषणविशेष्यभावेन ग्रहणमपि न धर्मिप्रतियोगिप्रकारादि्भद्यत इति वैशेषिकपरीक्षायामुक्तम् । अतो नात्र व्युत्पादनमपि कृतमिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">९३सु०- एवमापादकानभ्युपगमेनान्योन्याश्रयत्वप्रसङ्गं निराकृत्येदानीं दूषणान्तरं प्रतिजानीते


किञ्चेति
क्वचिदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-किञ्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">६१सु०- मा भूच्छून्याज्जगदुत्पत्तौ प्रत्यक्षं प्रमाणम्, मा च भूदागमः, तथाऽप्यनुमानं भविष्यति; असतः सदुत्पत्तौ प्रत्यक्षाभावेन दृष्टानुमानानुपपत्तावपि सामान्यतो दृष्टस्योपपत्तेः कारणस्य हि सत्त्वे निषिद्धेऽसत एव जन्म सेत्स्यती त्याशङ्क्यानुमानानां तर्कप्रतिघातं वक्तुं सूत्रम्
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यच्चेत्यर्थः ॥ कथमिति चेत् । किमत्र यदि धर्म्यादिप्रतीत्यपेक्षया भेदः प्रतीयेत तदाऽन्योन्याश्रयत्वं स्यादि(त्या)त्येवापाद्यते, किंवा यदि भेदः प्रतीयेत तदाऽन्योन्याश्रयत्वं स्यादिति </p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">९३असु०- आद्ये दोषमाह
ॐ उदासीनानामपि चैवं सिद्धिः ॐ
 
इति । तद्व्याचष्टे


भेद इति
यद्येवमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदः कथं ग्राह्य इति यः परिपृच्छति धर्म्यादिभेदग्रहणात् तेनोक्तोऽन्योन्यसंश्रयः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्येवं सप्तमरसान्मधुरादिव पीनता भवेज्जनस्य मार्जारृङ्गं गोरिव घातकम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कथम्
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यसत एव यत्किञ्चित्कार्यं जायेत तदा मधुरादिव सप्तमरसाज्जनस्य पीनता स्यात् , गोः ृङ्गमिव मार्जारृङ्गमपि जनस्य घातकं भवेदविशेषादि त्यनेन एवं सत्युदासीनानां हेयो(पादेयो)पेक्षणीयबुद्ध्यविषयाणां सप्तमरसादीनामपि सकाशात् पीनत्वादिकार्यस्य सिद्धिः प्रसज्येतेति सूत्रं व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६२सु०- प्रकारान्तरेण व्याख्याति


इत्याक्षेपे
कार्यार्थीति </p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-कार्यार्थी कारणं सच्च नोपादद्यात्कथञ्चन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यसत एव कार्यमुत्पद्यते तदा पटादिकार्यार्थी कुविन्दादिः सत् तन्त्वादिकारणं सर्वथा नोपाददीत । असत एव पटाद्युत्पत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतिप्रसङ्गान्तरमाह


परिपृच्छति
नेति


इति मृदूक्तिः, आक्षिपतीति यावत् ।
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न प्रवर्तेत चेष्टाय शून्यादेवेष्टसम्भवात्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न केवलमसतः कार्योत्पत्तौ सत्कारणोपादानानुपपत्तिः, किन्त्विष्टाय पटाद्युत्पादाय


धार्म्यादिभेदग्रहणात्
न प्रवर्तेत,


धर्म्यादिग्रहणसापेक्षभेदग्रहणात् । कथमिदं लभ्यते । धार्म्यादिपदस्य तहणोपलक्षणत्वात् । आदिपदस्य च कारणार्थस्याऽऽवृत्तेः । तदेतत्परस्परं व्याहतमिति शेषः । तथा हि । भेदो दुर्ग्रह इति प्रतिज्ञाय तदुपपत्तये हीदमुच्यते । अनेन च यदि भेदो धर्म्यादिप्रतीतिमपेक्ष्य प्रतीयेत तदाऽन्योन्याश्रयत्वं स्यात् । तथा च न प्रतीयेतेत्यापादनेन प्रतीयते चातो धार्म्यादिग्रहणापेक्षा तत्प्रतीतिरिति लब्धं भवेत् । तथा च भेदो दुर्ग्रहः , प्रतीयते इत्येतयोः कथं न पूर्वोत्तरविरोध इति </p>
प्रयतेत च । कुतः
<p class="gr-vyakhya-para">९३आसु०- द्वितीये पृच्छामः, किं परेण क्वापि भेदो न गृहीतः, किंवा क्वचिद्गृहीतः इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">९४सु०- आद्यं दूषयति


अन्यत्वेति
शून्यादेवेष्टसम्भवात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन तन्त्वाद्युपादाना
 
दु(द्यु)दासीनानां


।</p>
चिकर्षादिरहितानां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यत्वाग्रहणे प्रोक्तः कथमन्योन्यसंश्रयः</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यन्यत्वं क्वापि न गृहीतं तदाऽन्योन्याश्रयत्वापादनमेव न शक्यम्, निराश्रयत्वात् । तद्धि प्रतीतयोर्द्वयोः कार्यकारणभावाश्रयणे सत्यापाद्यते । अन्ततो वादिप्रतिवादिनोः दूष्यदूषकयोरापाद्यापादकयोर्भेदाग्रहेऽनुत्थानमेवापादनस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं दूषयति


अन्यत्वमिति
पुंसां पटादि


।</p>
सिद्धिः स्यादिति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यत्वं यदि सिद्धं स्यात्कथमन्योन्यसंश्रयः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सिद्धं


प्रतीतम् । अन्योन्याश्रयत्वे हि भेदप्रतीतिरेव न स्यात् । न ह्यन्योन्याश्रयाणि कार्याणि क्वापि दृष्टानि प्रकल्प्यन्ते । तथा चास्ति चेद्भेदप्रतीतिः नूनमाभासभूतमेवेदमन्योन्याश्रयत्वमप्रतिबन्धकत्वादिति ।</p>
सूत्रं व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति भेदप्रतीतिः सा न प्रमेति तु तात्पर्यमिति चेन्न । किमन्योन्याश्रयत्वमन्योन्योत्पादं प्रतिबध्नातीति मतं, किंवा तद्धर्मम् । आद्ये कथमप्रमाऽपि भेदप्रतीतिरुत्पद्यते । न द्वितीयः, अन्ययोरन्योन्याश्रयत्वमन्यत्तु लुप्यत इत्यस्यान्यायत्वात् । सांवृती प्रतिपत्ति(तीति)रिति चेत्; तत्किं पटः सावृत इति, येभ्यस्तन्तुभ्यो जातस्तेषामेव कारणं भ(व)विष्यतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६३सु०- प्रकारान्तरेण व्याख्याति
<p class="gr-vyakhya-para">९५सु०- नन्वनेनास्य तर्कस्य किं दूषणमुक्तं स्यादित्यत आह


एतादृशस्येति
देशेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एतादृशस्य वक्तारावुभौ जात्युत्तराकरौ । मायी माध्यमिकश्चैव</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-देशकालादिनियमो न हि शून्यात्सतो भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">९५असु०- केवलमेतज्जात्युत्तरं किन्तु यदन्यदपि तदीयं वचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">शून्यात्सतः
<p class="gr-vyakhya-para">९५अ१सु०- तथा हि । भेदस्यापि भेदान्तरभेद्यत्वेऽनवस्थेति । तथा भिन्ने भेदनिवेशश्चेत्तेनैव भेदेन भिन्नतायामात्माश्रयत्वं, भेदान्तराङ्गीकारे त्वनवस्था । अभिन्ने भेदनिवेशश्चेत्स्वतोऽपि पटस्य भेदापत्तिरिति ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">९५इसु०- तथा न तावत्प्रत्यक्षेण भेद एव दृश्यते, भेद इत्येव प्रतीतेः अननुभवात् । वस्तुनोऽपि प्रतीतौ; न तावद्भेदपूर्वं वस्तुप्रतीतिः, उक्तदोषात्; नापि वस्तुप्रतीतिपूर्विका भेदप्रतीतिः, अभेदेन प्रतीते भेदप्रतीतावतिप्रसक्तेः; न च युगपत्, भेदप्रतीतिं प्रति वस्तुप्रतीतेः कारणत्वेन यौगपद्यायोगात् । न च प्रकारान्तरमस्तीति ।</p>
शून्यादेव भवतः कार्यस्य, देशकालवयोवस्थानियमो
<p class="gr-vyakhya-para">९५ईसु०- तथा सत्तावत्कारणं वा, कारणे सत्ता वा । आद्ये कारणस्यासत्त्वम् । द्वितीयेऽसत एव कारणत्वमित्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५उसु०- तत्सर्वं जात्युत्तरमिति ज्ञापयितुम् एतादृशस्ये त्युक्तम्; सर्वस्यापि  स्वव्याघातकत्वात्, भेदस्य सत्तायाश्च स्वरूपातिरिक्तयोरयुक्तयोः  एवाङ्गीकरणाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऊसु०- कतमेयं जातिरिति चेन्न; सामान्यलक्षणसद्भावेऽस्य निर्बन्धस्य व्यर्थत्वात्, ओतुप्रसङ्गनित्यसमास्वन्तर्भावाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऋसु०- मायाशब्दस्य व्रीह्यादित्वान्मायीति साधुः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऋ१सु०- शून्यवादिनिरासे(नैव)न मायावादोऽपि निरस्तो वेदितव्यः इत्यतिदेशज्ञापनाय मायी चे त्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऋ२सु०- एवशब्दस्योत्तरत्र सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९६सु०- नन्वेतदन्योन्याश्रयत्वादिकं सूत्रकृतैव कुतो न निराकृतमित्यत आह


तदिति
न भवेत् ।


</p>
तथा हि यदि जगच्छून्यादेव भवेत् तदा गोधूमाः कृष्णभूमौ सम्पद्यन्ते, न पाण्डुभूमौ , वसन्ते किंशुकाः पुष्पिता भवन्ति, न वर्षासु , त्रिहायिण्येव गौर्गर्भं धत्ते, नान्यथा , सतुषा एव व्रीहयोऽङ्कुरानुत्पादयन्ति, नेतरथे त्यादिदेशकालादिनियमः कार्योत्पत्तौ स्यात्, शून्यस्य सर्वत्राविशिष्टत्वात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तदुपेक्ष्यौ बभूषुभिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन
<p class="gr-vyakhya-para">तस्माज्जात्युत्तराकरत्वादुपेक्ष्यावेव, न तु परिहाराय प्रतिवादीकर्तव्यौ । एतदुक्तं भवति । सदलमेव पूर्वपक्षिवचनं निराकर्तव्यं भवति निर्दलम्, अन्यथाऽतिप्रसङ्गात् । एतच्च जात्युत्तरत्वेन निर्दलमित्युपेक्षितं सूत्रकृता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९६असु०- अस्माभिस्तु शिष्यव्युत्पादनाय निराकृतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९७सु०- स्यादेतत्; शून्यवादी शून्यं जगत्कारणं मन्यते, मायावादी तु ब्रह्म, तत्कथं नासतोऽदृष्टत्वादि त्यादिशून्यवादनिरासस्य मायावादेऽतिदेशः । मतवैषम्येऽतिदेशासम्भवादित्यत आह


यदिति
उदासीनानां


।</p>
देशकालादिनियमानपेक्षाणाम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यच्छून्यवादिनः शून्यं तदेव ब्रह्म मायिनः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादतिदेशो युक्त इति शेषः । तत्कथमित्यत आह


न हीति
अपि


।</p>
कार्याणां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि लक्षणभेदोऽस्ति निर्विशेषत्वतस्तयोः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">लक्षणभेदेन हि विप्रतिपन्नो भेदो बोधनीयः; न (च) असौ शून्यब्रह्मणोः    सम्भवति, द्वयोरपि निर्विशेषत्वाङ्गीकारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु निर्विशेषत्वेन बाह्यलक्षणभेदाभावेऽपि सत्यज्ञानानन्तानन्दात्मकत्वं ब्रह्मणः स्वलक्षणं मायावादिनाऽङ्गीकृतम्, न शून्यस्य शून्यवादिना; तेन ब्रह्मशून्ययोर्भेदो भविष्यती त्यत आह


अनृतादीति
सिद्धिः


</p>
उत्पत्तिः स्यादिति सूत्रं व्याख्यातं भवति शून्यादेव कार्योत्पत्तौ कर्त्रुपादाननिमित्तापेक्षा न स्यादिति समुदायार्थः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनृतादिविरोधित्वमुभयोश्च स्वलक्षणम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">६४सु०- नन्वादिसृष्टावेव शून्यात्कार्योत्पादं ब्रूमो सर्वदा, अन्यदा तु कर्त्रादिकारणगणादेव, अतो नातिप्रसङ्गः; इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">ब्रह्मणः सत्यज्ञानाद्यात्मकत्वं नामानृतजडादिविरोधित्वमेवाभिमतं मायावादिनोऽन्यस्यासम्भवात्, अनृतजडविरोधिरूपमन्तत्रयमलबन्धनदुःखताविरुद्धमि ति तद्व्याख्यानाच्च । अनृतादिविरोधित्वं च शून्यवादी शून्यस्यापि मन्यते, जाड्यसंवृतिदुःखान्तपूर्वदोषविरोधि यदि ति वचनात् । ततो नैतदपि भेदकमिति युक्त एवातिदेशः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९८सु०- स्यादेतत् । प्रपञ्चमिथ्यात्वानुमाननिरासार्थं वैधर्म्याच्च स्वप्नादिवदि ति सूत्रम् । तत्र यत् भ्रान्तेः संवृतिसत्यस्ये ति दूषणमुक्तम्, तदेव वैधर्म्यादिति सूत्रे प्रतीयते; यत्पुनरुक्तं दृश्यत्वस्य सत्यत्वे तत्रैव व्यभिचारप्रसङ्गात् तस्य मिथ्यात्वं वाच्यम्, तथा चासाधकत्वमि ति, तत्सूत्रे न दृश्यते; तत्कथमेतद्व्याख्यानम्  इत्यत आह


स्ववाक्येति
पुरुषेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्ववाक्याभावसंवादान्न कृत्यं प्रतिवादिनः तत्पक्ष इति वैधर्म्यान्न स्वप्नादिवदित्यजः । अप्रयत्नान्निराचक्रे</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पुरुषेच्छानुसारेण यदि किञ्चित्प्रजायते किन्नानुमीयते तद्वद्वस्तुत्वात्पुरुषोद्भवः ।४४४ सर्वस्यापि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र वाक्यमि ति हेतुवाक्यार्थो दृश्यत्वं लक्ष्यते । तत्पक्ष इति विषयसप्तमी, तन्मिथ्यात्वसाधनविषय इति यावत् । इति शब्दो हेतौ ।
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चित्


अप्रयत्नात्
इति अधुनातनं कार्यम् ।


प्रयत्नमविधाय, वैधर्म्याच्च न स्वप्नादिवदि त्येव निराचक्र इति सम्बन्धः ।</p>
वस्तुत्वात्
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । दृश्यत्वस्य मिथ्यात्वं शून्यवादिनैवाभ्युपगतम् । मिथ्याभूतस्य (च) असाधकत्वं सुप्रसिद्धमेव । अत ए(वै)तद्विषये सद्वादिनः किमपि कृत्यं नास्त्येव, स्फुटदूषणव्युत्पादने  सूत्रत्वव्याघातात् । तस्मादेतद्दूषणव्युत्पादने सूत्रकृता प्रयत्नो न विहितः । अस्माभिस्तु तदभिप्रायः स्फुटीकृत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९९सु०- तथाऽपि सत्त्वं चास्यानुभूतित इति यत्प्रपञ्चमिथ्यात्वस्य प्रत्यक्षविरुद्धत्वमुक्तम्, यच्च मिथ्यात्वे मा न काचने ति निष्प्रमाणत्वं, तदुभयं सूत्रे न दृश्यत इत्यत आह


चेति
कार्यत्वात् ।


।</p>
सर्वस्यापीति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-चेति दृष्टिविरुद्धताम् । निष्प्रमाणत्वमप्यस्य सूचयामास विश्वकृत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्य


मिथ्यात्वस्य </p>
आदिकालीनस्यापि कार्यस्येत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वनुक्तसमुच्चयार्थेन च शब्देनेदं दूषणद्वयं सूचितमिति यथा व्याख्यायते तथा तदपि च शब्दार्थतया व्याख्यायताम्, किमनुक्तत्वाङ्गीकारेण । मैवम्, न कृत्यं प्रतिवादिनः इत्युक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्रे हेतुविशेषस्यानुपादानान्निष्प्रमाणकत्वं ज्ञापितमित्यस्तु, किं च शब्दस्योभयसूचकत्वग्रहणेन । न, सति शब्दे सावकाशज्ञापकादरणानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९९असु०- स्वप्नादिवदि ति सूत्रं स्वप्नवदिति व्याख्यातम् । कोऽत्राभिप्रायः । उच्यते । बहुस्थलेषु गृहीतेयं व्याप्तिरित्यतो न व्यभिचारमर्हती ति पूर्वपक्षिणोऽभिमानं सूचयितुं सूत्रकारेण आदि पदं प्रयुक्तम्; तथाऽपि प्रयोगवेलायामेक एव दृष्टान्त उपादेयोऽन्यथाऽऽधिक्यं प्रस(ज्यते)ज्येतेति । यथाऽऽह, हेतूदाहरणादिकम् अधिकमि ति । एतज्ज्ञापनाय भाष्यकारेण स्वप्नवदि त्येवोक्तमिति सर्वं सुस्थम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति असदधिकरणम् ॥</p>
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A009">
ना
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A009"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A009
| id      = AV_C02_S02_A009_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ अनुपलब्ध्यधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-  ॐ न भावोऽनुपलब्धेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००सु०- अत्र योगाचाराणां मतमपाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदर्थं तदुपन्यस्यति


ज्ञानमेवेति
पुरुषः,


।</p>
सतः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ज्ञानमेवैकमखिलज्ञेयाकारं प्रभासते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विज्ञानमेव


तत्त्वं, न रूपादयश्चत्वारः स्कन्धाः, इति योगाचारा मन्यन्त इत्यर्थः </p>
आदिकालीनस्य कार्यस्य, कर्ताऽनुमातव्यः । कुतः
<p class="gr-vyakhya-para">१००असु०- विज्ञानाङ्गीकारेऽपि विशेषमाह


एकमिति
दृष्टत्वात्


अद्वितीयमित्यर्थः ।</p>
अधुनातनानां कार्याणां पुरुषकर्तृत्वस्य निश्चितत्वादि ति प्रथमसूत्रं प्रकारान्तरेण व्याख्यातं भवति सूत्रभाष्ययोः पुरुषग्रहणं तु उपादानाद्युपलक्षणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००आसु०- ननु ज्ञेयमपि रूपादिकं प्रत्यक्षादिसिद्धं, तत्कथं विज्ञानमेव तत्त्वमि त्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">६५सु०- नन्विदं सर्वमपि स्वव्याहतम् । तथा हि । यदुक्तं नासतोऽदृष्टत्वादि ति तत्सतः कारणत्वेऽपि समानम् । न हि सतः कारणत्वमपि क्वाप्यावयोः सम्मतम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च मधुरादिव , गोः ृङ्गमिवे त्यादिना सतः सृष्टिसंहारकारित्वं निदर्शितम्, मैवम्, सर्वस्यापि जगतोऽसत्त्वेन तदन्तःपातिनो मधुरादेरपि सत्त्वाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यश्चायमतिप्रसङ्गः असतः कारणत्वे सप्तमरसादेरपि मधुरादि(वत्) कार्यकारित्वप्रसङ्गः इति, सोऽपि सतः कारणत्वे तन्त्वादीनां मृदादिकार्यकारित्वप्रसङ्गेन तुल्यः । तथाऽपि कारणत्वमात्रं सतोऽस्तीति चेत् (न), तत्सत्त्वासम्मतेरुक्तत्वात् । न हि सकलविक्रियातीतस्य कारणत्वं शक्यसम्भावनम् । मधुरादीनां सप्तमरसादीनां चासत्त्वाविशेषेऽपि सद्बुद्धिभावाभावाभ्यां विशेषात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदपि कार्यार्थी त्यादि । तत्, ईश्वरस्य सर्वकारणत्वे तत एव पटादिसम्भवात् तन्त्वाद्युपादानं न स्यात्, कुविन्दादेरिच्छादिकं च व्यर्थं स्यादिति समानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन देशकालादीति प्रसङ्गोऽपि समीकृतो वेदितव्यः । यच्च पुरुषेच्छानुसारेणेत्युक्तं (तदपि) तन्महदादिकार्यस्य कुलालादिजन्यतासाधनसमानयोगक्षेममिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६६सु०- अत्र यद्विश्वस्यासत्त्वमुक्तं तत्तावन्निराकर्तुं सूत्रम्


अखिलेति
ॐ नाभाव उपलब्धेः ॐ


ज्ञानमेव ज्ञेयाकारम्, न ज्ञेयं नाम ज्ञानादि्भन्नमस्तीत्यर्थः ।</p>
इति तद्व्याचष्टे
<p class="gr-vyakhya-para">१००इसु०- कुतो ज्ञेयस्य ज्ञानात्मकत्वमित्यत आह


प्रभासत इति
न चेति


ज्ञानं हि प्रकाशते, तेन प्रकाशमानत्वस्य ज्ञानत्वेन व्याप्तौ सिद्धायां, नीलादेरपि प्रकाशमानस्य ज्ञानत्वं सिद्धमित्यर्थः ॥ यद्वा
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चाभावो विश्वं सदिति गम्यते । यतो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवतीति भावः, न भावोऽभावः, असदिति यावत् ।


प्रभासते
सदिति गम्यते यत


नीलादिना सहैवेति शेषः । तेन सहोपलम्भनियमादभेदो नीलतद्धियोरि त्युक्तं भवति ।</p>
इत्यनेन विश्वसत्यत्वे प्रत्यक्षं प्रमाणमुक्तं वेदितव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०१सु०- नन्वयुक्तो ज्ञानज्ञेययोरभेदः, भेदस्य प्रतिभासनात् । एकमिति चायुक्तम्; विज्ञानसन्ततीनां भेदस्य, एकैकस्यामपि सन्ततौ विज्ञानभेदस्य च विद्यमानत्वात् । किञ्च आस्तामन्यो भेदः, भेदाभावस्तावदभ्युपगम्यते; तेनैव विज्ञानस्य सद्वितीयत्वप्राप्तेर्नैकत्वमुपपद्यत इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षेण सदित्यनुभूयमानमपि विश्वमसच्चेत्को दोष इत्यत आह


तत्रेति
अनुभवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्र सन्ततिभेदश्च स्वभेदो(ऽ)भेद एव च । कल्पिताः प्रतिभासन्ते नानासंवृतिभूमिषु ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनुभवरोधे तु वचनं वादिनः कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र
<p class="gr-vyakhya-para">अनुभव(वि)रोधे तु


ज्ञानज्ञेययोः भेद इति सम्बन्धः
क्रियमाण इति शेषः (तत्र) यदि सत्त्वेनोपलभ्यमानमप्यसत् स्यात् तदोत्तरं वदत्यपि शून्यवादिनि नोक्तं त्वयेत्यतस्तेऽप्रतिभे ति ब्रुवाणं परं प्रति शून्यवादिनः स्ववचनसाधको(नो)पायाभावात् पराजय एवापद्येत । यदि च प्राश्निकाद्यवगतं कथं मद्वचनं नास्ती ति ब्रूयात् तदा अङ्गीकृतं प्रत्यक्षस्य प्रामाण्यमि ति सत्त्वेन तदवगतं विश्वं कथमसत्स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६७सु०- उक्तदोषपरिहारं शङ्कते


सन्ततिभेदः
स्वप्नेति


सन्ततीनां परस्परं भेदः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-स्वप्नभ्रान्तिवदेवेदं संवृत्यैवोपलभ्यते ।४४४ यदि सत्त्वेन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वप्नश्च भ्रान्तिश्च तयोरिव


स्वभेदः
स्वप्नभ्रान्तिवत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि परस्य स्वप्नोऽपि भ्रान्तिरेव, तथाऽपि गोबलीवर्दन्यायेन लोकव्यवहारमपेक्ष्य पृथगुक्तिः । यथा स्वप्ने भ्रान्तौ चासदेव गजादिकं सर्पादिकं च सदित्युपलभ्यते, तथाऽसदेव इदं विश्वं


एकैकस्यामपि सन्ततौ पूर्वोत्तरज्ञानभेदः ।
स(त्यत्वे)त्त्वेन


कल्पिता एव
उपलभ्यते; एतदेव विश्वस्य शून्यकारणत्वं नाम, नापरम्; तत्र कथं सदित्युपलम्भेन विश्वस्य स(त्य)त्वसिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चैवम् अधिष्ठानस्य द्रष्टुः करणानां तद्दोषाणां च सत्त्वमङ्गीकार्यम्, अन्यथा भ्रान्तिवैचित्र्याद्यनुपपत्तिरि ति वाच्यम्, असत्प्रकाशनशक्त्या


इति सम्बन्धः ।
संवृत्यैव


नानासंवृतिभूमिषु
सर्वस्योपपत्तौ तदङ्गीकारवैयर्थ्यात् । एवञ्च न वचनासिद्धिः, सांवृतसत्त्वस्य वचनस्य प्रत्यक्षेणैव सिद्धेः, तावतैव व्यवहारोपपत्तौ पारमार्थिकसत्त्वस्योपयोगाभावादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६८सु०- एतत्परिहाराय ॐ वैधर्म्याच्च न स्वप्नादिवत् ॐ इति सूत्रम् । तद्व्याचष्टे


अनेकाज्ञानस्थानेष्वन्तःकरणेषु ॥</p>
किञ्चेति
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा नानासंवृतिकारणकासु वासनास्विति निमित्तसप्तमी । तदुक्तम् भेदस्तु भ्रान्तिबुद्ध्यैव दृ(दृश्य इन्दा)श्येतेन्दाविवाद्वय इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०२सु०- एवमनूदितं मतमपाकरोति


इत्येतदपीति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- किञ्चात्र भ्रमो नैव निवर्तते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदेवं यदि प्रपञ्चे रज्जुसर्पादाविव सत्त्वप्रत्ययो भ्रमः स्यात् । न चैवम् । तथात्वे


।</p>
अत्र
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- इत्येतदपि नो युक्तं</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वमतसमुच्चयार्थोऽपिशब्दः ।</p>
प्रपञ्चे सत्त्व
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन न भाव इति सूत्रांशो व्याख्यातः । जगत्, भावो = ज्ञानं, न, भवती त्यर्थः, भवतेरनुभवार्थत्वात्; उपसर्गा हि धातुलीनस्यार्थस्य व्यञ्जका एव ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">१०३सु०- कुतो न युक्तमिति चेत्; किं ज्ञेयं स्वरूपेणासदेव विज्ञाने समारोपितं विज्ञानात्मकमु(मित्यु)च्यते, किंवा परमार्थसत एव ज्ञेयस्य जगतो विज्ञानात्मकत्वं भेदमात्रं त्वसदिति । आद्यस्त्वतीताधिकरणरीत्या निरस्तः । न द्वितीयः जगतो ज्ञानाभेदे प्रमाणाभावात् ।</p>
भ्रमः  किं
<p class="gr-vyakhya-para">१०३असु०- न तावत् तत्र प्रत्यक्षमस्तीत्याह
 
इति


न हीति
नैव निवर्तते ।


</p>
ज्ञानानां भ्रमत्वावधारणं हि  बाधबोधाधीनम्, सम्प्रतिपन्नस्थले तथा दर्शनात् । प्रत्ययत्वमात्राधीनत्वे प्रागपि बाधबोधोदयाद्रज्जुसर्पादिज्ञाने लौकिकपरीक्षकाणां भ्रमत्वावधारणं स्यात्, न चैवं क्वचिद्दृष्टम् । न च प्रपञ्चसत्तावगमस्य बाधकं पश्यामः । ततो न भ्रमत्वावधारणं युक्तमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-हि ज्ञानतया जगत् भासते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वप्नस्य भ्रान्तित्वाभावो, भ्रमस्य चाधिष्ठानाद्यपेक्षानियमः, सांवृतसत्त्वस्य व्यवहारनिर्वाहकत्वस्याभावश्चान्यत्र समर्थितोऽत्रानुसन्धेयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अनुपलब्धे रित्येतद्व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६९सु०- स्यादेतत् । किं प्रपञ्चप्रत्ययस्येदानीं बाधो नास्तीत्युच्यते उतोत्तरकालेऽपि । आद्ये न तावता भवतोऽपि विश्वसत्यत्वावधारणं, शुक्तिरजतादौ तदयोगात् । द्वितीयस्तु  नास्ति प्रपञ्चप्रत्ययो बाधिष्यते प्रत्ययत्वात् सम्प्रतिपन्नवत् इत्यागामिबाधसिद्धेरित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१०३आसु०- मा भूत् प्रत्यक्षेण ज्ञानार्थयोरभेदसिद्धिः प्रकाशमानत्वाद्यनुमा(नात्तु)नेन तु भविष्यतीत्यत आह


अनुभवस्यैवेति
अनादेरिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   अनुभवस्यैव विरुद्धत्वादपेशलम् तन्मतं</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनादेरस्य विश्वस्य निवृत्तिर्यदि चेष्यते निवृत्तिश्च निवर्तेत तस्या भ्रान्तित्वसम्भवात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सम्बन्धमात्रे षष्ठी
<p class="gr-vyakhya-para">अनादितोऽनुवृत्तस्येत्यर्थः


एव
विश्वस्य


शब्देनानुभवस्यानुमानतः प्राबल्यं सूचयति ।
तत्प्रत्ययस्य,


तन्मतं
निवृत्तिः


तदभिमतमनुमानमिति शेषः, ज्ञानज्ञेययोरैक्यमिति वा (च) ज्ञानज्ञेययोः स्फुटं भेदस्यैव साक्षिसिद्धत्वात् कालात्ययापदिष्टत्वमनुमानस्येत्यर्थः ।</p>
बाधः
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अनुपलब्धेरि त्येतदुपलब्धिविरोधादिति च व्याख्यातम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०३इसु०- ननु भेदग्राहकं प्रत्यक्षं भ्रान्तमिति चेन्न, बाधकाभावात् । अनुमानं बाधकमिति तु न वाच्यम्, प्रत्यक्षस्यानुमानतो बलवत्त्वात्; अन्यथा कालातीततोच्छेदप्रसङ्गात्; प्रत्यक्षस्य भ्रा(न्ति)न्तत्वेऽनुमानप्रामाण्यं तस्मिंश्च सति प्रत्यक्षस्य भ्रान्तत्वमित्यन्योन्याश्रयत्वाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०४सु०- अनुमानविरोधं चानुमानस्य प्रतिपादयितुं सूत्रम्


ॐ क्षणिकत्वाच्च ॐ
निवर्तेत


इति तद्व्याचष्टे
बाध्येत यदि प्रत्ययत्वात् प्रपञ्चप्रत्ययस्य बाधोऽनुमीयते, तदाऽवश्यं बाधप्रत्ययस्यापि बाधेन भाव्यम्, अन्यथा प्रत्ययत्वहेतोस्तत्र व्यभिचारापत्तेः । बाधकप्रत्ययस्य बाध्यत्वे प्रपञ्चप्रत्ययस्य याथार्थ्यसिद्धिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तिष्ठतु तावत्परमार्थचिन्ता, व्यावहारिके तु तथा  दृष्टमेव । न केवलमिदमापादनं किन्तु सम्भावितं चैतत् । यत्प्रपञ्चप्रत्ययस्य याथार्थ्यं तन्नास्तिताप्रत्ययस्य बाध्यत्वम्, अनादितोऽनुवृत्तस्यानेकसजातीयविजातीयसंवाद(व)तो याथार्थ्यसम्भवात्, कादाचित्कस्य संवादविधुर(रुद्व)त्वेन भ्रमत्वसम्भवादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७०सु०- ननु च प्रपञ्चनिवृत्तिर्नाम शून्यमेव; तच्च परमार्थरूपं, न कल्पितम्, अदृष्टत्वात्; तत्कथं तत्प्रत्ययस्य बाध्यता स्यात्; किन्तु प्रपञ्चस्य दृष्टत्वेन कल्पितत्वसम्भवात् तत्प्रत्यय एव बाध्यः, हेतुश्च प्रपञ्चप्रत्ययत्वेन विवेक्तव्य इत्यत आह


क्षणिकत्वाच्चेति
दृष्टस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   क्षणिकत्वाच्च ज्ञानस्य स्थिररूपतः ज्ञेयस्योक्तप्रकारेण</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टस्य भ्रान्तिता चेत्स्याददृष्टे न भ्रमः कुतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आशुतरविनाशित्वादित्यर्थः न च ज्ञानस्य क्षणिकत्वं भ्रान्तम्, अबाधितप्रत्यय(तीति)सिद्धत्वात्
<p class="gr-vyakhya-para">भ्रान्तिताभ्रम
 
शब्दाभ्यां कल्पितत्वमुच्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति विपरीतमेतदुक्तं यत्सर्वप्रमाणदृष्टस्य प्रपञ्चस्य कल्पितत्वमादाय तत्सत्ताप्रत्ययस्य बाध्यत्वस्वीकरणम् । केनापि प्रमाणेनादृष्टस्य शून्यस्याकल्पितत्वं गृहीत्वा  तत्सत्त्वप्रत्ययस्याबाध्यत्वोपादानम्; प्रामाणिकमकल्पितम् अप्रामाणिकं चाङ्गीक्रियमाणं कल्पितमिति सर्वसम्मतत्वादिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">७१सु०- एतदेव दृष्टान्तेन दर्शयति


स्थिररूपतः
गवामिति


आशुतरविनाशितारहित(त्वात्)त्वतः, अनुस्मृतेश्चे
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- गवामृङ्गिभावेन न हि स्याच्छशृङ्गिता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अृङ्गिभावेन


त्याद्युक्तप्रकारेण
सहितेति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कश्चिद्गवां ृङ्गित्वमस्ती त्याह कश्चिच्छशस्येति । तत्र परोक्तरीत्या गवां ृङ्गिता कल्पिता, दृष्टत्वात्; शशृङ्गिता त्वकल्पिताऽदृष्टत्वादि ति स्यात् । न ह्येवं लोके प्रतीतिः, लोकानुसारेणैव च परमार्थो बोद्धव्यः, नान्यथा; लोकन्यायस्यैव तद्बोधोपायत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७२सु०- तदेवं प्रत्यक्षबलेन विश्वसत्यता साधिता, तद्बाधकशङ्का च परिहृता; ततः किं सिद्धमि त्यतो यदुक्तं पूर्वपक्षिणा सतोऽपि कारणत्वे प्रमाणाभावः इति तत्परिहृतमि  ति वदन् समीकरणान्तरमपि परिहरति


अत्र क्षणिकत्वाक्षणिकत्वलक्षणविरुद्धधर्माध्यासं भेदहेतुं वदताऽऽन्तरबाह्यत्वादिरनेको विरुद्धधर्मसंसर्ग उपलक्षितो बोद्धव्यः ।</p>
अस्माकं त्विति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०५सु०- एवं प्रत्येकं निराकृतानि बौद्धमतानि साधारणदोषेण दूषयितुं सूत्रम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अस्माकं तु प्रमाणेन प्रसादादीश्वरस्य च </div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तभङ्ग्याऽऽगमानां च प्रामाण्याद्युज्यतेऽखिलम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्कारणत्ववादिनाम्


ॐ सर्वथाऽनुपपत्तेश्च ॐ इति ।
अखिलं


तद्व्याख्याति
परेणाक्षिप्तं


सर्वेति </p>
युज्यते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सर्वश्रुतिविरोधतः । अनुभूतिविरुद्धत्वादपि पक्षा इमेऽशिवाः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रुतिप्रामाण्यस्य समर्थितत्वादवैदिकं प्रत्यपि श्रुतिविरोधकथनं युक्तमेव । अभ्युपगतश्रुतिप्रामाण्यं (शिष्यं) प्रति वा । तेषां पक्षाणामशिवत्वमनेन ज्ञाप्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वनुभूतिविरोधः प्रागुक्त एव पुनः कस्मादुच्यते । उपसंहारार्थमित्यदोषः । यद्वा तदीयप्रमेयान्तरेऽपीति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति अनुपलब्ध्यधिकरणम् ॥</p>
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A010">
कथम् । बाधविधुरेण प्रमाणेन जगतः सत्यत्वसिद्धौ मधुरादीनां पुष्ट्यादिकारणानां सत्त्वसिद्धेः । तन्त्वादीनां च विचित्रस्वभावतया प्रमाणेन सिद्धानां न मृदादिकार्यकारित्वप्रसङ्गः । न हि सत इवासतोऽपि स्वभावभेदोऽसत्त्वव्याघातात् । प्रमाणेनैव सतः कारणत्वोपलब्धेरनुपपत्तिराभासभूतैव । प्रमाणेन सत्तया प्रमितानां मधुरादीनां सद्बुद्धिमात्रवैलक्षण्यकल्पना त्वयुक्तैव, अन्यथा सद्बुद्ध्याऽवगतात्सप्तमरसादपि पीनता सती स्यात् ईश्वरस्य सर्वकारणत्वेऽपि तन्त्वाद्यपेक्षा, पुरुषप्रयत्नाद्यपेक्षा, देशकालादिनियमश्च युज्यत एव; तन्त्वाद्यपेक्षयैव कार्यमुत्पद्यतामितीश्वरस्य
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A010"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A010
| id      = AV_C02_S02_A010_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ नैकस्मिन्नधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ नैकस्मिन्नसम्भवात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- जैनमतमत्र निराक्रियते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकार्यांशज्ञापनाय तदुपन्यस्यति


आहेति
प्रसादात्


।</p>
सङ्कल्पात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- आह क्षपणको विश्वं सदसद्द्वयमद्वयम् । द्वयाद्वयमतत्सर्वं सप्तभङ्गि सदातनम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न चैवं निर्विशेषस्य शून्यस्य सङ्कल्पो युज्यते न चैतदप्रामाणिकम्, आरम्भणाधिकरणोक्तरीत्या अत्र आगमानुमानादीनां प्रमाणत्वात् वेदाद्यागमप्रामाण्यमसिद्धम्, प्रथमसूत्रोक्तरीत्या आगमप्रामाण्यस्य सिद्धत्वात् अनुमानेऽतिप्रसङ्गोऽप्यागमप्रामाण्येनैवापास्त इति । ब्रह्मादीन्सृष्ट्यादावीश्वरस्तेषु कृपयाऽपेक्षते, परमेश्वरनियोगानुष्ठाने तेषां परमपुरुषार्थलाभादि ति ज्ञापयितुं प्रसादादित्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्विविधं तावद्विश्वं, जीवाजीवात्मकं, निरीश्वरम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७३सु०- प्राक् विश्व(स्य)सत्यत्वसाधनायोपन्यस्तस्य प्रत्यक्षस्यान्यथासिद्धिमाशङ्क्य तत्परिहारत्वेन
<p class="gr-vyakhya-para">१०६असु०- तत्पुनः षड्द्रव्यात्मकम् । तानि च द्रव्याणि जीवधर्माधर्मपुद्गलकालाकाशनामानि तत्र जीवास्त्रिविधाः, बद्धा योगसिद्धा मुक्ताश्चेति । धर्मो गतिहेतुर्जगद्व्यापी अधर्मः स्थितिहेतुर्व्यापक एव । पुद्गलो रूपरसगन्धस्पर्शवत् द्रव्यम्; तत् द्विविधम्, परमाणुरूपं सङ्घातरूपं । कालः अभूत् भवति भविष्यती ति व्यवहारहेतुरप्यणुरूपः । आकाश एकोऽनन्तप्रदेशश्च; स द्विविधो, लोकाकाशोऽलोकाकाशश्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(ए)तेष्वणुव्यतिरिक्तान्यस्तिकायशब्दानि, अनेकदेशवर्तिनि द्रव्येऽस्तिकायशब्द(प्र)वृत्तेः ते च जीवास्तिकायो धर्मास्तिकायोऽधार्मास्तिकायः पुद्गलास्तिकाय आकाशास्तिकाय इति पञ्च </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६आ सु०- अत्र च मोक्षोपयोगिनः सप्त पदार्था जीवाजीवास्रवबन्धनिर्जरसंवरमोक्षाः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">जीवो ज्ञानदर्शनसुखवीर्यगुणः । अजीवो जीवोपभोग्यं वस्तुजातम् । आस्रवः तद्भोगोपकरणमिन्द्रियादिकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">बन्धो द्विविधः, घातिकाघातिकचतुष्टयभेदात्; आद्यं जीवगुणानां ज्ञाना(नन्दा)दीनां प्रतिबन्धकम्, द्वितीयं शरीरसंस्थानतदभिमानतत्स्थितितत्प्रयुक्तसुखदुःखहेतुभूतम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निर्जरो मोक्षसाधनं तपः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">संवर इन्द्रिय(निरोधः)निग्रहः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मोक्षः स्वाभाविकात्मस्वरूपाविर्भावः । मोक्षग्रहणेनैव मोक्षमार्गोऽपि सङ्गृहीतः, स च म्यग्ज्ञानसम्यग्दर्शनसम्यक्चारित्र्याख्यरत्नत्रयात्मकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- तदेतद्विश्वं, सप्तभङ्गि  प्रत्येकं सप्तप्रकारकम(मित्य•ह क्षपणकः । कथम् ।


सत्
८वैधर्म्याच्च  न स्वप्नादिवदि


इत्येकप्रकारः
ति सूत्रं व्याख्यातम् इदानीं विश्वमिथ्यात्वे पराभिहितस्य अनुमानस्य दूषकत्वेनापि (तद्व्या)व्याख्यातुं मिथ्यात्वेऽनुमानं तावच्छङ्कते


असत्
दृश्यत्वादिति


इति द्वितीयः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृश्यत्वाद्विमतं मिथ्या स्वप्नवच्चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वं मिथ्ये त्युक्ते सम्प्रतिपन्नमिथ्यात्वे शुक्तिरजतादौ सिद्धसाधनता, शून्ये बाधः (च) स्यात्, अतः सत्यत्वमिथ्यात्वाभ्यां विमतमित्युक्तम् । विमतं गगनादिकं मिथ्या दृश्यत्वात् स्वप्नवदि त्यनुमानेन विश्वमिथ्यात्वसिद्धेः कथं (तत्)सत्यत्वमङ्गीक्रियत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७४सु०- दूषयितुं पृच्छति


द्वयं
इयं चेति


सदसदात्मकमिति तृतीयः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  इयं च मा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तिष्ठतु तावद्विश्वम्,


अद्वयम्
इयं च मा


अवक्तव्यमिति चतुर्थः
इदमेव दृश्यत्वानुमानम्, मिथ्या सत्यं (त्या वे) वे ति शेषः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति


द्वयाद्वयम्
मिथ्येति


इति पञ्चमषष्ठौ; तत्र सदवक्तव्यं चेति पञ्चमः, असदवक्तव्यं चेति षष्ठः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मिथ्या चेत्साध्यसिद्धिर्न</div>
<p class="gr-vyakhya-para">न हि शब्देऽविद्यमानेन चाक्षुषत्वेन शब्दनित्यत्वं सिद्ध्यतीति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीये दृश्यत्वं दृश्यमदृश्यं वा ॥ प्रथमं दूषयति


अतत्सर्वम्
व्यभिचार इति


इति सप्तमः;
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  व्यभिचारो न चेद्भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">दृश्यत्वं मिथ्या


सर्वमिति
न चेत्,


सदसदात्मकम्,
अथ च दृश्यम्; तदा (दृश्यत्वस्य) दृश्यत्व एव


अतदिति
व्यभिचारो भवेत् ॥


अवक्तव्यम् ।</p>
द्वितीये त्वज्ञानासिद्धता हेतोरिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्किं कालभेदेन सप्तभङ्गि; नेत्याह
<p class="gr-vyakhya-para">७५सु०- स्यादेतत् । मिथ्यैव दृश्यत्वमिति ब्रूमः । न चैवं साध्यासाधकत्वम्, वर्णदैर्घ्यादीनां मिथ्याभूतानामपि साधकत्वस्योभयसिद्धत्वात्, चाक्षुषत्वादीनां त्वारोपाभावात्, आरोपेऽप्यसांव्यावहारिकत्वादसाधकत्वं, न तु मिथ्यात्वादि त्यत आह


सदातनमिति ।</p>
साधकत्वमिति
<p class="gr-vyakhya-para">एतच्चोपलक्षणम् । नित्यत्वानित्यत्वभिन्नत्वाभिन्नत्वादिरूपेणाप्यनेकान्तवादोऽवगन्तव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०७सु०- अत्र सप्तभङ्गित्वनिरासार्थं नैकस्मिन्नसम्भवादिति सूत्रं व्याचष्टे
 
नैतदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नैतत्पदार्थ एकस्मिन्युक्तं दृष्टिविरोधतः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- साधकत्वमसत्यस्य साध्यं विप्रतिपत्तितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतत्
<p class="gr-vyakhya-para">यत्रोदाहरणे मिथ्यात्वं सम्प्रतिपन्नं तत्र साधकत्वे, यत्र च साधकत्वं सम्मतं तत्र मिथ्यात्वे,


सप्तप्रकारत्वम् । कुतः,
विप्रतिपत्तितोऽसत्यस्य साधकत्वं साध्यम्


असम्भवात्
एव; न पुनरस्माकं सिद्धमिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">७६सु०- विप्रतिपत्तौ साधकत्वं मिथ्यात्वं वा साधयिष्यामीति चेत् । किं सत्येन प्रमाणेनोत मिथ्याभूतेन । आद्ये तूक्तमेवोत्तरम् । द्वितीये दोषमाह


सोऽपि कथं,
तस्य चेति


दृष्टिविरोधतः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वं हि स्वोपाधौ सत् परोपाधावसत्, स्वरूपेण भावोऽन्यात्मत्वादिनाऽभावः, द्रव्यरूपेण नित्यमवस्थाभेदेन अनित्यम्, स्वरूपादिनाऽभिन्नं स्वगुणादिना भिन्नाभिन्नमित्येव प्रतीयते । नातोऽन्येन  प्रकारेण अतो व्यवस्थया नियमग्राहकप्रत्यक्षादिविरोधेन असम्भवादयुक्तमेवानेकान्तमतमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तस्य च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१०८सु०- नन्वेकान्तदर्शनस्य मिथ्यादृष्टित्वेन न तद्विरोधोऽसम्भवमावहतीत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">हि क्वाप्यस्माकं मिथ्याभूतस्य साधकत्वं सम्मतम् अतस्तस्यापि साधकत्वं साध्यमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्यापि साधकत्वं साधयिष्यामीत्यत आह


भावेति
इतीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भावाभावतया विश्वं येन रूपेण मीयते तद्रूपमेव तदिति नियमः केन वार्यते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- इत्यनवस्था स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">येन रूपेणे
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वोक्तप्रकारेणेत्यर्थः । न हि सर्वमसत्यं साधकमित्येकं प्रमाणमस्ति, नापि सद्वादी कदाऽपि सत्त्वासत्त्वोदासीनेन प्रमाणेन साध्यसिद्धिमङ्गीकुर्यात्, येनानवस्थाशान्तिर्भवेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७७सु०- एवमसिद्धिव्यभिचाराभ्यामनुमानं निराकृत्य प्रमाणबाधं चाह


त्यस्यैव विवरणं
सत्त्वं चेति


भावाभावतयेति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  सत्त्व• चास्यानुभूतितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्य


तच्च व्यवस्थितसदसत्त्वाद्युपलक्षणं बोद्धव्यम् । यद्वा  भावाभावतया अन्येन च
प्रपञ्चस्य


येन
अनुभूतितः


सत्त्वादि(ना )रूपेणेति योजना अथवा
सिद्धम् अतो बाधितविषयं चानुमानमि ति शेषः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">७७असु०- न केवलं दृश्यत्वानुमानस्यानेन दोषेणाभासत्त्वं, किन्तु यदन्यदपि प्रपञ्चमिथ्यात्वेऽनुमानं जडत्वं वा परिच्छिन्नत्वं वा परैरुच्यते तस्यापीत्याह


येन भावाभावतया रूपेणेति
अनुभूतीति


सामानाधिकरण्येन योज्यम् यदि वा
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अनुभूतिविरोधेन मिथ्यात्वे मा न काचन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षणमेतत्, पूर्वोक्तव्यभिचारासिद्धिभ्यां चेत्यपि द्रष्टव्यम् । तथा हि । जडत्वादिकं सत्यं मिथ्या वा ॥ आद्ये जडत्वादिमन्न वा । प्रथमे व्यभिचारः । द्वितीयेऽपसिद्धान्तः ॥ मिथ्या चेत्साध्यसिद्धिर्नेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७८सु०- भवेदसत्त्वमनुमानानां यद्यनुभवविरोधो भवेत्, न चासावस्ति । मिथ्यात्वापरपर्यायं बाध्यत्वं ह्यनुमानसाध्यम्; न च तदभावः प्रत्यक्षेण वेद्यः, तस्य वर्तमानमात्रविषयत्वेन कथञ्चिद्वर्तमानकालीनबाधाभावविषयत्वेऽपि कालान्तर(गत) भाविबाधाभावविषयत्वायोगादि त्यत आह


भावाभावतये
अतीतेति


त्यस्य विशेषणमेतत्
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतीतानागतौ कालावपि नः साक्षिगोचरौ</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र अतीत ग्रहणं प्रासङ्गिकम् । न केवलं वर्तमान इत्यपेरर्थः


येन
नः


व्यवस्थितेन
सर्वेषाम् । अन्यथा तद्विशिष्टव्यवहारानुपप(त्ते)त्तिरिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७९सु०- किमतो यद्येवमवर्तमानोऽपि कालः साक्षिगोचर इत्यत आह


रूपेणे
तदिति


ति
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्सम्बन्धितया सत्त्वमपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालान्तरसम्बन्धितया


केन
सत्त्वम्


प्रमाणेनेत्याक्षेपः ।</p>
अबाध्यत्वम् । न केवलं वर्तमानकालीनबाधाभावोऽनुभववेद्यः, किन्तु सर्वकालगतोऽपीत्यर्थः तत्कथमित्यत उक्तम्
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदेतन्नियमदर्शनस्य मिथ्यादृष्टित्वम्, यदि दृष्टस्य नियमस्य निवारकमनेकान्तसाधकं प्रबलप्रमाणं स्यात्, न चैतदस्ति । न च बाधकेन विना प्रत्ययानां मिथ्यात्वं कल्पयितुं युक्तम्, अतिप्रसङ्गादिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०९सु०- नियमस्य बाधकमाशङ्कते


तत्तदिति
दृष्टस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्तद्दोषनिवृत्त्यर्थं स्वीकृता तत्तदात्मता । यदि</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टस्य साक्षिगम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सद्वादिनो हि सत्त्वं विश्वस्य प्रमाणैः प्रातिष्ठिपंस्तदनङ्गीकारे दोषांश्च न्यरूरुपन् । एवमसद्वादिनोऽप्यसत्त्वस्थापनं तदनङ्गीकारे दूषणं च व्युत्पादितवन्तः, तथाऽन्येऽपि स्वपक्षसाधनं तदनभ्युपगमे बाधनं च कृतवन्तः । तथा च यदि स(त्य)त्वं नाङ्गीक्रियते तदा तु तदुपन्यस्तं प्रमाणमुपरुध्येत दूषणं चानुषज्जेत । एवमसत्त्वाद्यनङ्गीकारेऽपि । अतस्तद्दोषपरिहारार्थं तत्तत्प्रमाणानुसरणार्थं च तत्तदात्मता विश्वस्य मया स्वीकृता तथा चानेकान्ते प्रबलप्रमाणसद्भावात् कथं नियमे बाधकाभाव इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रत्यक्षादिप्रतीतिविषयस्य प्रत्यक्षादिप्रतीतीनां प्रामाण्यस्य साक्षिणा ग्रहणादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११०सु०- परिहरति
<p class="gr-vyakhya-para">८०सु०- न हि विषयस्य त्रैकालिकाबाध्यत्वमनन्तर्भाव्य तत्प्रतीतेः प्रामाण्यं शक्यग्रहणम् । यदि प्रतीतिं गृह्णन् साक्षी तत्प्रामाण्यग्रहणस्वभावत्वात्तद्गृह्णंस्तद्विषयस्य त्रैकालिकाबाध्यत्वं व्यवस्थापयेत् तदा शुक्तिरजतादिप्रतीतेरपि स एव ग्राहक इति तस्या अपि प्रामाण्यं गृह्णीयात् । तथा च तद्विषयस्यापि रजतादेस्त्रैकालिकाबाध्यत्वं सिद्ध्येदि त्यतो दृष्टशब्दं व्याख्याति


तैरिति ।</p>
दृढेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तैरखिलैर्दोषैर्लिप्यते(ऽ)चलदर्शनः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृढदृष्टं तु यद्दृष्टं दृष्टाभासस्ततोऽपरम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्ही ति शेषः इदमत्र वक्तव्यम् सद्वादिमतानुसरणसमयेऽसत्त्वादिभङ्गीरङ्गीकरोषि (वा) न वेति एवमसद्वादिचरणशरणप्रवेशवेलायां सत्त्वादिप्रकारानूरीकरोषि वा न वेति एवमन्येष्वपि पक्षेषु विकल्पः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यन्निर्दोषत्वेनावधृतया प्रतीत्या विषयीकृतं, तदेव दृष्टमित्युक्तम् । कुतः इतरस्य सम्मुग्ध(स्य)दृष्टस्य दृष्टाभासत्वात् मुख्यामुख्ययोश्च मुख्यग्रहणस्य न्याय्यत्वात् कृतव्युत्पादनं चैतत्प्राक् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्याद्यस्तदा असौ
<p class="gr-vyakhya-para">८१सु०- सत्प्रतिपक्षाणि च दृश्यत्वाद्यनुमानानीत्याशयवानाह


अचलदर्शनः ,
भ्रान्तेरिति


सदा सकलपक्षाङ्गीकारवान्
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-भ्रान्तेः संवृतिसत्यस्य विशेषोऽव्यभिचारवान् । तेनाप्यङ्गीकृतः सम्यक् स नः सत्यत्वमेव हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भ्रान्तिविषयत्वेन सम्प्रतिपन्नाच्छुक्तिरजतादिकादित्यर्थः,


तैर्दोषैरखिलै(तैरखिलैर्दोषै)र्लिप्यते ।
संवृतिसत्यस्य


तथा हि । सद्वादिनो हि न केवलं सत्त्वे प्रमाणं तदनङ्गीकारे च दूषणं च व्युत्पाद्य निवृत्ताः किन्त्वसत्त्वादिपक्षेषु दोषानपि व्युत्पादितवन्तः । एवमसद्वादिनोऽपि नासत्त्वे प्रमाणं तदनभ्युपगमे बाधकं चाभिधायैवोपरताः, किन्नाम सत्त्वादिपक्षेषु दोषानपि उपपादितवन्तः ।</p>
तथात्वेनाभ्युपगतस्य विश्वस्य
<p class="gr-vyakhya-para">एवमन्येऽपि । तथा च सकलपक्षकक्षीकारे (तु) तत्तद्वाद्युक्तपक्षान्तरदोषलेपः कथं न स्यात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ मन्यसे न ते दोषाः किन्त्वाभासाः, ते च नानेकान्तवादं बाधन्त इति । तदा कथं तानि प्रमाणानि । अनङ्गीकारे दोषाश्च नाभासाः, येनानुस(ये नानुस)रणीयाः । तस्मात्तत्तद्वादिव्युत्पादितप्रमाणाद्यनुसारेण सप्तभङ्गीकुर्वाणेन तदुक्तविपक्षदोषानुसारेण तत्परित्यागोऽपि कार्यः स्यात् । तथा चाङ्गीकारपरित्यागाभ्यामुभयत आकृष्टोऽयं कष्टां दशामाविष्टः स्यात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु अनेकान्तो द्वेधा, क्रमाक्रमभेदात् । तत्र क्रमानेकान्ते तावन्नाङ्गीकारपरित्यागौ विरुद्धौ, अक्रमानेकान्तेऽपि येन रूपेण नित्यत्वं तेनैवानित्यत्वमित्याद्यनङ्गीकारान्न विरोधः; तथा च सप्तभङ्ग्यङ्गीकारिणा मया तानि प्रमाणानि दूषणानि च व्यवस्थापितानि भवन्ती ति नोक्तदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम्, तत्तत्प्रमाणादीनां व्यवस्थानर्हत्वात् । न खलु तत्त(त्प्रमाणवा)द्वादिभिस्तानि तानि प्रमाणादीनि सावकाशान्युपन्यस्तानि, तस्मात्सर्वेष्वपि (वादिषु) वादेषु परमास्तिकस्य कथितैव गतिः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि चैवमपि सप्तभङ्ग्यङ्गीकारो निर्मूल एव, न ह्येवंवादिनो वादिनः प्रसिद्धाः । सम्भावनया तदङ्गीकारे च न सप्तत्वपरिनिष्ठा, सम्भावनावका(को)शस्य निःसीमत्वात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च सर्वाङ्गीकारपक्षे स्यादस्ति च नास्ति चेति पक्षात्स्यादस्ति स्यान्नास्तीति पक्षद्वयं न भिद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयपक्षे तु


चलदर्शन
विशेषो


इत्येव दूषणम्, अपसिद्धान्ती स्यात्  इति ।</p>
वैलक्षण्यम्,
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं सप्तभङ्ग्यङ्गीकारः प्रमाणविरुद्धोऽप्रामाणिकश्चेत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिलैर्दोषैर्लिप्यत


इत्यनेन परस्परव्याहतिश्चेत्यपि सूचितम् ।</p>
अव्यभिचारवान्
<p class="gr-vyakhya-para">१११सु०- एवम्भूतस्यापि सप्तभङ्गिनयस्य स्वीकारेऽतिप्रसङ्गं चाह


अतिहायेति
कदाचित्क्वचिदपि सम्प्रतिपन्नमिथ्याभावे अवर्तमानः,


।</p>
तेन
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतिहाय प्रमाणाप्तनियमं सदसत्तया । अशेषमाविरुद्धं च निर्मानं व्याहतं सदा । सर्वप्रकारं वदतो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अशेषमाविरुद्धं वदत


इत्यस्योपपादनं व्यवस्थितया
शून्यवादिना


सदसत्तया प्रमाणाप्तनियममतिहायेति
अपि, सम्यगिति


सर्वे प्रकारा यस्य विश्वस्य तत्तथोक्तम्, सर्वश्चासौ प्रकारश्चेति वा ।</p>
असन्देहेन
<p class="gr-vyakhya-para">ननु क्रमानेकान्ते तावत्कालभेदेन न व्याघातः, अक्रमानेकान्तेऽपि रूपभेदेने त्यत उक्तं


सदा सर्वप्रकारं वदत इति
स एव


। सदेति रूपाभेदस्याप्युपलक्षणम् ।</p>
विशेषो,
<p class="gr-vyakhya-para">११२सु०- अयमाशयः । यदि क्रमेण वा रूपभेदेन वाऽनेकप्रकारत्वं तदा नायमनेकान्तवादः समर्थनीयः; सर्वैरपि वादिभिरङ्गीकृतत्वात्, न हि कोऽपि वादी पदार्थानां कालतो रूपतश्चावस्थावैचित्र्यमनङ्गीकुर्वाणोऽस्ति यं प्रत्यनेकान्तवादावतारः सङ्गच्छेत, केवलं क्षणभङ्गो वाऽत्यन्तसत्कार्यवादो वाऽवस्थावस्थावतोरत्यन्तभेदो वाऽपाकरणीयः । अतः अनेकान्तवादमवतारयता क्षपणकेन, सदा, रूपाभेदेनैव च, सर्वप्रकार(क)त्वमि त्येव वक्तव्यम् । तथा च न व्याघातनिस्तार इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११३सु०-</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-दृष्टहानिरमग्रहः । स्वव्याहतत्वमित्याद्या दोषाः सर्वे भवन्ति हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अशेषमाविरुद्धं सदा सर्वप्रकारत्वं वदतो दृष्टहानिः


स्यात् ।
नः


निर्मानं च सदा सर्वप्रकारं वदतो अमग्रहो
अस्माकं, मते विश्वस्य,


अप्रामाणिकस्वीकारः स्यात् ।
सत्यत्वं


व्याहतं सदा सर्वप्रकारं वदतः स्वव्याहतत्वं
साधयिष्यती ति शेषः । ततः सत्प्रतिपक्षाणि दृश्यत्वाद्यनुमानानीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र तेनापि सम्यगङ्गीकृतः इत्यनेन पक्षधर्मता समर्थिता । अव्यभिचारवानि त्यनेन तु व्याप्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः, विश्वं कालत्रयाबाध्यम्, प्रातीतिकविलक्षणत्वात्, व्यतिरेकेण शुक्तिरजत•दि)वदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८२सु०- ननु च शुक्तिरजतादीनां प्राक् शून्यतत्त्वज्ञानाच्छुक्त्यादिज्ञानेनैव निवृत्तिः भवति, प्रपञ्चस्य तु शून्यज्ञानेन कदाचिन्निवृत्तिर्भविष्यती त्येवं मया प्रातीतिकसांवृतयोः वैलक्षण्यमङ्गीकृतम्, न चेदं विश्वसत्यत्वे भवता हेतूकर्तुं शक्यम्, विरोधात्  इत्यत आह


स्यादिति योजना । दृष्टहानाद्यनुषङ्गिदोषान्तरसङ्ग्रहार्थ
विज्ञानादिति


मित्याद्या
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-विज्ञानाद्व्यभिचारोऽस्य कदाचित्स्यादिति प्रमा । नैव दृष्टा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">व्यभिचारः


इत्युक्तम् ॥
निवृत्तिः । नायं विशेषोऽङ्गीकर्तुं शक्यते, अप्रामाणिकत्वात् । न ह्यप्रामाणिकेन ृङ्गेणाश्वोऽन्यतो वि(शि)शेष्यमाणो दृश्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८२असु०- ननु इदं कदाचिद्बाधिष्यते दृश्यत्वाच्छुक्तिरजतादिवदि त्यनुमानस्य सत्त्वात् कथमत्र प्रमाणाभाव इत्यतः (तस्यो)स्वोक्तं दोषं स्मारयति


हि
प्रमेति


शब्दः सर्वत्र प्रसङ्गहेतुसूचनार्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । यदि प्रमाणविरुद्धमपि सर्वप्रकारत्वं विश्वस्य स्वीक्रियते तदा दहनशैत्यं वा गवालम्भनादेर्धर्मसाधनत्वादिकं वा(चा)ऽङ्गीकार्यं स्यात्, प्रमाणविरोधेन प्रतिपक्षनिराकरणं च न स्यात् किन्तु प्रत्यभिज्ञादिविरुद्धमपि क्षणिकत्वादिकमङ्गीकर्तव्यं स्यात्; अविशेषात् । यदि चाप्रामाणिकमपि सर्वप्रकारत्वमुररीक्रियते तदा खरविषाणादिकं वा गोमांसादिभक्षणस्य धर्मसाधनत्वं चोररीकरणीयं स्यात्, प्रमाणाभावेन परमतनिरासोऽपि न कार्यः स्यात् । तद(प्य)भ्युपगमनीयमेव भवेदविशेषात्, तथा च दूष्योपादेयहीनस्य शास्त्रनिर्माणमपि न स्यात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रमा सा च न भवेत्स्वविरोधतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि व्याहतमपि सर्वप्रकारत्वमङ्गीकुर्यात् तदा मातुरपि वन्ध्यात्वं, जिनोपदेशस्य प्रमाणतयाऽभ्युपगतस्याप्यप्रामाण्यं, बद्धस्यापि मुक्तत्वं, मुक्तस्यापि बद्धत्वं, सिद्धस्यापि रागित्वं, श्वपचस्यापि सिद्धत्वमि त्यादि सर्वमप्यङ्गी(कुर्यात्)कार्यं  स्यात्, अन्यथाऽनेकान्तभङ्गप्रसङ्गात् । एवञ्च न शास्त्रप्रणयनप्रयासः कार्यः, मत्तोन्मत्तादिभिरेवास्य कृतत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">या शङ्क्यते सेत्यर्थः ॥
<p class="gr-vyakhya-para">११४सु०- एवं विश्वस्य क्षपणकोक्तं सर्वप्रकारत्वं निराकृत्य तदुक्तमर्थान्तरमपि निराकर्तुमनुवदति


वक्तति ।</p>
स्वविरोधत इति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वक्ति स्वप्रभमात्मानं देहमानम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क्षपणक इति वर्तते ।


स्वप्रभं
। स्वविषयस्य स्वस्य च बाध्यत्वापादकत्वादित्यर्थः । अन्यथा व्यभिचारापत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्य विषयोऽसन्, (यत्) स्वयं च बाध्यं, कथं तत्प्रमाणं भवेत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतोऽस्य विशेषस्याप्रामाणिकत्वेनाङ्गीकर्तुमशक्यत्वे योऽन्यो विशेषः प्रामाणिकः प्रमाणाविरोधी चाङ्गीकर्तव्यः, सोऽस्माकं सत्यत्वे हेतुर्भविष्यतीति । स च प्रमाणगम्यत्वमर्थक्रियाकारित्वं चेति हृदयम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८३सु०- ननु तर्ह्येवमेव कुतो नोच्यते । तथोच्यमाने प्रमाणानां तत्त्वावेदकत्वम्, अर्थक्रियायाः सत्त्वम्, असति तदभावः इत्यादि बहु संविधेयं स्यात् । लाघवार्थं त्वेवमुक्तम् । तदपि यथावसरमुपपादितमेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८४सु०- यद्वा प्रपञ्चस्याबाध्यत्वे परिशेषप्रमाणमनेनोक्तम् । तथा हि । जगतो बाध्यत्वमबाध्यत्वं च प्रसक्तम्, तृतीयप्रकाराभावात् । बाध्यत्वं च प्रसिद्धपदार्थतत्त्वज्ञानेन, अन्येन वा । तत्राद्यं वादिप्रतिवादिभ्यामनभ्युपगतम् । द्वितीयं तु प्रमाणाभावनिरस्तम् । परिशेषादबाध्यत्वमेव सिद्ध्यतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८४असु०- अथवा व्यापकानुपलब्धिलिङ्गकमनुमानम् (अनेन) एतेन श्लोकद्वयेनोक्तम् । बाध्यत्वं हि प्रसिद्धपदार्थतदितरतत्त्वज्ञाननिवर्त्यत्वेन व्याप्तम् । तच्च व्यापकमनभ्युपगमप्रमाणाभावाभ्यां जगतो व्यावर्तमानं स्वव्याप्यं बाध्यत्वमपि व्यावर्तयतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८५सु०- एवं प्रपञ्चमिथ्यात्वानुमानानि निराकृत्येदानीं तदनुग्राहकत्वेन, सत्यत्वप्रत्यक्षस्य प्रतिकूलत्वेन च, परोत्प्रेक्षितं तर्कमपि निराकर्तुमाशङ्कते


स्वप्रकाशम् । देहस्य मानं परिमाणमिव मानं यस्यासौ तथोक्तः । अत्र देहमानत्वमेव विप्रतिपन्नोऽर्थः, स्वप्रभत्वं तु सम्मतमेवास्माकम् ।</p>
भेद इति
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा स्वप्रभमिति क्रियाविशेषणम्, विना प्रमाणेन स्वीयया प्रभयोत्प्रेक्ष्यैव वक्तति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवाऽनेन देहपरिमाणत्वे जैनोक्तं प्रमाणाभासमनुवदति । तत्र स्वशब्देन स्वीयो देह उच्यते, तत्र प्रभा यस्यासौ तथोक्तः । तथा च प्रयोगः । देवदत्तात्मा, तद्देह एव तत्र सर्वत्रैव च विद्यते, तत्रैव तत्र सर्वत्रैव च स्वासाधारणगुणाधारतयोपलम्भात्, यो यत्रैव यत्र सर्वत्रैव स्वासाधारणागुणाधारतयोपलभ्यते स तत्रैव तत्र सर्वत्र (एव) च विद्यते, यथा देवदत्तगृह एव तत्र सर्वत्रैव चोपलभ्यमानस्वासाधारणभास्वरत्वादिगुणः प्रदीपः, तथा चायं, तस्मात्तथेति; अन्यथा कमनीयतनयालिङ्गनेन सर्वत्राल्हा(दाक)दकरस्य (स्व)सुखस्याननुभवप्रसङ्गः, तथा च सर्वाङ्गीणरोमाञ्चादिकार्यानुदयः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा प्रदीपस्येव स्वानपायिनी प्रभा यस्यासौ स्वप्रभ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११५सु०- अत्रात्मनः कायपरिमाणत्वनिरासार्थं सूत्रम्


ॐ एवञ्चात्माकार्त्स्न्यम् ॐ
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदो विशेष्यधर्म्यादिग्रहणापेक्षया यदि । अन्योन्याश्रयताहेतोर्दुर्ग्राह्य इति यत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आदि


इति, तस्य तात्पर्यमाह
पदेन विशेषणप्रतियोगिनोर्ग्रहणम् ।


तदपीति
यदि


।</p>
गृह्यत इति शेषः । तर्ही ति च ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तदप्यलम् दुष्टं नानाशरीरेषु प्रवेशादन्यथाभवात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । यदि प्रपञ्चो सांवृतो न स्यात् तदा प्रत्यक्षोऽप्यसौ न स्यात् । तथा हि । अनेकभेदभिन्नो हि प्रपञ्च इष्यते; भेदस्य चाप्रत्यक्षतायां सोऽप्यप्रत्यक्ष एव, विना भेदेन तत्प्रतीतावद्वितीयशून्यप्रतीत्यापत्तेः, न च भेदप्रतीतिरुपपद्यते । भेदो हि प्रतीयमानो घटपटौ भिन्नाविति घटपटयोर्विशेषणतया, घटपटयोर्भेद इति ताभ्यां विशेष्यतया वा प्रत्येतव्यः; भेद इत्येव प्रतीतेरभावात् यद्वा घटात्पटो भिन्न इति, घटात्पटस्य भेद इति वा घटप्रतियोगितया पटधर्मिकतया च भेदग्रहणमेष्टव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः, अकार्त्स्न्यादिप्रसङ्गादिति शेषः पिपीलिकादिदेहस्थस्य तत्परिमाणस्यात्मनः कर्मविपाकवशाद्गजगवयादिदेहप्राप्तौ तत्राकार्त्स्न्यं स्यात्, गजादिदेहगतस्य तत्परिमाणस्य पिपीलिकादिदेहेऽतिरेकः स्यात्, इत्युभयथा कायपरिमाणत्वानुपपत्तिरेवेति । एतदर्थत्वेन (वा) च नानाशरीरेष्वि ति वाक्यं योज्यम् तत्र
<p class="gr-vyakhya-para">तत्रोभयत्राप्यन्योन्याश्रयत्वम् । विशेष्ययोर्घटपटयोर्ज्ञाने सति हि तद्विशेषणतया भेदो ज्ञातव्यः, न हि देवदत्तादर्शने दण्डस्य तद्विशेषणतया दर्शनं युज्यते । विशेष्यज्ञानं च भेदापेक्षम्, न हि भेदाप्रतीतौ घटपटाविति द्वित्वविशिष्टार्थप्रतीतिः सम्भवति एवं विशेष्यतया भेदप्रतीतावपि  द्रष्टव्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा धर्मिप्रतियोगिज्ञाने सति भेदज्ञानं, तन्निरूप्यत्वात्; भेदज्ञा(न एव)ने सति धर्मिप्रतियोगिनोर्ज्ञानम् । न हि भेदाग्रहे धर्मिप्रतियोगिभावोऽवगन्तुं शक्यते, तथात्वे घटाद्घटस्य भेद(इत्यपि)प्रतीतिः स्यात् । न परस्पराश्रयाणि कार्याणि सम्भवन्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतो वास्तवत्वे भेदस्य प्रतीत्यनुपपत्तौ प्रपञ्चस्यापि तदापत्तेरविचारितरमणीयः संवृतिमय एवायमङ्गीकरणीय इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">८६सु०- निराकरोति


अन्यथाभवात्
नेति


इति कायपरिमाणत्वाभावापत्तेरित्यर्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११५असु०- स्यादेतत्, यं यं देहं प्राप्नोत्यात्मा तत्तत्परिमाणो भवत्यतो नोक्तदोष इत्याशङ्कानिरासार्थं सूत्रम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदुक्तं भेदस्य दुर्ग्राह्यत्वं


ॐ न च पर्यायादप्यविरोधो विकारादिभ्यः ॐ इति ।
तत्


तस्य तात्पर्यमाह
नास्तीत्यर्थः । तत्कथमित्यत आह


तदप्यलमिति
स्वरूपमिति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चित्तस्थं परिमाणपर्यायं तत् शब्देन परामृशति ।
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वरूपं वस्तुनो भेदो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत् यस्मात्


नानाशरीरेषु प्रवेशादन्यथाभवादि
भेदो वस्तुनः स्वरूपं


ति स्थूलसूक्ष्मशरीरेषु प्रवेशात् स्थूलसूक्ष्मपरिमाणोपज()ने सति परिमाणतद्वतोरत्यन्तभेदानभ्युपगमादात्मन एवान्यथाभावप्रसङ्गादित्यर्थः ।</p>
तस्मात्, तस्य वस्तुनो ग्र(हे)हणे सति पश्चाद्भेदग्रह इति नास्ति, किन्तु वस्तुग्रह एव भेदग्रहः । तथा च क्वान्योन्याश्रयत्वं येन भेदो दुर्ग्रहः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६सु०- अस्त्वात्मन एवान्यथाभावस्ततः को दोष इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वं कुत इति चेत् । यो हि भेदमेव नाङ्गीकुर्यात्, किं तस्यार्द्रकवणिजो वहित्रचिन्तया । यस्तु भेदमङ्गीकृत्य तस्य वस्तुस्वरूपत्वं नाभ्युपैति तं प्रत्याह


अन्यथेति
यदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथाभावि यद्वस्तु तदनित्यमिति स्थितिः ।  तन्मते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यन्न तस्य ग्रहेऽग्रहः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">स्थितिः
<p class="gr-vyakhya-para">यस्माद्वस्तुनो
 
ग्रहे तस्य


व्याप्तिः ।
भेदस्य


तन्मते
अग्रहः


जैनदर्शने अङ्गीकृते ति शेषः ।</p>
नास्ति तस्मात् भेदो वस्तुनः स्वरूपमिति सम्बन्धः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततोऽपि किमित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । विमतो भेदो घटस्वरूपं भवितुमर्हति घटग्रहेऽगृह्यमाणत्वरहितत्वात् घटस्वरूपवदेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८६असु०- यदि अत्र तस्य ग्रहे गृह्यमाणत्वादित्येवोच्येत तदा घटपटाविति घटज्ञानेन ज्ञायमानेन पटेनानैकान्तिकत्वं स्यात् । तदर्थं तस्य ग्रहेऽग्रहो ने त्युक्तम् । न हि घटग्रहे गृह्यमाणोऽपि पटो घटग्रहे सर्वथा गृह्यत एवेति नियमोऽस्ति । यज्ज्ञाने यत्सर्वथोपलभ्यते तत्तत्स्वरूपमिति व्याप्तावुच्यमानायां दण्डिज्ञाने दण्डोऽप्यवश्यं स्फुरत्येव, न चासौ दण्डिनः स्वरूपमित्यतो विशेषनिष्ठैव व्याप्तिरभिधातव्या ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८७सु०- किञ्च विशिष्टं नाम विशेषणसम्बन्धनिमित्तो विशेष्यस्याकारभेद इति पक्षे न विशिष्टप्रत्यये विशेषणस्फुरणमस्ति, किन्नाम विशेषणज्ञानं विशिष्टज्ञानकारणम्, आशुभावाच्च न क्रमो लक्ष्यते । यद्वा घटभेदौ पक्षीकृत्य नियमेनान्यतरप्रतीतावन्यतरस्य स्फुरणेनान्योन्याभिन्नत्वं साध्यम्, न हि दण्डिप्रतीतौ दण्ड(स्य )स्फुरणेऽपि, दण्डप्रतीतौ सर्वथा दण्डि(नः )स्फुरणमस्तीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८८सु०- भवेदेतद्यदि भेदो वस्तुग्रह एव गृह्येत । न चैवम् । किन्नाम वस्तुप्रतीत्युत्तरकालमेव । निर्विकल्पके (हि) च प्रत्यये वस्तुमात्रमवभासते, भेदस्तु वस्तुदर्शनोत्तरकालं प्रतियोगिस्मरणे सत्यवभासते, यथा सादृश्यमभावश्चेत्यत आह


तदिति
अन्यथेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तदनित्यत्वं</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथाऽस्यामुना भेद इति वक्तुं न शक्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत एवं व्याप्तिर्यतश्चान्यथाभावित्वमङ्गीकृतं
<p class="gr-vyakhya-para">यदि भेदो वस्तुप्रतीतौ न प्रतीयेत तदाऽस्यामुना भेद इत्युत्तरकालं सविकल्पक(वि)ज्ञानमपि न जायेत । तथा च, तथा व्यवहारोऽपि न स्यात् । अस्यामुनेति (हि) धर्मिप्रतियोगितया वस्तुद्वयमुद्दिश्य भेदो ज्ञायते । न चागृहीतभेदं तथोद्देष्टुं शक्यते, एकस्मिन्नपि तत्प्रसङ्गात् । भेदसत्तामात्रेण तदुपपत्तिरिति चेत् (न) दूरस्थवनस्पत्योरभेदप्रत्ययाभावप्रसङ्गात् । दोषात्तत्र तथेति चेन्न, भेदस्य स्वरूपसत्तयैवोपयोगे दोषस्याकिञ्चित्करत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८९सु०- न केवलं वस्तुदर्शने भेदस्फुरणमनभ्युपगच्छतः अस्यामुना भेद इति पश्चात्कालीनं सविकल्पकज्ञानं तथा व्यवहारश्च नोपपद्यते, किं तर्हि  इत्यत आह


तत्
अगृहीत इति


तस्मात्, आत्मनः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अगृहीतो यदा भेदस्तदा स्वस्मादिति ग्रहः । स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि घटदर्शनोऽपि तद्भेदो न दृष्टस्तद•ऽ)नन्तरं स्मर्यमाणो गृह्यमाणो वा प्रतियोगी पटोऽपि विना भेदेनोपलब्धव्यः । भेदादर्शने चावश्यमभेदज्ञानं स्यात् । तथा चोत्तरकालं स्वस्मात्स्वयं भिन्न इति सविकल्पको भेदग्रहः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्त्वेवमित्यत आह


अनित्यत्वं
प्रतीतीति


आपततीति शेषः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६असु०- अत्र दृष्टान्तः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-प्रतीतिविरोधाच्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">


पुद्गलस्येति
शब्दस्योत्तरत्र सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पटाद्घटो भिन्न इत्येव हि सविकल्पिका प्रतीतिरनुभूयते, न जातु स्वस्मात्स्वयं भिन्न इति, अतः;


।</p>
प्रतीतिविरोधात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  पुद्गलस्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इवशब्दोऽध्याहार्यः,


पुद्गलस्य
एवंविधः सविकल्पकग्रहो नाङ्गीकर्तुमुचित इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च यदि स्वस्मात् स्वयं भिन्न इति सविकल्पको भेदग्रहः स्यात्, तदा कदाचित् तथाविधो वाग्व्यवहारोऽपि स्यात्, न चैवमित्याह


देहस्येवेति ।</p>
न हीति
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा पुद्गलशब्दो जरज्जैनैरात्मवाचित्वेन स्वीकृत इत्यत्रात्मवाची ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(यद्वा) यदि वा स्वमतेनायमात्मनि प्रयुक्तः, यथाऽऽहुः पुद्गलो निरयं गिरन्नि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६आसु०- नन्ववस्थापर्यायरूपेणा(प्या)त्मनोऽप्यनित्यत्वमङ्गीक्रियत एव, तत्कथमनित्यत्वापादनमि त्यतो वा पुद्गलस्य देहस्येवेत्युक्तम्; यथा देहस्य देहाकारनामपरित्यागेन भस्मीभावलक्षणानित्यत्वं तथाविधमात्मनोऽप्यापाद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६इसु०- ननु अन्यथाभावस्यैवंविधानित्यत्वेन व्याप्तिर्नास्ति, परमाण्वादौ व्यभिचारात् । तत्कथमापादनम्; मैवम्, परिमाणव्यत्ययलक्षणस्यान्यथाभावस्यैवंविधानित्यत्वव्याप्तत्वेन देहादौ दृष्टतया तद्वतोऽप्यात्मनस्तथाविधानित्यत्वस्य निवारयितुमशक्यत्वात्; तदिदमुक्तम्
 
अनिवारितमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   अनिवारितम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि कश्चित्तथा वदेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">११७सु०- नन्वस्मन्मतवद्भवन्मतेऽप्यात्मनोऽन्यथाभावोऽस्त्येव सुखदुःखाभ्यामुच्चनीचत्वाभ्युपगमात् अन्यथाभाविनश्च देहादेरनित्यतोपलब्धा तस्माद्भवन्मतेऽप्यात्मनोऽनित्यता दुर्वारा इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन किमेकप्रतीतिविरोधः, उत सर्वप्रतीतिविरोधः । नाद्यो व्यभिचारात् । न द्वितीयः असिद्धेः इत्यपि परास्तम्, कदाऽपि कस्यचिदपि तथा व्यवहाराभावेन विपरीतव्यवहारेण च सर्वप्रतीतिसिद्धेरिति । अतो वस्तुप्रतीतावेव भेदस्य स्फुरणात् तत्स्वरूपत्वमेवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९०सु०- नन्वेवं भेदस्य वस्तुस्वरूपत्वेन तत्प्रतीतिभेदाभावादितरेतरसापेक्षत्वस्य सुतरामभावान्नान्योन्याश्रयत्वमित्युक्तम् । तत्र किं भेदो धर्मिणः स्वरूपम्, उत प्रतियोगिनोऽपि । न तावद् द्वितीयः, एकस्यैव भेदस्योभयस्वरूपत्वेऽद्वैतप्रसङ्गात् । आद्ये तु यद्यपि धर्मिज्ञानभेदज्ञानयोर्नान्योन्याश्रयत्वं तथाऽपि प्रतियोगिज्ञानापेक्षयाऽन्योन्याश्रयत्वं कथं परिहरणीयम् ॥ मैवम् । भेदस्य स्वरूपतो ज्ञाने प्रतियोगिविशेषज्ञानानपेक्षणात्, प्रतियोगिस्वरूपज्ञाने चैतद्भेदज्ञानानपेक्षणात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९०असु०- अस्तु तर्हि विशेषज्ञानेऽन्योन्याश्रयत्वम् । तद्धि घटात्पटो भिन्न इत्युत्पद्यते । तत्र धर्मिणो भेदेन प्रतिपन्नस्य वा प्रतियोगिता, अन्यथा वा । न तावद् द्वितीयः, स्वतोऽपि भेदप्रतीत्यापत्तेः । आद्ये प्रतियोगिस्वरूपभेदप्रतीतौ धर्मिणः प्रतियोगितायां स एव न्यायः । तथा च पटाद्घटस्य भेदप्रतीतौ घटात्पटस्य भेदप्रतीतिरित्यन्योन्याश्रयत्वमिति । मैवम् वस्तुतोऽन्योन्यप्रतियोगिकयोर्घटपटस्वरूपभेदयोः प्रतीतयोः सतोरसति सादृश्यादौ प्रतिबन्धकेऽन्योन्यप्रतियोगिकतया विशिष्टभेदप्रतीतौ बाधकाभावादिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">९१सु०- एवं स्वमतेन भेदप्रतीतावन्योन्याश्रयत्वं परिहृत्य भिन्नभेदवादिनां परिहारमाह


नेति
धर्मित्वेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नानित्यताऽस्मत्पक्षे तु</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- धर्मित्वप्रतियोगित्वतद्भेदा युगपद्यदि । विशेषणं विशेष्यं च तद्भावश्चैव गृह्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथाभाववतोऽप्यात्मनः प्रसज्यत इति शेषः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपलक्षणं चैतत् धर्मिप्रतियोगिनौ चे(त्यपि)ति द्रष्टव्यम् ॥
<p class="gr-vyakhya-para">११७असु०- तत्कथमित्यत आह


चैतन्यादेरिति
तद्भावो


।</p>
विशेषणत्वं विशेष्यत्वं च अत्र विशेषणविशेष्ययोरन्यतरत्वाद्भेदस्य पृथग्ग्रहणाभावः ॥</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- चैतन्यादेर्विशेषिणः लक्षणस्य निवृत्तौ तु स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । किं निर्विकल्पकप्रतीतावन्योन्याश्रयत्वमुच्यते उत सविकल्पकप्रतीतौ ।नाद्यः । तत्र धर्मिप्रतियोगिस्वरूपयोस्तद्भावयोस्तद्भेदस्य भेदयोर्वा युगप(दुभय)दवभासनात् । तथा विशेषण(विशेष्य)भूत(भाव)योर्घटपटयोर्भेदस्य च तद्भावयोश्च युगपत्प्रतीतेः । युगपदेव सर्वस्येन्द्रियसन्निकृष्टत्वात्, दर्शनयोग्यत्वाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्मन्मत इति वर्तते, अनित्यते ति च । तुशब्दोऽवधारणे; अस्मन्मते
<p class="gr-vyakhya-para">ननु धर्मिप्रतियोगिनोर्विशेषणविशेष्ययोः (च) तद्भावोऽपरो भिन्नभेदवादिभिर्नेष्यते, तत्कथमेतत् । मैवम् । भूषणकारादिभिस्तस्याङ्गीकृतत्वात् । तेषामेव चायं परिहार    इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु यत्र प्रतियोगी पश्चात्प्रतीयते तत्र युगपदवभासो नास्ती ति तद्दृष्टान्तेन सर्वत्राप्येवमनुमीयत इति चेन्न, असन्निहितवत् सन्निहितस्याप्यज्ञानसाधने  प्रतीतिविरोधात् । यत्र () प्रतियोगी न सन्निहितस्तत्रापि धर्मिधर्मित्वभेदानां तावद्युगपत्प्रतीतिर्नानुपपन्ना तदिदमुक्तं


चैतन्यादेर्लक्षणस्य निवृत्तौ
को विरोध इति


एव
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- को विरोधः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं निराकरोति


विशेषिणः
स्वरूपेणेति


लक्षणवतः अर्थस्य
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वरूपेण गृहीतो भेद एव तु । अस्यामुष्मादिति पुनर्विशेषेणैव गृह्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्यामुष्मादिति


अनित्यता स्यात्,
उपलक्षणम् । अनयोर्भेदो , भिन्नाविमावि त्यपि ग्राह्यम् । निर्विकल्पकप्रतीतार्थानामन्योन्यवैशिष्ट्यमात्रं सविकल्पकज्ञानेऽवभासते नाधिकमिति न तत्रापीतरेतराश्रयत्वमिति । तथा(चा)हुर्भिन्नभेदवदिनः, एकस्यामेव निर्विकल्पिकायां संविदि भेदस्य भेदिनोश्च युगपदवभासने सति तत्रैकं भेदिनमव(धिंकृत्वै)धीकृत्यैतस्मादयं भिन्न इति सविकल्पकबोधोदया(त्कथम)न्न व्यतिरिक्तभेदपक्षेऽन्योन्याश्रयत्वमि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९२सु०- ननु किमर्थमयं परमतोपन्यासः । भेदपार्थक्यमन्तरेण विशेषप्रतीतावस्माकमप्ययमे(प्येवमे)व परिहार इति ज्ञापनार्थम् । तर्हीदमेव वाक्यं तथा व्याख्यायताम् । नै(चै)वं शक्य(ङ्क्य)म्, तद्भेदश्चे ति पृथग्भेदग्रहणविरोधात् । विशेषणविशेष्यभावेन ग्रहणमपि न धर्मिप्रतियोगिप्रकारादि्भद्यत इति वैशेषिकपरीक्षायामुक्तम् । अतो नात्र व्युत्पादनमपि कृतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९३सु०- एवमापादकानभ्युपगमेनान्योन्याश्रयत्वप्रसङ्गं निराकृत्येदानीं दूषणान्तरं प्रतिजानीते


न तु जैनानामिवान्यथाभावमात्रेण ।</p>
किञ्चेति
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यस्य वस्तुनो यल्लक्षणं तन्निवृत्तिरूपोऽन्यथाभाव एव तदनित्यतानिबन्धनं, नान्यथाभावमात्रमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि शब्दादिलक्षणाभावाद्गगनादीनां महाप्रलये विनाशः स्यात्, चेष्टाश्रयत्वाभावाच्छरीरस्य सुप्त्यादौ विलयो भवेदित्यत उक्तं


विशेषिणो लक्षणस्येति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-किञ्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यच्चेत्यर्थः ॥ कथमिति चेत् । किमत्र यदि धर्म्यादिप्रतीत्यपेक्षया भेदः प्रतीयेत तदाऽन्योन्याश्रयत्वं स्यादि(त्या)त्येवापाद्यते, किंवा यदि भेदः प्रतीयेत तदाऽन्योन्याश्रयत्वं स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९३असु०- आद्ये दोषमाह


। विशेषवतो लक्षणस्य, न तु लक्षणमात्रस्येत्यर्थः ।</p>
भेद इति
<p class="gr-vyakhya-para">किमतो यद्येवमित्यत आह
 
नेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तच्चेतने क्वचित्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भेदः कथं ग्राह्य इति यः परिपृच्छति । धर्म्यादिभेदग्रहणात् तेनोक्तोऽन्योन्यसंश्रयः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्
<p class="gr-vyakhya-para">कथम्


इति सामान्येन वाक्यार्थं परामृशति अनित्यत्वकारणत्वेनोक्तं विशेषिणो लक्षणस्य निवर्तनं
इत्याक्षेपे


चेतने  क्वचित्
परिपृच्छति


अपि
इति मृदूक्तिः, आक्षिपतीति यावत् ।


धार्म्यादिभेदग्रहणात्


स्यात्, अतस्तस्यानित्यताऽपि स्यात् ।</p>
धर्म्यादिग्रहणसापेक्षभेदग्रहणात् । कथमिदं लभ्यते । धार्म्यादिपदस्य तहणोपलक्षणत्वात् । आदिपदस्य च कारणार्थस्याऽऽवृत्तेः । तदेतत्परस्परं व्याहतमिति शेषः । तथा हि । भेदो दुर्ग्रह इति प्रतिज्ञाय तदुपपत्तये हीदमुच्यते । अनेन च यदि भेदो धर्म्यादिप्रतीतिमपेक्ष्य प्रतीयेत तदाऽन्योन्याश्रयत्वं स्यात् । तथा च न प्रतीयेतेत्यापादनेन प्रतीयते चातो न धार्म्यादिग्रहणापेक्षा तत्प्रतीतिरिति लब्धं भवेत् । तथा च भेदो दुर्ग्रहः , प्रतीयते च इत्येतयोः कथं पूर्वोत्तरविरोध इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा
<p class="gr-vyakhya-para">९३आसु०- द्वितीये पृच्छामः, किं परेण क्वापि भेदो न गृहीतः, किंवा क्वचिद्गृहीतः इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९४सु०- आद्यं दूषयति


तत्
अन्यत्वेति


इति लक्षणपरामर्शः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यत्वाग्रहणे प्रोक्तः कथमन्योन्यसंश्रयः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यन्यत्वं क्वापि न गृहीतं तदाऽन्योन्याश्रयत्वापादनमेव न शक्यम्, निराश्रयत्वात् । तद्धि प्रतीतयोर्द्वयोः कार्यकारणभावाश्रयणे सत्यापाद्यते । अन्ततो वादिप्रतिवादिनोः दूष्यदूषकयोरापाद्यापादकयोर्भेदाग्रहेऽनुत्थानमेवापादनस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयं दूषयति


चेतने क्वचिन्न ।
अन्यत्वमिति
 
निवर्तत इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११८सु०- विशेषिणो लक्षणस्य निवृत्तौ लक्ष्यस्यानित्यता स्यादित्युक्तम् । तद्विशदयति
 
ओतेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ओतप्रोतात्मकत्वं तु पटे देहेऽङ्गसंस्थितिः । इत्यादिलक्षणस्यैव निवृत्तौ स्यादनित्यता ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यत्वं यदि सिद्धं स्यात्कथमन्योन्यसंश्रयः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ओतप्रोतात्मकत्वं
<p class="gr-vyakhya-para">सिद्धं


नाम तन्तूनां संयोगविशेषः,
प्रतीतम् । अन्योन्याश्रयत्वे हि भेदप्रतीतिरेव न स्यात् । न ह्यन्योन्याश्रयाणि कार्याणि क्वापि दृष्टानि प्रकल्प्यन्ते । तथा चास्ति चेद्भेदप्रतीतिः नूनमाभासभूतमेवेदमन्योन्याश्रयत्वमप्रतिबन्धकत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्ति भेदप्रतीतिः सा न प्रमेति तु तात्पर्यमिति चेन्न । किमन्योन्याश्रयत्वमन्योन्योत्पादं प्रतिबध्नातीति मतं, किंवा तद्धर्मम् । आद्ये कथमप्रमाऽपि भेदप्रतीतिरुत्पद्यते । न द्वितीयः, अन्ययोरन्योन्याश्रयत्वमन्यत्तु लुप्यत इत्यस्यान्यायत्वात् । सांवृती प्रतिपत्ति(तीति)रिति चेत्; तत्किं पटः सावृत इति, येभ्यस्तन्तुभ्यो जातस्तेषामेव कारणं भ(व)विष्यतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५सु०- नन्वनेनास्य तर्कस्य किं दूषणमुक्तं स्यादित्यत आह


पटे
एतादृशस्येति


लक्षणमि ति शेषः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एतादृशस्य वक्तारावुभौ जात्युत्तराकरौ । मायी माध्यमिकश्चैव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">९५असु०- न केवलमेतज्जात्युत्तरं किन्तु यदन्यदपि तदीयं वचनम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५अ१सु०- तथा हि । भेदस्यापि भेदान्तरभेद्यत्वेऽनवस्थेति । तथा भिन्ने भेदनिवेशश्चेत्तेनैव भेदेन भिन्नतायामात्माश्रयत्वं, भेदान्तराङ्गीकारे त्वनवस्था । अभिन्ने भेदनिवेशश्चेत्स्वतोऽपि पटस्य भेदापत्तिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५इसु०- तथा न तावत्प्रत्यक्षेण भेद एव दृश्यते, भेद इत्येव प्रतीतेः अननुभवात् । वस्तुनोऽपि प्रतीतौ; न तावद्भेदपूर्वं वस्तुप्रतीतिः, उक्तदोषात्; नापि वस्तुप्रतीतिपूर्विका भेदप्रतीतिः, अभेदेन प्रतीते भेदप्रतीतावतिप्रसक्तेः; न च युगपत्, भेदप्रतीतिं प्रति वस्तुप्रतीतेः कारणत्वेन यौगपद्यायोगात् । न च प्रकारान्तरमस्तीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ईसु०- तथा सत्तावत्कारणं वा, कारणे सत्ता वा । आद्ये कारणस्यासत्त्वम् । द्वितीयेऽसत एव कारणत्वमित्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५उसु०- तत्सर्वं जात्युत्तरमिति ज्ञापयितुम् एतादृशस्ये त्युक्तम्; सर्वस्यापि  स्वव्याघातकत्वात्, भेदस्य सत्तायाश्च स्वरूपातिरिक्तयोरयुक्तयोः  एवाङ्गीकरणाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऊसु०- कतमेयं जातिरिति चेन्न; सामान्यलक्षणसद्भावेऽस्य निर्बन्धस्य व्यर्थत्वात्, ओतुप्रसङ्गनित्यसमास्वन्तर्भावाच्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऋसु०- मायाशब्दस्य व्रीह्यादित्वान्मायीति साधुः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऋ१सु०- शून्यवादिनिरासे(नैव)न मायावादोऽपि निरस्तो वेदितव्यः इत्यतिदेशज्ञापनाय मायी चे त्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९५ऋ२सु०- एवशब्दस्योत्तरत्र सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९६सु०- नन्वेतदन्योन्याश्रयत्वादिकं सूत्रकृतैव कुतो न निराकृतमित्यत आह


अङ्गसंस्थितिः
तदिति


करचरणाद्यङ्गानां सन्निवेशविशेषः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तदुपेक्ष्यौ बभूषुभिः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्माज्जात्युत्तराकरत्वादुपेक्ष्यावेव, न तु परिहाराय प्रतिवादीकर्तव्यौ । एतदुक्तं भवति । सदलमेव पूर्वपक्षिवचनं निराकर्तव्यं भवति न निर्दलम्, अन्यथाऽतिप्रसङ्गात् । एतच्च जात्युत्तरत्वेन निर्दलमित्युपेक्षितं सूत्रकृता ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९६असु०- अस्माभिस्तु शिष्यव्युत्पादनाय निराकृतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९७सु०- स्यादेतत्; शून्यवादी शून्यं जगत्कारणं मन्यते, मायावादी तु ब्रह्म, तत्कथं नासतोऽदृष्टत्वादि त्यादिशून्यवादनिरासस्य मायावादेऽतिदेशः । मतवैषम्येऽतिदेशासम्भवादित्यत आह


आदि
यदिति


शब्दः प्रकारवचनः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यच्छून्यवादिनः शून्यं तदेव ब्रह्म मायिनः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादतिदेशो युक्त इति शेषः । तत्कथमित्यत आह


अनित्यता
न हीति


लक्ष्यस्येति शेषः । यावल्लक्ष्यभाविनां लक्षणानां निवृत्तिरेव लक्ष्यानित्यत्वनिमित्तम्, तादृशं चात्मनश्चैतन्यम्, तच्च कदाऽपि न निवर्तते; इति कथं तस्य विनाशप्रसङ्ग इति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९सु०- यदुक्तम्  आत्मा स्वप्रभ इति तदप्यसत्; स्वप्रभावतः प्रदीपादेरिव रूपस्पर्शापत्तेः, रूपादिमत्वाच्च विनाशित्वापत्तेः, यद्रूपादिमत्तदनित्यत्वमिति परेणैव व्याप्तेरङ्गीकृतत्वात्  इति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि लक्षणभेदोऽस्ति निर्विशेषत्वतस्तयोः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सिद्धान्तेऽप्यात्मनो रूपादिमत्त्वमङ्गीक्रियत एव, रूपादिमतोऽनित्यत्वमिति व्याप्तिश्च, रूपादिमत्त्वाच्च विपर्ययो दर्शनादि त्युक्तत्वात्, तत्कथमनित्यत्वपरिहारः  इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">लक्षणभेदेन हि विप्रतिपन्नो भेदो बोधनीयः; न (च) असौ शून्यब्रह्मणोः    सम्भवति, द्वयोरपि निर्विशेषत्वाङ्गीकारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९असु०- अत आह
<p class="gr-vyakhya-para">ननु निर्विशेषत्वेन बाह्यलक्षणभेदाभावेऽपि सत्यज्ञानानन्तानन्दात्मकत्वं ब्रह्मणः स्वलक्षणं मायावादिनाऽङ्गीकृतम्, न शून्यस्य शून्यवादिना; तेन ब्रह्मशून्ययोर्भेदो भविष्यती त्यत आह


भौतिकं त्विति ।</p>
अनृतादीति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भौतिकं त्वेव रूपादि व्याप्तं नाशेन नो मते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तु


शब्दो विशेषार्थः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनृतादिविरोधित्वमुभयोश्च स्वलक्षणम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्रह्मणः सत्यज्ञानाद्यात्मकत्वं नामानृतजडादिविरोधित्वमेवाभिमतं मायावादिनोऽन्यस्यासम्भवात्, अनृतजडविरोधिरूपमन्तत्रयमलबन्धनदुःखताविरुद्धमि ति तद्व्याख्यानाच्च । अनृतादिविरोधित्वं च शून्यवादी शून्यस्यापि मन्यते, जाड्यसंवृतिदुःखान्तपूर्वदोषविरोधि यदि ति वचनात् । ततो नैतदपि भेदकमिति युक्त एवातिदेशः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९८सु०- स्यादेतत् । प्रपञ्चमिथ्यात्वानुमाननिरासार्थं वैधर्म्याच्च न स्वप्नादिवदि ति सूत्रम् । तत्र यत् भ्रान्तेः संवृतिसत्यस्ये ति दूषणमुक्तम्, तदेव वैधर्म्यादिति सूत्रे प्रतीयते; यत्पुनरुक्तं दृश्यत्वस्य सत्यत्वे तत्रैव व्यभिचारप्रसङ्गात् तस्य मिथ्यात्वं वाच्यम्, तथा चासाधकत्वमि ति, तत्सूत्रे न दृश्यते; तत्कथमेतद्व्याख्यानम्  इत्यत आह


एव भौतिकम्
स्ववाक्येति
 
इति विवृतः । न रूपादिमात्रमिति एवार्थः । न च भौतिकं रूपादिकमात्मन्यस्ति, तस्मान्नानित्यताप्रसङ्ग इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९आसु०- यथा भवदि्भरन्यथाभावो विशेष्यते । यावल्लक्ष्यभावि(विशेष)लक्षणव्यावृत्तिरूपोऽन्यथाभावोऽनित्यत्वव्याप्त इति, रूपादिमत्त्वं च भौतिकत्वेन; तथाऽस्मन्मतेऽपि विशेषणप्रक्षेपे नोक्तदोषः इत्यत आह
 
नैवमिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नैवं तस्य</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्ववाक्याभावसंवादान्न कृत्यं प्रतिवादिनः । तत्पक्ष इति वैधर्म्यान्न स्वप्नादिवदित्यजः । अप्रयत्नान्निराचक्रे</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्य
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र वाक्यमि ति हेतुवाक्यार्थो दृश्यत्वं लक्ष्यते । तत्पक्ष इति विषयसप्तमी, तन्मिथ्यात्वसाधनविषय इति यावत् । इति शब्दो हेतौ ।


क्षपणकस्य मते
अप्रयत्नात्


नैवम्
प्रयत्नमविधाय, वैधर्म्याच्च न स्वप्नादिवदि त्येव निराचक्र इति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । दृश्यत्वस्य मिथ्यात्वं शून्यवादिनैवाभ्युपगतम् । मिथ्याभूतस्य (च) असाधकत्वं सुप्रसिद्धमेव । अत ए(वै)तद्विषये सद्वादिनः किमपि कृत्यं नास्त्येव, स्फुटदूषणव्युत्पादने  सूत्रत्वव्याघातात् । तस्मादेतद्दूषणव्युत्पादने सूत्रकृता प्रयत्नो न विहितः । अस्माभिस्तु तदभिप्रायः स्फुटीकृत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९९सु०- तथाऽपि सत्त्वं चास्यानुभूतित इति यत्प्रपञ्चमिथ्यात्वस्य प्रत्यक्षविरुद्धत्वमुक्तम्, यच्च मिथ्यात्वे मा न काचने ति निष्प्रमाणत्वं, तदुभयं सूत्रे न दृश्यत इत्यत आह


अन्यथाभावो रूपादिमत्त्वं च विशेष्यते, किन्तु सामान्यमेवानित्यत्वव्याप्ततयाऽङ्गीक्रियते; ततो नोक्तदोषपरिहार इत्यर्थः ।</p>
चेति
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यत आह
 
अन्यथेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   अन्यथाभावो यस्यानित्यत्वमीरितम् रूपादियुक्तस्य तथा जगन्नाशित्वसिद्धये ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-चेति दृष्टिविरुद्धताम् निष्प्रमाणत्वमप्यस्य सूचयामास विश्वकृत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भूभूधरादेः
<p class="gr-vyakhya-para">अस्य


जगतो नाशित्वसिद्धये यस्यान्यथाभावः
मिथ्यात्वस्य ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वनुक्तसमुच्चयार्थेन च शब्देनेदं दूषणद्वयं सूचितमिति यथा व्याख्यायते तथा तदपि च शब्दार्थतया व्याख्यायताम्, किमनुक्तत्वाङ्गीकारेण । मैवम्, न कृत्यं प्रतिवादिनः इत्युक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्रे हेतुविशेषस्यानुपादानान्निष्प्रमाणकत्वं ज्ञापितमित्यस्तु, किं च शब्दस्योभयसूचकत्वग्रहणेन । न, सति शब्दे सावकाशज्ञापकादरणानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९९असु०- स्वप्नादिवदि ति सूत्रं स्वप्नवदिति व्याख्यातम् । कोऽत्राभिप्रायः । उच्यते । बहुस्थलेषु गृहीतेयं व्याप्तिरित्यतो न व्यभिचारमर्हती ति पूर्वपक्षिणोऽभिमानं सूचयितुं सूत्रकारेण आदि पदं प्रयुक्तम्; तथाऽपि प्रयोगवेलायामेक एव दृष्टान्त उपादेयोऽन्यथाऽऽधिक्यं प्रस(ज्यते)ज्येतेति । यथाऽऽह, हेतूदाहरणादिकम् अधिकमि ति । एतज्ज्ञापनाय भाष्यकारेण स्वप्नवदि त्येवोक्तमिति सर्वं सुस्थम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति असदधिकरणम् ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A009" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="अनुपलब्ध्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A009"></span><h4 class="gr-section-head">अनुपलब्ध्यधिकरणम्</h4>


तस्य
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V09" data-block-id="AV_C02_S02_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ज्ञानमेवैकमखिलज्ञेयाकारं प्रभासते ।</span><span class="shloka-line">तत्र सन्ततिभेदश्च स्वभेदो भेद एव च ॥245॥</span></span></div>


अनित्यत्वमीरितं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V09" data-block-id="AV_C02_S02_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कल्पिताः प्रतिभासान्ते नानासंवृतिभूमिषु ।</span><span class="shloka-line">इत्येतदपि नो युक्तं न हि ज्ञानतया जगत् ॥246॥</span></span></div>


क्षपणकेन
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V09" data-block-id="AV_C02_S02_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भासतेऽनुभवस्यैव विरुद्धत्वादपेशलम् </span><span class="shloka-line">तन्मतं क्षणिकत्वाच्च ज्ञानस्य स्थिररूपतः ॥247॥</span></span></div>


तथा
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V09" data-block-id="AV_C02_S02_V09" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ज्ञेयस्योक्तप्रकारेण सर्वश्रुतिविरोधतः ।</span><span class="shloka-line">अनुभूतिविरुद्धत्वादपि पक्षा इमेऽशिवाः ॥248॥</span></span></div>


शब्दः समुच्चये
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A009" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A009" data-id="AV_C02_S02_A009_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ अनुपलब्ध्यधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-  ॐ न भावोऽनुपलब्धेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००सु०- अत्र योगाचाराणां मतमपाक्रियते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदर्थं तदुपन्यस्यति


रूपादियुक्तस्य
ज्ञानमेवेति


अपि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ज्ञानमेवैकमखिलज्ञेयाकारं प्रभासते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विज्ञानमेव
 
तत्त्वं, न रूपादयश्चत्वारः स्कन्धाः, इति योगाचारा मन्यन्त इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००असु०- विज्ञानाङ्गीकारेऽपि विशेषमाह


अनित्यत्वमीरितम्
एकमिति


इति ।</p>
। अद्वितीयमित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा यत्
<p class="gr-vyakhya-para">१००आसु०- ननु ज्ञेयमपि रूपादिकं प्रत्यक्षादिसिद्धं, तत्कथं विज्ञानमेव तत्त्वमि त्यत आह


रूपादियु(क्तं तत्त)क्
अखिलेति


तत्
। ज्ञानमेव ज्ञेयाकारम्, न ज्ञेयं नाम ज्ञानादि्भन्नमस्तीत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१००इसु०- कुतो ज्ञेयस्य ज्ञानात्मकत्वमित्यत आह


तथा
प्रभासत इति


अनित्यम्
। ज्ञानं हि प्रकाशते, तेन प्रकाशमानत्वस्य ज्ञानत्वेन व्याप्तौ सिद्धायां, नीलादेरपि प्रकाशमानस्य ज्ञानत्वं सिद्धमित्यर्थः ॥ यद्वा


ईरितम्
प्रभासते


इति योजना तस्य इत्यस्य यस्य इत्यनेनान्वयः ।</p>
नीलादिना सहैवेति शेषः तेन सहोपलम्भनियमादभेदो नीलतद्धियोरि त्युक्तं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथा तु यच्छब्दश्रवणात् तच्छब्दाध्याहारः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०१सु०- नन्वयुक्तो ज्ञानज्ञेययोरभेदः, भेदस्य प्रतिभासनात् एकमिति चायुक्तम्; विज्ञानसन्ततीनां भेदस्य, एकैकस्यामपि सन्ततौ विज्ञानभेदस्य च विद्यमानत्वात् किञ्च आस्तामन्यो भेदः, भेदाभावस्तावदभ्युपगम्यते; तेनैव विज्ञानस्य सद्वितीयत्वप्राप्तेर्नैकत्वमुपपद्यत इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्ववाक्यात् तस्येत्यनुवर्तते वा </p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९इसु०- एतच्चोपपादयिष्यते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२०सु०- उक्तमुपसंहरति


व्याप्त्येति
तत्रेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-व्याप्त्या तयाऽन्यथाभावादात्मनोऽनित्यता भवेत्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्र सन्ततिभेदश्च स्वभेदो(ऽ)भेद एव च । कल्पिताः प्रतिभासन्ते नानासंवृतिभूमिषु ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदन्यथाभावि तदनित्यं , यच्च रूपादिमत्तदनित्यमि ति
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र


व्याप्त्या
ज्ञानज्ञेययोः भेद इति सम्बन्धः


अन्यथाभावात्
सन्ततिभेदः


इत्युपलक्षणम्, रूपादिमत्त्वाच्चेत्यपि द्रष्टव्यम् </p>
सन्ततीनां परस्परं भेदः
<p class="gr-vyakhya-para">१२०असु०- स्यादेतत्; सम्प्रतिपन्नव्याप्तिकव्याप्यारोपे(ण) अनिष्टव्यापकारो(पः)पणं तर्कः, अत्र च न चेद्व्याप्तिः सम्मता, कथं तर्हि तर्कत्वम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम्, व्याप्यवद्व्याप्तेरपि पराभ्युपगतत्वेऽपि तर्कत्वाविरोधात् । एवमेव क्वचिदाश्रयस्योभयासम्मतावपि न दोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वक्ष्यति चैतत् परन्यायैस्तु दूषणमि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२१सु०- क्षपणकोक्तं प्रमेयान्तरं निराकर्तुं सूत्रम्


ॐ अन्त्यावस्थितेश्चोभयनित्यत्वादविशेषात् ॐ
स्वभेदः


इति ॥ तत्र अन्त्यावस्थितेश्चे त्येतावत् तावद्व्याख्याति
एकैकस्यामपि सन्ततौ पूर्वोत्तरज्ञानभेदः ।


नित्येति
कल्पिता एव


</p>
इति सम्बन्धः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नित्योर्ध्वगतिरप्येेषा या मुक्तिरिति कथ्यते । अलोकाकाशमाप्तस्य कथं न विकृतिश्च सा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि


शब्दः प्रमेयान्तरनिराकरणसमुच्चयार्थः ।
नानासंवृतिभूमिषु


अनेकाज्ञानस्थानेष्वन्तःकरणेषु ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा नानासंवृतिकारणकासु वासनास्विति निमित्तसप्तमी । तदुक्तम् भेदस्तु भ्रान्तिबुद्ध्यैव दृ(दृश्य इन्दा)श्येतेन्दाविवाद्वय इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०२सु०- एवमनूदितं मतमपाकरोति


शब्दः परिमाणपर्यायेण सह समुच्चये ।
इत्येतदपीति


या एषा नित्योर्ध्वगतिर्मुक्तिरिति
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- इत्येतदपि नो युक्तं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्वमतसमुच्चयार्थोऽपिशब्दः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन न भाव इति सूत्रांशो व्याख्यातः । जगत्, भावो = ज्ञानं, न, भवती त्यर्थः, भवतेरनुभवार्थत्वात्; उपसर्गा हि धातुलीनस्यार्थस्य व्यञ्जका एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०३सु०- कुतो न युक्तमिति चेत्; किं ज्ञेयं स्वरूपेणासदेव विज्ञाने समारोपितं विज्ञानात्मकमु(मित्यु)च्यते, किंवा परमार्थसत एव ज्ञेयस्य जगतो विज्ञानात्मकत्वं भेदमात्रं त्वसदिति । आद्यस्त्वतीताधिकरणरीत्या निरस्तः । न द्वितीयः जगतो ज्ञानाभेदे प्रमाणाभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०३असु०- न तावत् तत्र प्रत्यक्षमस्तीत्याह


जैनैः
न हीति


कथ्यते सा च कथम्
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-न हि ज्ञानतया जगत् । भासते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अनुपलब्धे रित्येतद्व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०३आसु०- मा भूत् प्रत्यक्षेण ज्ञानार्थयोरभेदसिद्धिः प्रकाशमानत्वाद्यनुमा(नात्तु)नेन तु भविष्यतीत्यत आह


आत्मनो
अनुभवस्यैवेति


विकृतिर्नो
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  अनुभवस्यैव विरुद्धत्वादपेशलम् । तन्मतं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सम्बन्धमात्रे षष्ठी ।


भवेत् । भवेदेव ।</p>
एव
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथम्,


अलोकाकाशमाप्तस्य
शब्देनानुभवस्यानुमानतः प्राबल्यं सूचयति


प्राक् लोकाकाशस्थो ह्ययमात्मा निरन्तरोर्ध्वगत्याऽलोकाकाशमाप्नोति, तथा चान्यथाभावादात्मनोऽनित्यत्वापत्तिरिति भावः ।</p>
तन्मतं
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन


अन्त्या (या) अवस्थितिः
तदभिमतमनुमानमिति शेषः, ज्ञानज्ञेययोरैक्यमिति वा () । ज्ञानज्ञेययोः स्फुटं भेदस्यैव साक्षिसिद्धत्वात् कालात्ययापदिष्टत्वमनुमानस्येत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अनुपलब्धेरि त्येतदुपलब्धिविरोधादिति च व्याख्यातम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०३इसु०- ननु भेदग्राहकं प्रत्यक्षं भ्रान्तमिति चेन्न, बाधकाभावात् । अनुमानं बाधकमिति तु न वाच्यम्, प्रत्यक्षस्यानुमानतो बलवत्त्वात्; अन्यथा कालातीततोच्छेदप्रसङ्गात्; प्रत्यक्षस्य भ्रा(न्ति)न्तत्वेऽनुमानप्रामाण्यं तस्मिंश्च सति प्रत्यक्षस्य भ्रान्तत्वमित्यन्योन्याश्रयत्वाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०४सु०- अनुमानविरोधं चानुमानस्य प्रतिपादयितुं सूत्रम्


सन्ततोर्ध्वगतिलक्षणा,
ॐ क्षणिकत्वाच्च ॐ


ततश्च
इति । तद्व्याचष्टे


आत्मनोऽनित्यत्वापत्तिरि ति सूत्रखण्डस्यार्थ उक्तो भवति ।</p>
क्षणिकत्वाच्चेति
<p class="gr-vyakhya-para">१२२सु०- नन्वन्यथाभावमात्रमनित्यत्वस्य प्रयोजकमिति न तावद्भवदीयः पक्ष इत्युक्तम्, नापि मदीयः पक्षः; तत्कथं प्रदेशविशेषसंयोगमात्ररूपान्यथात्वेन मुक्तात्मनोऽनित्यत्वप्रसञ्जनमि त्यतो जैनपक्षोऽयमि ति समर्थयितुं तावत्पृच्छति
 
कदृशश्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कदृशश्चान्यथाभावो नाशहेतुतयेष्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   क्षणिकत्वाच्च ज्ञानस्य स्थिररूपतः ।  ज्ञेयस्योक्तप्रकारेण</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क्षपणकेन हि क्षित्यादेः सर्वस्य नित्यत्वाद्यनेकान्तं समर्थयमानेन द्रव्यपर्यायाभ्यां नित्यत्वमनित्यत्वं चेत्युक्तम्; द्रव्याकारस्य कदाऽप्यनपायान्नित्यत्वम्, पर्यायोऽन्यथाभावः तस्मादनित्यत्वमि ति । तत्र वक्तव्यम् कदृशोऽत्रान्यथाभावो नाशं प्रति हेतुतयेष्यते, किं संस्थानादिलक्षणापगमरूपो वा, साधारणो वेति भावः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">आशुतरविनाशित्वादित्यर्थः न च ज्ञानस्य क्षणिकत्वं भ्रान्तम्, अबाधितप्रत्यय(तीति)सिद्धत्वात्
<p class="gr-vyakhya-para">१२३सु०- आद्यं शङ्कते


संस्थानेति
स्थिररूपतः


।</p>
आशुतरविनाशितारहित(त्वात्)त्वतः, अनुस्मृतेश्चे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- संस्थानापगमश्चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">संस्थानग्रहणं लक्षणोपलक्षणम् । नाशहेतुतयेष्यत इति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतिषेधति


स नेति
त्याद्युक्तप्रकारेण


।</p>
। अत्र क्षणिकत्वाक्षणिकत्वलक्षणविरुद्धधर्माध्यासं भेदहेतुं वदताऽऽन्तरबाह्यत्वादिरनेको विरुद्धधर्मसंसर्ग उपलक्षितो बोद्धव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स न हि भूसागरादिषु</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०५सु०- एवं प्रत्येकं निराकृतानि बौद्धमतानि साधारणदोषेण दूषयितुं सूत्रम्
<p class="gr-vyakhya-para">वक्तुं शक्यत इति शेषः । कुतो नेत्यत आह


स न हीति
ॐ सर्वथाऽनुपपत्तेश्च ॐ इति ।


। यावल्लक्ष्यभाविलक्षणापगमलक्षणोऽन्यथाभावो भूसागरादिषु पक्षैकदेशभूतेषु,
तद्व्याख्याति


न हि,
सर्वेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-सर्वश्रुतिविरोधतः । अनुभूतिविरुद्धत्वादपि पक्षा इमेऽशिवाः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रुतिप्रामाण्यस्य समर्थितत्वादवैदिकं प्रत्यपि श्रुतिविरोधकथनं युक्तमेव । अभ्युपगतश्रुतिप्रामाण्यं (शिष्यं) प्रति वा । तेषां पक्षाणामशिवत्वमनेन ज्ञाप्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वनुभूतिविरोधः प्रागुक्त एव पुनः कस्मादुच्यते । उपसंहारार्थमित्यदोषः । यद्वा तदीयप्रमेयान्तरेऽपीति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति अनुपलब्ध्यधिकरणम् ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A010" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="नैकस्मिन्नधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A010"></span><h4 class="gr-section-head">नैकस्मिन्नधिकरणम्</h4>


इदानीं प्रमितः, ततो हेतोः सन्दिग्धासिद्धत्वं स्यादित्यर्थः । प्रमितत्वे तु तस्यानित्यत्वेऽपि संशयो नास्तीत्यनुमानं व्यर्थमापद्यते ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आह क्षपणको विश्वं सदसद्द्वयमद्वयम् ।</span><span class="shloka-line">द्वयाद्वयमतत्सर्वं सप्तभङ्गि सदातनम् ॥249॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१२४सु०- तर्हि द्वितीयोऽस्त्विति शङ्कते


यः कश्चिदिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नैतत्पदार्थ एकस्मिन् युक्तं दृष्टिविरोधतः ।</span><span class="shloka-line">भावाभावतया विश्वं येन रूपेण मीयते ॥250॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तद्रूपमेव तदिति नियमः केन वार्यते ।</span><span class="shloka-line">तत्तद्दोषनिवृत्यर्थं स्वीकृता तत्तदात्मता ॥251॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यः कश्चिदन्यथाभावो यदि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्ववदेव सम्बन्धः । अविवक्षितविशेष इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि मुक्तात्मनोऽप्यनित्यत्वापादनं सुस्थितमिति भावेनाह


मुक्तिश्चेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि तैरखिलैर्दोषैर्लिप्यते चलदर्शनः ।</span><span class="shloka-line">अतिहाय प्रमाणाप्तं नियमं सदसत्तया ॥252॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अशेषमविरुद्धं च निर्मानं व्याहतं सदा ।</span><span class="shloka-line">सर्वप्रकारं वदतो दृष्टहानिरमग्रहः(अमग्रहः/अप्रमाणग्रहः) ॥253॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मुक्तिश्च तादृशी</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तादृशी


अन्यथाभावस्वरूपा ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्वव्याहतत्वमित्याद्या दोषाः सर्वे भवन्ति हि ।</span><span class="shloka-line">वक्ति स्वप्रभमात्मानं देहमानं तदप्यलम् ॥254॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमप्यात्मनो नित्यत्वे भूभूधरादीनामपि नित्यत्वं स्यात्, अन्यथा हेतोरनैकान्त्यात् । तदिदमुक्तं


सूत्रकृता उभयनित्यत्वादिति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">दुष्टं नानाशरीरेषु प्रवेशादन्यथाभवात् ।</span><span class="shloka-line">अन्यथाभावि यद्वस्तु तदनित्यमिति स्थितिः ॥255॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">अवयवोपचयापचयलक्षणोऽन्यथाभावोऽनित्यत्वे हेतुरिति चेत् (न), स्फटिकादौ पक्षैकदेशे सन्दिग्धत्वात् । रूपादिमत्त्वं सविशेषणमुपादीयते चेत् को दोष इति चेन्न, परस्य वैयर्थ्यप्रसङ्गात्, न हि परो रूपादिमत्किञ्चिन्नित्यमभ्युपैति । आत्मनस्तु प्रभया रूपादिमत्त्वमापादितमेव; यद्वा आत्मनो रूपादिमत्त्वं स्वसिद्धान्त एव । रूपादिमतोऽनित्यत्वमिति व्याप्त्यङ्गीकारे पूर्वोक्तानित्यत्वप्रसङ्गो व्याख्यातव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२५सु०- क्षपणकोक्तमर्थान्तरं दूषयितुमनुवदति


देहेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तन्मते तदनित्यत्वं पुद्गलस्यानिवारितम् ।</span><span class="shloka-line">नानित्यताऽस्मत्पक्षे तु चैतन्यादेर्विशेषिणः ॥256॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">लक्षणस्य निवृत्तौ तु स्यान्न तच्चेतने क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">ओतप्रोतात्मकत्वं तु पटे देहेऽङ्गसंस्थितिः ॥257॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देहमाने विकारः स्यादिति स्थास्नूननात्मनः आह</div>
<p class="gr-vyakhya-para">देहमाने


देहमानत्वे । प्रमिते( सती) ति शेषः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इत्यादलिक्षणस्यैव निवृत्तौ स्यादनित्यता </span><span class="shloka-line">भौतिकं त्वेव रूपादि व्याप्तं नाशेन नो मते ॥258॥</span></span></div>


विकारः स्यात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नैवं तस्यान्यथाभावो यस्यानित्यत्वमीरितम् ।</span><span class="shloka-line">रूपादियुक्तस्य तथा जगन्नाशित्वसिद्धये ॥259॥</span></span></div>


स्थावराणां सात्मकत्वाङ्गीकृतावात्मन इति शेषः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">व्याप्त्या तयाऽन्यथाभावादात्मनोऽनित्यता भवेत् </span><span class="shloka-line">नित्योर्ध्वगतिरप्येषा या मुक्तिरिति कथ्यते ॥260॥</span></span></div>


इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अलोकाकाशमाप्तस्य कथं न विकृतिश्च सा ।</span><span class="shloka-line">कीदृशश्चान्यथाभावो नाशहेतुतयेष्यते ॥261॥</span></span></div>


मा भूदित्येवमर्थम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">संस्थानापगमश्चेत् न हि भूसागरादिषु </span><span class="shloka-line">यः कश्चिदन्यथाभावो यदि मुक्तिश्च तादृशी ॥262॥</span></span></div>


स्थास्नून्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">देहमाने विकारः स्यादिति स्थास्नूननात्मनः ।</span><span class="shloka-line">आह हस्त्यादिदेहेषु ह्यपि स्यादन्यथाभवः ॥263॥</span></span></div>


वृक्षादीन्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अणुदेहस्य जीवस्य गजत्वे विकृतिर्हि या </span><span class="shloka-line">देहव्याप्तौ(देहव्याप्त्यै) विशेषः कस्तस्याः स्थास्नुतनौ च नुः ॥264॥</span></span></div>


अनात्मनः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">गीतात् पुष्पफलावाप्तिः स्पर्शात् कार्श्यं रसात् स्थितिः ।</span><span class="shloka-line">अपि वृक्षस्य दृश्यन्त इति नानात्मता भवेत् ॥265॥</span></span></div>


आत्मानधिष्ठितान्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V10" data-block-id="AV_C02_S02_V10" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एवं चात्माकार्त्स्न्यमिति तत एवाह वेदवित् </span></span></div>


आह
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A010" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A010" data-id="AV_C02_S02_A010_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ नैकस्मिन्नधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ नैकस्मिन्नसम्भवात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- जैनमतमत्र निराक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकार्यांशज्ञापनाय तदुपन्यस्यति


क्षपणकः ।</p>
आहेति
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र क्षपणकः स्थावराननात्मन आहे त्येतावत्येव वक्तव्ये यद् आत्मनो देहपरिमाणत्वस्य प्रमितत्वात्, वृक्षादीनामपि सात्मकत्वे तत्परिमाणत्वापत्तौ, अङ्कुरावस्थायामणुमात्रस्य महावृक्षावस्थायां च महतो विकारित्वं विकारित्वादनित्यत्वं च प्रसज्येत तन्मा प्रसाङ्क्षीदित्येतद(प्रसञ्जीत्येवम)र्थमि ति हेतुकथनं, तत्पूर्वोक्तप्रमेयदृढीकरणार्थम् । यदि विकारित्वमात्रमनित्यत्वे प्रयोजकं जैनो नाभ्युपेयात्, तदा विकारित्वेनानित्यत्वप्रसङ्गाद्बिभ्यता स्थावराणामनात्मत्वं यत्तेनाभ्युपगतं तदनुपपन्नं  स्यात्; न हि स्थावराणां सात्मकतायामात्मनो लक्षणापगमो भवति, किन्त्वन्यथाभावमात्रमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा दूषणसौकर्यार्थं हेत्वनुवादः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२६सु०- तदिदं विकारित्वापत्तिभयात् स्थावराणामनात्मत्वाङ्गीकरणमयुक्तम्, तथा सति हस्त्यादिशरीराणामप्यनात्मत्वस्याङ्गीकार्यत्वप्रसङ्गात् । तत्कथमित्यत आह
 
हस्त्यादीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- हस्त्यादिदेहेषु ह्यपि स्यादन्यथाभवः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- आह क्षपणको विश्वं सदसद्द्वयमद्वयम् । द्वयाद्वयमतत्सर्वं सप्तभङ्गि सदातनम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पिपीलिकादिदेहस्थस्य तत्परिमाणस्य
<p class="gr-vyakhya-para">द्विविधं तावद्विश्वं, जीवाजीवात्मकं, निरीश्वरम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६असु०- तत्पुनः षड्द्रव्यात्मकम् । तानि च द्रव्याणि जीवधर्माधर्मपुद्गलकालाकाशनामानि । तत्र जीवास्त्रिविधाः, बद्धा योगसिद्धा मुक्ताश्चेति । धर्मो गतिहेतुर्जगद्व्यापी । अधर्मः स्थितिहेतुर्व्यापक एव । पुद्गलो रूपरसगन्धस्पर्शवत् द्रव्यम्; तत् द्विविधम्, परमाणुरूपं सङ्घातरूपं च । कालः अभूत् भवति भविष्यती ति व्यवहारहेतुरप्यणुरूपः । आकाश एकोऽनन्तप्रदेशश्च; स द्विविधो, लोकाकाशोऽलोकाकाशश्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(ए)तेष्वणुव्यतिरिक्तान्यस्तिकायशब्दानि, अनेकदेशवर्तिनि द्रव्येऽस्तिकायशब्द(प्र)वृत्तेः । ते च जीवास्तिकायो धर्मास्तिकायोऽधार्मास्तिकायः पुद्गलास्तिकाय आकाशास्तिकाय इति पञ्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६आ सु०- अत्र च मोक्षोपयोगिनः सप्त पदार्था जीवाजीवास्रवबन्धनिर्जरसंवरमोक्षाः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">जीवो ज्ञानदर्शनसुखवीर्यगुणः । अजीवो जीवोपभोग्यं वस्तुजातम् । आस्रवः तद्भोगोपकरणमिन्द्रियादिकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">बन्धो द्विविधः, घातिकाघातिकचतुष्टयभेदात्; आद्यं जीवगुणानां ज्ञाना(नन्दा)दीनां प्रतिबन्धकम्, द्वितीयं शरीरसंस्थानतदभिमानतत्स्थितितत्प्रयुक्तसुखदुःखहेतुभूतम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निर्जरो मोक्षसाधनं तपः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">संवर इन्द्रिय(निरोधः)निग्रहः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मोक्षः स्वाभाविकात्मस्वरूपाविर्भावः । मोक्षग्रहणेनैव मोक्षमार्गोऽपि सङ्गृहीतः, स च म्यग्ज्ञानसम्यग्दर्शनसम्यक्चारित्र्याख्यरत्नत्रयात्मकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०६सु०- तदेतद्विश्वं, सप्तभङ्गि  प्रत्येकं सप्तप्रकारकम(मित्य•ह क्षपणकः । कथम् ।


हस्त्यादिदेहेषु
सत्


प्राप्तेषु
इत्येकप्रकारः ।


अन्यथाभवः
असत्


स्यात्
इति द्वितीयः ।


हि
द्वयं


तस्मात् इति ।</p>
सदसदात्मकमिति तृतीयः
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा शरीरमात्रस्यानात्म(क)त्वमापाद्य तदुपपादनमिदं क्रियते


हस्त्यादिसर्वदेहेष्वपि
अद्वयम्


आत्मनः
अवक्तव्यमिति चतुर्थः ।


अन्यथाभावः
द्वयाद्वयम्


स्यात्; उत्पत्तिसमये देहानां हस्तवित(स्त्यादिमा)स्तिमात्रपरिमाणत्वात्, यौवने तूत्कृष्टपरिमाणत्वादिति </p>
इति पञ्चमषष्ठौ; तत्र सदवक्तव्यं चेति पञ्चमः, असदवक्तव्यं चेति षष्ठः
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अविशेषादि ति सूत्रखण्डस्यार्थ उक्तो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२७सु०- ननु च विषमोऽयमुपन्यासः । अल्पैव हि हस्त्यादिदेहेष्वात्मनो विकृतिः, वृक्षादौ तु महती; ततो वृक्षादीनामनात्मत्वे हस्त्यादीनामपि त(दुप)दापादनमनुचितमि त्यत आह


अणुदेहस्येति
अतत्सर्वम्


।</p>
इति सप्तमः;
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणुदेहस्य जीवस्य गजत्वे विकृतिर्हि या । देहव्याप्तौ विशेषः कस्तस्याः स्थास्नुतनौ च नुः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अणुदेहस्य


पिपीलिकादिदेहस्य
सर्वमिति


जीवस्य गजत्वे
सदसदात्मकम्,


प्राप्ते, यद्वोत्पत्तिसमये
अतदिति


अणुदेहस्य
अवक्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्किं कालभेदेन सप्तभङ्गि; नेत्याह


हस्तवितस्त्यादिपरिमितदेहस्य, महा
सदातनमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतच्चोपलक्षणम् । नित्यत्वानित्यत्वभिन्नत्वाभिन्नत्वादिरूपेणाप्यनेकान्तवादोऽवगन्तव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०७सु०- अत्र सप्तभङ्गित्वनिरासार्थं नैकस्मिन्नसम्भवादिति सूत्रं व्याचष्टे


गजत्वे
नैतदिति


प्राप्ते,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नैतत्पदार्थ एकस्मिन्युक्तं दृष्टिविरोधतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतत्


देहव्याप्तौ (या)
सप्तप्रकारत्वम् । कुतः,


यावती
असम्भवात् ।


विकृतिः, स्थास्नुतनौ च, नुः
सोऽपि कथं,


पुरुषस्य, या विकृतिः,
दृष्टिविरोधतः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वं हि स्वोपाधौ सत् परोपाधावसत्, स्वरूपेण भावोऽन्यात्मत्वादिनाऽभावः, द्रव्यरूपेण नित्यमवस्थाभेदेन अनित्यम्, स्वरूपादिनाऽभिन्नं स्वगुणादिना भिन्नाभिन्नमित्येव प्रतीयते । नातोऽन्येन  प्रकारेण । अतो व्यवस्थया नियमग्राहकप्रत्यक्षादिविरोधेन असम्भवादयुक्तमेवानेकान्तमतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०८सु०- नन्वेकान्तदर्शनस्य मिथ्यादृष्टित्वेन न तद्विरोधोऽसम्भवमावहतीत्यत आह


तस्याः
भावेति


तस्याः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भावाभावतया विश्वं येन रूपेण मीयते । तद्रूपमेव तदिति नियमः केन वार्यते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">येन रूपेणे


त्यस्यैव विवरणं


परस्परं
भावाभावतयेति


को विशेषः
तच्च व्यवस्थितसदसत्त्वाद्युपलक्षणं बोद्धव्यम् । यद्वा  भावाभावतया अन्येन च


न  कोऽपि ।</p>
येन
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । आत्मनः किं महती विकृतिरनित्यत्वहेतुत्वादनभ्युपगन्तव्या, किंवा विकृतिमात्रम् । नाद्यः; महत्त्वस्यापरिनिष्ठितत्वात्, परिनिष्ठाकल्पनेे केषुचिद्वृक्षादिषु तदभावात्, तदनुरोधेनापि परिनिष्ठाङ्गीकारे हस्त्यादावपि तद्भावात् । द्वितीये तूभयोर्विकारित्वेनाविशेषात् वृक्षादिवत् हस्त्यादावपि अनात्मत्वमङ्गीकार्यम् । हस्त्यादिवद्वृक्षादीनामपि सात्मकत्वं न परित्याज्यमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन  अविशेषादि त्यस्यार्थान्तरमुक्तं वेदितव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२८सु०- स्यादेतत् । न वयं विकारित्वापत्तिभयाद्वृक्षादीनामनात्मकत्वमाचक्ष्महे, किन्तु सात्मकत्वे प्रमाणाभावात्, बाधकप्रमाणसद्भावाच्च । वृक्षादीनां देहत्वे तद्व्यापकमिन्द्रियवत्त्वमपि स्यात्; न च तदस्ति, तत्कार्यस्य श्रवणादेरभावात्, सोऽपि तज्ज्ञापकस्याभावात् । ओहत्वे च न सात्मकत्वं शिलादिवदि त्यत आह


गीतादिति
सत्त्वादि(ना )रूपेणेति योजना । अथवा


।</p>
येन भावाभावतया रूपेणेति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- गीतात्पुष्पफलावाप्तिः स्पर्शात्कार्श्यं रसात्स्थितिः । अपि वृक्षस्य दृश्यन्त इति नानात्मता भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">गीतात्


तावद्वृक्षस्यापि
सामानाधिकरण्येन योज्यम् । यदि वा


पुष्पफलावाप्तिः
भावाभावतये


दृश्यते, तया श्रवणमनुमीयते विमतः श्रवणवान् गीतसान्निध्ये सति लब्धविकासत्वाद्राजादिवदि ति; न चायं स्वभाव एव, राजादेरपि तत्प्रसङ्गात् श्रवणेन च श्रोत्रसद्भावोऽनुमीयते । एवं शीतोष्णस्पर्शविशेषात् कार्श्यं दृश्यते; तेन सुकुमारशरीरवत् स्पर्शज्ञानमनुमीयते, तेन च त्वगिन्द्रियसत्त्वम् । तथोदकादिरसात्स्थितिरशुष्यतोऽवस्थानं दृश्यते; तेन सम्मतदेहवद्रसज्ञानं ततो रसनेन्द्रियसद्भावोऽनुमीयते । एवं कमनीयकान्तावलोकनेनोत्कोरकत्वं तिलकवृक्षस्योपलभ्यते; तेन दर्शनकामौ, ततो नयनमनसी सिद्ध्यतः । धूपोपयोगेन चातिशयदर्शनाद् घ्राणसिद्धिः । इति प्रसिद्धशरीराविशेषात् स्थावराणामनात्मता न सिद्ध्येत् ।</p>
त्यस्य विशेषणमेतत्
<p class="gr-vyakhya-para">केचिन्मूले निषिक्तानामपामुपरि सर्पणादाध्यात्मिकवायुसम्बन्धमनुमाय सात्मकत्वमनुमिमते । तदसत्, भस्मगुलिकादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन अविशेषादि त्येतत्प्रकारान्तरेण व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२९सु०- वक्ति स्वप्रभमि त्यादिकमुत्सूत्रितं कस्माद्वर्णितमिति मन्दाशङ्कां निवारयितुं सूत्रारूढं करोति


एवञ्चेति
येन


।</p>
व्यवस्थितेन
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-एवञ्चात्माकार्त्स्न्यमिति तत एवाह वेदवित् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति


त्रिसूत्रीमिति शेषः ।
रूपेणे


तत एव
ति ।


तदर्थमेव, उक्तस्यार्थस्य प्रतिपादनार्थमेव । एवमन्यत्रापि सूत्रानुपन्यासेन व्याख्यानेऽपि नैवमाशङ्कनीयमिति ज्ञापयितुमिदमभिहितमिति ॥</p>
केन
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति नैकस्मिन्नधिकरणम् ॥</p>
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A011">
प्रमाणेनेत्याक्षेपः ।</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A011"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदेतन्नियमदर्शनस्य मिथ्यादृष्टित्वम्, यदि दृष्टस्य नियमस्य निवारकमनेकान्तसाधकं प्रबलप्रमाणं स्यात्, न चैतदस्ति । न च बाधकेन विना प्रत्ययानां मिथ्यात्वं कल्पयितुं युक्तम्, अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
{{Teeka
<p class="gr-vyakhya-para">१०९सु०- नियमस्य बाधकमाशङ्कते
| verse_id = AV_C02_S02_A011
| id      = AV_C02_S02_A011_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ पत्युरधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-  ॐ पत्युरसामञ्जस्यात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३०सु०- इह महादेवं पुरस्कृत्य प्रवर्तमानानां मतमपाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ते चतुर्विधाः- शैवाः, पाशुपताः, कालामुखाः, महाव्रताश्चेति । तेषां सत्यप्यवान्तरभेदे साधारणमेव प्रमेयं वेदवादस्यातिविरुद्धत्वादपाकर्तुमनुवदति


सर्वज्ञत्वादिकैरिति
तत्तदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तं सदाशिवम् जगद्विचित्ररचनाकर्तारं दोषवर्जितम् आहुः पाशुपताः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तत्तद्दोषनिवृत्त्यर्थं स्वीकृता तत्तदात्मता यदि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पशुपतेरिमे
<p class="gr-vyakhya-para">सद्वादिनो हि सत्त्वं विश्वस्य प्रमाणैः प्रातिष्ठिपंस्तदनङ्गीकारे दोषांश्च न्यरूरुपन् । एवमसद्वादिनोऽप्यसत्त्वस्थापनं तदनङ्गीकारे दूषणं च व्युत्पादितवन्तः, तथाऽन्येऽपि स्वपक्षसाधनं तदनभ्युपगमे बाधनं च कृतवन्तः । तथा च यदि स(त्य)त्वं नाङ्गीक्रियते तदा तु तदुपन्यस्तं प्रमाणमुपरुध्येत दूषणं चानुषज्जेत । एवमसत्त्वाद्यनङ्गीकारेऽपि । अतस्तद्दोषपरिहारार्थं तत्तत्प्रमाणानुसरणार्थं च तत्तदात्मता विश्वस्य मया स्वीकृता । तथा चानेकान्ते प्रबलप्रमाणसद्भावात् कथं नियमे बाधकाभाव इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११०सु०- परिहरति


पाशुपता
तैरिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तैरखिलैर्दोषैर्लिप्यते(ऽ)चलदर्शनः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तर्ही ति शेषः । इदमत्र वक्तव्यम् सद्वादिमतानुसरणसमयेऽसत्त्वादिभङ्गीरङ्गीकरोषि (वा) न वेति । एवमसद्वादिचरणशरणप्रवेशवेलायां सत्त्वादिप्रकारानूरीकरोषि वा न वेति । एवमन्येष्वपि पक्षेषु विकल्पः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्याद्यस्तदा असौ


इति चतुर्विधा अपि गृह्यन्ते । ते,
अचलदर्शनः ,


सदाशिवं जगद्विचित्ररचनाकर्तारम्
सदा सकलपक्षाङ्गीकारवान्


आहुः ततो जन्माद्यस्य यतः इत्युक्तमसदिति ।</p>
तैर्दोषैरखिलै(तैरखिलैर्दोषै)र्लिप्यते
<p class="gr-vyakhya-para">अज्ञानादिदोषयुक्तं कथं जगत्कर्तारमाहुरित्यत उक्तं


दोषवर्जितमिति
तथा हि । सद्वादिनो हि न केवलं सत्त्वे प्रमाणं तदनङ्गीकारे च दूषणं च व्युत्पाद्य निवृत्ताः किन्त्वसत्त्वादिपक्षेषु दोषानपि व्युत्पादितवन्तः । एवमसद्वादिनोऽपि नासत्त्वे प्रमाणं तदनभ्युपगमे बाधकं चाभिधायैवोपरताः, किन्नाम सत्त्वादिपक्षेषु दोषानपि उपपादितवन्तः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमन्येऽपि । तथा च सकलपक्षकक्षीकारे (तु) तत्तद्वाद्युक्तपक्षान्तरदोषलेपः कथं न स्यात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ मन्यसे न ते दोषाः किन्त्वाभासाः, ते च नानेकान्तवादं बाधन्त इति । तदा कथं तानि प्रमाणानि । अनङ्गीकारे दोषाश्च नाभासाः, येनानुस(ये नानुस)रणीयाः । तस्मात्तत्तद्वादिव्युत्पादितप्रमाणाद्यनुसारेण सप्तभङ्गीकुर्वाणेन तदुक्तविपक्षदोषानुसारेण तत्परित्यागोऽपि कार्यः स्यात् । तथा चाङ्गीकारपरित्यागाभ्यामुभयत आकृष्टोऽयं कष्टां दशामाविष्टः स्यात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु अनेकान्तो द्वेधा, क्रमाक्रमभेदात् । तत्र क्रमानेकान्ते तावन्नाङ्गीकारपरित्यागौ विरुद्धौ, अक्रमानेकान्तेऽपि येन रूपेण नित्यत्वं तेनैवानित्यत्वमित्याद्यनङ्गीकारान्न विरोधः; तथा च सप्तभङ्ग्यङ्गीकारिणा मया तानि प्रमाणानि दूषणानि च व्यवस्थापितानि भवन्ती ति नोक्तदोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम्, तत्तत्प्रमाणादीनां व्यवस्थानर्हत्वात् । न खलु तत्त(त्प्रमाणवा)द्वादिभिस्तानि तानि प्रमाणादीनि सावकाशान्युपन्यस्तानि, तस्मात्सर्वेष्वपि (वादिषु) वादेषु परमास्तिकस्य कथितैव गतिः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि चैवमपि सप्तभङ्ग्यङ्गीकारो निर्मूल एव, न ह्येवंवादिनो वादिनः प्रसिद्धाः । सम्भावनया तदङ्गीकारे च न सप्तत्वपरिनिष्ठा, सम्भावनावका(को)शस्य निःसीमत्वात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च सर्वाङ्गीकारपक्षे स्यादस्ति च नास्ति चेति पक्षात्स्यादस्ति स्यान्नास्तीति पक्षद्वयं न भिद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयपक्षे तु


।</p>
चलदर्शन
<p class="gr-vyakhya-para">सार्वज्ञाद्यभावेऽज्ञानादिवर्जनं चेतनस्य नोपपद्यत इत्यतः


सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तम्
इत्येव दूषणम्, अपसिद्धान्ती स्यात्  इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवं सप्तभङ्ग्यङ्गीकारः प्रमाणविरुद्धोऽप्रामाणिकश्चेत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अखिलैर्दोषैर्लिप्यत


इत्युक्तम् ।</p>
इत्यनेन परस्परव्याहतिश्चेत्यपि सूचितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तं दोषवर्जितमि ति प्रधानलक्षणविरुद्धार्थोपन्यासः, जगद्विचित्ररचनाकर्तारमि ति श्रौतब्रह्मलक्षणविरुद्धार्थोक्तिः, इत्यवगन्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१११सु०- एवम्भूतस्यापि सप्तभङ्गिनयस्य स्वीकारेऽतिप्रसङ्गं चाह
<p class="gr-vyakhya-para">१३१सु०- तदेतद्दूषयितुं पत्युरसामञ्जस्यादिति सूत्रतात्पर्यमाह


तच्चेति
अतिहायेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तच्च बहुश्रुतिविरोधतः नोपादेयं मतं हि</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतिहाय प्रमाणाप्तनियमं सदसत्तया अशेषमाविरुद्धं च निर्मानं व्याहतं सदा । सर्वप्रकारं वदतो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">
<p class="gr-vyakhya-para">अशेषमाविरुद्धं वदत


शब्दः पूर्वतनैः (मतैः) सह समुच्चयार्थः ।
इत्यस्योपपादनं व्यवस्थितया


हि
सदसत्तया प्रमाणाप्तनियममतिहायेति


शब्दो हेतौ
सर्वे प्रकारा यस्य विश्वस्य तत्तथोक्तम्, सर्वश्चासौ प्रकारश्चेति वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु क्रमानेकान्ते तावत्कालभेदेन न व्याघातः, अक्रमानेकान्तेऽपि रूपभेदेने त्यत उक्तं


तत्
सदा सर्वप्रकारं वदत इति


पशुपतेः सर्वजगत्कारणत्वादिकं,
। सदेति रूपाभेदस्याप्युपलक्षणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११२सु०- अयमाशयः । यदि क्रमेण वा रूपभेदेन वाऽनेकप्रकारत्वं तदा नायमनेकान्तवादः समर्थनीयः; सर्वैरपि वादिभिरङ्गीकृतत्वात्, न हि कोऽपि वादी पदार्थानां कालतो रूपतश्चावस्थावैचित्र्यमनङ्गीकुर्वाणोऽस्ति यं प्रत्यनेकान्तवादावतारः सङ्गच्छेत, केवलं क्षणभङ्गो वाऽत्यन्तसत्कार्यवादो वाऽवस्थावस्थावतोरत्यन्तभेदो वाऽपाकरणीयः । अतः अनेकान्तवादमवतारयता क्षपणकेन, सदा, रूपाभेदेनैव च, सर्वप्रकार(क)त्वमि त्येव वक्तव्यम् । तथा च न व्याघातनिस्तार इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११३सु०-</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-दृष्टहानिरमग्रहः । स्वव्याहतत्वमित्याद्या दोषाः सर्वे भवन्ति हि ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अशेषमाविरुद्धं सदा सर्वप्रकारत्वं वदतो दृष्टहानिः


मतं नोपादेयम्
स्यात्


कुतः ।
निर्मानं च सदा सर्वप्रकारं वदतो अमग्रहो


पत्युः
अप्रामाणिकस्वीकारः स्यात् ।


पशुपतेः ।
व्याहतं सदा सर्वप्रकारं वदतः स्वव्याहतत्वं


असामञ्जस्यात्
स्यादिति योजना । दृष्टहानाद्यनुषङ्गिदोषान्तरसङ्ग्रहार्थ


दोषित्वात् । तदनङ्गीकारे च
मित्याद्या


बहुश्रुतिविरोध
इत्युक्तम् ॥


इति योजना ।</p>
हि
<p class="gr-vyakhya-para">कास्ताः श्रुतय इत्यतस्ता उदाहरति


अस्येति
शब्दः सर्वत्र प्रसङ्गहेतुसूचनार्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । यदि प्रमाणविरुद्धमपि सर्वप्रकारत्वं विश्वस्य स्वीक्रियते तदा दहनशैत्यं वा गवालम्भनादेर्धर्मसाधनत्वादिकं वा(चा)ऽङ्गीकार्यं स्यात्, प्रमाणविरोधेन प्रतिपक्षनिराकरणं च न स्यात् किन्तु प्रत्यभिज्ञादिविरुद्धमपि क्षणिकत्वादिकमङ्गीकर्तव्यं स्यात्; अविशेषात् । यदि चाप्रामाणिकमपि सर्वप्रकारत्वमुररीक्रियते तदा खरविषाणादिकं वा गोमांसादिभक्षणस्य धर्मसाधनत्वं चोररीकरणीयं स्यात्, प्रमाणाभावेन परमतनिरासोऽपि न कार्यः स्यात् । तद(प्य)भ्युपगमनीयमेव भवेदविशेषात्, तथा च दूष्योपादेयहीनस्य शास्त्रनिर्माणमपि न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि च व्याहतमपि सर्वप्रकारत्वमङ्गीकुर्यात् तदा मातुरपि वन्ध्यात्वं, जिनोपदेशस्य प्रमाणतयाऽभ्युपगतस्याप्यप्रामाण्यं, बद्धस्यापि मुक्तत्वं, मुक्तस्यापि बद्धत्वं, सिद्धस्यापि रागित्वं, श्वपचस्यापि सिद्धत्वमि त्यादि सर्वमप्यङ्गी(कुर्यात्)कार्यं  स्यात्, अन्यथाऽनेकान्तभङ्गप्रसङ्गात् । एवञ्च न शास्त्रप्रणयनप्रयासः कार्यः, मत्तोन्मत्तादिभिरेवास्य कृतत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११४सु०- एवं विश्वस्य क्षपणकोक्तं सर्वप्रकारत्वं निराकृत्य तदुक्तमर्थान्तरमपि निराकर्तुमनुवदति


।</p>
वक्तति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अस्य देवस्य स्तुहि गर्तगम् । उत्पिपेष शिरस्तस्य गृणीषे सत्पतिं पदम् । यद्विष्णोरुपमं हन्तुं रुद्रमाकृष्यते मया । धनुर्यं कामये तं तमुग्रं मा शिश्नदेवताः ।  घ्नंच्छिश्नदेवानेकोऽसावासीन्नारायणः परः । तस्माद्रुद्रः सम्प्रसादश्चाभूतां वैष्णवं मखम् । यज्ञेन यज्ञमयजन्ताबध्नन्पुरुषं पशुम् । यो भूतानामधिपती रुद्रस्तन्तिचरो वृषा ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वक्ति स्वप्रभमात्मानं देहमानम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अस्य देवस्य मीळ्ळुषो वया विष्णोरेषस्य प्रभृथे हविर्भिः विदे हि रुद्रो रुद्रियं महित्वं यासिष्टं वर्तिरश्विनाविरावदि ति  श्रुतिमुपादत्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">क्षपणक इति वर्तते
<p class="gr-vyakhya-para">स्तुहि गर्तगमि


त्यनेन स्तुहि श्रुतं गर्तसदं युवानं मृगं न भीममुपहत्नुमुग्रम् । मृला जरित्रे रुद्र स्तवानोऽन्यं ते आस्मन्निवपन्तु सेनाः इति (ऋ. २३३११) ।</p>
स्वप्रभं
<p class="gr-vyakhya-para">उत्पिपेषे


त्यनेन रुद्रस्य त्वेव धनुरार्त्निः शिर उत्पिपेषे ति ।</p>
स्वप्रकाशम् । देहस्य मानं परिमाणमिव मानं यस्यासौ तथोक्तः । अत्र देहमानत्वमेव विप्रतिपन्नोऽर्थः, स्वप्रभत्वं तु सम्मतमेवास्माकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गृणीष
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा स्वप्रभमिति क्रियाविशेषणम्, विना प्रमाणेन स्वीयया प्रभयोत्प्रेक्ष्यैव वक्तति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवाऽनेन देहपरिमाणत्वे जैनोक्तं प्रमाणाभासमनुवदति । तत्र स्वशब्देन स्वीयो देह उच्यते, तत्र प्रभा यस्यासौ तथोक्तः । तथा च प्रयोगः । देवदत्तात्मा, तद्देह एव तत्र सर्वत्रैव च विद्यते, तत्रैव तत्र सर्वत्रैव च स्वासाधारणगुणाधारतयोपलम्भात्, यो यत्रैव यत्र सर्वत्रैव स्वासाधारणागुणाधारतयोपलभ्यते स तत्रैव तत्र सर्वत्र (एव) च विद्यते, यथा देवदत्तगृह एव तत्र सर्वत्रैव चोपलभ्यमानस्वासाधारणभास्वरत्वादिगुणः प्रदीपः, तथा चायं, तस्मात्तथेति; अन्यथा कमनीयतनयालिङ्गनेन सर्वत्राल्हा(दाक)दकरस्य (स्व)सुखस्याननुभवप्रसङ्गः, तथा च सर्वाङ्गीणरोमाञ्चादिकार्यानुदयः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा प्रदीपस्येव स्वानपायिनी प्रभा यस्यासौ स्वप्रभ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११५सु०- अत्रात्मनः कायपरिमाणत्वनिरासार्थं सूत्रम्


इत्यनेन कुमारश्चित्पितरं वन्दमानं प्रति नानाम रुद्रोपयन्तम् । भूरेर्दातारं सत्पतिं गृणीषे स्तुतस्त्वं भेषजा रास्यस्मे इति (ऋ. २३३१२) ।</p>
ॐ एवञ्चात्माकार्त्स्न्यम् ॐ
<p class="gr-vyakhya-para">पदमि


त्यनेन तव श्रिये मरुतो मर्जयन्त रुद्र यत्ते जनिम चारु चित्रम् । पदं यद्विष्णोरुपमं निधायि तेन पासि गुह्यं नाम गोनामि ति (ऋ. ५३३) ।</p>
इति, तस्य तात्पर्यमाह
<p class="gr-vyakhya-para">हन्तुमि


त्यनेन अहं रुद्राय धनुरातनोमि ब्रह्मद्विषे शरवे हन्तवा उ इति (ऋ. १०१२५६) ।</p>
तदपीति
<p class="gr-vyakhya-para">यं कामये


इत्यनेन यं कामये तं तमुग्रं कृणोमि तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमेधामि ति (ऋ. १०१२५५) ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तदप्यलम् । दुष्टं नानाशरीरेषु प्रवेशादन्यथाभवात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः, अकार्त्स्न्यादिप्रसङ्गादिति शेषः । पिपीलिकादिदेहस्थस्य तत्परिमाणस्यात्मनः कर्मविपाकवशाद्गजगवयादिदेहप्राप्तौ तत्राकार्त्स्न्यं स्यात्, गजादिदेहगतस्य च तत्परिमाणस्य पिपीलिकादिदेहेऽतिरेकः स्यात्, इत्युभयथा कायपरिमाणत्वानुपपत्तिरेवेति । एतदर्थत्वेन (वा) च नानाशरीरेष्वि ति वाक्यं योज्यम् । तत्र


त्यनेन मा शिश्नदेवा अपि गुर्ऋतं न इति ।</p>
अन्यथाभवात्
<p class="gr-vyakhya-para">घ्नन्


इत्यनेन घ्नंच्छिश्नदेव अभिवर्पसाऽभूदि ति ।</p>
इति कायपरिमाणत्वाभावापत्तेरित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकोसावि
<p class="gr-vyakhya-para">११५असु०- स्यादेतत्, यं यं देहं प्राप्नोत्यात्मा तत्तत्परिमाणो भवत्यतो नोक्तदोष इत्याशङ्कानिरासार्थं सूत्रम्


त्यनेन एको नारायण आसीन्न ब्रह्मा न च शङ्कर इति ।</p>
न च पर्यायादप्यविरोधो विकारादिभ्यः ॐ इति ।
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादि


त्यनेन स रुष्टः स प्रसन्नो यद्रुष्टो यत्प्रसन्नस्तस्माद्रुद्रसम्प्रसादावभूतामि ति ।</p>
तस्य तात्पर्यमाह
<p class="gr-vyakhya-para">वैष्णवमि


त्यनेन तेषां मखं वैष्णवं यश आर्छदि ति ।</p>
तदप्यलमिति
<p class="gr-vyakhya-para">यज्ञेनेति


,
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चित्तस्थं परिमाणपर्यायं तत् शब्देन परामृशति ।


अबध्नन्निति, यो भूतानामिति
नानाशरीरेषु प्रवेशादन्यथाभवादि


प्रसिद्धम् ।</p>
ति स्थूलसूक्ष्मशरीरेषु प्रवेशात् स्थूलसूक्ष्मपरिमाणोपज(न)ने सति परिमाणतद्वतोरत्यन्तभेदानभ्युपगमादात्मन एवान्यथाभावप्रसङ्गादित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमेताभिः श्रुतिभिः पशुपतेर्निर्दोषत्वं विरुद्धमित्यतस्तासां तात्पर्यमाह
<p class="gr-vyakhya-para">११६सु०- अस्त्वात्मन एवान्यथाभावस्ततः को दोष इत्यत आह


इत्यादीति
अन्यथेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- इत्यादिश्रुतिसामर्थ्यात्पारतन्त्र्यं जनिर्मृतिः पराधीनपदप्राप्तिरज्ञत्वं प्रलयेऽभवः । प्रतीयन्ते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथाभावि यद्वस्तु तदनित्यमिति स्थितिः तन्मते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अभवः
<p class="gr-vyakhya-para">स्थितिः


अभावः
व्याप्तिः


प्रतीयन्ते
तन्मते


पशुपतेरिति शेषः ।</p>
जैनदर्शने । अङ्गीकृते ति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३२सु०- अस्य देवस्ये त्यनेन पराधीनापदप्राप्तिः प्रतीयते ।
<p class="gr-vyakhya-para">ततोऽपि किमित्यत आह


मीळ्ळुषः
तदिति


सेचकस्य,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तदनित्यत्वं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत एवं व्याप्तिर्यतश्चान्यथाभावित्वमङ्गीकृतं


एषस्य
तत्


इच्छारूपस्य,
तस्मात्, आत्मनः


अस्य
अनित्यत्वं


विष्णोर्देवस्य,
आपततीति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६असु०- अत्र दृष्टान्तः


प्रभृथे
पुद्गलस्येति


प्रभरणे पूजायामिति यावत्, हविर्भिः कृते सति,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  पुद्गलस्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इवशब्दोऽध्याहार्यः,


वया
पुद्गलस्य


बन्धको रुद्रो,
देहस्येवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा पुद्गलशब्दो जरज्जैनैरात्मवाचित्वेन स्वीकृत इत्यत्रात्मवाची ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">(यद्वा) यदि वा स्वमतेनायमात्मनि प्रयुक्तः, यथाऽऽहुः पुद्गलो निरयं गिरन्नि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६आसु०- नन्ववस्थापर्यायरूपेणा(प्या)त्मनोऽप्यनित्यत्वमङ्गीक्रियत एव, तत्कथमनित्यत्वापादनमि त्यतो वा पुद्गलस्य देहस्येवेत्युक्तम्; यथा देहस्य देहाकारनामपरित्यागेन भस्मीभावलक्षणानित्यत्वं तथाविधमात्मनोऽप्यापाद्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११६इसु०- ननु अन्यथाभावस्यैवंविधानित्यत्वेन व्याप्तिर्नास्ति, परमाण्वादौ व्यभिचारात् । तत्कथमापादनम्; मैवम्, परिमाणव्यत्ययलक्षणस्यान्यथाभावस्यैवंविधानित्यत्वव्याप्तत्वेन देहादौ दृष्टतया तद्वतोऽप्यात्मनस्तथाविधानित्यत्वस्य निवारयितुमशक्यत्वात्; तदिदमुक्तम्


रुद्रियं महित्वं
अनिवारितमिति


रौद्रं पदं,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  अनिवारितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">११७सु०- नन्वस्मन्मतवद्भवन्मतेऽप्यात्मनोऽन्यथाभावोऽस्त्येव सुखदुःखाभ्यामुच्चनीचत्वाभ्युपगमात् । अन्यथाभाविनश्च देहादेरनित्यतोपलब्धा । तस्माद्भवन्मतेऽप्यात्मनोऽनित्यता दुर्वारा इत्यत आह


विदे
नेति


विविदे लेभे, हि यथा तथा, हे अश्विनौ युवामपि,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नानित्यताऽस्मत्पक्षे तु</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथाभाववतोऽप्यात्मनः प्रसज्यत इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११७असु०- तत्कथमित्यत आह


इरावत्
चैतन्यादेरिति


अन्नवत्,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  चैतन्यादेर्विशेषिणः । लक्षणस्य निवृत्तौ तु स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्मन्मत इति वर्तते, अनित्यते ति च । तुशब्दोऽवधारणे; अस्मन्मते


वर्ति
चैतन्यादेर्लक्षणस्य निवृत्तौ


वर्तनं,
एव


यासिष्टं
विशेषिणः


अयासिष्ट प्राप्तवन्तौ स्थ इति ।</p>
लक्षणवतः अर्थस्य
<p class="gr-vyakhya-para">स्तुही त्यनेन स्तावकतया पारतन्त्र्यम् । हे रुद्र, त्वं,


श्रुतं
अनित्यता स्यात्,


प्रसिद्धं,
न तु जैनानामिवान्यथाभावमात्रेण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यस्य वस्तुनो यल्लक्षणं तन्निवृत्तिरूपोऽन्यथाभाव एव तदनित्यतानिबन्धनं, नान्यथाभावमात्रमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि शब्दादिलक्षणाभावाद्गगनादीनां महाप्रलये विनाशः स्यात्, चेष्टाश्रयत्वाभावाच्छरीरस्य सुप्त्यादौ विलयो भवेदित्यत उक्तं


गर्तसदं
विशेषिणो लक्षणस्येति


हृदयगुहानिवासं, युवानं,
। विशेषवतो लक्षणस्य, न तु लक्षणमात्रस्येत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किमतो यद्येवमित्यत आह


मृगं न भीमं
नेति


सिंहमिव भीषणम्,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  न तच्चेतने क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्


उग्रम्
इति सामान्येन वाक्यार्थं परामृशति । अनित्यत्वकारणत्वेनोक्तं विशेषिणो लक्षणस्य निवर्तनं


उग्राणां दैत्यानाम्,
चेतने  क्वचित्


उपहत्नुम्
अपि


उपहन्तारं, नृहरिं,


स्तुहि
स्यात्, अतस्तस्यानित्यताऽपि न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा


स्तौषि । स एवं
तत्


स्तवानः
इति लक्षणपरामर्शः ।


स्तुवंस्त्वं,
चेतने क्वचिन्न ।


जरित्रे
निवर्तत इति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११८सु०- विशेषिणो लक्षणस्य निवृत्तौ लक्ष्यस्यानित्यता स्यादित्युक्तम् । तद्विशदयति


स्तोत्रे, त्वां स्तुवन्तं माम् ।
ओतेति


मृल
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ओतप्रोतात्मकत्वं तु पटे देहेऽङ्गसंस्थितिः । इत्यादिलक्षणस्यैव निवृत्तौ स्यादनित्यता ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ओतप्रोतात्मकत्वं


मृडय सुखय । ते सेनाश्चास्मदन्यमेव
नाम तन्तूनां संयोगविशेषः,


निवपन्तु
पटे


घ्नन्त्विति </p>
लक्षणमि ति शेषः
<p class="gr-vyakhya-para">रुद्रस्ये त्यनेनाज्ञत्वं पारतन्त्र्यं मृतिश्च । आरोपितं धनुर्हनाववष्टभ्यावस्थितस्य रुद्रस्य शिरो ज्यायां (वम्रिरू)कामरूपेणेन्द्रेण छिन्नायामुत्क्षिप्ता धनुरार्त्निः


उत्पिपेष
अङ्गसंस्थितिः


चिच्छेदेति </p>
करचरणाद्यङ्गानां सन्निवेशविशेषः
<p class="gr-vyakhya-para">कुमार इत्यनेनापि पारतन्त्र्यं जनिश्च । हे रुद्र,


कुमारः
आदि


पुत्रो भवान्, जगद्व्यामोहनाय कैलासमुपयन्तं, त्वां वन्दमानं
शब्दः प्रकारवचनः ।


पितरं
अनित्यता


कृष्णं प्रति, ननाम तेन स्तुतस्त्वं,
लक्ष्यस्येति शेषः । यावल्लक्ष्यभाविनां लक्षणानां निवृत्तिरेव लक्ष्यानित्यत्वनिमित्तम्, तादृशं चात्मनश्चैतन्यम्, तच्च कदाऽपि न निवर्तते; इति कथं तस्य विनाशप्रसङ्ग इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९सु०- यदुक्तम्  आत्मा स्वप्रभ इति तदप्यसत्; स्वप्रभावतः प्रदीपादेरिव रूपस्पर्शापत्तेः, रूपादिमत्वाच्च विनाशित्वापत्तेः, यद्रूपादिमत्तदनित्यत्वमिति परेणैव व्याप्तेरङ्गीकृतत्वात्  इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सिद्धान्तेऽप्यात्मनो रूपादिमत्त्वमङ्गीक्रियत एव, रूपादिमतोऽनित्यत्वमिति व्याप्तिश्च, रूपादिमत्त्वाच्च विपर्ययो दर्शनादि त्युक्तत्वात्, तत्कथमनित्यत्वपरिहारः  इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९असु०- अत आह


भूरेः
भौतिकं त्विति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भौतिकं त्वेव रूपादि व्याप्तं नाशेन नो मते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तु


पुरुषार्थस्य, दातारं, सत्पतिं,
शब्दो विशेषार्थः । स


गृणीषे
एव भौतिकम्


स्तौषि स्तुतवानसि एवम्भूतः
इति विवृतः न रूपादिमात्रमिति एवार्थः । न च भौतिकं रूपादिकमात्मन्यस्ति, तस्मान्नानित्यताप्रसङ्ग इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९आसु०- यथा भवदि्भरन्यथाभावो विशेष्यते । यावल्लक्ष्यभावि(विशेष)लक्षणव्यावृत्तिरूपोऽन्यथाभावोऽनित्यत्वव्याप्त इति, रूपादिमत्त्वं च भौतिकत्वेन; तथाऽस्मन्मतेऽपि विशेषणप्रक्षेपे नोक्तदोषः इत्यत आह


त्वम्
नैवमिति


अस्माभिः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नैवं तस्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्य


स्तुतः
क्षपणकस्य मते


,
नैवम्


अस्मे
अन्यथाभावो रूपादिमत्त्वं च विशेष्यते, किन्तु सामान्यमेवानित्यत्वव्याप्ततयाऽङ्गीक्रियते; ततो नोक्तदोषपरिहार इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यत आह


अस्मभ्यं,
अन्यथेति


भेषजा
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-    अन्यथाभावो यस्यानित्यत्वमीरितम् । रूपादियुक्तस्य तथा जगन्नाशित्वसिद्धये ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भूभूधरादेः


भेषजानि, संसारव्याधिनिरसनानि ज्ञानानि,
जगतो नाशित्वसिद्धये यस्यान्यथाभावः


रासि
तस्य


ददासि देहीति ।</p>
अनित्यत्वमीरितं
<p class="gr-vyakhya-para">तव श्रिय इत्यनेन पराधीनपदप्राप्तिर्जनिः पारतन्त्र्यं च । हे रुद्र


यत्
क्षपणकेन ।


येभ्यः
तथा


ते जनिम
शब्दः समुच्चये ।


जन्माभूत्,
रूपादियुक्तस्य


ते
अपि


मरुतो ब्रह्माणोऽतीतवर्तमानाः,
अनित्यत्वमीरितम्


तव श्रिये
इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा यत्


सम्पदे,
रूपादियु(क्तं तत्त)क्


चारु
तत्


सुन्दरं,
तथा


चित्रम्
अनित्यम्


आश्चर्यं,
ईरितम्


उपमं
इति योजना । तस्य इत्यस्य यस्य इत्यनेनान्वयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथा तु यच्छब्दश्रवणात् तच्छब्दाध्याहारः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्ववाक्यात् तस्येत्यनुवर्तते वा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११९इसु०- एतच्चोपपादयिष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२०सु०- उक्तमुपसंहरति


उप समीपे मा लक्ष्मीर्यस्य संवहनकर्त्री तत्तथोक्तम्,
व्याप्त्येति


यत्,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-व्याप्त्या तयाऽन्यथाभावादात्मनोऽनित्यता भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदन्यथाभावि तदनित्यं , यच्च रूपादिमत्तदनित्यमि ति


विष्णोः पदं, मर्जयन्तः
व्याप्त्या ।


शोधितवन्तः क्षालितवन्तः । तत्, त्वया हृदि,
अन्यथाभावात्


निधायि
इत्युपलक्षणम्, रूपादिमत्त्वाच्चेत्यपि द्रष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२०असु०- स्यादेतत्; सम्प्रतिपन्नव्याप्तिकव्याप्यारोपे(ण) अनिष्टव्यापकारो(पः)पणं तर्कः, अत्र च न चेद्व्याप्तिः सम्मता, कथं तर्हि तर्कत्वम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मैवम्, व्याप्यवद्व्याप्तेरपि पराभ्युपगतत्वेऽपि तर्कत्वाविरोधात् । एवमेव क्वचिदाश्रयस्योभयासम्मतावपि न दोषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वक्ष्यति चैतत् परन्यायैस्तु दूषणमि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२१सु०- क्षपणकोक्तं प्रमेयान्तरं निराकर्तुं सूत्रम्


न्यधायि ।
ॐ अन्त्यावस्थितेश्चोभयनित्यत्वादविशेषात् ॐ


तेन
इति ॥ तत्र अन्त्यावस्थितेश्चे त्येतावत् तावद्व्याख्याति


कारणेन, त्वं,
नित्येति


गोनां
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नित्योर्ध्वगतिरप्येेषा या मुक्तिरिति कथ्यते । अलोकाकाशमाप्तस्य कथं न विकृतिश्च सा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि


गवां (वाचां) मध्ये,
शब्दः प्रमेयान्तरनिराकरणसमुच्चयार्थः ।


गुह्यं नाम


नारायणादिकं,
शब्दः परिमाणपर्यायेण सह समुच्चये ।


पासि
या एषा नित्योर्ध्वगतिर्मुक्तिरिति


जपोपदेशादिना पालयसीति ।</p>
जैनैः
<p class="gr-vyakhya-para">अहमि त्यनेन मृतिः । अहं,


ब्रह्मद्विषे
कथ्यते सा च कथम्


ब्रह्मद्विषां दैत्यानां,
आत्मनो


शरवे
विकृतिर्नो


हिंसकाय हिंसकं,
भवेत् । भवेदेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथम्,


रुद्राय
अलोकाकाशमाप्तस्य ।


रुद्रं,
प्राक् लोकाकाशस्थो ह्ययमात्मा निरन्तरोर्ध्वगत्याऽलोकाकाशमाप्नोति, तथा चान्यथाभावादात्मनोऽनित्यत्वापत्तिरिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन


हन्त वै
अन्त्या (या) अवस्थितिः


हन्तुमेव, प्रलये, धनुः,
सन्ततोर्ध्वगतिलक्षणा,


आतनोमि
ततश्च


विस्तारयामीति ।</p>
आत्मनोऽनित्यत्वापत्तिरि ति सूत्रखण्डस्यार्थ उक्तो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यमि त्यनेन पराधीनपदप्राप्तिः । अहं
<p class="gr-vyakhya-para">१२२सु०- नन्वन्यथाभावमात्रमनित्यत्वस्य प्रयोजकमिति न तावद्भवदीयः पक्ष इत्युक्तम्, नापि मदीयः पक्षः; तत्कथं प्रदेशविशेषसंयोगमात्ररूपान्यथात्वेन मुक्तात्मनोऽनित्यत्वप्रसञ्जनमि त्यतो जैनपक्षोऽयमि ति समर्थयितुं तावत्पृच्छति


यं यं
कदृशश्चेति


रुद्रं कर्तुं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कदृशश्चान्यथाभावो नाशहेतुतयेष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क्षपणकेन हि क्षित्यादेः सर्वस्य नित्यत्वाद्यनेकान्तं समर्थयमानेन द्रव्यपर्यायाभ्यां नित्यत्वमनित्यत्वं चेत्युक्तम्; द्रव्याकारस्य कदाऽप्यनपायान्नित्यत्वम्, पर्यायोऽन्यथाभावः तस्मादनित्यत्वमि ति । तत्र वक्तव्यम् । कदृशोऽत्रान्यथाभावो नाशं प्रति हेतुतयेष्यते, किं संस्थानादिलक्षणापगमरूपो वा, साधारणो वेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२३सु०- आद्यं शङ्कते


कामये, तं तम्, उग्रं
संस्थानेति


रुद्रं,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- संस्थानापगमश्चेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">संस्थानग्रहणं लक्षणोपलक्षणम् । नाशहेतुतयेष्यत इति सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतिषेधति


कृणोमि
स नेति


करोमि, एवं,
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स न हि भूसागरादिषु</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वक्तुं शक्यत इति शेषः । कुतो नेत्यत आह


तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमेधां
स न हीति


सुमेधसं, करोमीति ।</p>
। यावल्लक्ष्यभाविलक्षणापगमलक्षणोऽन्यथाभावो भूसागरादिषु पक्षैकदेशभूतेषु,
<p class="gr-vyakhya-para">मे त्यनेन


अज्ञत्वम्
न हि,


अतीतानागतवर्तमाना गुह्याभिमानिनो
इदानीं प्रमितः, ततो हेतोः सन्दिग्धासिद्धत्वं स्यादित्यर्थः प्रमितत्वे तु तस्यानित्यत्वेऽपि संशयो नास्तीत्यनुमानं व्यर्थमापद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२४सु०- तर्हि द्वितीयोऽस्त्विति शङ्कते


देवा
यः कश्चिदिति


रुद्रा
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-यः कश्चिदन्यथाभावो यदि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पूर्ववदेव सम्बन्धः । अविवक्षितविशेष इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि मुक्तात्मनोऽप्यनित्यत्वापादनं सुस्थितमिति भावेनाह


अपि नः
मुक्तिश्चेति


अस्माकमुपास्यम्
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मुक्तिश्च तादृशी</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तादृशी


ऋतं
अन्यथाभावस्वरूपा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमप्यात्मनो नित्यत्वे भूभूधरादीनामपि नित्यत्वं स्यात्, अन्यथा हेतोरनैकान्त्यात् । तदिदमुक्तं


ज्ञानरूपं ब्रह्म,
सूत्रकृता उभयनित्यत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अवयवोपचयापचयलक्षणोऽन्यथाभावोऽनित्यत्वे हेतुरिति चेत् (न), स्फटिकादौ पक्षैकदेशे सन्दिग्धत्वात् । रूपादिमत्त्वं सविशेषणमुपादीयते चेत् को दोष इति चेन्न, परस्य वैयर्थ्यप्रसङ्गात्, न हि परो रूपादिमत्किञ्चिन्नित्यमभ्युपैति । आत्मनस्तु प्रभया रूपादिमत्त्वमापादितमेव; यद्वा आत्मनो रूपादिमत्त्वं स्वसिद्धान्त एव । रूपादिमतोऽनित्यत्वमिति व्याप्त्यङ्गीकारे पूर्वोक्तानित्यत्वप्रसङ्गो व्याख्यातव्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२५सु०- क्षपणकोक्तमर्थान्तरं दूषयितुमनुवदति


मा गुः
देहेति


न ज्ञातवन्त इति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">घ्नन्नित्यनेन
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देहमाने विकारः स्यादिति स्थास्नूननात्मनः । आह</div>
<p class="gr-vyakhya-para">देहमाने


मृतिः गुह्याभिमानिदेवान् घ्नन्
देहमानत्वे । प्रमिते( सती) ति शेषः


ईश्वरो
विकारः स्यात्


वर्पसा
स्थावराणां सात्मकत्वाङ्गीकृतावात्मन इति शेषः ।


बलेन सर्वम्
इति


अभ्यभूत्
स मा भूदित्येवमर्थम् ।


अभिभूतवानिति ।</p>
स्थास्नून्
<p class="gr-vyakhya-para">एक इत्यनेन


प्रलयेऽभावो जनिश्च </p>
वृक्षादीन्
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मात् इत्यनेन


जनिः ।
अनात्मनः


परमेश्वररोषजो रुद्र इत्यर्थः
आत्मानधिष्ठितान्


सम्प्रसादो
आह


ब्रह्मा ।</p>
क्षपणकः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तेषामि त्यादिवाक्यैः
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र क्षपणकः स्थावराननात्मन आहे त्येतावत्येव वक्तव्ये यद् आत्मनो देहपरिमाणत्वस्य प्रमितत्वात्, वृक्षादीनामपि सात्मकत्वे तत्परिमाणत्वापत्तौ, अङ्कुरावस्थायामणुमात्रस्य महावृक्षावस्थायां च महतो विकारित्वं विकारित्वादनित्यत्वं च प्रसज्येत तन्मा प्रसाङ्क्षीदित्येतद(प्रसञ्जीत्येवम)र्थमि ति हेतुकथनं, तत्पूर्वोक्तप्रमेयदृढीकरणार्थम् । यदि विकारित्वमात्रमनित्यत्वे प्रयोजकं जैनो नाभ्युपेयात्, तदा विकारित्वेनानित्यत्वप्रसङ्गाद्बिभ्यता स्थावराणामनात्मत्वं यत्तेनाभ्युपगतं तदनुपपन्नं  स्यात्; न हि स्थावराणां सात्मकतायामात्मनो लक्षणापगमो भवति, किन्त्वन्यथाभावमात्रमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा दूषणसौकर्यार्थं हेत्वनुवादः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२६सु०- तदिदं विकारित्वापत्तिभयात् स्थावराणामनात्मत्वाङ्गीकरणमयुक्तम्, तथा सति हस्त्यादिशरीराणामप्यनात्मत्वस्याङ्गीकार्यत्वप्रसङ्गात् । तत्कथमित्यत आह


पारतन्त्र्यम् । तेषां
हस्त्यादीति


देवानां,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  हस्त्यादिदेहेषु ह्यपि स्यादन्यथाभवः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पिपीलिकादिदेहस्थस्य तत्परिमाणस्य


यशो, वैष्णवं मखं
हस्त्यादिदेहेषु


विष्णुमखे पशुत्वेन नियुक्तं रुद्रम्
प्राप्तेषु


आर्छत्
अन्यथाभवः


प्राप्तवदिति ।</p>
स्यात्
<p class="gr-vyakhya-para">देवा यज्ञेन


रुद्रेण पशुना
हि


यज्ञं
तस्मात् इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा शरीरमात्रस्यानात्म(क)त्वमापाद्य तदुपपादनमिदं क्रियते ।


विष्णुम्
हस्त्यादिसर्वदेहेष्वपि


अयजन्त
आत्मनः


इति ।</p>
अन्यथाभावः
<p class="gr-vyakhya-para">देवाः पुरुषं


रुद्रं
स्यात्; उत्पत्तिसमये देहानां हस्तवित(स्त्यादिमा)स्तिमात्रपरिमाणत्वात्, यौवने तूत्कृष्टपरिमाणत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अविशेषादि ति सूत्रखण्डस्यार्थ उक्तो भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२७सु०- ननु च विषमोऽयमुपन्यासः । अल्पैव हि हस्त्यादिदेहेष्वात्मनो विकृतिः, वृक्षादौ तु महती; ततो वृक्षादीनामनात्मत्वे हस्त्यादीनामपि त(दुप)दापादनमनुचितमि त्यत आह


पशुमबध्नन्
अणुदेहस्येति


इति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यो भूतानामधिपती रुद्रः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अणुदेहस्य जीवस्य गजत्वे विकृतिर्हि या । देहव्याप्तौ विशेषः कस्तस्याः स्थास्नुतनौ च नुः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अणुदेहस्य


स विष्णोराज्ञारूपायां तन्त्यां चरति
पिपीलिकादिदेहस्य


वृषा
जीवस्य गजत्वे


प्रसिद्धतन्त्यामिवेति ।</p>
प्राप्ते, यद्वोत्पत्तिसमये
<p class="gr-vyakhya-para">१३३सु०- एतासां श्रुतीनामेतदर्थत्वोपपादनं त्वाचार्येणैवान्यत्रोदाहृतेभ्यो वाक्येभ्यष्टीकातश्चावगन्तव्यम् । अत एव


सामर्थ्यात्
अणुदेहस्य


इत्युक्तम् ।</p>
हस्तवितस्त्यादिपरिमितदेहस्य, महा
<p class="gr-vyakhya-para">१३४सु०- सूत्रार्थमुपसंहरति


सदोषत्वादिति
गजत्वे


।</p>
प्राप्ते,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदोषत्वान्नेशः पशुपतिस्ततः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः


श्रुतिबलेन
देहव्याप्तौ (या)


सदोषत्वात् पशुपतिः ईश
यावती


ः जगत्कर्ता
विकृतिः, स्थास्नुतनौ च, नुः


पुरुषस्य, या विकृतिः,


भवति, दोषि(णो)यज्ञदत्तस्येव जगत्कर्तृत्वानुपपत्तेरिति ।</p>
तस्याः
<p class="gr-vyakhya-para">१३५सु०- युक्त्यन्तरेण शिवस्य जगत्कर्तृत्वमपाकर्तुं सूत्रम्


ॐ सम्बन्धानुपपत्तेश्च ॐ
तस्याः


इति । तस्यार्थमाह


अशरीरत्वत इति
परस्परं


</p>
को विशेषः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अशरीरत्वतस्तस्य सम्बन्धो जगता क्वचित् । कर्तृत्वेन न युज्येत</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्य


शिवस्य अशरीरस्यापि गगनादेर्जगता सम्बन्धदर्शनात् कथमेतदित्यतः सम्बन्धमेव व्याख्याति,
न  कोऽपि </p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमर्थः । आत्मनः किं महती विकृतिरनित्यत्वहेतुत्वादनभ्युपगन्तव्या, किंवा विकृतिमात्रम् । नाद्यः; महत्त्वस्यापरिनिष्ठितत्वात्, परिनिष्ठाकल्पनेे केषुचिद्वृक्षादिषु तदभावात्, तदनुरोधेनापि परिनिष्ठाङ्गीकारे हस्त्यादावपि तद्भावात् । द्वितीये तूभयोर्विकारित्वेनाविशेषात् वृक्षादिवत् हस्त्यादावपि अनात्मत्वमङ्गीकार्यम् । हस्त्यादिवद्वृक्षादीनामपि सात्मकत्वं न परित्याज्यमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन  अविशेषादि त्यस्यार्थान्तरमुक्तं वेदितव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२८सु०- स्यादेतत् । न वयं विकारित्वापत्तिभयाद्वृक्षादीनामनात्मकत्वमाचक्ष्महे, किन्तु सात्मकत्वे प्रमाणाभावात्, बाधकप्रमाणसद्भावाच्च । वृक्षादीनां देहत्वे तद्व्यापकमिन्द्रियवत्त्वमपि स्यात्; न च तदस्ति, तत्कार्यस्य श्रवणादेरभावात्, सोऽपि तज्ज्ञापकस्याभावात् । ओहत्वे च न सात्मकत्वं शिलादिवदि त्यत आह


क्वचित्
गीतादिति


कार्ये,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- गीतात्पुष्पफलावाप्तिः स्पर्शात्कार्श्यं रसात्स्थितिः । अपि वृक्षस्य दृश्यन्त इति नानात्मता भवेत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">गीतात्
 
तावद्वृक्षस्यापि
 
पुष्पफलावाप्तिः
 
दृश्यते, तया श्रवणमनुमीयते विमतः श्रवणवान् गीतसान्निध्ये सति लब्धविकासत्वाद्राजादिवदि ति; न चायं स्वभाव एव, राजादेरपि तत्प्रसङ्गात् । श्रवणेन च श्रोत्रसद्भावोऽनुमीयते । एवं शीतोष्णस्पर्शविशेषात् कार्श्यं दृश्यते; तेन सुकुमारशरीरवत् स्पर्शज्ञानमनुमीयते, तेन च त्वगिन्द्रियसत्त्वम् । तथोदकादिरसात्स्थितिरशुष्यतोऽवस्थानं दृश्यते; तेन सम्मतदेहवद्रसज्ञानं ततो रसनेन्द्रियसद्भावोऽनुमीयते । एवं कमनीयकान्तावलोकनेनोत्कोरकत्वं तिलकवृक्षस्योपलभ्यते; तेन दर्शनकामौ, ततो नयनमनसी सिद्ध्यतः । धूपोपयोगेन चातिशयदर्शनाद् घ्राणसिद्धिः । इति प्रसिद्धशरीराविशेषात् स्थावराणामनात्मता न सिद्ध्येत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केचिन्मूले निषिक्तानामपामुपरि सर्पणादाध्यात्मिकवायुसम्बन्धमनुमाय सात्मकत्वमनुमिमते । तदसत्, भस्मगुलिकादौ व्यभिचारात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन अविशेषादि त्येतत्प्रकारान्तरेण व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२९सु०- वक्ति स्वप्रभमि त्यादिकमुत्सूत्रितं कस्माद्वर्णितमिति मन्दाशङ्कां निवारयितुं सूत्रारूढं करोति


कर्तृत्वेन
एवञ्चेति


इति कार्यकर्तृत्वलक्षणः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-एवञ्चात्माकार्त्स्न्यमिति तत एवाह वेदवित् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति


सम्बन्धो न युज्यत
त्रिसूत्रीमिति शेषः ।


इत्यर्थः ।
तत एव


क्वचित्
तदर्थमेव, उक्तस्यार्थस्य प्रतिपादनार्थमेव । एवमन्यत्रापि सूत्रानुपन्यासेन व्याख्यानेऽपि नैवमाशङ्कनीयमिति ज्ञापयितुमिदमभिहितमिति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति नैकस्मिन्नधिकरणम् ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A011" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="पत्युरधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A011"></span><h4 class="gr-section-head">पत्युरधिकरणम्</h4>


इत्यनेन कुतः सर्वकर्तृत्वमिति सूचयति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तं सदाशिवम् ॥266॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । शिवो न कर्ताऽशरीरत्वात् सुप्तप्रलीनवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु शिवः सिद्धो न वा । न द्वितीयः, आश्रयासिद्धेः । आद्ये तु कर्तृत्वेनैव सिद्ध इति धर्मिग्राहकमानविरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च भवन्मते(ऽपि) शिवस्य कर्तृत्वं शरीरित्वं चाङ्गीक्रियत एव, तथा चापसिद्धान्तान्यतरासिद्धी स्यातामिति । उच्यते । इदमत्राकूतम् । पशुपतेर्जगत्कारणत्वं वदन् प्रष्टव्यः, किं पाशुपतादिशास्त्राण्यनुमानानि (चा)वाऽऽश्रित्येदमुच्यते, उत श्रुत्यादिकम् । आद्ये त्वतिप्रसङ्गोऽयमुच्यते, यदि पाशुपताद्याश्रित्येदमुच्यते तर्हि तस्याशरीरत्वमपि ततः सिद्धमिति तदप्यङ्गीकार्यं स्यात्, तथा च कर्तृत्वानुपपत्तिरि ति, अत एव न युज्येतेति लिङ्प्रयोगः । द्वितीये तु वक्ष्यत  इति । एवञ्च न कश्चिद्दोषः; शिवस्वरूपस्य अस्माकं श्रुत्यादितः सिद्धेराश्रयासिद्ध्यभावात्, परसिद्धेनाशरीरत्वेन कर्तृत्वाभावापादनाद्धर्मिग्राहकविरोधाद्यभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन पाशुपतादिविरोधात् श्रुतयोऽन्यथा योज्या इति निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३६सु०- ननु अशरीरस्यापि कर्तृत्वे बाधकाभावाद्व्याप्तिविधुरोऽयं प्रसङ्गः, कारकप्रयोक्तृत्वं हि कर्तृत्वं न शरीरित्वमि त्यत आह


देहिन इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">जगद्विचित्ररचनाकर्तारं दोषवर्जितम् ।</span><span class="shloka-line">आहुः पाशुपतास्तच्च बहुश्रुतिविरोधतः ॥267॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नोपादेयं मतं ह्यस्य देवस्य(अस्य देवस्य) स्तुहि गर्तगम् ।</span><span class="shloka-line">उत्पिपेष शिरस्तस्य गृणीषे सत्पतिं पदम् ॥268॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-देहिनो ज्ञानदृष्टितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यं कारकप्रयोक्तृत्वमेव कर्तृत्वं न शरीरित्वमिति । तच्च न प्रयत्नेन विना सम्भवति, न चेच्छामन्तरेण प्रयत्नः, न च ज्ञानाद्विनेच्छा, न च शरीरादृते ज्ञानम्, देहिनामेव जाग्रतां ज्ञानदर्शनात्, ओहिनां सुप्तप्रलीनानां चादर्शनात् । ततः कर्तृत्वस्य व्यापकं शरीरं शिवाद्व्यावर्तमानं तदपि व्यावर्तयतीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३७सु०- ननु ज्ञानजन्मन्येव शरीरस्योपयोगः, ज्ञानस्येन्द्रियजन्यत्वात्, इन्द्रियाणां च शरीरसंयोगनियमात्; नित्यज्ञानश्च भगवान् शिव इति किं तस्य शरीरेणेति । एवं तर्हि प्रयत्नजन्मन्येवेच्छोपयोगिनीति नित्यप्रयत्नस्येच्छाऽपि न स्यात्, तथेच्छोत्पत्तावेव ज्ञानमुपयुज्यत इति नित्येच्छस्य ज्ञानमपि न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ न प्रयत्नमात्रं कर्तृत्वम्, अपि तर्हि ज्ञानेच्छे अपि । परिदृष्टसामर्थ्यकारकप्रयोक्तृत्वं कर्तृत्वमिति हि वृद्धा इति चेत्, तथाऽपीच्छात्यागे बाधकाभावात् । कुतश्चैवं कल्पनीयम् । कुलालादौ तथा दर्शनादिति चेत्; किं तत्र शरीरं न दृष्टम् । दृष्टमप्यनुपयुक्तमिति चेत्; किन्नियमाभावादेवमाश्रीयते, अन्यत्रोपक्षयाद्वा । नाद्यः, व्यभिचाराभावात् । शरीरप्रेरणेऽपरं शरीरं नास्तीति चेन्न, तेनैव सशरीरत्वात् । न द्वितीयः, निरस्तत्वात्; अन्यथा ज्ञानादीनामप्यनुपयोगप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतश्चास्य नित्यज्ञानत्वसिद्धिः । आगमादिति चेन्न, परस्पराश्रयप्रसङ्गात्; सिद्धे ह्यागमप्रामाण्ये नित्यज्ञानेश्वरसिद्धिः, तत्सिद्धौ चागमस्य तत्प्रणीतत्वेन  प्रामाण्यसिद्धिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३८सु०- उक्तदोषपरिहारमाशङ्क्य तन्निरासाय सूत्रम्


ॐ करणवच्चेन्न भोगादिभ्यः ॐ
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यद्विष्णोरुपमं हन्तुं रुद्रमाकृष्यते मया ।</span><span class="shloka-line">धनुर्यं कामये तं तमुग्रं मा शिश्नदेवताः ॥269॥</span></span></div>


इति तन्नेत्यन्तं तावद्व्याचष्टे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">घ्नञ्छिश्नदेवानेकोऽसावासीन्नारायणः परः </span><span class="shloka-line">तस्माद्रुद्रः सम्प्रसादश्चाभूतां वैष्णवं मखम् ॥270॥</span></span></div>


न चेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यज्ञेन यज्ञमयजन्ताबध्नन् पुरुषं पशुम् ।</span><span class="shloka-line">यो भूतानामधिपती रुद्रस्तन्तिचरो वृषा ॥271॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इत्यादिश्रुतिसामर्थ्यात् पारतन्त्र्यं जनिर्मृतिः ।</span><span class="shloka-line">पराधीनपदप्राप्तिरज्ञत्वं प्रलयेऽभवः ॥272॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न च देहादिवद्विश्वमस्य स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदुक्तमशरीरत्वाच्छिवस्य कर्तृत्वानुपपत्तिरिति, तदसत् । कुलालादयो हि कर्तारो दण्डादिकं साक्षात्प्रयत्नेनाधिष्ठातुमनीशानास्तदधिष्ठानाय साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयं शरीरमपेक्षन्ते ।


अस्य
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रतीयन्ते सदोषत्वान्नेशः पशुपतिस्ततः ।</span><span class="shloka-line">अशरीरत्वतस्तस्य सम्बन्धो जगता क्वचित् ॥273॥</span></span></div>


तु
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कर्तृत्वेन न युज्येत देहिनो ज्ञानदृष्टितः ।</span><span class="shloka-line">न च देहादिवद्विश्वमस्य स्याद्भोगसम्भवात् ॥274॥</span></span></div>


विश्वं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अधिष्ठाने स्थितः कर्ता कार्यं कुर्वन् प्रतीयते ।</span><span class="shloka-line">नास्याधिष्ठानयोगोऽस्ति भूतानां प्रलये तदा ॥275॥</span></span></div>


कार()चक्रमेव,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अदेहश्चेदसर्वज्ञः(अदेहश्चेदसावज्ञः) शिलाकाष्ठादिवत् सदा ।</span><span class="shloka-line">देही चेदन्तवानेव यज्ञदत्तनिदर्शनात् ॥276॥</span></span></div>


देहवत्स्यात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चैतदखिलं विष्णौ श्रुतिप्रामाण्यगौरवात् ।</span><span class="shloka-line">मनोबुद्ध्यङ्गितां विष्णोर्लक्षयामो य एव सः ॥277॥</span></span></div>


साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयं स्यात्, ततः किमपरेण शरीरेण । अत एव भगवान्विश्वमूर्तिरिति गीयते । न चादिसृष्टेः प्राक् कारकाभावः, मायादेरनादेर्विद्यमानत्वात्, अन्यथा सृष्ट्यनुपपत्तेरिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स एव देहो विज्ञानमैश्वर्यं शक्तिरूर्जिता </span><span class="shloka-line">देहो विष्णोर्न ते विष्णो वासुदेवोऽग्रतो भवेत् ॥278॥</span></span></div>


आदि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एको नारायण आसीन्न ब्रह्मा न च शङ्करः ।</span><span class="shloka-line">अजस्य नाभावध्येकमर्पितं मात्रया परः ॥279॥</span></span></div>


पदेनेन्द्रियाणां वक्ष्यमाणस्याधिष्ठानस्य च सङ्ग्रहः । तदिदं नोपपद्यत इत्यर्थः ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सद्देहः सुखगन्धश्च ज्ञानभाः सत्पराक्रमः ।</span><span class="shloka-line">ज्ञानज्ञानः सुखसुखः स विष्णुः परमोऽक्षरः(परमाक्षरः) ॥280॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१३९सु०- कुतो नेत्यतः सौत्रहेतुं व्याख्याति


भोगेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आनन्द एक एवाग्र आसीन्नारायणः प्रभुः ।</span><span class="shloka-line">प्रियं तस्य शिरो मोदप्रमोदौ च भुजौ हरेः ॥281॥</span></span></div>


।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आनन्दो मध्यतो ब्रह्म पुच्छं नान्यदभूत् क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">मनसोऽस्याभवद्ब्रह्मा ललाटादपि शङ्करः ॥282॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भोगसम्भवात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि शिवस्य कारकग्रामः साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयः स्यात् तदा स तस्य सुखदुःखानुभवलक्षणभोगहेतुः स्यात्, साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयेऽस्मदादिशरीरे तथा  दर्शनात् । कर्मार्जितस्यैव तथात्वमिति चेन्न, साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयत्वेन तथाभावस्याप्यापत्तेः । भोगादिमतश्च नेश्वरत्वम् । अतः शिवस्य भोगादिप्रसङ्गान्नेयं कल्पना युक्तेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४०सु०- हेत्वन्तरेण शिवस्य विश्वकर्तृत्वं निराकुर्वत्


ॐ अधिष्ठानानुपपत्तेश्च ॐ
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पक्षयोर्गरुडः शेषो मुखादास सरस्वती(मुखादासीत्सरस्वती) ।</span><span class="shloka-line">सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् ॥283॥</span></span></div>


इति सूत्रं व्याचष्टे
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इत्यादिश्रुतिसन्दर्भबलान्नित्यगुणात्मनः ।</span><span class="shloka-line">विष्णोर्देहाज्जगत्सर्वमाविरासीदितीयते ॥284॥</span></span></div>


अधिष्ठान इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मानवत्वाद्विरोधः को नामानं क्वचिदिष्यते ।</span><span class="shloka-line">अविरोधो विरोधश्च मानेनैव हि गम्यते ॥285॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अत उक्तं समस्तं च वासुदेवस्य युज्यते ।</span><span class="shloka-line">शिवादिनामयुक्ताश्च श्रुतयो विष्णुवाचकाः ॥286॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अधिष्ठाने स्थितः कर्ता कार्यं कुर्वन्प्रतीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यः


कर्ता
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नामानि सर्वाणि च यमेको यो देवानामधाः ।</span><span class="shloka-line">विष्णुनामानि नान्यस्य सर्वनामा हरिः स्वयम् ॥287॥</span></span></div>


कुलालादिः स पृथिव्यादौ
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न नारायणनामानि तदन्येष्वपरे हरौ ।</span><span class="shloka-line">इत्यादिश्रुतयस्तत्र मानं चोक्तः समन्वयः ॥288॥</span></span></div>


अधिष्ठाने स्थित
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पुराणानि पुराणाद्यैर्विरुद्धत्वान्न तत्प्रमा ।</span><span class="shloka-line">तद्विरुद्धेषु नो मानं पूर्वापरविरोधतः ॥289॥</span></span></div>


एव घटादि
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">समब्राह्मविरोधाच्च नियमाद्वैष्णवेष्वपि ।</span><span class="shloka-line">मोहार्थमुक्तितश्चैव विष्णुरेको गुणार्णवः ॥290॥</span></span></div>


कार्यं कुर्वन् प्रतीयते,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V11" data-block-id="AV_C02_S02_V11" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स्कन्दसूर्यगणेशादिमतानि न्यायतोऽमुतः ।</span><span class="shloka-line">निराकृतान्यशेषेण सिद्धान्तस्याविशेषतः ॥291॥</span></span></div>


न तु निरधिष्ठानः कश्चित्किञ्चित्कुर्वाणः अनेन व्यतिरेकाविनाभावेन निरधिष्ठानत्वस्याकर्तृत्वेन व्याप्तिरुपपादिता भवति ततः किमित्यत आह
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A011" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A011" data-id="AV_C02_S02_A011_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ पत्युरधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-  ॐ पत्युरसामञ्जस्यात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३०सु०- इह महादेवं पुरस्कृत्य प्रवर्तमानानां मतमपाक्रियते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ते चतुर्विधाः- शैवाः, पाशुपताः, कालामुखाः, महाव्रताश्चेति तेषां सत्यप्यवान्तरभेदे साधारणमेव प्रमेयं वेदवादस्यातिविरुद्धत्वादपाकर्तुमनुवदति


नास्येति
सर्वज्ञत्वादिकैरिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नास्याधिष्ठानयोगोऽस्ति भूतानां प्रलये तदा</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तं सदाशिवम् । जगद्विचित्ररचनाकर्तारं दोषवर्जितम् । आहुः पाशुपताः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्य
<p class="gr-vyakhya-para">पशुपतेरिमे


शिवस्य ।
पाशुपता


तदा
इति चतुर्विधा अपि गृह्यन्ते । ते,


आदिसृष्टिसमये । कुतो नास्ति । प्रागुत्पन्नानां पृथिव्यादीनां महा
सदाशिवं जगद्विचित्ररचनाकर्तारम्


भूतानां प्रलये
आहुः । ततो जन्माद्यस्य यतः इत्युक्तमसदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अज्ञानादिदोषयुक्तं कथं जगत्कर्तारमाहुरित्यत उक्तं


सति । तस्मात्कर्तृत्वमपि तस्य नोपपद्यत इति शेषः ॥ ननु कारकाणामेव अधिष्ठानत्वं भविष्यति; मैवम्, साधिष्ठानस्य चेतनस्य भोगादिप्रसक्तेरुक्तत्वात् ।</p>
दोषवर्जितमिति
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वयं निरधिष्ठानत्वहेतुः कर्तुर्विपक्षात्कुलालादिव अकर्तुः सपक्षाद्घटादेरपि व्यावृत्तत्वादसाधारणः; मैवम्, गगनादौ सपक्षे वृत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदं सूत्रद्वयं व्युत्क्रमेण कुतो व्याख्यातम् । सम्बन्धानुपपत्त्यधिष्ठानानानुपपत्त्योरुभयोरपि परिहारः करणवच्चेदित्यनेन निरस्यत इति ज्ञापनार्थम् । यदि खलु यथाक्रममेव व्याख्यायेत तदा सन्निहिताधिष्ठानानुपपत्तिपरिहारनिरासकमेवेदं ज्ञायेत, व्युत्क्रमेण तु उभयमध्ये व्याख्याने सत्युभयसम्बन्धि विज्ञायत इति । अत एव भाष्येऽधिष्ठानादिरूपमित्युक्तमत्र तु देहादिवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४१सु०- ननु युक्तं कुलालस्याधिष्ठानसापेक्षत्वं शरीरित्वात् । शरीरं हि गुरुत्वात् प्रसक्तपतनं तत्प्रतिबन्धाय स्पर्शवदधिष्ठानमपेक्षते, अनवस्थितशरीरस्य कर्तृत्वायोगात् । ईश्वरस्य तु शरीरविधुरस्य किमधिष्ठानेन । इहेदं जातमित्यादिव्यवहारस्तु गगनादिकमाश्रित्योपपत्स्यत इत्यत आह
 
ओहश्चेदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ओहश्चेदसर्वज्ञः शिलाकाष्ठादिवत्सदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सार्वज्ञाद्यभावेऽज्ञानादिवर्जनं चेतनस्य नोपपद्यत इत्यतः
<p class="gr-vyakhya-para">सदा


इत्यनेन व्याप्तिमुपपादयति, अत एव
सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तम्


शिलाकाष्ठादिवत्
इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा सर्वज्ञत्वादिकैः सर्वैर्गुणैर्युक्तं दोषवर्जितमि ति प्रधानलक्षणविरुद्धार्थोपन्यासः, जगद्विचित्ररचनाकर्तारमि ति श्रौतब्रह्मलक्षणविरुद्धार्थोक्तिः, इत्यवगन्तव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३१सु०- तदेतद्दूषयितुं पत्युरसामञ्जस्यादिति सूत्रतात्पर्यमाह


इत्यनेकदृष्टान्तोपादानम् । तथा च कुतः सार्वज्ञम्, कुतश्च सर्वकर्तृत्वमिति भावः ।</p>
तच्चेति
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत् न सर्वथा सदाशिवः अशरीरः, किन्तु लीलया शरीराण्यपि गृह्णाति, ततो नायं दोषः; न च भोगादिप्राप्तिः, लीलया गृहीतस्य विग्रहस्य तदहेतुत्वादि त्यत आह
 
देही चेदिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देही चेदन्तवानेव यज्ञदत्तनिदर्शनात् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तच्च बहुश्रुतिविरोधतः । नोपादेयं मतं हि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्तवान्
<p class="gr-vyakhya-para">


मरणवान् स्यात् उपलक्षणं चैतत्, दुःखादिमांश्च स्यादित्यपि    द्रष्टव्यम् ।</p>
शब्दः पूर्वतनैः (मतैः) सह समुच्चयार्थः
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वसौ विग्रहो न तद्धेतुरित्युक्तम् । मैवम्, शरीरं, न भोगायतनं चे त्यस्य व्याहतत्वात्, शरीरत्वेनैव तदनुमानाच्च । तदिदमाह


एवेति
हि


</p>
शब्दो हेतौ
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन अन्तवत्त्वमसर्वज्ञता वे ति सूत्रं व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पाठक्रमादर्थक्रमो गरीयानित्यतो व्युत्क्रमेण व्याख्यानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४२सु०- ननु एवं शिवस्य जगत्कारणत्वमपाकुर्वतां कोऽभिप्रायः; किमकर्तृकमेवेदं विश्वमिति, किंवा विष्णुकर्तृकमिति । नाद्यः; कार्यस्याकर्तृकत्वे विरोधात्, अपसिद्धान्तप्रसक्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न द्वितीयः, विष्णावपि कर्तर्यभ्युपगम्यमाने दोषाणामेषां समानत्वेन (स्व)व्याहतत्वात् । तथा हि यदुक्तमसामञ्जस्यं शिवस्य तत्तावद्विष्णावपि समम्, जनितोत विष्णोः इत्यादौ जन्मादिदोषश्रवणात् । सम्बन्धानुपपत्त्यादिकं तु स्फुटमेवे त्यत आह


न चेति
तत्


।</p>
पशुपतेः सर्वजगत्कारणत्वादिकं,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-न चैतदखिलं विष्णौ</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदखिलं


दोषजातं,
मतं नोपादेयम् ।


विष्णौ
कुतः ।


अपि विश्वस्य कर्तर्यभ्युपगते समानमिति न    वाच्यम् । कुतः, श्रुत्यैव सकलदोषपरिहारेण विष्णोर्विश्वकारणत्वस्य प्रतिपादितत्वात् ।</p>
पत्युः
<p class="gr-vyakhya-para">१४३सु०- ननु पशुपतेरप्येवमागमैरनुमानैश्च जगत्कारणता प्रतिपादितैव, ततः को विशेष इत्यत आह


श्रुतीति
पशुपतेः ।


।</p>
असामञ्जस्यात्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुतिप्रामाण्यगौरवात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पाशुपतादितोऽपि श्रुतीनां प्रामाण्यस्य गुरुत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । पाशुपतादिकं हि शिवे जगत्कर्तरि सर्वज्ञे सिद्धे तत्प्रणीतत्वेन प्रमाणत्वेन निश्चीयेत, निश्चिते च तत्प्रामाण्ये शिवस्यैवंविधस्य सिद्धिरि त्यन्योन्याश्रयतया दुरवधारणप्रामाण्यम् । अन्यतः शिवस्यैवंविधतासिद्धावलमनेन । न चान्यत्तादृशं प्रमाणमस्ति, अनुमानानां दूषितत्वात् । न चैवं श्रुतिप्रामाण्यम्; अपौरुषेयत्वेन करणदोषाणां, बाधकप्रत्ययस्य चाभावे सति, तस्य निष्कम्पमेव स्वतो निश्चितत्वात् । अतो निश्चितप्रमाणभावया श्रुत्या विधूतावद्यगन्धं विष्णोर्जगत्कारणत्वं सिद्ध्यत्येवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४४सु०- कास्ताः श्रुतय इत्यतस्ता उदाहरति


मन इति
दोषित्वात् । तदनङ्गीकारे च


।</p>
बहुश्रुतिविरोध
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मनोबुद्ध्यङ्गितां विष्णोर्लक्षयामो य एव सः । स एव देहो विज्ञानमैश्वर्यं शक्तिरूर्जिता । देहो विष्णोर्न ते विष्णो वासुदेवोऽग्रतो  भवेत् । एको नारायण आसीन्न ब्रह्मा न च शङ्करः । अजस्य नाभावध्येकमर्पितं मात्रया परः । सद्देहस्सुखगन्धश्च ज्ञानभाः सत्पराक्रमः । ज्ञानज्ञानः सुखसुखः स विष्णुः परमोऽक्षरः । आनन्द एक एवाग्र आसीन्नारायणः प्रभुः । प्रियं तस्य शिरो मोदप्रमोदौ च भुजौ हरेः । आनन्दो मध्यतो ब्रह्म पुच्छं नान्यदभूत्क्वचित् । मनसोऽस्याभवद्ब्रह्मा ल्लाटादपि शङ्करः । पक्षयोर्गरुडः शेषो मुखादासीत्सरस्वती । सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन बुद्धिमनोऽङ्गप्रत्यङ्गवत्तां भगवतो लक्षयामहे । बुद्धिमान्मनोवानङ्गवान्प्रत्यङ्गवानि ति श्रुतिमुपादत्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">य एवे


त्यनेन यदात्मको भगवांस्तदात्मिका व्यक्तिः, किमात्मको भगवान् ज्ञानात्मक ऐश्वर्यात्मकः शक्त्यात्मक  इति ।</p>
इति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ऊर्जिता
<p class="gr-vyakhya-para">कास्ताः श्रुतय इत्यतस्ता उदाहरति


बलवती, सर्वत्राप्रतिबद्धा । एतदात्मको भगवांस्ततस्तस्य देहोऽप्येतदात्मक इति श्रुतिलब्धोऽर्थः ।</p>
अस्येति
<p class="gr-vyakhya-para">न ते विष्णवि


त्यनेन न ते विष्णो जायमानो न जातो देवमहिम्नः परमन्तमापे ति ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वासुदेव
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अस्य देवस्य स्तुहि गर्तगम् । उत्पिपेष शिरस्तस्य गृणीषे सत्पतिं पदम् । यद्विष्णोरुपमं हन्तुं रुद्रमाकृष्यते मया । धनुर्यं कामये तं तमुग्रं मा शिश्नदेवताः ।  घ्नंच्छिश्नदेवानेकोऽसावासीन्नारायणः परः । तस्माद्रुद्रः सम्प्रसादश्चाभूतां वैष्णवं मखम् । यज्ञेन यज्ञमयजन्ताबध्नन्पुरुषं पशुम् । यो भूतानामधिपती रुद्रस्तन्तिचरो वृषा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन अस्य देवस्य मीळ्ळुषो वया विष्णोरेषस्य प्रभृथे हविर्भिः । विदे हि रुद्रो रुद्रियं महित्वं यासिष्टं वर्तिरश्विनाविरावदि ति श्रुतिमुपादत्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्तुहि गर्तगमि


इत्यनेन वासुदेवो वा इदमग्र आसीदि ति ।</p>
त्यनेन स्तुहि श्रुतं गर्तसदं युवानं मृगं न भीममुपहत्नुमुग्रम् । मृला जरित्रे रुद्र स्तवानोऽन्यं ते आस्मन्निवपन्तु सेनाः इति (ऋ. २३३११) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमेताभिः श्रुतिभिरभिप्रेतार्थसिद्धिरित्यतस्तासां तात्पर्यमाह
<p class="gr-vyakhya-para">उत्पिपेषे


इत्यादीति
त्यनेन रुद्रस्य त्वेव धनुरार्त्निः शिर उत्पिपेषे ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गृणीष


</p>
इत्यनेन कुमारश्चित्पितरं वन्दमानं प्रति नानाम रुद्रोपयन्तम् भूरेर्दातारं सत्पतिं गृणीषे स्तुतस्त्वं भेषजा रास्यस्मे इति (ऋ. २३३१२) ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-इत्यादिश्रुतिसन्दर्भबलान्नित्यगुणात्मनः । विष्णोर्देहाज्जगत्सर्वमाविरासीदितीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पदमि
<p class="gr-vyakhya-para">नित्यश्चासौ गुणात्मा चेति तथोक्तः, तस्मात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र बुद्धी ति श्रुत्या विष्णोर्देहवत्त्वमवगम्यते ।


अङ्गं
त्यनेन तव श्रिये मरुतो मर्जयन्त रुद्र यत्ते जनिम चारु चित्रम् । पदं यद्विष्णोरुपमं निधायि तेन पासि गुह्यं नाम गोनामि ति (ऋ. ५३३) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">हन्तुमि


देहः,
त्यनेन अहं रुद्राय धनुरातनोमि ब्रह्मद्विषे शरवे हन्तवा उ इति (ऋ. १०१२५६) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यं कामये


प्रत्यङ्गानि
इत्यनेन यं कामये तं तमुग्रं कृणोमि तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमेधामि ति (ऋ. १०१२५५) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मे


हस्तादीनि,
त्यनेन मा शिश्नदेवा अपि गुर्ऋतं न इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">घ्नन्


लक्षयामहे
इत्यनेन घ्नंच्छिश्नदेव अभिवर्पसाऽभूदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एकोसावि


ज्ञापयामः कथं,
त्यनेन एको नारायण आसीन्न ब्रह्मा न च शङ्कर इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादि


बुद्धिमानित्यादि ।</p>
त्यनेन स रुष्टः स प्रसन्नो यद्रुष्टो यत्प्रसन्नस्तस्माद्रुद्रसम्प्रसादावभूतामि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदात्मको भगवान्
<p class="gr-vyakhya-para">वैष्णवमि


इत्यनया भगवतो देहस्य ज्ञानादिगुणात्मकत्वम्
त्यनेन तेषां मखं वैष्णवं यश आर्छदि ति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">यज्ञेनेति


व्यक्तिः
,


देहः ।</p>
अबध्नन्निति, यो भूतानामिति
<p class="gr-vyakhya-para">न ते विष्णो


इत्यनया भगवतो देहस्य ज्ञानादिगुणात्मकत्वमनादिनित्यत्वम् । जातादिभिरप्राप्यमहित्वस्यान्यथाऽनुपपत्तेः ।</p>
प्रसिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वासुदेव
<p class="gr-vyakhya-para">कथमेताभिः श्रुतिभिः पशुपतेर्निर्दोषत्वं विरुद्धमित्यतस्तासां तात्पर्यमाह


इति श्रुतिद्वयेनानादिनित्यदेहत्वम् ।</p>
इत्यादीति
<p class="gr-vyakhya-para">अजस्य


इत्यनया देहवत्त्वं तस्याप्यजत्वम् ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">परो मात्रया
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- इत्यादिश्रुतिसामर्थ्यात्पारतन्त्र्यं जनिर्मृतिः । पराधीनपदप्राप्तिरज्ञत्वं प्रलयेऽभवः । प्रतीयन्ते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अभवः


इत्यनया देशकालगुणैरपरिच्छिन्नतनुत्वम् </p>
अभावः
<p class="gr-vyakhya-para">सद्देह


इत्यादिश्रुतिद्वयेन जन्मादिदोषरहितगुणात्मदेहवत्त्वम् ।
प्रतीयन्ते


सद्देहः
पशुपतेरिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३२सु०- अस्य देवस्ये त्यनेन पराधीनापदप्राप्तिः प्रतीयते ।


जन्मादिदोषरहितदेहः ।
मीळ्ळुषः


सुखगन्धः
सेचकस्य,


सुगन्धः ।
एषस्य


ज्ञानभाः
इच्छारूपस्य,


न तु तैजसभाः ।
अस्य


ज्ञानज्ञान
विष्णोर्देवस्य,


इत्यादेरतिशयितज्ञान इत्यादिरित्यर्थः ।</p>
प्रभृथे
<p class="gr-vyakhya-para">प्रियादिशब्दाः सुखविशेषवाचिनः ।


अन्यत्
प्रभरणे पूजायामिति यावत्, हविर्भिः कृते सति,


प्राकृतादिकम् ।</p>
वया
<p class="gr-vyakhya-para">मनस


इत्यादिश्रुतिद्वयेन देहवत्त्वं ततो जगतो जन्म च । ब्राह्मणोऽस्ये त्यादिवाक्यशेषात् ।
बन्धको रुद्रो,


पक्षयोः
रुद्रियं महित्वं


पार्श्वयोः ।</p>
रौद्रं पदं,
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र कासुचिच्छतिषु विवक्षितार्थो न स्फुटं प्रतीयते, किन्तूपपत्तिसाध्य इत्याशयवतोक्तं


बलादिति
विदे


विविदे लेभे, हि यथा तथा, हे अश्विनौ युवामपि,


आविरासीत्
इरावत्


इत्यनेन सत्कार्यवादं सूचयति ।
अन्नवत्,


ईयते
वर्ति


ज्ञायते ।</p>
वर्तनं,
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र सकलजगत्कारणत्वस्यैव श्रुतिसिद्धत्वे सर्वदोषपरिहारः सिद्ध्यत्येव; न हि दोषेषु सत्सु तत्सम्भवति, तथाऽपि दोषाभावोऽपि श्रौतोऽस्ति किमुपपत्तिगवेषणयेत्याशयेन सोऽपि दर्शितः । तत्र देहवत्त्वेन देहाभावप्रयुक्तानि दूषणानि प्र(त्)युक्तानि, तस्य च देहस्य ज्ञानानन्दादिगुणात्मकत्वेन जननादिदोषपरिहारोऽपि सिद्धः । जनितोतेत्यादिवाक्यं तु बह्वीभिर्निरवकाशादिभिः श्रुतिभिः विरुद्धमन्यथाव्याख्येयम् । तदिदमुक्तं


सन्दर्भबलादिति
यासिष्टं


।</p>
अयासिष्ट प्राप्तवन्तौ स्थ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४५सु०- स्यादेतत् देहो ज्ञानानन्दादिगुणात्माऽनादिनित्यश्चेत्येतच्छशो विषाणवानितिवद्विरुद्धम्, यो देहः स भौतिको जन्मादिमानिति नियमदर्शनात्; ततो विष्णोर्देहमङ्गीकृत्य तस्याभौतिकत्वाद्यङ्गीकारे शशस्यापि विषाणित्वमङ्गीकार्यमि त्यतो देहस्याभौतिकत्वादिना विरोधं तावदपाकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">स्तुही त्यनेन स्तावकतया पारतन्त्र्यम् । हे रुद्र, त्वं,


मानवत्त्वादिति
श्रुतं


।</p>
प्रसिद्धं,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मानवत्त्वाद्विरोधः को</div>
<p class="gr-vyakhya-para">क


इत्याक्षेपे । नास्ति विरोध इत्यर्थः । इदानीं शशविषाणप्रतिबन्दीं मोचयति
गर्तसदं


नेति
हृदयगुहानिवासं, युवानं,


।</p>
मृगं भीमं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नामानं क्वचिदिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अङ्गीकुर्मः शशविषाणमपि यदि परमेश्वरविग्रहस्यानन्दाद्यात्मकत्वमिव प्रामाणिकं, स्यात् । चैवम् । न ह्यप्रामाणिकं केनापि कदाऽपि क्वचिदप्येष्टुं शक्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु प्रामाणिकत्वेऽपि विरोधाभावः कथमित्यत आह


अविरोध इति
सिंहमिव भीषणम्,


।</p>
उग्रम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अविरोधो विरोधश्च मानेनैव हि गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ययोः क्वचित्सहदर्शनं तयोरविरोधः, ययोस्तु नियमेन व्यधिकरणतयैव दर्शनं तयोः विरोध इत्येवं सहदर्शनासहदर्शनलक्षणेन मानेन (हि) वस्तूनामविरोधविरोधाववगन्तव्यौ, तन्नियामकस्यान्यस्याभावात् । अतः प्रमाणेन सह दृष्टेऽर्थे विरोधः कथं स्याद्व्याघातादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपसंहरति


अत इति
उग्राणां दैत्यानाम्,


।</p>
उपहत्नुम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अत उक्तं समस्तं च वासुदेवस्य युज्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रमाणैः सह दृष्टेऽर्थे विरोधस्यानाशङ्कनीयत्वात् ।


उक्तम्
उपहन्तारं, नृहरिं,


उदाहृताभिः श्रुतिभिः ।
स्तुहि


समस्तं
स्तौषि । स एवं


चिदानन्दाद्यात्मकनिरवद्यविग्रहेण जगत्कारणत्वम् । एतच्चारूपवदेवेत्यादिना वक्ष्यमाणं शिष्यहितैषिणाऽऽचार्येणात्रोक्तमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
स्तवानः
<p class="gr-vyakhya-para">१४६सु०- ननु एतदस्माकमपि समानम् । तथा हि । यद्यपि पाशुपतादिकमशक्यावधारणप्रमाणभावं तथाऽपि ज्ञात्वा शिवं शान्तिमत्यन्तमेति , एको रुद्रो न द्वितीयाय तस्थे , स इमान् लोकानीशत ईशनीभिः इत्याद्याः श्रुतयस्तावच्छिवस्य जगज्जन्मादिहेतुतामाचक्षते, शिवादिनामोपेतत्वात्; न च तथाविधस्यासमञ्जसत्वं सम्भवतीत्युदाहृताः श्रुतयोऽन्यथा योज्याः । अतः सम्बन्धानुपपत्त्यादिकं श्रुतिरेवाभासयिष्यति, तद्घटकं वा किमपि कल्पयिष्यती  त्यत आह


शिवादीति
स्तुवंस्त्वं,


।</p>
जरित्रे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- शिवादिनामयुक्ताश्च श्रुतयो विष्णुवाचकाः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदेवं यद्येताः श्रुतयः शिवपराः स्युः, न चैवम्, किन्तु शिवादिनामयुक्ता अपि विष्णुविषया एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतत्कुतः, एवं सत्यस्माभिरपि वक्तुं शक्यत एव एको नारायण इत्याद्या अपि श्रुतयः शिवपरा इति; मैवम्, शिवादिनाम्नां विष्णौ शक्तिमत्त्वात् । नारायणादिनाम्नां शिवे शक्त्यभावात् । अत्रापि किं मानमित्यत आह


नामानीति
स्तोत्रे, त्वां स्तुवन्तं माम् ।


।</p>
मृल
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नामानि सर्वाणि च यमेको यो देवनामधाः । विष्णुनामानि नान्यस्य सर्वनामा हरिः स्वयम् । न नारायणनामानि तदन्येष्वपरे हरौ । इत्यादिश्रुतयस्तत्र मानं चोक्तः समन्वयः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन नामानि विश्वाभि न सन्ति लोक इत्यादिकां श्रुतिमुपादत्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एक  इत्यनेन यो देवानां नामधा एक एवे ति । नामानि धत्त इति नामधाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नान्यस्य


वाचकानि
मृडय सुखय ते सेनाश्चास्मदन्यमेव


न तदन्येषु
निवपन्तु


वर्तन्ते
घ्नन्त्विति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">रुद्रस्ये त्यनेनाज्ञत्वं पारतन्त्र्यं मृतिश्च । आरोपितं धनुर्हनाववष्टभ्यावस्थितस्य रुद्रस्य शिरो ज्यायां (वम्रिरू)कामरूपेणेन्द्रेण छिन्नायामुत्क्षिप्ता धनुरार्त्निः


अपरे
उत्पिपेष


शिवादिशब्दाः ।</p>
चिच्छेदेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तः समन्वयश्च तत्र मानम्
<p class="gr-vyakhya-para">कुमार इत्यनेनापि पारतन्त्र्यं जनिश्च । हे रुद्र,


इति सम्बन्धः ।</p>
कुमारः
<p class="gr-vyakhya-para">समन्वयग्रहणेनैतदपि परिहृतम्, एता अपि श्रुतीरहं शिवादिवि(ववि)षयतया व्याख्यास्यामी ति, उपक्रमादिभिर्लिङ्गादिभिश्च भगवत्परतया निश्चितत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४७सु०- मा भूच्छतिभिः शिवस्य जगत्कारणत्वावधारणं शैवपुराणैस्तु भविष्यति । न च तान्यपि विष्णुपराणि, उपक्रमादिबलेन शिवविषयतया निश्चितत्वादि त्यत आह


पुराणानीति
पुत्रो भवान्, जगद्व्यामोहनाय कैलासमुपयन्तं, त्वां वन्दमानं


।</p>
पितरं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पुराणानि पुराणाद्यैर्विरुद्धत्वान्न तत्प्रमा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पुराणाद्यैः


वैष्णवैः
कृष्णं प्रति, ननाम तेन स्तुतस्त्वं,


विरुद्धत्वात्
भूरेः


प्राक् प्राबल्यचिन्तायाः सत्प्रतिपक्षत्वात्, तदुत्तरं बाधितत्वाच्च ।
पुरुषार्थस्य, दातारं, सत्पतिं,


तत्
गृणीषे


तत्र, शिवस्य जगत्कारणत्वे </p>
स्तौषि स्तुतवानसि एवम्भूतः
<p class="gr-vyakhya-para">१४८सु०- न केवलं वैष्णवादिपुराणादिविरुद्धत्वादप्रमाणं शैवपुराणम्, किन्तु शैवप्रमाण(पुराण)विरुद्धत्वादपी त्याह


तदिति
त्वम्


।</p>
अस्माभिः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तद्विरुद्धेषु नो मानं पूर्वापरविरोधतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तद्विरुद्धेषु


शैवपुराणादिविरुद्धेषु शिवजगत्कारणादिषु,
स्तुतः


नो मानं
,


शैवपुराणमिति शेषः । कथं शैवपुराणस्य शैवपुराणविरोध इत्यत आह
अस्मे


पूर्वेति ।
अस्मभ्यं,


एतच्चान्यत्र दर्शितम् ।</p>
भेषजा
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च शैववैष्णवपक्षपातशून्यब्राह्मपुराणविरुद्धत्वाच्च शैवपुराणं विमतेऽर्थे न मानमित्याह


समेति
भेषजानि, संसारव्याधिनिरसनानि ज्ञानानि,


।</p>
रासि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- समब्राह्मविरोधाच्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमप्यन्यत्र दर्शितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि वैष्णवानामपि पुराणादीनामप्रामाण्यं स्यात्, तेषामपि शैवब्राह्मपुराणविरुद्धत्वात् पूर्वापरविरोधाच्चे त्यत आह


नियमादिति
ददासि देहीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तव श्रिय इत्यनेन पराधीनपदप्राप्तिर्जनिः पारतन्त्र्यं च । हे रुद्र


।</p>
यत्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नियमाद्वैष्णवेष्वपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एकप्रकारत्वात् । पूर्वापरविरोधाभावात् । शैवादिपुराणानामेतत्प्रतिबन्धकत्वाद्यसामर्थ्यादिति अपेरर्थः । तेषां नाप्रामाण्यमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु वैष्णवेष्वपि पुराणादिषु शिवादीनां जगत्कारणत्वादिकं विष्णुना तदीयस्तुत्यादिकरणं च प्रतीयत एव, तत्कथं नियम उच्यत इत्यत आह


मोहार्थमिति
येभ्यः


।</p>
ते जनिम
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मोहार्थमुक्तितश्चैव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शिवादीनां जगत्कारणत्वादेरयोग्यजनव्या


मोहनार्थं
जन्माभूत्,


एव
ते


उक्तितः,
मरुतो ब्रह्माणोऽतीतवर्तमानाः,


शब्दाद्विष्णाुना शिवस्तुत्यादेः
तव श्रिये


मोहार्थं
सम्पदे,


कृतस्यानुवादतश्च नियमो न विरुद्ध इति ।</p>
चारु
<p class="gr-vyakhya-para">कथं शैवपुराणादीनां प्रतिरोधकत्वाद्यसामर्थ्यमित्यत आह


मोहार्थमिति
सुन्दरं,


। शैवपुराणादीनां मोहार्थमेव उक्तितः कृतत्वात् । चशब्देन वैष्णवानां तत्त्वज्ञानार्थमेव कृतत्वात् । अत्र चार्थेऽन्यत्र प्रमाणान्युक्तानि ।</p>
चित्रम्
<p class="gr-vyakhya-para">१४९सु०- अधिकरणार्थमुपसंहरति


विष्णुरिति
आश्चर्यं,


।</p>
उपमं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विष्णुरेको गुणार्णवः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादिति सिद्धमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु स्कन्दादिमतान्यप्युक्तार्थविरोधीनि सन्ति तानि कुतोऽत्र न निराक्रियन्त इत्यत आह


स्कन्देति
उप समीपे मा लक्ष्मीर्यस्य संवहनकर्त्री तत्तथोक्तम्,


।</p>
यत्,
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्कन्दसूर्यगणेशादिमतानि न्यायतोऽमुतः ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकृतानि</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अमुतो न्यायतः


पाशुपतमतनिराकरणन्यायतः । अतो न निराक्रियन्त इति    शेषः ।</p>
विष्णोः पदं, मर्जयन्तः
<p class="gr-vyakhya-para">कथमनेन न्यायेन तन्निराकरणमित्यत आह


अशेषेणेति
शोधितवन्तः क्षालितवन्तः । तत्, त्वया हृदि,


।</p>
निधायि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  अशेषेण सिद्धान्तस्याविशेषतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्त्स्न्येन तदीयसिद्धान्तानां पाशुपत


सिद्धान्तस्य
न्यधायि ।


तेन


अविशेषतः
कारणेन, त्वं,


। केवलदेवतान्तरपरिग्रहेणैव सिद्धान्तभेदः, प्रक्रिया तु सर्वत्र समानैव; अतः पूर्वनिराकरणन्यायेनैव तन्निराकरणं युक्तमेवेति भावः ॥</p>
गोनां
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति पत्त्युरधिकरणम् ॥ ॥</p>
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A012">
गवां (वाचां) मध्ये,
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S02_A012"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S02_A012
| id      = AV_C02_S02_A012_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ उत्पत्त्य(शक्त्य)धिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ उत्पत्त्यसम्भवात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५०सु०- शाक्तं मतमत्रापाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न निराकर्तव्यमेवैतत्, स्कान्दादिमतवदस्यापि पूर्वन्यायेनैव निरस्तत्वात् । यथा हि पत्युरित्यस्य स्थाने स्कन्दस्येत्यादि पठित्वाऽसामञ्जस्ये तदनुसारिण्यः श्रुतय उदाह्रियन्ते सम्बन्धानुपपत्त्यादिकं च तद्विषयं योज्यते, तथा शक्तावपि वक्तुं शक्य(ते )मेव; अन्यथा स्कन्दादिदर्शनमपि पृथगपाकरणीयं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथोच्येत शाक्तमते पाशुपतादाचारभेदादेर्विद्यमानत्वात् तत्सिद्धान्ताविशेषो नास्तीति, तन्न सौरादिमतेष्वपि तस्य विद्यमानत्वात् । अथ किं तेन; देवताविशेषपरिग्रहमन्तरेणोक्तार्थविरुद्धो दूष्योऽर्थः सर्वत्र समान एवेति ब्रूषे, तच्छाक्तेऽपि समानम्; इत्यतो नैतदपि पृथगपाकरणीयमित्यत आह


निराकृताविति ।</p>
गुह्यं नाम
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- निराकृतौ विशेषस्य भावाच्छक्तिमतं पृथक् । दूष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यम्, स्कान्दादिवच्छाक्तस्यापि मतस्य न पाशुपताद्विशेषः । अत एवोक्तदोषग्रासविषयत्वमपि; तथाऽपि तत्रासाधारणस्य दूषण(स्यापि वि)स्य विद्यमानत्वात् तद्विवक्षया शक्तिमतं पृथग्भङ्ग्या दूष्यते सूत्रकारेण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्पत्त्यसम्भवो हि शाक्तस्यैवासाधारणदोषो न तु पुरुषदैवतानाम् । एतच्च वक्ष्याम इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१सु०- एवमधिकरणारम्भमुपपाद्येदानीं शाक्तमत(स्थिति)मुपन्यस्यति


महतीति
नारायणादिकं,


।</p>
पासि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  महती देवी ह्रीङ्कारी सर्वकारणम् । त्रिपुराभैरवीत्यादिनामभिः साऽभिधीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शक्तिमतमिति वर्तते । सर्वस्यागामिना इतिशब्देन सम्बन्धः । देवी महती सर्वोत्कृष्टेति शक्तिमतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कथं महतीत्यत उक्तं


सर्वकारणमिति
जपोपदेशादिना पालयसीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अहमि त्यनेन मृतिः । अहं,


। सकलजगत्सृष्ट्यादिकारणत्वात् सार्वज्ञादिसर्वगुणवती समस्तदोषदूरा भ(ग)वतीत्यतः सर्वोत्कृष्टेति ।</p>
ब्रह्मद्विषे
<p class="gr-vyakhya-para">ननु इदं शास्त्रमन्योन्यव्याहतं कथं प्रमाणं स्यात् । भुवनेश्वरीतन्त्रे हि सैव महती सर्वकारणमिति चोच्यते, त्रिपुरातन्त्रे तु त्रिपुरैव, तथा भैरवीतन्त्रे भैरवी, एवं कुब्जिकादितन्त्रेष्वन्या चान्या च । न च बह्वीनां सर्वोत्तमत्वमुपपद्यत इत्यत उक्तं


ह्रीङ्कारी, त्रिपुरा, भैरवीत्यादिनामभिः सा
ब्रह्मद्विषां दैत्यानां,


भगवत्येकैव
शरवे


अभिधीयते ।
हिंसकाय हिंसकं,


अतो न (नान्योन्य)व्याघात इति ।</p>
रुद्राय
<p class="gr-vyakhya-para">शाक्ताश्च त्रिविधाः । महावामा मध्यवामा अणुवामाश्चेति । एत एव क्वचिच्छाक्तशाम्भवाणवशब्दैरुच्यन्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१असु०- तत्राद्यानां मतविशेषं दर्शयति


तस्या इति
रुद्रं,


।</p>
हन्त वै
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तस्याः सदाशिवाद्याश्च जायन्ते देवमानवाः ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भूतभौतिकमप्येतदिति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्याः


केवलाया एव शक्तेः ।
हन्तुमेव, प्रलये, धनुः,


सदाशिव
आतनोमि


ग्रहणेन मतान्तराद्भेदो दर्शितः, तत्र सदाशिवस्य शाक्तितो जन्मानभ्युपगमात् ।</p>
विस्तारयामीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमुपन्यस्तं महावाममतं तावदयुक्तमित्याह
<p class="gr-vyakhya-para">यमि त्यनेन पराधीनपदप्राप्तिः । अहं


तदिति
यं यं


।</p>
रुद्रं कर्तुं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तन्नोपपद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निरन्तरोपन्यस्तं महावाममतं


तत्
कामये, तं तम्, उग्रं


इति परामृशति ।</p>
रुद्रं,
<p class="gr-vyakhya-para">१५२सु०- कुत इत्याकाङ्क्षायां सूत्रम्


उत्पत्त्यसम्भवादि
कृणोमि


ति । तद्व्याख्यातुं तावद्व्याप्तिमुपपादयति
करोमि, एवं,


दृष्टेति ।</p>
तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमेधां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टा पुंभ्यः सदा सृष्टिः स्त्रीपुंभ्यो वा विशेषतः । केवलाभ्यो न हि स्त्रीभ्यस्तत उत्पत्त्यसम्भवात् । नार्च्यं महावाममतं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


सृष्टि
सुमेधसं, करोमीति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मे त्यनेन


शब्देनापत्त्योत्पत्तिर्विवक्षिता न सृष्टिमात्रम्, तस्य केवलाभ्योऽपि स्त्रीभ्यो दर्शनात् ।
अज्ञत्वम्


सदा
। अतीतानागतवर्तमाना गुह्याभिमानिनो


इति व्यभिचाराभावं सूचयति ।
देवा


वा
रुद्रा


शब्दस्तुशब्दार्थः ।
अपि नः


विशेषतः
अस्माकमुपास्यम्


प्राचुर्येण ।</p>
ऋतं
<p class="gr-vyakhya-para">केषाञ्चिदेव हि द्रोणादीनां सृष्टिः केवलेभ्यः पुरुषेभ्यो दृष्टा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु अचतुरा दिसूत्रेण स्त्रीपुंसेभ्य इति भवितव्यम्, स्त्रीपुंभ्य इति कथम् । समासान्तो विधिरनित्य इति भविष्यति । यद्वा द्वन्द्वात्परः समासान्तोऽसौ निपातितः । अत्र तु स्त्रीभिः पुमांसः (स्त्रीपुमांसः) तेभ्य इति न द्वन्द्व इति न भविष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केवलाभ्यः


पुरु(षानुग्रहहीनाभ्यः)षाननुगृहीताभ्यः ।</p>
ज्ञानरूपं ब्रह्म,
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यतः सूत्रं व्याख्याति


तत इति
मा गुः


यत एवं व्याप्तिर्यतश्च प्रकृता(तिः) केवला, शिवादीनां ततो जन्माङ्गीकारात् ।
न ज्ञातवन्त इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">घ्नन्नित्यनेन


ततः
मृतिः । गुह्याभिमानिदेवान् घ्नन्


कारणात्,
ईश्वरो


ततः
वर्पसा


शक्तेरपत्यो
बलेन सर्वम्


त्पत्त्यसम्भवात्
अभ्यभूत्


इत्यर्थः ।</p>
अभिभूतवानिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५३सु०- अयमत्र प्रयोगः । आदिकालीनापत्त्योत्पत्तिर्न केवलस्त्रीकृता(कर्तृका) अपत्योत्पत्तित्वात्; याऽपत्त्योत्पत्तिः सा न केवलस्त्रीकर्तृका, यथा सम्प्रतिपन्ना । सा हि कदाचित् पुरुषमात्रात्क्वचित्पुरुषानुगृहीताभ्यः स्त्रीभ्यो दृष्टा, न पुनः क्वापि केवलाभ्यः स्त्रीभ्यो दृष्टा; येनोक्तव्याप्तेर्व्यभिचारः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एक इत्यनेन
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा शक्तिर्नापत्त्यप्रसवित्री केवलस्त्रीत्वात्सम्प्रतिपन्नकेवलस्त्रीवत् । अत्र केवलाभ्यो न हि स्त्रीभ्य इत्यन्वयकथनं दृष्टे त्यादि तद्व्यभिचारपरिहारार्थमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि वा केवलस्त्रीत्वान्नापत्यप्रसवित्री चेच्छक्तिः स्यात् तदा केवलपु(लात्पु)रुषत्वात् पुरुषोत्तमोऽपि तथा न स्यादित्याक्षेपमपाकर्तुं प्रागेव दृष्टे त्याद्युक्तम् । असिद्धं च केवलत्वं तस्य लक्ष्मीपतेरित्याशयेन स्त्रीपुंभ्य इत्युक्तम्, केवलाभ्य इति तु व्याप्त्युपपादकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा यत् निराकृतौ विशेषस्य भावादि त्यनेनास्य दोषस्यासाधारणत्वमुक्तम् तदुपपादनाय दृष्टे त्याद्युपन्यासः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५४सु०- इदानीमधिकाशङ्कया मतान्तरमुत्थापयति


वामैरिति
प्रलयेऽभावो जनिश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मात् इत्यनेन


।</p>
जनिः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वामैरन्यदुदीर्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">मध्यवामैरित्यर्थः


अन्यत्
परमेश्वररोषजो रुद्र इत्यर्थः ।


महावामसिद्धान्तात् ।</p>
सम्प्रसादो
<p class="gr-vyakhya-para">किं तदित्यत आह


शिवेति
ब्रह्मा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तेषामि त्यादिवाक्यैः


</p>
पारतन्त्र्यम् तेषां
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- शिवोपसर्जना शक्तिः ससर्जेदं समन्ततः । इति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शिव उपसर्जनं यस्याः सा


शिवोपसर्जना
देवानां,


यशो, वैष्णवं मखं


इदं
विष्णुमखे पशुत्वेन नियुक्तं रुद्रम्


इत्यस्यैव व्याख्यानं
आर्छत्


समन्ततः
प्राप्तवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">देवा यज्ञेन


देशे काले च वर्तमानं कार्यमिति ।</p>
रुद्रेण पशुना
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । नोत्पत्त्यसम्भवोऽस्मन्मतेऽस्ति, अस्माभिः शिवसहितायाः शक्तेर्विश्वप्रस(भ)वस्याङ्गीकृतत्वात् । न चैवं (त)द्वयोः सर्वोत्कृष्टत्वं विरुद्धमापद्यते, शिवस्य शक्तिं प्रत्युपसर्जनत्वाङ्गीकारादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतत्प्रतिषेधति


तच्चेति
यज्ञं


।</p>
विष्णुम्
<p class="gr-vyakhya-para">तच्चोपपन्नं न</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्राप्युत्पत्त्यसम्भवस्यापरिहारादिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५५सु०- तत्कथमित्यत्र सूत्रम्


ॐ न च कर्तुः करणम् ॐ
अयजन्त


इति । तद्व्याचष्टे
इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">देवाः पुरुषं


शिवस्येति
रुद्रं


।</p>
पशुमबध्नन्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  शिवस्याकरणत्वतः ।  ओहत्वात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अकरणत्वत


इत्यस्यैव स्वपदस्य वर्णनम्
इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यो भूतानामधिपती रुद्रः


ओहत्वात्
स विष्णोराज्ञारूपायां तन्त्यां चरति


इति । यद्वा
वृषा


अकरणत्वतः
प्रसिद्धतन्त्यामिवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३३सु०- एतासां श्रुतीनामेतदर्थत्वोपपादनं त्वाचार्येणैवान्यत्रोदाहृतेभ्यो वाक्येभ्यष्टीकातश्चावगन्तव्यम् । अत एव


ज्ञानादिकरणाभावादित्यर्थः । तदेव कथमित्यतः
सामर्थ्यात्


अकरणत्वतः
इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३४सु०- सूत्रार्थमुपसंहरति


निरिन्द्रियत्वादित्युक्तम् । तदपि कुत इत्यत उक्तम्
सदोषत्वादिति
 
ओहत्वादिति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । देहवता हि शिवेनापत्योत्पत्तौ शक्तेः साचिव्यमाचरणीयम्, न विदेहेन; तस्य प्र(वि)लीनवदिन्द्रियादिविज्ञानादिविकलस्य तदनुपपत्तेः । न च शिवदेहोत्पत्तौ केवलायाः शक्तेः शक्तिरस्ति, प्रागुक्तदोषात्; अन्यथाऽत्रापि तथोपपत्तौ  शिवाङ्गीकारवैयर्थ्यापत्तेश्च । न च शिवसहितायाः, विदेहस्य साहाय्यकरणानुपपत्तेः । अतः अङ्गीकृतस्यापि शिवस्याजागलस्तनायितत्वेनात्राप्युत्पत्त्यसम्भव एवेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सदोषत्वान्नेशः पशुपतिस्ततः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५६सु०- मतान्तरमुत्थापयति
<p class="gr-vyakhya-para">ततः


अपि हीति
श्रुतिबलेन


।</p>
सदोषत्वात् पशुपतिः ईश
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अपि ह्यन्ये ब्रूयुः सर्वज्ञमीश्वरम् । अणुवामा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्येऽपि


इत्यन्वयः । तानेव विशेषनाम्नाऽऽह
ः जगत्कर्ता


अणुवामा इति


अस्य मतस्य लोके प्रचुरतां सूचयितुं
भवति, दोषि(णो)यज्ञदत्तस्येव जगत्कर्तृत्वानुपपत्तेरिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३५सु०- युक्त्यन्तरेण शिवस्य जगत्कर्तृत्वमपाकर्तुं सूत्रम्


हि
ॐ सम्बन्धानुपपत्तेश्च ॐ


शब्दः
इति तस्यार्थमाह


सर्वज्ञं
अशरीरत्वत इति


इत्युपलक्षणं  जगत्सृष्ट्याद्युपयुक्तसकलकरणोपेतम् इदमुक्तं भवति शिवसहिता शक्तिर्जगज्जननीत्यभ्युपगच्छतो मम नोक्तदोषः, शिवस्य स्वाभाविकसार्वज्ञादिमत्त्वेन देहेन्द्रियानपेक्षणात्, लीलाविग्रहग्रहणेन  शक्तिसाहाय्यकरणस्या(सम्भोगस्या)प्युपपत्तेरि ति तदिदं दूषयति
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अशरीरत्वतस्तस्य सम्बन्धो जगता क्वचित् कर्तृत्वेन न युज्येत</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्य


न तदिति
शिवस्य । अशरीरस्यापि गगनादेर्जगता सम्बन्धदर्शनात् कथमेतदित्यतः सम्बन्धमेव व्याख्याति,


।</p>
क्वचित्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तद्युक्तम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५७ सु०- कुत इत्यत्र सूत्रम्


ॐ विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेधः ॐ
कार्ये,


इति । तस्यार्थः । शिवस्य
कर्तृत्वेन


विज्ञानादिभावे
इति कार्यकर्तृत्वलक्षणः


अङ्गीकृते
सम्बन्धो न युज्यत


तस्य प्रतिषेधो न क्रियत
इत्यर्थः ।


इति ।</p>
क्वचित्
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदं मतमनुमतं न वा । नाद्यः, उक्तार्थविरुद्धत्वात्, न तद्युक्तमि त्यस्य चायोगात् । द्वितीये कथं तदप्रतिषेध इत्युक्तम् । कथं च न तद्युक्तमि त्यत्रास्य हेतुत्वमित्यतः तदप्रतिषेध इति निवेशयितुमुत्सूत्रं तावद्धेतुमाह


ईशेति
इत्यनेन कुतः सर्वकर्तृत्वमिति सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्र प्रयोगः । शिवो न कर्ताऽशरीरत्वात् सुप्तप्रलीनवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु शिवः सिद्धो न वा । न द्वितीयः, आश्रयासिद्धेः । आद्ये तु कर्तृत्वेनैव सिद्ध इति धर्मिग्राहकमानविरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च भवन्मते(ऽपि) शिवस्य कर्तृत्वं शरीरित्वं चाङ्गीक्रियत एव, तथा चापसिद्धान्तान्यतरासिद्धी स्यातामिति । उच्यते । इदमत्राकूतम् । पशुपतेर्जगत्कारणत्वं वदन् प्रष्टव्यः, किं पाशुपतादिशास्त्राण्यनुमानानि (चा)वाऽऽश्रित्येदमुच्यते, उत श्रुत्यादिकम् । आद्ये त्वतिप्रसङ्गोऽयमुच्यते, यदि पाशुपताद्याश्रित्येदमुच्यते तर्हि तस्याशरीरत्वमपि ततः सिद्धमिति तदप्यङ्गीकार्यं स्यात्, तथा च कर्तृत्वानुपपत्तिरि ति, अत एव न युज्येतेति लिङ्प्रयोगः । द्वितीये तु वक्ष्यत  इति । एवञ्च न कश्चिद्दोषः; शिवस्वरूपस्य अस्माकं श्रुत्यादितः सिद्धेराश्रयासिद्ध्यभावात्, परसिद्धेनाशरीरत्वेन कर्तृत्वाभावापादनाद्धर्मिग्राहकविरोधाद्यभावात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन पाशुपतादिविरोधात् श्रुतयोऽन्यथा योज्या इति निरस्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३६सु०- ननु अशरीरस्यापि कर्तृत्वे बाधकाभावाद्व्याप्तिविधुरोऽयं प्रसङ्गः, कारकप्रयोक्तृत्वं हि कर्तृत्वं न शरीरित्वमि त्यत आह


।</p>
देहिन इति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशवादप्रवेशनात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शैवमतप्रवेशापत्तेरित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५८सु०- ननु शैवाः सार्वज्ञादिगुणोपेतं शिवमेकमेवाभ्युपयन्ति, शाक्तास्तु शिवं शक्तिं चेत्यस्ति महान् सिद्धान्तभेदः; तत्कथं शाक्तानां शैवमतानुप्रवेश इत्यत आपादितदोषोऽयमित्याशयवानाह
 
सार्वज्ञादीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सार्वज्ञादिगुणैर्युक्तं गुरुकल्पनया द्वयम् । न युज्यते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-देहिनो ज्ञानदृष्टितः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यं शाक्तैः सार्वज्ञादिगुणैर्युक्तं शिवशक्त्याख्यं द्वयमभ्युपगतमिति, तत्तु युज्यते, कल्पनागौरवात् तथा हि न तावत् सार्वज्ञाद्युपेतं प्रत्यक्षेण सिद्धम्, परचित्तवृत्तीनां परं प्रत्यतीन्द्रियत्वात्; नाप्यागमेन, शाक्तागमस्य प्रामाण्यसन्देहात्, अपौरुषेयागमस्य परेण प्रामाण्यानादरणात्, आदरणे वा तत एव स्वमतहानेः ततः प्रपञ्चरचनानुपपत्त्यैव तथाविधं वस्तु कल्पनीयम् । एकेनैव सार्वज्ञादिमता सर्वं निर्वहत्येव, तथा च वृथा तथाभूत(वस्तु)द्वयकल्पने कल्पनागौरवमेव अत एकमेव तादृशं वस्त्वङ्गीकार्यमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यं कारकप्रयोक्तृत्वमेव कर्तृत्वं न शरीरित्वमिति । तच्च न प्रयत्नेन विना सम्भवति, न चेच्छामन्तरेण प्रयत्नः, न च ज्ञानाद्विनेच्छा, न च शरीरादृते ज्ञानम्, देहिनामेव जाग्रतां ज्ञानदर्शनात्, ओहिनां सुप्तप्रलीनानां चादर्शनात् ततः कर्तृत्वस्य व्यापकं शरीरं शिवाद्व्यावर्तमानं तदपि व्यावर्तयतीति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१३७सु०- ननु ज्ञानजन्मन्येव शरीरस्योपयोगः, ज्ञानस्येन्द्रियजन्यत्वात्, इन्द्रियाणां च शरीरसंयोगनियमात्; नित्यज्ञानश्च भगवान् शिव इति किं तस्य शरीरेणेति । एवं तर्हि प्रयत्नजन्मन्येवेच्छोपयोगिनीति नित्यप्रयत्नस्येच्छाऽपि न स्यात्, तथेच्छोत्पत्तावेव ज्ञानमुपयुज्यत इति नित्येच्छस्य ज्ञानमपि न स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथ न प्रयत्नमात्रं कर्तृत्वम्, अपि तर्हि ज्ञानेच्छे अपि । परिदृष्टसामर्थ्यकारकप्रयोक्तृत्वं कर्तृत्वमिति हि वृद्धा इति चेत्, तथाऽपीच्छात्यागे बाधकाभावात् कुतश्चैवं कल्पनीयम् । कुलालादौ तथा दर्शनादिति चेत्; किं तत्र शरीरं न दृष्टम् । दृष्टमप्यनुपयुक्तमिति चेत्; किन्नियमाभावादेवमाश्रीयते, अन्यत्रोपक्षयाद्वा । नाद्यः, व्यभिचाराभावात् । शरीरप्रेरणेऽपरं शरीरं नास्तीति चेन्न, तेनैव सशरीरत्वात् । न द्वितीयः, निरस्तत्वात्; अन्यथा ज्ञानादीनामप्यनुपयोगप्रसङ्गः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतश्चास्य नित्यज्ञानत्वसिद्धिः आगमादिति चेन्न, परस्पराश्रयप्रसङ्गात्; सिद्धे ह्यागमप्रामाण्ये नित्यज्ञानेश्वरसिद्धिः, तत्सिद्धौ चागमस्य तत्प्रणीतत्वेन  प्रामाण्यसिद्धिरिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३८सु०- उक्तदोषपरिहारमाशङ्क्य तन्निरासाय सूत्रम्
 
ॐ करणवच्चेन्न भोगादिभ्यः ॐ
 
इति । तन्नेत्यन्तं तावद्व्याचष्टे


तत इति
न चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-ततस्त्वीश एक एव प्रयोजकः</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न च देहादिवद्विश्वमस्य स्यात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तहेतोरेकस्यैव सार्वज्ञादिमतोऽङ्गीकार्यत्वे केवलशक्तेरङ्गीकृतावुत्पत्त्यसम्भवप्रसङ्गात् ईश एव सार्वज्ञाद्युपेतः प्रपञ्चरचनायाः प्रयोजकः शाक्तैरङ्गीकर्तव्यः स्यात् । एवञ्च कथं न शैवमतप्रवेशः शाक्तमतस्येति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदुक्तमशरीरत्वाच्छिवस्य कर्तृत्वानुपपत्तिरिति, तदसत् कुलालादयो हि कर्तारो दण्डादिकं साक्षात्प्रयत्नेनाधिष्ठातुमनीशानास्तदधिष्ठानाय साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयं शरीरमपेक्षन्ते
<p class="gr-vyakhya-para">१५९सु०- किमतो यद्येवम् शाक्तस्यापसिद्धान्तेन पराजयः स्यादि ति चेत्सत्यम्, तावताऽपि भवत्सिद्धान्तानवक्लृप्तिरेव शैवमतस्यापि भवत्सिद्धान्तविरोधित्वेन निराकर्तव्यत्वादित्यतः तदप्रतिषेध इति सूत्रांशं सोपपत्तिकं निवेशयति


उक्तेति ।</p>
अस्य
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उक्तदोषश्च तत्पक्ष इति नैवात्र दूष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः शैवपक्षो निरन्तरातीताधिकरण एव


उक्तदोषः
तु


अतः
विश्वं


अत्र
कार(क)चक्रमेव,


न पुनः
देहवत्स्यात्


दूष्यते
साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयं स्यात्, ततः किमपरेण शरीरेण । अत एव भगवान्विश्वमूर्तिरिति गीयते । न चादिसृष्टेः प्राक् कारकाभावः, मायादेरनादेर्विद्यमानत्वात्, अन्यथा सृष्ट्यनुपपत्तेरिति ।


पुनरुक्तिदोषभयादिति ।</p>
आदि
<p class="gr-vyakhya-para">१६०सु०- एवं प्रत्येकमपाकृतानि त्रीण्यपि मतानि साधारणदूषणेन निराकर्तुं सूत्रम्


ॐ विप्रतिषेधाच्च ॐ इति
पदेनेन्द्रियाणां वक्ष्यमाणस्याधिष्ठानस्य च सङ्ग्रहः तदिदं नोपपद्यत इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३९सु०- कुतो नेत्यतः सौत्रहेतुं व्याख्याति


तद्व्याचष्टे
भोगेति
 
श्रुतीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुतिस्मृतीतिहासानां सामस्त्येन विरोधतः सतां जुगुप्सितत्वाच्च नाङ्गीकार्यं हि तन्मतम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- भोगसम्भवात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सतां
<p class="gr-vyakhya-para">यदि शिवस्य कारकग्रामः साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयः स्यात् तदा स तस्य सुखदुःखानुभवलक्षणभोगहेतुः स्यात्, साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयेऽस्मदादिशरीरे तथा  दर्शनात् । कर्मार्जितस्यैव तथात्वमिति चेन्न, साक्षात्प्रयत्नाधिष्ठेयत्वेन तथाभावस्याप्यापत्तेः । भोगादिमतश्च नेश्वरत्वम् । अतः शिवस्य भोगादिप्रसङ्गान्नेयं कल्पना युक्तेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४०सु०- हेत्वन्तरेण शिवस्य विश्वकर्तृत्वं निराकुर्वत्


मध्ये
ॐ अधिष्ठानानुपपत्तेश्च ॐ


जुगुप्सितत्वात्
इति सूत्रं व्याचष्टे


गोप्तुमिष्टत्वात् । यद्वा कर्तृकर्मणोः कृती ति कर्तरि षष्ठी, सदि्भर्निन्दितत्वादित्यर्थः ।
अधिष्ठान इति


हि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अधिष्ठाने स्थितः कर्ता कार्यं कुर्वन्प्रतीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यः


शब्देन श्रुत्यादीनां प्रसिद्धतां द्योतयति ।</p>
कर्ता
<p class="gr-vyakhya-para">१६१सु०- केचिदिमां चतुःसूत्रीं भागवतमतनिराकरणपरतया व्याचक्षते । तथा हि । पाञ्चरात्रिकाः वासुदेवात् सङ्कर्षणो नाम जीवो जायते, सङ्कर्षणात् प्रद्युम्नसंज्ञकं मनो जायते, प्रद्युम्नादनिरुद्धसंज्ञकोऽहङ्कारो जायते इति प्रक्रियामाहुः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र सूत्रम्


उत्पत्त्यसम्भवादिति
कुलालादिः स पृथिव्यादौ


। वासुदेवात् सङ्कर्षणो नाम जीवो जायते इति तावदयुक्तम्, जीवस्य उत्पत्त्यसम्भवात् । उत्पत्तिमतो हि जीवस्यानित्यत्वादयो दोषाः प्रसज्येरन्, ततश्च नैवास्य भगवत्प्राप्तिर्मोक्षः स्यात्; न जायते (न) म्रियत इत्यादिश्रुतिस्मृतिविरोधाच्च ॥</p>
अधिष्ठाने स्थित
<p class="gr-vyakhya-para">न च कर्तुः करणम् ।


सङ्कर्षणसंज्ञकाज्जीवात् प्रद्युम्नसंज्ञकस्य मनसो जन्म अपि पञ्चरात्रोक्तं नोपपद्यते ।
एव घटादि


कार्यं कुर्वन् प्रतीयते,


हि लोके
न तु निरधिष्ठानः कश्चित्किञ्चित्कुर्वाणः । अनेन व्यतिरेकाविनाभावेन निरधिष्ठानत्वस्याकर्तृत्वेन व्याप्तिरुपपादिता भवति । ततः किमित्यत आह


कर्तुः
नास्येति


देवदत्तादेः (करणं) परश्वधाद्युत्पद्यमानं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नास्याधिष्ठानयोगोऽस्ति भूतानां प्रलये तदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अस्य


करणं
शिवस्य ।


दृश्यते । यदा चोत्पद्यते तदा कर्मैव न करणम् । जीवश्च कर्ता मनश्च करणम् । ततस्तन्न ततो जनिमद्भवितुमर्हति । एतस्माज्जायते प्राणो मनःसर्वेन्द्रियाणि चे तीश्वरादेव मनोजननश्रवणाच्च । एतेन प्रद्युम्नादनिरुद्धसंज्ञकोऽहङ्कारो जायते इत्यपि प्रत्युक्तम् ॥ अथापि स्यात् । नैवैते सङ्कर्षणादयो जीवादिभावेनाभिप्रेयन्ते, किं तर्हीश्वरा एवैते सर्वे ज्ञानैश्वर्यशक्तिबलवीर्यतेजोभिरैश्वरैर्धर्मैरन्विता अभ्युपगम्यन्ते । तस्मान्नायं दोष इति ॥</p>
तदा
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र परिहारं पठति


विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेधः
आदिसृष्टिसमये । कुतो नास्ति । प्रागुत्पन्नानां पृथिव्यादीनां महा


। परमात्मनो वासुदेवस्येव सङ्कर्षणादीनामपि
भूतानां प्रलये


विज्ञानादि
सति । तस्मात्कर्तृत्वमपि तस्य नोपपद्यत इति शेषः ॥ ननु कारकाणामेव अधिष्ठानत्वं भविष्यति; मैवम्, साधिष्ठानस्य चेतनस्य भोगादिप्रसक्तेरुक्तत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वयं निरधिष्ठानत्वहेतुः कर्तुर्विपक्षात्कुलालादिव अकर्तुः सपक्षाद्घटादेरपि व्यावृत्तत्वादसाधारणः; मैवम्, गगनादौ सपक्षे वृत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदं सूत्रद्वयं व्युत्क्रमेण कुतो व्याख्यातम् । सम्बन्धानुपपत्त्यधिष्ठानानानुपपत्त्योरुभयोरपि परिहारः करणवच्चेदित्यनेन निरस्यत इति ज्ञापनार्थम् । यदि खलु यथाक्रममेव व्याख्यायेत तदा सन्निहिताधिष्ठानानुपपत्तिपरिहारनिरासकमेवेदं ज्ञायेत, व्युत्क्रमेण तु उभयमध्ये व्याख्याने सत्युभयसम्बन्धि विज्ञायत इति । अत एव भाष्येऽधिष्ठानादिरूपमित्युक्तमत्र तु देहादिवदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४१सु०- ननु युक्तं कुलालस्याधिष्ठानसापेक्षत्वं शरीरित्वात् । शरीरं हि गुरुत्वात् प्रसक्तपतनं तत्प्रतिबन्धाय स्पर्शवदधिष्ठानमपेक्षते, अनवस्थितशरीरस्य कर्तृत्वायोगात् । ईश्वरस्य तु शरीरविधुरस्य किमधिष्ठानेन । इहेदं जातमित्यादिव्यवहारस्तु गगनादिकमाश्रित्योपपत्स्यत इत्यत आह


षाड्गुण्यसद्
ओहश्चेदिति


भावे
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ओहश्चेदसर्वज्ञः शिलाकाष्ठादिवत्सदा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सदा


तत एव चेश्वरत्वेऽभ्युपगम्यमानेऽपि
इत्यनेन व्याप्तिमुपपादयति, अत एव


तस्यो
शिलाकाष्ठादिवत्


त्पत्त्यसम्भवदोषस्य
इत्यनेकदृष्टान्तोपादानम् । तथा च कुतः सार्वज्ञम्, कुतश्च सर्वकर्तृत्वमिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत् न सर्वथा सदाशिवः अशरीरः, किन्तु लीलया शरीराण्यपि गृह्णाति, ततो नायं दोषः; न च भोगादिप्राप्तिः, लीलया गृहीतस्य विग्रहस्य तदहेतुत्वादि त्यत आह


अप्रतिषेधः
देही चेदिति


प्रकारान्तरेण प्राप्नोत्येवायमुत्पत्त्यसम्भवदोषः तथा हि । न तावदेते चत्वारः परस्परं भिन्नाः, अनेकेश्वरकल्पनायां गौरवादिदोषापत्तेः । अभेदे तु कथं स्वत एव स्वस्योत्पत्तिः सम्भवेत्, निरतिशयत्वात् । न चैते भगवद्व्यूहाश्चतुःसङ्ख्यायामेवावतिष्ठेरन्, तद्व्यूहानामनन्तत्वाभ्युपगमात् ॥</p>
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विप्रतिषेधाच्च ।
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- देही चेदन्तवानेव यज्ञदत्तनिदर्शनात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्तवान्


परस्परविरोधश्च पञ्चरात्रे भवति; ज्ञानैश्वर्यबलवीर्यशक्तितेजांसि भगवतो गुणा इति क्वचिदुच्यते, आत्मान एवैते भग(वतो)वन्तो वासुदे(वा इ)वस्येति क्वचिद्भगवत्स्वरूपत्वमित्यादि ॥</p>
मरणवान् स्यात् । उपलक्षणं चैतत्, दुःखादिमांश्च स्यादित्यपि    द्रष्टव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वेदप्रतिषेधश्चात्र भवति; भगवाञ्छाण्डिल्यः षडङ्गं वेदमधीत्य तस्मिन्महत्याम्नाये निष्ठामनधिगच्छन् यः सर्वपरो धर्मो यस्मान्न भूयोऽस्ति कथं तं विद्यामित्येवं बलवद्विवेकमातिष्ठमानो बभूव तत्र भगवते शाण्डिल्याय भगवता सङ्कर्षणेन व्यक्तेन शब्दवच्छास्त्रं प्रोक्तमिति वेदनिन्दादर्शनात् । तथा चान्यत्र</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वसौ विग्रहो न तद्धेतुरित्युक्तम् मैवम्, शरीरं, भोगायतनं चे त्यस्य व्याहतत्वात्, शरीरत्वेनैव तदनुमानाच्च तदिदमाह
<p class="gr-vyakhya-para">अधीता भगवन् वेदाः साङ्गोपाङ्गाः सविस्तराः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रुतानि च मयाऽङ्गानि वाको वाक्ययुतानि च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">चैतेषु समस्तेषु संशयेन विना क्वचित् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रेयोमार्गं प्रपश्यामि येन    सिद्धिर्भविष्यती ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादयुक्तं पञ्चरात्रशास्त्रमिति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तामिमामपव्याख्यां प्रत्याख्याति


पञ्चरात्रेति
एवेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पञ्चरात्रनिषेधार्थमेतान्याचक्षते यदि सूत्राण्यतिविरुद्धं तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन अन्तवत्त्वमसर्वज्ञता वे ति सूत्रं व्याख्यातं भवति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आचक्षते
<p class="gr-vyakhya-para">पाठक्रमादर्थक्रमो गरीयानित्यतो व्युत्क्रमेण व्याख्यानम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४२सु०- ननु एवं शिवस्य जगत्कारणत्वमपाकुर्वतां कोऽभिप्रायः; किमकर्तृकमेवेदं विश्वमिति, किंवा विष्णुकर्तृकमिति । नाद्यः; कार्यस्याकर्तृकत्वे विरोधात्, अपसिद्धान्तप्रसक्तेश्च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न द्वितीयः, विष्णावपि कर्तर्यभ्युपगम्यमाने दोषाणामेषां समानत्वेन (स्व)व्याहतत्वात् । तथा हि यदुक्तमसामञ्जस्यं शिवस्य तत्तावद्विष्णावपि समम्, जनितोत विष्णोः इत्यादौ जन्मादिदोषश्रवणात् । सम्बन्धानुपपत्त्यादिकं तु स्फुटमेवे त्यत आह


व्याचक्षते । यदित्यस्यार्थे
न चेति


यदि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-न चैतदखिलं विष्णौ</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदखिलं


शब्दः । तद्व्याख्यानमति
दोषजातं,


(अति)
विष्णौ


शयेन
अपि विश्वस्य कर्तर्यभ्युपगते समानमिति न    वाच्यम् । कुतः, श्रुत्यैव सकलदोषपरिहारेण विष्णोर्विश्वकारणत्वस्य प्रतिपादितत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४३सु०- ननु पशुपतेरप्येवमागमैरनुमानैश्च जगत्कारणता प्रतिपादितैव, ततः को विशेष इत्यत आह


विरुद्धं
श्रुतीति


स्वव्याहतं प्रमाणान्तरप्रतिहतं चेत्यर्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यतः स्वव्याहतिं तावदुपपादयति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुतिप्रामाण्यगौरवात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पाशुपतादितोऽपि श्रुतीनां प्रामाण्यस्य गुरुत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । पाशुपतादिकं हि शिवे जगत्कर्तरि सर्वज्ञे सिद्धे तत्प्रणीतत्वेन प्रमाणत्वेन निश्चीयेत, निश्चिते च तत्प्रामाण्ये शिवस्यैवंविधस्य सिद्धिरि त्यन्योन्याश्रयतया दुरवधारणप्रामाण्यम् । अन्यतः शिवस्यैवंविधतासिद्धावलमनेन । न चान्यत्तादृशं प्रमाणमस्ति, अनुमानानां दूषितत्वात् । न चैवं श्रुतिप्रामाण्यम्; अपौरुषेयत्वेन करणदोषाणां, बाधकप्रत्ययस्य चाभावे सति, तस्य निष्कम्पमेव स्वतो निश्चितत्वात् । अतो निश्चितप्रमाणभावया श्रुत्या विधूतावद्यगन्धं विष्णोर्जगत्कारणत्वं सिद्ध्यत्येवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४४सु०- कास्ताः श्रुतय इत्यतस्ता उदाहरति


यत इति
मन इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यत आह भारते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मनोबुद्ध्यङ्गितां विष्णोर्लक्षयामो य एव सः । स एव देहो विज्ञानमैश्वर्यं शक्तिरूर्जिता । देहो विष्णोर्न ते विष्णो वासुदेवोऽग्रतो  भवेत् । एको नारायण आसीन्न ब्रह्मा न च शङ्करः । अजस्य नाभावध्येकमर्पितं मात्रया परः । सद्देहस्सुखगन्धश्च ज्ञानभाः सत्पराक्रमः । ज्ञानज्ञानः सुखसुखः विष्णुः परमोऽक्षरः । आनन्द एक एवाग्र आसीन्नारायणः प्रभुः । प्रियं तस्य शिरो मोदप्रमोदौ च भुजौ हरेः । आनन्दो मध्यतो ब्रह्म पुच्छं नान्यदभूत्क्वचित् । मनसोऽस्याभवद्ब्रह्मा ल्लाटादपि शङ्करः । पक्षयोर्गरुडः शेषो मुखादासीत्सरस्वती । सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात्सूत्रकार एव पञ्चरात्रस्य प्रामाण्यम्
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन बुद्धिमनोऽङ्गप्रत्यङ्गवत्तां भगवतो लक्षयामहे । बुद्धिमान्मनोवानङ्गवान्प्रत्यङ्गवानि ति श्रुतिमुपादत्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">य एवे


आह
त्यनेन यदात्मको भगवांस्तदात्मिका व्यक्तिः, किमात्मको भगवान् ज्ञानात्मक ऐश्वर्यात्मकः शक्त्यात्मक  इति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ऊर्जिता


तस्मादत्र तन्निराकरणे सूत्रकारस्य स्ववचनव्याहतिः स्यादित्यर्थः ।</p>
बलवती, सर्वत्राप्रतिबद्धा । एतदात्मको भगवांस्ततस्तस्य देहोऽप्येतदात्मक इति श्रुतिलब्धोऽर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६२सु०- तद्भारतवचनमुदारहरति
<p class="gr-vyakhya-para">न ते विष्णवि


पञ्चरात्रस्येति
त्यनेन न ते विष्णो जायमानो न जातो देवमहिम्नः परमन्तमापे ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वासुदेव


।</p>
इत्यनेन वासुदेवो वा इदमग्र आसीदि ति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य वक्ता नारायणः स्वयम् । ज्ञानेष्वेतेषु राजेन्द्र सर्वेष्वेतद्विशिष्यते । पञ्चरात्रविदो ये तु यथाक्रमपरा नृप । एकान्तभावोपगता वासुदेवं विशन्ति ते । इति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमेताभिः श्रुतिभिरभिप्रेतार्थसिद्धिरित्यतस्तासां तात्पर्यमाह
<p class="gr-vyakhya-para">साङ्ख्यं योगः पाशुपतं वेदारण्यकमेव च । ज्ञानान्येतानि भिन्नान्युताहो नेति चोच्यतामि ति ज्ञानकरणत्वाज्ज्ञानशब्दवाच्यानि साङ्ख्यादीनि शास्त्राण्यन्योन्यविरुद्धान्युताविरुद्धानीति प्रश्नस्य साङ्ख्यं योगः पाशुपतं वेदारण्यकमेव  च । ज्ञानान्येतानि भिन्नानि नात्र कार्या विचारणे ति परिहारोऽभिहितः । ततः पुनर्वस्तुविकल्पानुपपत्तेः परस्परविरुद्धानां सर्वेषां प्रामाण्यायोगादेतेषु किं प्रमाणमिति जिज्ञासायां, साङ्ख्यस्य वक्ता कपिल इत्यादिना साङ्ख्यादीनामनाप्तकर्तृत्वमभिधाय प्राग्वेदारण्यकपदोपलक्षितस्य पञ्चरात्रस्य परमाप्ततमेन नारायणेन प्रणीतत्वात् प्रामाण्यमित्यनेन वाक्येनोच्यते । वेदानां त्वपौरुषेयतया स्वत एव प्रामाण्यं सिद्धमेवेति नोक्तम् । फलवत्प्रवृत्तिजनकत्वादपि पञ्चरात्रस्य प्रामाण्यमिति


पञ्चरात्रविद
इत्यादीति


इत्यनेन वाक्येनोच्यते
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-इत्यादिश्रुतिसन्दर्भबलान्नित्यगुणात्मनः । विष्णोर्देहाज्जगत्सर्वमाविरासीदितीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नित्यश्चासौ गुणात्मा चेति तथोक्तः, तस्मात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र बुद्धी ति श्रुत्या विष्णोर्देहवत्त्वमवगम्यते


यथाक्रमपरा
अङ्गं


देवतातारतम्यपराः ।
देहः,


एकान्तभावोपगताः
प्रत्यङ्गानि


अव्यभिचारिणीं भक्तिं प्राप्ताः ।</p>
हस्तादीनि,
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकारान्तरेण स्वव्याहतिमाह


गीता चेति
लक्षयामहे


</p>
ज्ञापयामः कथं,
<p class="gr-vyakhya-para">गीता च तच्छास्त्रसङ्क्षेप इति हीरितम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तच्छास्त्रसङ्क्षेपः


पञ्चरात्रसङ्क्षेप
बुद्धिमानित्यादि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदात्मको भगवान्


इति  हीरितम्
इत्यनया भगवतो देहस्य ज्ञानादिगुणात्मकत्वम् ।


ब्रह्मरुद्रेन्द्रसूर्याणां यद्दत्तं विष्णुना पुरा । पञ्चरात्रात्मकं ज्ञानं व्यासोऽदात्पाण्डवेषु तत् । तेषामेवावतारेषु सेनामध्येऽर्जुनाय च । प्रादाद्गीतेति (वि)निर्दिष्टं (विज्ञातं) (विख्यातं) सङ्क्षेपेणायुयुत्सवे (ते) इत्यादिना पुराणवाक्येनेति शेषः । ततः प्रमाणतया पञ्चरात्रसङ्क्षेपरूपां गीतां प्रणीतवतो बादरायणस्य पञ्चरात्रप्रामाण्यमनुमतमेवेति पुनरत्र तन्निराकरणे कथं स्वव्याहतिर्न  भवेदिति ।</p>
व्यक्तिः
<p class="gr-vyakhya-para">स्वव्याहतिं प्रकारान्तरेण दर्शयति


वेदेनेति
देहः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न ते विष्णो


</p>
इत्यनया भगवतो देहस्य ज्ञानादिगुणात्मकत्वमनादिनित्यत्वम् जातादिभिरप्राप्यमहित्वस्यान्यथाऽनुपपत्तेः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वेदेन पञ्चरात्रेण भक्त्या यज्ञेन चैव हि । दृश्योऽहं नान्यथा दृश्यो वर्षकोटिशतैरपि । इति वाराहवचनं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वासुदेव
<p class="gr-vyakhya-para">एवं वराहपुराणे भगवद्दर्शनसाधनत्वेन वेदवत्पञ्चरात्रस्य प्रामाण्यमभ्युपगम्येह पुनस्तन्निराकरणे व्याघात एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६३सु०- एवं स्वव्याहतिमुपपाद्य प्रमाणान्तरविरोधं दर्शयति


श्लोका इति
इति श्रुतिद्वयेनानादिनित्यदेहत्वम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अजस्य


।</p>
इत्यनया देहवत्त्वं तस्याप्यजत्वम् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-श्लोका इति वचः श्रुतौ</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परो मात्रया
<p class="gr-vyakhya-para">वचः


अस्तीति शेषः ऋग्वेदो यजुर्वेदः सामवेदोऽथर्वाङ्गिरस इतिहासपु(सःपु)राणं विद्या उपनिषदः श्लोकाः सूत्राण्यनुव्याख्यानानि व्याख्यानानी त्यस्यां
इत्यनया देशकालगुणैरपरिच्छिन्नतनुत्वम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">सद्देह


श्रुतौ
इत्यादिश्रुतिद्वयेन जन्मादिदोषरहितगुणात्मदेहवत्त्वम् ।


ऋग्वेदादिप्रमाणोद्देशप्रसङ्गे
सद्देहः


श्लोका
जन्मादिदोषरहितदेहः ।


इति पञ्चरात्रमुपात्तम् ।</p>
सुखगन्धः
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चरात्रविदो मुख्या इति प्रकृतपञ्चरात्रविषयत्वेन ऋषीनुवाच तान्सर्वानदृश्यः  पुरुषोत्तमः । कृतं शतसहस्रं हि श्लोकानां हितमुत्तममि ति श्लोकशब्दस्य भारते    प्रयोगात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">छन्दोगश्रुतौ ऋग्वेदो यजुर्वेद इत्यारभ्यैकायनमिति पञ्चरात्रमुच्यते । तत्समाख्यया श्लोकशब्दः पञ्चरात्रमुच्यते । तत्समाख्यया श्लोकशब्दः पञ्चरात्रविषयोऽशेषो(ऽवगम्यते) ज्ञायते । अतः श्रुत्या पञ्चरात्रप्रामाण्यं सिद्धमिति तदप्रामाण्यवादः श्रुतिविरुद्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्पष्टश्रुतिविरोधं च दर्शयति


वेदैश्चेति
सुगन्धः ।


।</p>
ज्ञानभाः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वेदैश्च पञ्चरात्रैश्च ध्येयो नारायणः परः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वेदपञ्चरात्रोक्तप्रकारेणेत्यर्थः । संहिताभेदात्


पञ्चरात्रैः
न तु तैजसभाः ।


इति बहुवचनम् । परस्परविरुद्धशास्त्रद्वयानुसारेण कथं ध्यानमित्यत उक्तं
ज्ञानज्ञान


पञ्चरात्रं चेति
इत्यादेरतिशयितज्ञान इत्यादिरित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रियादिशब्दाः सुखविशेषवाचिनः ।


।</p>
अन्यत्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चरात्रं च वेदाश्च विद्यैकैव द्विधेयते ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इत्यादिवेदवचनैः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इत्यादिवेदवचनैश्च


पञ्चरात्राप्रामाण्यकथनं विरुद्धमिति शेषः ।</p>
प्राकृतादिकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">मनस


पञ्चरात्रमिति
इत्यादिश्रुतिद्वयेन देहवत्त्वं ततो जगतो जन्म च । ब्राह्मणोऽस्ये त्यादिवाक्यशेषात् ।


।</p>
पक्षयोः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चरात्रमपोद्यते । कथमेव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत एवं पञ्चरात्रनिराकरणं स्वव्याहतं प्रमाणान्तरव्याहतं च, अतोऽत्र सूत्रकारेण


पञ्चरात्रं अपोद्यत
पार्श्वयोः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र कासुचिच्छतिषु विवक्षितार्थो न स्फुटं प्रतीयते, किन्तूपपत्तिसाध्य इत्याशयवतोक्तं


े दूष्यत इति
बलादिति


कथमे(वं)व


वक्तुं शक्यते । न हि व्याहतभाषी    भगवानिति ।</p>
आविरासीत्
<p class="gr-vyakhya-para">१६४सु०- स्यान्मतम् । नास्त्ययं व्याघातः, योऽसौ नारायणः परोऽव्यक्तात् प्रसिद्धः परमात्मा स आत्मनाऽऽत्मानमनेकधा व्यूह्य व्यवस्थितः । तमित्थम्भूतं षाड्गुण्यविग्रहं भगवन्तमभिगमनोपादनेज्यास्वाध्याययोगैः पञ्चकालाभि(धैर)धानैरनेककालमिष्ट्वा क्षीणक्लेशो भगवन्तमेव प्रतिपद्यत इत्यादेः पञ्चरात्रोदितस्यार्थस्य स्वीकृतत्वात्, तत्परतयैव भारतादिवाक्यानामुपपत्तेरिति । मैवम् । एवं सति साङ्ख्यादिशास्त्रेष्वप्युपादेयांशस्य विद्यमानत्वेन विशेषतः  पञ्चरात्रप्रामाण्याभिधानानुपपत्तेः, कृत्स्नस्ये ति विशेषणानुपपत्तेश्च, ऋगाद्या भारतं चैव पञ्चरात्रमथाखिलम् । वेदार्थपूरकं ज्ञेयं पञ्चरात्रं यतोऽखिलमि त्यखिलशब्दविरोधाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६५सु०- इतश्च न पञ्चरात्रदूषणं युक्तमित्याह


अत्रेति
इत्यनेन सत्कार्यवादं सूचयति ।


।</p>
ईयते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-      अत्र दोषः कः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


पञ्चरात्रे
ज्ञायते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र सकलजगत्कारणत्वस्यैव श्रुतिसिद्धत्वे सर्वदोषपरिहारः सिद्ध्यत्येव; न हि दोषेषु सत्सु तत्सम्भवति, तथाऽपि दोषाभावोऽपि श्रौतोऽस्ति किमुपपत्तिगवेषणयेत्याशयेन सोऽपि दर्शितः । तत्र देहवत्त्वेन देहाभावप्रयुक्तानि दूषणानि प्र(त्)युक्तानि, तस्य च देहस्य ज्ञानानन्दादिगुणात्मकत्वेन जननादिदोषपरिहारोऽपि सिद्धः । जनितोतेत्यादिवाक्यं तु बह्वीभिर्निरवकाशादिभिः श्रुतिभिः विरुद्धमन्यथाव्याख्येयम् । तदिदमुक्तं


को दोषो
सन्दर्भबलादिति


येन तन्निराक्रियेत, न कोऽपीत्यर्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु कथं दोषो नास्ति जीवोत्पत्तेरसम्भावितायास्तत्रोक्तत्वादित्यतोऽङ्गीकारवादेनाह
<p class="gr-vyakhya-para">१४५सु०- स्यादेतत् देहो ज्ञानानन्दादिगुणात्माऽनादिनित्यश्चेत्येतच्छशो विषाणवानितिवद्विरुद्धम्, यो देहः स भौतिको जन्मादिमानिति नियमदर्शनात्; ततो विष्णोर्देहमङ्गीकृत्य तस्याभौतिकत्वाद्यङ्गीकारे शशस्यापि विषाणित्वमङ्गीकार्यमि त्यतो देहस्याभौतिकत्वादिना विरोधं तावदपाकरोति


उत्पत्तिरिति
मानवत्त्वादिति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उत्पत्तिर्ज्ञोऽत इत्यपि । इहैवोक्ता</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मानवत्त्वाद्विरोधः को</div>
<p class="gr-vyakhya-para">किं जीवोत्पत्त्यभिधानमात्रं पञ्चरात्राप्रामाण्यहेतुतयोपादीयते उताभूतभवनरूपजीवोत्पत्त्यभिधानम् । आद्ये तूत्पत्तिमात्रं
<p class="gr-vyakhya-para">


इहैव
इत्याक्षेपे । नास्ति विरोध इत्यर्थः । इदानीं शशविषाणप्रतिबन्दीं मोचयति


, प्रमाणतयाऽभ्युपगते मीमांसाशास्त्रे,
नेति


ज्ञोऽत एव
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-नामानं क्वचिदिष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अङ्गीकुर्मः शशविषाणमपि यदि परमेश्वरविग्रहस्यानन्दाद्यात्मकत्वमिव प्रामाणिकं, स्यात् । न चैवम् । न ह्यप्रामाणिकं केनापि कदाऽपि क्वचिदप्येष्टुं शक्यत इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु प्रामाणिकत्वेऽपि विरोधाभावः कथमित्यत आह


इति सूत्रेणोक्तम् ।
अविरोध इति


अपि
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अविरोधो विरोधश्च मानेनैव हि गम्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ययोः क्वचित्सहदर्शनं तयोरविरोधः, ययोस्तु नियमेन व्यधिकरणतयैव दर्शनं तयोः विरोध इत्येवं सहदर्शनासहदर्शनलक्षणेन मानेन (हि) वस्तूनामविरोधविरोधाववगन्तव्यौ, तन्नियामकस्यान्यस्याभावात् । अतः प्रमाणेन सह दृष्टेऽर्थे विरोधः कथं स्याद्व्याघातादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपसंहरति


पदेन सर्व एव (वै) त आत्मानो व्युच्चरन्ती ति श्रुतौ
अत इति


उक्ता
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अत उक्तं समस्तं च वासुदेवस्य युज्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रमाणैः सह दृष्टेऽर्थे विरोधस्यानाशङ्कनीयत्वात् ।


इति समुच्चिनोति । ततो वेदतन्मीमांसयोरप्यप्रामाण्यं स्यात्, अन्यथा हेतोरनैकान्त्यापत्तेरिति भावः । ज्ञोऽत एवे ति सूत्रार्थे विप्रतिपन्नं प्रति श्रुतिरेवोदाहर्तव्या ॥</p>
उक्तम्
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत् । द्वितीय एव हेतुरुपादीयते । न चासौ    श्रुतिसूत्रयोर्वर्तते । तत्र हि प्राग्विद्यमानस्यैव जीवस्य देहाद्युपाध्यपेक्षयैवोत्पत्तिरुच्यते । न त्वभूतभावलक्षणेत्यत आह


न चेति
उदाहृताभिः श्रुतिभिः ।


।</p>
समस्तं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चाभूतभावस्तत्रापि कथ्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्रापि


पञ्चरात्रेऽपि यथा हि श्रुतिसूत्रयोः प्रतीतमपि जीवजननमभूतभवनं विहाय उपाधिविषयं व्याख्यायते तथा पञ्चरात्रोक्तमपि तत्तथा व्याख्यायताम्, ततश्च स्वरूपासिद्धो हेतुरिति भावः ।</p>
चिदानन्दाद्यात्मकनिरवद्यविग्रहेण जगत्कारणत्वम् एतच्चारूपवदेवेत्यादिना वक्ष्यमाणं शिष्यहितैषिणाऽऽचार्येणात्रोक्तमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६६सु०- ननु विषमोऽयमुपन्यासः श्रुतिसूत्रयोः खलु अनादिमायया सुप्तः , नानादित्वादि त्यादिनाऽनादिकर्म(कर्मादि)सम्बन्धोऽभिधीयते, न ह्यभूत्वा(भवतो)भाववतो जीवस्यासावुपपद्यते, अतस्तदनुरोधात् तत्र प्रतीतमपि जीवजननमन्यथा नेतव्यमेव । न च तथाविधं बाधकमिहास्ति, येन मुख्यार्थं परित्यज्यामुख्यार्थं प्रतिपद्येमहि । ततो मुख्यार्थे ग्राह्ये न हेतोरसिद्धिरित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१४६सु०- ननु एतदस्माकमपि समानम् । तथा हि यद्यपि पाशुपतादिकमशक्यावधारणप्रमाणभावं तथाऽपि ज्ञात्वा शिवं शान्तिमत्यन्तमेति , एको रुद्रो न द्वितीयाय तस्थे , स इमान् लोकानीशत ईशनीभिः इत्याद्याः श्रुतयस्तावच्छिवस्य जगज्जन्मादिहेतुतामाचक्षते, शिवादिनामोपेतत्वात्; न च तथाविधस्यासमञ्जसत्वं सम्भवतीत्युदाहृताः श्रुतयोऽन्यथा योज्याः । अतः सम्बन्धानुपपत्त्यादिकं श्रुतिरेवाभासयिष्यति, तद्घटकं वा किमपि कल्पयिष्यती  त्यत आह


अनादीति
शिवादीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनादिकर्मणा बद्धो जीवः संसारमण्डले वासुदेवेच्छया नित्यं भ्रमतीति हि तद्वचः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- शिवादिनामयुक्ताश्च श्रुतयो विष्णुवाचकाः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तद्वचः
<p class="gr-vyakhya-para">भवेदेवं यद्येताः श्रुतयः शिवपराः स्युः, न चैवम्, किन्तु शिवादिनामयुक्ता अपि विष्णुविषया एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतत्कुतः, एवं सत्यस्माभिरपि वक्तुं शक्यत एव एको नारायण इत्याद्या अपि श्रुतयः शिवपरा इति; मैवम्, शिवादिनाम्नां विष्णौ शक्तिमत्त्वात् । नारायणादिनाम्नां शिवे शक्त्यभावात् । अत्रापि किं मानमित्यत आह


पञ्चरात्रवाक्यम् । श्रुतिसूत्रवत् पञ्चरात्रेऽपि जीवस्यानादिकर्मसम्बन्धाभिधानात् तदनुरोधेन तत्रोक्तं जीवजननमप्यन्यथाव्याख्यातव्यमेव, । पक्षपाते कारणाभावात् । तथा च हेतोरसिद्धिस्तदवस्थेत्यर्थः ।</p>
नामानीति
<p class="gr-vyakhya-para">१६७सु०- अथापि स्यात् । न कुत्रापि वेदादौ संसारसादित्वादिकं जीवानामभूत्वाभवनज्ञापकं स्पष्टमुक्तम्, अतः सावकाशमिदमन्यथा योज्यमेवेति चेत् । एतदपि समानमत्रेति भावेनाह
 
न हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न हि संसारसादित्वं पञ्चरात्रोदितं क्वचित्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नामानि सर्वाणि च यमेको यो देवनामधाः । विष्णुनामानि नान्यस्य सर्वनामा हरिः स्वयम् । नारायणनामानि तदन्येष्वपरे हरौ । इत्यादिश्रुतयस्तत्र मानं चोक्तः समन्वयः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेनैव न्यायेन च कर्तुः करणमि त्येतदप्यपाकरणीयम् इति तथा हि । किं करणं कर्तुर्न जायत इति व्याप्तिः किं वा यस्यां क्रियायां यत्करणं तत्तत्क्रियाकर्तुर्न जायत इति । नाद्यः, व्यभिचारात्, अन्यथा करणानामनुत्पत्तिप्रसङ्गात् । न द्वितीयः, प्रकृतेऽपि तथाभावासिद्धेः एतस्माज्जायत इति श्रुतिविरोधोऽपि किं जीवान्मनसो जननमात्राभ्युपगमे स्यात् उत जननविशेषाभ्युपगमे । नाद्यः, अन्नमशितं त्रेधा विधीयत इत्यादिश्रुतेः प्रत्यहं मनसो जीवादुत्पत्तेः । न द्वितीयः, तथात्वस्य प्रकृतेऽप्यसम्मतेः । एवं मनसोऽप्यहङ्कारजन्मनि दोषः परिहरणीयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनेन नामानि विश्वाभि सन्ति लोक इत्यादिकां श्रुतिमुपादत्ते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८सु०- एवं जीवादिपदानां यथाश्रुतार्थाभ्युपगमेन  सूत्रद्वयारोपितदोषपरिहारोऽ(वि)भिहितः । इदानीं वासुदेवात् सङ्कर्षणो नाम जीवो जायत इत्यादिवाक्यस्य परकल्पितादर्थादर्थान्तरमाह
<p class="gr-vyakhya-para">एक  इत्यनेन यो देवानां नामधा एक एवे ति नामानि धत्त इति नामधाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नान्यस्य


जीवेति
वाचकानि ।
 
न तदन्येषु
 
वर्तन्ते ।


।</p>
अपरे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- जीवाभिमानिशेषस्य नाम्ना सङ्कर्षणस्य तु । वासुदेवाज्जनिः प्रोक्ता प्रद्युम्नस्य ततस्तथा । मनोभिमानिनः कामस्यैवं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">जीवशब्दस्य प्रवृत्तिनिमित्तमुपपादयितुं


जीवाभिमानी
शिवादिशब्दाः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तः समन्वयश्च तत्र मानम्


त्युक्तम् सङ्कर्षणस्य भगवतो जनेरभावात् तद्व्युदासाय
इति सम्बन्धः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">समन्वयग्रहणेनैतदपि परिहृतम्, एता अपि श्रुतीरहं शिवादिवि(ववि)षयतया व्याख्यास्यामी ति, उपक्रमादिभिर्लिङ्गादिभिश्च भगवत्परतया निश्चितत्वादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४७सु०- मा भूच्छतिभिः शिवस्य जगत्कारणत्वावधारणं शैवपुराणैस्तु भविष्यति । न च तान्यपि विष्णुपराणि, उपक्रमादिबलेन शिवविषयतया निश्चितत्वादि त्यत आह


नाम्ना सङ्कर्षणस्य शेषस्ये
पुराणानीति


त्युक्तम्
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पुराणानि पुराणाद्यैर्विरुद्धत्वान्न तत्प्रमा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पुराणाद्यैः


प्रोक्ता
वैष्णवैः ।


वासुदेवादित्यादिना वाक्येन ।
विरुद्धत्वात्


ततः
प्राक् प्राबल्यचिन्तायाः सत्प्रतिपक्षत्वात्, तदुत्तरं बाधितत्वाच्च ।


सङ्कर्षणात् ।
तत्


तथा
तत्र, शिवस्य जगत्कारणत्वे ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४८सु०- न केवलं वैष्णवादिपुराणादिविरुद्धत्वादप्रमाणं शैवपुराणम्, किन्तु शैवप्रमाण(पुराण)विरुद्धत्वादपी त्याह


शब्दः समुच्चये ।
तदिति


जनिः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तद्विरुद्धेषु नो मानं पूर्वापरविरोधतः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तद्विरुद्धेषु


प्रोक्तेत्यर्थः ।
शैवपुराणादिविरुद्धेषु शिवजगत्कारणादिषु,


मनोभिमानिनः कामस्ये
नो मानं


त्यस्य पूर्ववदेव प्रयोजनम् एवंशब्देन प्रद्युम्नादनिरुद्धसंज्ञकोऽहङ्कारो जायते इत्यत्राप्युक्तव्याख्यानन्यायमतिदिशति । प्रद्युम्नादहङ्काराभिमानिनः कामपुत्रस्यानिरुद्धस्य जनिः प्रोक्तेति ।</p>
शैवपुराणमिति शेषः कथं शैवपुराणस्य शैवपुराणविरोध इत्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१६९सु०- नन्वेवमप्युत्पत्त्यसम्भवदोषस्तदवस्थः, शेषादीनामपि जीवत्वादिति । मैवम् । न ह्यत्र सङ्कर्षणादीनामुत्पत्तिरुच्यते, किन्तु जायत इति जनिरुच्यते । जनिश्च प्रादुर्भावः, जनी प्रादुर्भाव इति पठन्ति । प्रादुर्भावश्च शरीरोत्पत्तौ जीवस्य सुप्रसिद्धः । तदिदमुक्तं


जनिः प्रोक्तेति
पूर्वेति


अत एव पूर्वोऽभ्युपगमवादः ।</p>
एतच्चान्यत्र दर्शितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अर्थान्तरमप्याह
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च शैववैष्णवपक्षपातशून्यब्राह्मपुराणविरुद्धत्वाच्च शैवपुराणं विमतेऽर्थे न मानमित्याह


साक्षादिति
समेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- साक्षाद्धरेः क्वचित् । सङ्कर्षणादिनाम्नैव नित्याचिन्त्योरुशक्तितः । व्यूह उक्तो</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- समब्राह्मविरोधाच्च</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शेषादयोऽपि (हि) भगवदंशत्वाद्धरित्वेनोच्यन्ते तद्व्युदासाय
<p class="gr-vyakhya-para">इदमप्यन्यत्र दर्शितम् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं तर्हि वैष्णवानामपि पुराणादीनामप्रामाण्यं स्यात्, तेषामपि शैवब्राह्मपुराणविरुद्धत्वात् पूर्वापरविरोधाच्चे त्यत आह


साक्षात्
नियमादिति


इत्युक्तम्
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नियमाद्वैष्णवेष्वपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एकप्रकारत्वात् । पूर्वापरविरोधाभावात् । शैवादिपुराणानामेतत्प्रतिबन्धकत्वाद्यसामर्थ्यादिति अपेरर्थः । तेषां नाप्रामाण्यमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु वैष्णवेष्वपि पुराणादिषु शिवादीनां जगत्कारणत्वादिकं विष्णुना तदीयस्तुत्यादिकरणं च प्रतीयत एव, तत्कथं नियम उच्यत इत्यत आह


साक्षाद्धरेरेव सङ्कर्षणादिनाम्ना व्यूह उक्त
मोहार्थमिति


इत्यन्वयः नन्वत्रोक्तं तदप्रतिषेधो हरेरुत्पत्त्यभावादित्यत उक्तं
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- मोहार्थमुक्तितश्चैव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शिवादीनां जगत्कारणत्वादेरयोग्यजनव्या


व्यूहो
मोहनार्थं


विभाग एव
एव


उक्तः
उक्तितः, च


न तूत्पत्तिरिति । यदप्युक्तं किमेतेऽन्योन्यं भिन्ना उत नेति, तस्योत्तरं
शब्दाद्विष्णाुना शिवस्तुत्यादेः


हरेः
मोहार्थं


एकस्य
कृतस्यानुवादतश्च नियमो न विरुद्ध इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कथं शैवपुराणादीनां प्रतिरोधकत्वाद्यसामर्थ्यमित्यत आह


एव
मोहार्थमिति


इति नन्वेवं तर्हि निरतिशयत्वात् कथं स्वस्मादेव स्वस्य विभाग इत्यत उक्तं
शैवपुराणादीनां मोहार्थमेव उक्तितः कृतत्वात् । चशब्देन वैष्णवानां तत्त्वज्ञानार्थमेव कृतत्वात् । अत्र चार्थेऽन्यत्र प्रमाणान्युक्तानि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४९सु०- अधिकरणार्थमुपसंहरति


नित्येति
विष्णुरिति


किन्नाम दुर्विभाव्यं भगवति यत्प्रमितमित्यर्थः ।</p>
</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदप्युक्तं नैवेते भगवद्व्यूहाश्चतुःसङ्ख्यायामेव परिनिष्ठिताः अनन्तत्वादिति । तत्रोत्तरं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- विष्णुरेको गुणार्णवः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादिति सिद्धमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु स्कन्दादिमतान्यप्युक्तार्थविरोधीनि सन्ति तानि कुतोऽत्र न निराक्रियन्त इत्यत आह


क्वचिदिति
स्कन्देति


। कालविशेषे प्रयोजनविशेषे चेत्यर्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनभिज्ञो भ(ग)वान् भागवतसम्प्रदायस्य । आदिकाले हि भगवान्नारायणो निजमुक्तिपदप्रदानाद्यर्थं वासुदेवादिचतुर्व्यूहो बभूव, ततः कालान्तरे प्रयोजनान्तरार्थं दशद्वादशादिव्यूहो जातः, सेयं शुद्धसृष्टिरिति पाञ्चरात्रिकैरभिधीयते; तदपेक्षया चतुर्व्यूहवर्णनं कथं  नामानुपपन्नमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्कन्दसूर्यगणेशादिमतानि न्यायतोऽमुतः ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमधिकारिविशेषाराधनार्थमियमुक्तिर्युक्तैव, यथोक्तम् एकमूर्तिश्चतुर्मूर्तिरथवा पञ्चमूर्तिकः । द्वादशादिप्रभेदो वा पूज्यते सज्जनैर्हरिरि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">निराकृतानि</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथाऽनूद्य कथं दुष्टत्वमुच्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अमुतो न्यायतः
<p class="gr-vyakhya-para">एवमर्थान्तरविवक्षया प्रयुक्तस्य वाक्यस्य


अन्यथा
पाशुपतमतनिराकरणन्यायतः । अतो न निराक्रियन्त इति    शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमनेन न्यायेन तन्निराकरणमित्यत आह


अनुवादं विधाय दूषणाभिधानं
अशेषेणेति


कथं
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  अशेषेण सिद्धान्तस्याविशेषतः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कार्त्स्न्येन तदीयसिद्धान्तानां पाशुपत


क्रियते, छलप्रसङ्गादिति । न च जीवादिशब्दानामनुपपत्तिः, भगवत एव मुख्यतः प्राणधारणादिमतस्तदर्थत्वात् । यच्च विप्रतिषेधाच्चेति सूत्रार्थतया कल्पितं परस्परव्याघातोऽस्ति पञ्चरात्र इति तदपि नित्याचिन्त्योरुशक्तित इत्यनेनैव परिहृतम्, भगवच्छक्त्यैव गुणगुण्यादिव्यवहारोपपत्तिरिति । समर्थितश्च भेदपदेऽभिषिक्तः प्रमितसर्वनिर्वाहहेतुर्विशेषः ।</p>
सिद्धान्तस्य
<p class="gr-vyakhya-para">१७१सु०- यदप्युक्तं शाण्डिल्यवृत्तान्तकथने पञ्चरात्रस्य वेदविद्वेषः प्रतीयत इति । तत् निराकरोति


यदीति


।</p>
अविशेषतः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि विद्याच्चतुर्वेदानितिवद्वेदपूरणम् ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चरात्रादिति कुतो द्वेषः शाण्डिल्यवर्तने ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि विद्याच्चतुर्वेदान् साङ्गोपनिषदान् द्विजः । न चेत् पुराणं संविद्यान्नैव स स्याद्विचक्षण इत्यत्र वाक्ये यथेतिहासपुराणादितो वेदपूरणमभिप्रेयते तथाऽत्रापि


पञ्चरात्राद्वेदपूरणम्
। केवलदेवतान्तरपरिग्रहेणैव सिद्धान्तभेदः, प्रक्रिया तु सर्वत्र समानैव; अतः पूर्वनिराकरणन्यायेनैव तन्निराकरणं युक्तमेवेति भावः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति पत्त्युरधिकरणम् ॥ ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S02_A012" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="उत्पत्त्यधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S02_A012"></span><h4 class="gr-section-head">उत्पत्त्यधिकरणम्</h4>


एवाभिप्रेतं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निराकृतौ विशेषस्य भावाच्छक्तिमतं पृथक् ।</span><span class="shloka-line">दूष्यते महती देवी ह्रीङ्कारी सर्वकारणम् ॥292॥</span></span></div>


इति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">त्रिपुरा भैरवीत्यादिनामभिः साऽभिधीयते ।</span><span class="shloka-line">तस्याः सदाशिवाद्याश्च जायन्ते देवमानवाः ॥293॥</span></span></div>


व्याख्याने सति,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भूतभौतिकमप्येतदिति तन्नोपपद्यते ।</span><span class="shloka-line">दृष्टा पुम्भ्यः सदा सृष्टिः स्त्रीपुम्भ्यो वा विशेषतः ॥294॥</span></span></div>


शाण्डिल्यवर्तने
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">केवलाभ्यो न हि स्त्रीभ्यस्तत उत्पत्त्यसम्भवात् ।</span><span class="shloka-line">नार्च्यं महावाममतं वामैरन्यैरुदीर्यते ॥295॥</span></span></div>


अभिधीयमाने पञ्चरात्रस्य वेदविद्वेषः प्रतीयत
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">शिवोपसर्जना शक्तिः ससर्जेदं समन्ततः ।</span><span class="shloka-line">इति तच्चोपपन्नं न शिवस्याकरणत्वतः ॥296॥</span></span></div>


इति  कुतः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अदेहत्वादपि ह्यन्ये ब्रूयुः सर्वज्ञमीश्वरम् ।</span><span class="shloka-line">अणुवामा न तद्युक्तमीशवादप्रवेशनात् ॥297॥</span></span></div>


प्रतीयत इत्यर्थः । यद्वैवं वाक्यद्वये समाने सति शाण्डिल्यवर्तनाभिधायिन्येव वाक्ये भवतो
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सार्वज्ञादिगुणैर्युक्तं गुरुकल्पनया द्वयम् ।</span><span class="shloka-line">युज्यते ह्यतस्त्वीश एक एव प्रयोजकः ॥298॥</span></span></div>


द्वेषः कुतो
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उक्तदोषश्च तत्पक्ष इति नैवात्र दूष्यते ।</span><span class="shloka-line">श्रुतिस्मृतीतिहासानां सामस्त्येन विरोधतः ॥299॥</span></span></div>


येन यदि विद्यादि त्येतदितिहासपुराणयोर्वेदपूरकत्वाभिप्रायमादाय भगवान् शाण्डिल्य इत्यादिकं पञ्चरात्रस्य वेदविरोधित्वाभिप्रायमिति व्याख्यायत इति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सतां जुगुप्सितत्वाच्च नाङ्गीकार्यं हि तन्मतम् ।</span><span class="shloka-line">पञ्चरात्रनिषेधार्थमेतान्याचक्षते यदि ॥300॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्रोत्तरक्रमः । यद्येतद्वाक्यबलात् पञ्चरात्रस्य वेदविरोधित्वं कल्प्यते । तदा यदि विद्यादि ति वाक्यबलादितिहासपुराणयोरपि तत्कल्प्यतां विशेषाभावात् (मविशेषात्) । अथ तत्र इतिहासादेर्वेदपूरकत्वमभिप्रायः, अत्रापि स एव कल्प्यतां विशेषाभावात् । इतिहासपुराणाभ्यां वेदं समुपबृंहयेदि त्युत्तरवा(क्यविरो)क्यानुरोधात् तथा कल्पनं युक्तमिति चेत्, अत्रापि वेदार्थपूरकं ज्ञेयं पञ्चरात्रमि त्यादिवाक्यानुरोधात् तथा कल्पनमिति न कश्चिद्विशेषः । अन्यत्र विद्वेषादिति (?) परमसंहितावाक्यमप्येवमेव व्याख्यातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७२सु०- अपव्याख्याननिराकरणमुपसंहरति


अतः परमेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सूत्राण्यतिविरुद्धं तद्यत आह स भारते ।</span><span class="shloka-line">‘‘पञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य वक्ता नारायणः स्वयम् ॥301॥</span></span></div>


</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ज्ञानेष्वेतेषु राजेन्द्र सर्वेष्वेतद्विशिष्यते ।</span><span class="shloka-line">पञ्चरात्रविदो ये तु यथाक्रमपरा नृप ॥302॥</span></span></div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतः परमशास्त्रोरुद्वेषादुदितमासुरैः दूषणं पञ्चरात्रस्य वीक्षायामपि न क्षमम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वीक्षायामपि न क्षमं


व्यधिकरणमित्यर्थः तर्हि कस्मादुदितमित्यत उक्तं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकान्तभावोपगता वासुदेवं विशन्ति ते’’ </span><span class="shloka-line">इति, गीता च तच्छास्रसङ्क्षेप इति हीरितम् ॥303॥</span></span></div>


परमेति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘वेदेन पञ्चरात्रेण भक्त्या यज्ञेन चैव हि ।</span><span class="shloka-line">दृश्योऽहं नान्यथा दृश्यो वर्षकोटिशतैरपि’’ ॥304॥</span></span></div>


<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति वाराहवचनं श्लोका इति वचः श्रुतौ </span><span class="shloka-line">‘‘वेदैश्च पञ्चरात्रैश्च ध्येयो नारायणः परः ॥305॥</span></span></div>


परमशास्त्रं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पञ्चरात्रं च वेदाश्च विद्यैकैव द्विधेयते’’ ।</span><span class="shloka-line">इत्यादिवेदवचनैः पञ्चरात्रमपोद्यते ॥306॥</span></span></div>


पञ्चरात्रम् द्वेष एव किं निबन्धन इत्यत उक्तं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कथमेवात्र दोषः क उत्पत्तिर्ज्ञोऽत इत्यपि </span><span class="shloka-line">इहैवोक्ता न चाभूतभावस्तत्रापि कथ्यते ॥307॥</span></span></div>


आसुरैरिति
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘अनादिकर्मणा बद्धो जीवः संसारमण्डले ।</span><span class="shloka-line">वासुदेवेच्छया नित्यं भ्रमति’’ इति हि तद्वचः ॥308॥</span></span></div>


भागवतशास्त्रे हि स्वाभाविक एव हि विद्वेषोऽसुराणाम्, न तु दोषदर्शननिमित्तः । एते चासुरसम्बन्धिनस्तत्स्वभावाश्च वृत्तिकाराः ।
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न हि संसारसादित्वं पञ्चरात्रोदितं क्वचित् </span><span class="shloka-line">जीवाभिमानिशेषस्य नाम्ना सङ्कर्षणस्य तु ॥309॥</span></span></div>


आसुरैः
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">वासुदेवाज्जनिः प्रोक्ता प्रद्युम्नस्य ततस्तथा ।</span><span class="shloka-line">मनोऽभिमानिनः कामस्यैवं साक्षाद्धरेः क्वचित् ॥310॥</span></span></div>


एव
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सङ्कर्षणादिनाम्नैव नित्याचिन्त्योरुशक्तितः ।</span><span class="shloka-line">व्यूह उक्तोऽन्यथानूद्य कथं दुष्टत्वमुच्यते ॥311॥</span></span></div>


उक्तं
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘यदि विद्याच्चतुर्वेदान्’’ इतिवद्वेदपूरणम् ।</span><span class="shloka-line">पञ्चरात्रादिति कुतो द्वेषः शाण्डिल्यवर्तने ॥312॥</span></span></div>


न तु सूत्रकारेण इत्यनेन तस्मान्नायं सूत्रार्थः, किन्तु शाक्तमतनिरास एवेत्युक्तं भवति ।</p>
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतः परमशास्त्रोरुद्वेषादुदितमासुरैः ।</span><span class="shloka-line">दूषणं पञ्चरात्रस्य वीक्षायामपि न क्षमम् ॥313॥</span></span></div>
<p class="gr-vyakhya-para">१७३सु०- एतेनैतदपि प्रत्युक्तम्, यत्केचिदिदमधिकरणं साङ्ख्यादिवत् पञ्चरात्रस्याप्यप्रामाण्यमाशङ्क्य तन्निरासार्थमिति वर्णयन्ति । तथा हि । उक्तरीत्या


उत्पत्त्यसम्भवात्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतोऽशेषजगद्धाता निर्दोषोरुगुणार्णवः ।</span><span class="shloka-line">नारायणः श्रुतिगणतात्पर्यादवसीयते ॥314॥</span></span></div>


,
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्धन्तमः प्रविशन्ति ये त्वविद्यामुपासते ।</span><span class="shloka-line">ततो भूय इवायान्ति(इवाप्स्यन्ति) एतस्या नैव निन्दकाः ॥315॥</span></span></div>


कर्तुः करणम्
<div class="verse-block" id="AV_C02_S02_V12" data-block-id="AV_C02_S02_V12" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ततो विद्यामविद्यां यो जानात्युभयं सह ।</span><span class="shloka-line">दोषज्ञानादतीत्यैतां(दोषज्ञानादतीत्यैतान्) विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥316॥</span></span></div>


इति सूत्रद्वयेन पञ्चरात्राप्रामाण्यं पूर्वपक्षयित्वा
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S02_A012" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S02_A012" data-id="AV_C02_S02_A012_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ उत्पत्त्य(शक्त्य)धिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ उत्पत्त्यसम्भवात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५०सु०- शाक्तं मतमत्रापाक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न निराकर्तव्यमेवैतत्, स्कान्दादिमतवदस्यापि पूर्वन्यायेनैव निरस्तत्वात् । यथा हि पत्युरित्यस्य स्थाने स्कन्दस्येत्यादि पठित्वाऽसामञ्जस्ये तदनुसारिण्यः श्रुतय उदाह्रियन्ते सम्बन्धानुपपत्त्यादिकं च तद्विषयं योज्यते, तथा शक्तावपि वक्तुं शक्य(ते )मेव; अन्यथा स्कन्दादिदर्शनमपि पृथगपाकरणीयं स्यात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथोच्येत शाक्तमते पाशुपतादाचारभेदादेर्विद्यमानत्वात् तत्सिद्धान्ताविशेषो नास्तीति, तन्न सौरादिमतेष्वपि तस्य विद्यमानत्वात् । अथ किं तेन; देवताविशेषपरिग्रहमन्तरेणोक्तार्थविरुद्धो दूष्योऽर्थः सर्वत्र समान एवेति ब्रूषे, तच्छाक्तेऽपि समानम्; इत्यतो नैतदपि पृथगपाकरणीयमित्यत आह


विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेध
निराकृताविति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- निराकृतौ विशेषस्य भावाच्छक्तिमतं पृथक् । दूष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यम्, स्कान्दादिवच्छाक्तस्यापि मतस्य न पाशुपताद्विशेषः । अत एवोक्तदोषग्रासविषयत्वमपि; तथाऽपि तत्रासाधारणस्य दूषण(स्यापि वि)स्य विद्यमानत्वात् तद्विवक्षया शक्तिमतं पृथग्भङ्ग्या दूष्यते सूत्रकारेण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उत्पत्त्यसम्भवो हि शाक्तस्यैवासाधारणदोषो न तु पुरुषदैवतानाम् । एतच्च वक्ष्याम इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१सु०- एवमधिकरणारम्भमुपपाद्येदानीं शाक्तमत(स्थिति)मुपन्यस्यति


इति सिद्धान्तितम् ।</p>
महतीति
<p class="gr-vyakhya-para">वाशब्दात् पक्षो विपरिवर्तते विज्ञानं चादि चेति परंब्रह्म विज्ञानादि, सङ्कर्षणप्रद्युम्नानिरुद्धानामपि परब्रह्मभावे सति तत्प्रतिपाद(कस्य)नस्य शास्त्रस्य प्रामाण्यं न प्रतिषिद्ध्यते ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">विप्रतिषेधाच्च
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  महती देवी ह्रीङ्कारी सर्वकारणम् । त्रिपुराभैरवीत्यादिनामभिः साऽभिधीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शक्तिमतमिति वर्तते । सर्वस्यागामिना इतिशब्देन सम्बन्धः देवी महती सर्वोत्कृष्टेति शक्तिमतमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कथं महतीत्यत उक्तं


। प्रतिषिद्धा हि जीवोत्पत्तिरस्मिन्नपि तन्त्रे । यथोक्तं परमसंहितायाम् । अचेतना परार्था च नित्या सततविक्रिया । त्रिगुणा कर्मणां क्षेत्रं प्रकृते रूपमुच्यते । प्राप्तिरूपेण सम्बन्धस्तस्याश्च पुरुषस्य च । स ह्यनादिरनन्तश्च परमार्थेन निश्चित इति (इति) ।</p>
सर्वकारणमिति
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चरात्राप्रामाण्यशङ्कायां प्राप्तायामेव हि तन्निरासाय प्रयासः सार्थकः स्यात् । न च व्यधिकरणानि दूषणानि तच्छङ्कां प्रापयितुमीशते । न हि छलोत्तराण्येतावदधिकरणं प्रयोजयन्ति । अतिप्रसङ्गात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकरणाननुगुणं चैतत् । परमतनिरासो ह्यत्र प्रकृतो न तु स्वमतसमर्थनम् । कृतं च तत्


विलक्षणत्वात्
। सकलजगत्सृष्ट्यादिकारणत्वात् सार्वज्ञादिसर्वगुणवती समस्तदोषदूरा भ(ग)वतीत्यतः सर्वोत्कृष्टेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु इदं शास्त्रमन्योन्यव्याहतं कथं प्रमाणं स्यात् । भुवनेश्वरीतन्त्रे हि सैव महती सर्वकारणमिति चोच्यते, त्रिपुरातन्त्रे तु त्रिपुरैव, तथा भैरवीतन्त्रे भैरवी, एवं कुब्जिकादितन्त्रेष्वन्या चान्या च । च बह्वीनां सर्वोत्तमत्वमुपपद्यत इत्यत उक्तं


इत्यादिना ॥</p>
ह्रीङ्कारी, त्रिपुरा, भैरवीत्यादिनामभिः सा
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्राक्षराननुरूपं चैतद्व्याख्यानम् । न ह्यत्र विज्ञानादिपदं ब्रह्मणि क्वचित्प्रयुक्तम् । तदप्रतिषेध इति च व्यर्थम्, न प्राज्ञत्वादित्येव वक्तव्यम् । लघु चैवं सूत्रं व्यक्तं च स्यात् ॥ तस्मादुक्त एव सूत्रार्थ इति स्थितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मात्रये


त्यनेन परो मात्रया तन्वा वृधान न ते महित्वमन्वश्नुवन्ति इति ।</p>
भगवत्येकैव
<p class="gr-vyakhya-para">१७४सु०- पादार्थमुपसंहरति


अतोऽशेषेति
अभिधीयते ।


।</p>
अतो न (नान्योन्य)व्याघात इति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽशेषजगद्धाता निर्दोषोरुगुणार्णवः । नारायणः श्रुतिगणतात्पर्यादवसीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शाक्ताश्च त्रिविधाः महावामा मध्यवामा अणुवामाश्चेति एत एव क्वचिच्छाक्तशाम्भवाणवशब्दैरुच्यन्ते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">साङ्ख्यादिविरोधिसमयानां निरस्तत्वात्, प्रथमाध्याये यत्सकलश्रुतिसमन्वयेन भगवतो लक्षणद्वयं साधितं तन्निर्णीतमेवेत्यर्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५१असु०- तत्राद्यानां मतविशेषं दर्शयति
<p class="gr-vyakhya-para">१७५सु०- स्यादेतत् न निगृह्य कथां कुर्यादि त्यादिस्मृतिनिषिद्धं परनिराकरणमिदं न कार्यमेव, तत्कुतः साङ्ख्यादिनिराकरणं कृतमिति चेन्न, अस्य निषेधस्य सद्विषयत्वात् कुतः सङ्कोच(?) इति चेत्, श्रुतिस्मृत्योः श्रुतेर्बलवत्त्वात् । श्रुतौ च परनिराकरणस्य कर्तव्यतया अवगतत्वादित्याशयवान्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्धन्तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायां रताः ॥ विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह । अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्ययाऽमृतमश्नुते इति मन्त्रद्वयमर्थतोऽनुवदति


अन्धमिति
तस्या इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्धन्तमः प्रविशन्ति ये त्वविद्यामुपासते ततो भूय इवायान्ति एतस्या नैव निन्दकाः । ततो विद्यामविद्यां च यो जानात्युभयं सह । दोषज्ञानादतीत्यैतां विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तस्याः सदाशिवाद्याश्च जायन्ते देवमानवाः ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते श्रीमद्ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">भूतभौतिकमप्येतदिति</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अविद्याम्
<p class="gr-vyakhya-para">तस्याः


अविद्याकल्पितमविद्यमानार्थम्
केवलाया एव शक्तेः


आयान्ति
सदाशिव


तमः
ग्रहणेन मतान्तराद्भेदो दर्शितः, तत्र सदाशिवस्य शाक्तितो जन्मानभ्युपगमात् </p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवमुपन्यस्तं महावाममतं तावदयुक्तमित्याह


इव
तदिति


शब्दः   किञ्चिदर्थः । उ शब्दोऽवधारणार्थः ।
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   तन्नोपपद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">निरन्तरोपन्यस्तं महावाममतं


ये
तत्


केवलं विद्यायामेव रताः इत्युक्त्या लब्धस्यार्थस्य कथनम्
इति परामृशति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५२सु०- कुत इत्याकाङ्क्षायां सूत्रम्


एतस्या नैव निन्दका इति
उत्पत्त्यसम्भवादि


, अन्यथा विद्ययाऽमृतमश्नुत इत्यनेन विरोधः स्यात्
ति तद्व्याख्यातुं तावद्व्याप्तिमुपपादयति


ततः
दृष्टेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- दृष्टा पुंभ्यः सदा सृष्टिः स्त्रीपुंभ्यो वा विशेषतः । केवलाभ्यो न हि स्त्रीभ्यस्तत उत्पत्त्यसम्भवात् । नार्च्यं महावाममतं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र


अविद्यानिराकरणाभावे दोषसद्भावात् ।
सृष्टि


सह
शब्देनापत्त्योत्पत्तिर्विवक्षिता न सृष्टिमात्रम्, तस्य केवलाभ्योऽपि स्त्रीभ्यो दर्शनात् ।


इति समुच्चयनियमं द्योतयति ।
सदा


दोषज्ञानादतीत्यैताम्
इति व्यभिचाराभावं सूचयति ।


इत्यनेन
वा


अविद्यया
शब्दस्तुशब्दार्थः ।


दुष्टत्वेन ज्ञातया
विशेषतः


मृत्युं
प्राचुर्येण ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केषाञ्चिदेव हि द्रोणादीनां सृष्टिः केवलेभ्यः पुरुषेभ्यो दृष्टा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु अचतुरा दिसूत्रेण स्त्रीपुंसेभ्य इति भवितव्यम्, स्त्रीपुंभ्य इति कथम् । समासान्तो विधिरनित्य इति भविष्यति । यद्वा द्वन्द्वात्परः समासान्तोऽसौ निपातितः । अत्र तु स्त्रीभिः पुमांसः (स्त्रीपुमांसः) तेभ्य इति न द्वन्द्व इति न भविष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">केवलाभ्यः


तामेवाविद्यां तत्कार्यं दुःखादिकं
पुरु(षानुग्रहहीनाभ्यः)षाननुगृहीताभ्यः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यतः सूत्रं व्याख्याति


चातीत्य
तत इति


तीर्त्वा इत्यर्थो ज्ञायते </p>
यत एवं व्याप्तिर्यतश्च प्रकृता(तिः) केवला, शिवादीनां ततो जन्माङ्गीकारात्
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि तत्त्वज्ञानं न स्वपक्षप्रमाणमात्रेण भवति यावत्परपक्षप्रमाणं न  निराक्रियते, सत्प्रतिपक्षस्य प्रमाणस्य निर्णयानङ्गत्वात्; अतस्तत्त्वज्ञानं कामयमानेनावश्यं स्वपक्षसाधनमिव परपक्षनिरासोऽपि विधेय एवे त्युपपत्तिसिद्धोऽयमर्थः, तथाऽप्यागमावष्टम्भेन प्रत्यवतिष्ठमानस्तथैव बोधनीय इत्याशयवता मन्त्रावुदाहृताविति सर्वमनवद्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इति श्रीमत्पूर्णाप्रमतिभगवत्पादसुकृते रनुव्याख्यानस्य प्रगुणजयतीर्थाख्ययतिना


कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ द्वितीयेऽध्यायेऽयं समयचरणः पर्यवसितः ॥</p>
ततः
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः ॥</p>
}}
</div>


=== पादः 3 ===
कारणात्,
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_I09">
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_I09"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_I09
| id      = AV_C02_S03_I09_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ वियदधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- न वियदश्रुतेरित्यादि पादप्रतिपाद्यं साङ्गतिकं दर्शयति


अथेति
ततः


।</p>
शक्तेरपत्यो
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अथाशेषसमाम्नायविरोधापाकृतिं प्रभुः ।  करिष्यन्नधिदैवाधिभूतजीवपरात्मनाम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रभुः सूत्रकारः, अनेन व्याचिख्यासिततया बुद्धिसन्निहितेन तृतीयेन पादेन, वैदिकानां वचनानां परस्परं अविरोधं विरोधाभावं, दर्शयती ति प्रतिपाद्यकथनम् । अस्यान्तर्भावलक्षणां सङ्गतिं दर्शयितुमुक्तम्


अशेषेति
त्पत्त्यसम्भवात्


अशेषाश्च ते समाम्नायविरोधाश्चेति विग्रहः
इत्यर्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५३सु०- अयमत्र प्रयोगः आदिकालीनापत्त्योत्पत्तिर्न केवलस्त्रीकृता(कर्तृका) अपत्योत्पत्तित्वात्; याऽपत्त्योत्पत्तिः सा न केवलस्त्रीकर्तृका, यथा सम्प्रतिपन्ना । सा हि कदाचित् पुरुषमात्रात्क्वचित्पुरुषानुगृहीताभ्यः स्त्रीभ्यो दृष्टा, न पुनः क्वापि केवलाभ्यः स्त्रीभ्यो दृष्टा; येनोक्तव्याप्तेर्व्यभिचारः स्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्वा शक्तिर्नापत्त्यप्रसवित्री केवलस्त्रीत्वात्सम्प्रतिपन्नकेवलस्त्रीवत् । अत्र केवलाभ्यो न हि स्त्रीभ्य इत्यन्वयकथनं दृष्टे त्यादि तद्व्यभिचारपरिहारार्थमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि वा केवलस्त्रीत्वान्नापत्यप्रसवित्री चेच्छक्तिः स्यात् तदा केवलपु(लात्पु)रुषत्वात् पुरुषोत्तमोऽपि तथा न स्यादित्याक्षेपमपाकर्तुं प्रागेव दृष्टे त्याद्युक्तम् । असिद्धं च केवलत्वं तस्य लक्ष्मीपतेरित्याशयेन स्त्रीपुंभ्य इत्युक्तम्, केवलाभ्य इति तु व्याप्त्युपपादकम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अथवा यत् निराकृतौ विशेषस्य भावादि त्यनेनास्य दोषस्यासाधारणत्वमुक्तम् तदुपपादनाय दृष्टे त्याद्युपन्यासः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५४सु०- इदानीमधिकाशङ्कया मतान्तरमुत्थापयति


करिष्यन्
वामैरिति


इत्यध्यायोपक्रमसमयापेक्षया ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्रकृता खलु सर्वानपि वेदविरोधान् परिहर्तुं द्वितीयोऽयमध्याय आरब्धः, वैदिकानां वचनानां परस्परविरोधोऽपि तदन्तर्भूत एवेत्यतः तदपाकरणमिह सङ्गतमेवेति आनन्तर्यलक्षणां सङ्गतिं दर्शयितुम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वामैरन्यदुदीर्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">मध्यवामैरित्यर्थः


अथ
अन्यत्


इत्युक्तम्, अवसरप्राप्तौ, प्राधान्यात् युक्तिविरोधपरिहारस्य प्राथम्ये, तत्प्रपञ्चात्मकत्वेन समयविरोधपरिहारस्य तदानन्तर्ये सति, श्रुतीनां परस्परविरोधपरिहारस्य भवत्ययमवसर इति ।</p>
महावामसिद्धान्तात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्ह्यस्य पादस्य चतुर्थपादाद्भेदो न स्यात् । तत्रापि वेदवचसां परस्परविरोधस्य अपाक्रियमाणत्वादित्यत उक्तम्
<p class="gr-vyakhya-para">किं तदित्यत आह


अधिदैवेति
शिवेति


अधिदैवानि अव्यक्ताद्यभिमानिदेवताः,
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- शिवोपसर्जना शक्तिः ससर्जेदं समन्ततः । इति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शिव उपसर्जनं यस्याः सा


अधिभूतानि
शिवोपसर्जना


कार्यकारणोपेतानि वियदादिभूतानि </p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- इदमुक्तं भवति । यद्यपि पादद्वये वेदवाक्यानां परस्परविरोध एव निरस्यते  तथाऽपि विषयभेदाद्भेदो भविष्यति; इहाधिदैवादिविषयवाक्यानां, चतुर्थे त्वध्यात्मविषयाणामिति । न चैवमस्य पादस्यानेकविषयत्वेनानेकत्वापत्तिः, अध्यात्मेतरविषयत्वेनैकत्वोपपत्तेः इति । अत्रापि क्रमनियमे हेतुमाचार्य एव वक्ष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च वेदवाक्यानां परस्परविरोधपरिहारः किमर्थः; मिथो विरुद्धानां प्रामाण्यानिश्चयात् तत्प्रामाण्यनिश्चयार्थ इति चेन्न, एवं सत्यस्य तर्कशास्त्रत्वप्रसङ्गेन मीमांसात्त्वव्याघातादिति । उच्यते । ब्रह्मणोऽशेषजगत्कारणत्वनिश्चयो ह्यशेषजगत्स्वरूपनिर्णये तस्य कार्यत्वादिनिर्णये च सति स्यान्नान्यथा, न च तद्विषयाणां वाक्यानां मिथो व्याघाते तत्स्वरूपनिर्णयो भवति; अतोऽधिदैवादिवस्तुतत्त्वावधारणार्थ एवायं मिथो विरोधपरिहारः । तदिदमप्युक्तं


स्वरूपनिर्णयायैवेति
इदं


।</p>
इत्यस्यैव व्याख्यानं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वरूपनिर्णयायैव वचनानां परस्परम् ।  पादेनानेनाविरोधं दर्शयत्यमितद्युतिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु किं कतिपयवचनानामन्योन्यविरोधः परिह्रियते उत सर्वेषाम् । नाद्यः, वैयर्थ्यात्, तत्रैव वचनान्तरविरोधसद्भावेनानिर्णयतादवस्थ्यात् । न द्वितीयः, वेदवाक्यानामनन्तत्वेन ज्ञातुमशक्यत्वादि त्यत उक्तम्


अमितद्युतिरिति ।
समन्ततः


सर्वज्ञ इत्यर्थः ।</p>
देशे काले च वर्तमानं कार्यमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३सु०- एतत्पादाधिकरणपूर्वपक्षसिद्धान्तयुक्तः सङ्गृह्याह
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । नोत्पत्त्यसम्भवोऽस्मन्मतेऽस्ति, अस्माभिः शिवसहितायाः शक्तेर्विश्वप्रस(भ)वस्याङ्गीकृतत्वात् । न चैवं (त)द्वयोः सर्वोत्कृष्टत्वं विरुद्धमापद्यते, शिवस्य शक्तिं प्रत्युपसर्जनत्वाङ्गीकारादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतत्प्रतिषेधति


अनुभूतीति
तच्चेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अनूभूतियुक्तिबहुवाग्वैलोम्यं च ततोऽधिकम् ।  एतत्सर्वं ततः साम्यं द्वारवैयर्थ्यमेव च । दृष्टयुक्त्यनुसारित्वमुक्तान्यार्थाविरोधतः ।  प्रसिद्धनामस्वीकारो बहुवाक्यानुवर्तिता । लोकदृष्टानुसारित्वं जीवसाम्यमनादिता ।  तत्र तत्र परिज्ञानं गुणसाम्यश्रुती तथा । उत्पत्तिमत्त्वं स्वगुणाननुभूत्यल्पकल्पने । नानाश्रुतिश्च वैचित्र्यं युक्तयः पूर्वपक्षगाः । व्यवस्थाऽनुपपत्तिश्च स्वातन्त्र्यमनुसारिता ।  मुख्यता शक्तिमत्त्वं च वैरूप्यं सर्वसङ्ग्रहः । गत्यादिरीशशक्तिश्च सर्वमानविरोधिता । अभीष्टासिद्धिसुव्यक्त शास्त्रसिद्धिर्विपर्ययः ॥ विशेषकारणं चेति सिद्धान्तस्यैव साधिकाः ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तच्चोपपन्नं न</p>
}}
<p class="gr-vyakhya-para">अत्राप्युत्पत्त्यसम्भवस्यापरिहारादिति भावः ।</p>
</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१५५सु०- तत्कथमित्यत्र सूत्रम्
 
ॐ न च कर्तुः करणम् ॐ


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A001">
इति तद्व्याचष्टे
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_A001"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_A001
| id      = AV_C02_S03_A001_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">४सु०-</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ न वियदश्रुतेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्राधिकरणे अनादिर्वाऽयमाकाश इत्यादिश्रुतीनां गौणत्वम् आत्मन आकाशः सम्भूत इत्यादिश्रुतीनां मुख्यत्वमुपादाय वियत उत्पत्तिः समर्थिता तत्र वियत्पदं नाकाशमात्रपरं किन्नाम, अथ ह वाव नित्यानि पुरुषः प्रकृतिरात्मा काल इत्यादिश्रुतिविगानविषयाणां परमात्मातिरिक्तानां प्रकृत्यादीनामुपलक्षणार्थं ज्ञातव्यमित्याशयवानाह


प्रकृतिरिति
शिवस्येति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रकृतिः पुरुषः कालो वेदास्तदभिमानिनः महदाद्याश्च जायन्ते</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-   शिवस्याकरणत्वतः ओहत्वात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकृतिः
<p class="gr-vyakhya-para">अकरणत्वत


अचेतना,
इत्यस्यैव स्वपदस्य वर्णनम्


पुरुषः
ओहत्वात्


जीवः,
इति । यद्वा


तदभिमानिनः
अकरणत्वतः


प्रकृत्याद्यभिमानिनः
ज्ञानादिकरणाभावादित्यर्थः तदेव कथमित्यतः


महदाद्या इति
अकरणत्वतः


महदहङ्कारमनोबुद्धीन्द्रियभूतसूक्ष्मतन्मात्राण्युच्यन्ते प्रकृतस्योत्पत्त्यसम्भवस्य नेति प्रतिषेधे लब्धमर्थमाह
निरिन्द्रियत्वादित्युक्तम् तदपि कुत इत्यत उक्तम्


जायन्त इति
ओहत्वादिति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । न तावत्प्रकृत्यादयो जन्मरहिता एवाभ्युपग(म्यत)ता इति युक्तम्,
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति देहवता हि शिवेनापत्योत्पत्तौ शक्तेः साचिव्यमाचरणीयम्, विदेहेन; तस्य प्र(वि)लीनवदिन्द्रियादिविज्ञानादिविकलस्य तदनुपपत्तेः । न च शिवदेहोत्पत्तौ केवलायाः शक्तेः शक्तिरस्ति, प्रागुक्तदोषात्; अन्यथाऽत्रापि तथोपपत्तौ  शिवाङ्गीकारवैयर्थ्यापत्तेश्च । न च शिवसहितायाः, विदेहस्य साहाय्यकरणानुपपत्तेः । अतः अङ्गीकृतस्यापि शिवस्याजागलस्तनायितत्वेनात्राप्युत्पत्त्यसम्भव एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५६सु०- मतान्तरमुत्थापयति


प्रतिज्ञाहानिरव्यतिरेकाच्छब्देभ्यः
अपि हीति
 
,
 
यावद्विकारन्तु विभागो लोकवदि
 
त्युक्तानां प्रतिज्ञाहान्यादीनामत्रापि साम्यात्, अन्यथा तेषामनैकान्तिकत्वापातात्; नाप्यविगीतजन्मानः, श्रुतिविगानस्य दर्शितत्वात्; न चाधिकरणान्तरं तत्परमस्ति; तस्मादत्रैव वियत्पदेन तेषामुपलक्षणं युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मातरिश्वप्रभृतिषु पुनरधिकाशङ्कानिरासाय अधिकरणान्तरारम्भ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५सु०- इह आकाशस्योक्तं जन्म घटादेरिवाभूत्वाभवनलक्षणमि ति केचिदास्थिताः । तत् निराकरिष्यन् स्वमतं तावदाह
 
पराधीनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पराधीनविशेषिता इदं सर्वं ससर्जेति जनिमत्त्वमिहोदितम्</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अपि ह्यन्ये ब्रूयुः सर्वज्ञमीश्वरम् अणुवामा</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मन आकाशः सम्भूतः स इदं सर्वमसृजते त्यादिश्रुतिं, विभक्तत्वादियुक्तिं चाश्रित्य यत्
<p class="gr-vyakhya-para">अन्येऽपि


इह
इत्यन्वयः । तानेव विशेषनाम्नाऽऽह


अधिकरणे वियतो जनिमत्त्वमुदितं तत्पराधीनातिशयलाभलक्षणं प्रतिपत्तव्यम् । अपूर्वविशेषोपजनने हि विशिष्टाकारोपजनोऽवश्यम्भावी, विशिष्टाकारश्च वस्तुस्वरूपाभिन्न इति तस्यैवासावुपजनो भवति । देवदत्तः शरीरी जातो, विद्वान् जात इति, घटः संयुक्तो जातो, विभक्तो जात इति चावस्थितस्वरूप एव वस्तुनि विशेषावाप्तिमात्रेण जननव्यवहारो दृश्यत एव ।</p>
अणुवामा इति
<p class="gr-vyakhya-para">ननु परिणामवादे घटादेरप्येषैवोत्पत्तिर्यदवस्थितस्वरूपस्यैव मृदादेरप्याकारान्त(रावाप्तिः)रतापत्तिः, परैरपि परिणामवाद एवाङ्गीकृतो नारम्भवादः, अतो विवादाभावाद्व्यर्थोऽयमारम्भः । यथा न व्यर्थस्तथा आचार्य एव विवादविषयं स्पष्टयिष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र इदं सर्वं ससर्जे ति श्रु(त्याद्युदा)त्युदाहारणं श्रुत्यादावप्येवमेव जन्म व्याख्येयमिति ज्ञापनार्थम् । यच्च वियत्पदं प्रकृत्याद्युपलक्षणपरमित्यभिप्रेतं तत्रोक्तरीत्योपपत्तिसूचनार्थं चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६सु०- परोक्तरीत्या घटादिवदभूत्वाभवनलक्षणैवोत्पत्तिर्वियतः श्रुतिसूत्रविवक्षिता किन्न स्यादिति चेदत्र पृच्छामः, आकाशशब्देन किं विवक्षितं परेषां, (किं) वैशेषिकादिवदवकाशमात्रमुत बाह्यानामिव मूर्ताभावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति


अवकाशमात्रमिति </p>
अस्य मतस्य लोके प्रचुरतां सूचयितुं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अवकाशमात्रमाकाशः कथमुत्पद्यतेऽन्यथा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथा


पराधीनविशेषाप्तिर्जन्मे त्यनङ्गीकृत्य अभूत्वाभवनं जन्मे त्यङ्गीकारे अवकाशमात्रमाकाश इति चाङ्गीकारे,
हि


कथम्
शब्दः ।


असौ
सर्वज्ञं


उत्पद्यते;
इत्युपलक्षणं  जगत्सृष्ट्याद्युपयुक्तसकलकरणोपेतम् । इदमुक्तं भवति शिवसहिता शक्तिर्जगज्जननीत्यभ्युपगच्छतो मम नोक्तदोषः, शिवस्य स्वाभाविकसार्वज्ञादिमत्त्वेन देहेन्द्रियानपेक्षणात्, लीलाविग्रहग्रहणेन  शक्तिसाहाय्यकरणस्या(सम्भोगस्या)प्युपपत्तेरि ति । तदिदं दूषयति


तस्योत्पत्तिर्नोपपद्यत इति यावत् ।</p>
तदिति
<p class="gr-vyakhya-para">६असु०- सोपादाना हि स(र्वा)र्वसृष्टिर्दृष्टा, चाकाशोत्पत्तावुपादानमस्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च ब्रह्मण उपादानत्वमुपपद्यत इति प्रकृत्यधिकरणे (निष्टङ्कितम्) निर्दिष्टम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्य चोत्पत्तिस्तस्य प्रागभावेन भाव्यम्; न चाकाशस्य प्रागभावः सम्भवति अनुपपन्नप्रतीतिकत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अभावो हि प्रतीयमानः अस्यात्रे ति प्रतीयते न तु निराश्रयः । न चाकाशाभावस्याश्रयप्रतीतिरुपपद्यते, यदेवेहेति निर्दिश्यते तस्यैवाकाशत्वात् । उपादानाश्रिताभाववादेऽपि तदभावान्नाभावप्रतीत्युपपत्तिः, तथा च श्रुतिः । अभावो हि प्रदेशस्य न ह्यत्राभाव इत्यपी ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनवकाशरूपं ब्रह्मैवाकाशस्य पूर्वावस्था प्रागभावश्चोच्यत इत्यपि ब्रह्मणोऽनुपादानत्वेन प्रत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतियोग्याश्रय एवाभावाश्रयः, न चाकाशस्याश्रयोऽस्ती ति तदभावोऽपि निराश्रयोऽस्त्विति चेन्न निराश्रयत्वे कार्यत्वानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च प्रतीतावाकाशः स्वाश्रय इत्यतः तदभावोऽप्याकाशाश्रयः प्रतीयेतेति विरुद्धमापद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकृतिराकाशस्य कारणमिति कश्चित्, तन्मते प्रकृतेरजन्मप्रसङ्गः । अथ तत्र पराधीनविशेषावाप्तिर्जन्माङ्गीक्रियते, तदाऽसम्भावितोत्पत्तिके वियदादावप्येवमेवाङ्गीकरणीयमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७सु०- द्वितीयेऽपि किं प्रदेशरूपमाकाशमङ्गीकृत्येदमुच्यते, उत अनङ्गीकृत्य । प्रथमे यस्य कस्यचिन्मूर्तद्रव्याभावस्योत्पत्तिर्वा, सर्वस्य वा विवक्षिता । नाद्यः, तस्याः प्रत्यक्षादिसिद्धत्वेनाधिकरणानारम्भकत्वात् । द्वितीयं दूषयति
 
यदीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यनाकाशता पूर्वं किं मूर्तनिबिडं जगत् ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तद्युक्तम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वस्यापि मूर्ताभावस्य सृष्टावुत्पत्त्यङ्गीकारे प्रलयेऽवश्यं तदभावोऽभ्युपगन्तव्यः स्यात्, अत्यन्तसतो जन्मासम्भवात् ।
<p class="gr-vyakhya-para">१५७ सु०- कुत इत्यत्र सूत्रम्


यदि
ॐ विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेधः ॐ


च सृष्टेः
इति । तस्यार्थः । शिवस्य


पूर्वं
विज्ञानादिभावे


प्रलये
अङ्गीकृते


अनाकाशता
तस्य प्रतिषेधो न क्रियत


सर्वस्य मूर्तद्रव्याभावस्याभावः अङ्गीक्रियते तर्हि
इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्विदं मतमनुमतं न वा । नाद्यः, उक्तार्थविरुद्धत्वात्, न तद्युक्तमि त्यस्य चायोगात् । द्वितीये कथं तदप्रतिषेध इत्युक्तम् । कथं च न तद्युक्तमि त्यत्रास्य हेतुत्वमित्यतः तदप्रतिषेध इति निवेशयितुमुत्सूत्रं तावद्धेतुमाह


किं
ईशेति


तदा
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- ईशवादप्रवेशनात्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शैवमतप्रवेशापत्तेरित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५८सु०- ननु शैवाः सार्वज्ञादिगुणोपेतं शिवमेकमेवाभ्युपयन्ति, शाक्तास्तु शिवं शक्तिं चेत्यस्ति महान् सिद्धान्तभेदः; तत्कथं शाक्तानां शैवमतानुप्रवेश इत्यत आपादितदोषोऽयमित्याशयवानाह


मूर्तनिबिडं
सार्वज्ञादीति


जगदङ्गीक्रियते ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदेव स्पष्टयति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- सार्वज्ञादिगुणैर्युक्तं गुरुकल्पनया द्वयम् । न युज्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सत्यं शाक्तैः सार्वज्ञादिगुणैर्युक्तं शिवशक्त्याख्यं द्वयमभ्युपगतमिति, तत्तु न युज्यते, कल्पनागौरवात् । तथा हि । न तावत् सार्वज्ञाद्युपेतं प्रत्यक्षेण सिद्धम्, परचित्तवृत्तीनां परं प्रत्यतीन्द्रियत्वात्; नाप्यागमेन, शाक्तागमस्य प्रामाण्यसन्देहात्, अपौरुषेयागमस्य परेण प्रामाण्यानादरणात्, आदरणे वा तत एव स्वमतहानेः । ततः प्रपञ्चरचनानुपपत्त्यैव तथाविधं वस्तु कल्पनीयम् । एकेनैव सार्वज्ञादिमता सर्वं निर्वहत्येव, तथा च वृथा तथाभूत(वस्तु)द्वयकल्पने कल्पनागौरवमेव । अत एकमेव तादृशं वस्त्वङ्गीकार्यमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह


मूर्तेति ।</p>
तत इति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मूर्तसम्पूर्णता चैव यद्यनाकाशता भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि


उक्तलक्षणाकाशाभावः प्रलये
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-ततस्त्वीश एक एव प्रयोजकः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">उक्तहेतोरेकस्यैव सार्वज्ञादिमतोऽङ्गीकार्यत्वे केवलशक्तेरङ्गीकृतावुत्पत्त्यसम्भवप्रसङ्गात् ईश एव सार्वज्ञाद्युपेतः प्रपञ्चरचनायाः प्रयोजकः शाक्तैरङ्गीकर्तव्यः स्यात् । एवञ्च कथं न शैवमतप्रवेशः शाक्तमतस्येति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५९सु०- किमतो यद्येवम् । शाक्तस्यापसिद्धान्तेन पराजयः स्यादि ति चेत्सत्यम्, तावताऽपि भवत्सिद्धान्तानवक्लृप्तिरेव । शैवमतस्यापि भवत्सिद्धान्तविरोधित्वेन निराकर्तव्यत्वादित्यतः तदप्रतिषेध इति सूत्रांशं सोपपत्तिकं निवेशयति


भवेत
उक्तेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- उक्तदोषश्च तत्पक्ष इति नैवात्र दूष्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः शैवपक्षो निरन्तरातीताधिकरण एव


् तदा
उक्तदोषः


मूर्तसम्पूर्णता
अतः


भवेदेव; अभावाभावस्य भावानतिरेकात्, तद्व्याप्तत्वाद्वा । चशब्दोऽनुक्तसमुच्चयार्थः सृष्ट्युत्तरकालं मूर्तमात्रं च न स्यात् । एवं च सर्गप्रलयविपरिवर्तः स्यात् । अधिका च प्रलये मूर्तसम्पूर्तेरापत्तिः ।</p>
अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">मूर्तद्रव्याभाव एवाकाशो न ततोऽतिरिक्तोऽस्तीति द्वितीयं निराकरोति


मूर्तद्रव्याणीति
न पुनः


।</p>
दूष्यते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मूर्तद्रव्याणि चाकाशे स्थितान्येव हि सर्वदा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तदभावश्चेति चार्थः । यो


मूर्तद्रव्याणि
पुनरुक्तिदोषभयादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६०सु०- एवं प्रत्येकमपाकृतानि त्रीण्यपि मतानि साधारणदूषणेन निराकर्तुं सूत्रम्


तदभावांश्चाङ्गीकरोति  तेनावश्यं तदतिरिक्ताकाशोऽङ्गीकर्तव्य एव यस्मात्तानि
ॐ विप्रतिषेधाच्च ॐ इति


सर्वदा आकाशे स्थितानि
तद्व्याचष्टे


तेनेति योजना ।</p>
श्रुतीति
<p class="gr-vyakhya-para">८सु०- इदमुक्तं भवति । एकस्मिन् पतत्रिणि पतति द्वितीयेन पतत्रिणा कुत्र पतितव्यमिति वाच्यम् । यत्रासौ नास्ति तत्रेति चेत् तर्हि येनाधिकरणेनैकस्य पतत्रिणोऽभावः परस्य च भावो विशिष्यते तदर्थान्तरमङ्गीकरणीयम् । स एव प्रदेशरूप आकाश इति कथं तदनभ्युपगमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चेह पक्षी नेह पक्षीति मूर्ततदभावाश्रयतया प्रदेशः साक्षिसिद्धः कथमपह्नोतुं शक्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि च किं मूर्तद्रव्यस्य प्रागभाव आकाशः किंवा प्रध्वंसो यद्वाऽत्यन्ताभावः अथवाऽन्योन्याभावः । न प्रथमद्वितीयौ, सृष्ट्युत्तरकाले निराकाशत्वप्रसङ्गात्, प्रागभावप्रध्वंसाभावयोरुपादाननिष्ठत्वेन तत्राकाशबुद्धेरन्यत्र तदभावस्य चापत्तेः । न तृतीयः, क्वचित्कदाचिन्मूर्तसद्भावे तदत्यन्ताभावानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चतुर्थः, घटान्योन्याभावो हि पटः तन्निष्ठो वेति तत्राकाशबुद्धिप्रसङ्गात् । मूर्तद्रव्यसंसर्गाभावमात्रमाकाश इति चेत्, तर्हि उत्पततः पतत्रिणः केन संसर्गो त(य)दभावस्याकाशत्वं स्यादित्यवश्याश्रयणीयः प्रदेश इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवमाकाशस्याभूत्वाभवनरूपोत्पत्तिरयुक्तेति सिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९सु०- अस्त्वेवं परकृतमपव्याख्यानम्; कस्तर्ह्याकाशशब्दार्थः, का च तस्य पराधीनविशेषाप्तिरित्यत आह
 
अत इति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अत आकाशशब्दोक्तस्तद्देवोऽत्र विनायकः देहोत्पत्त्या समुत्पन्न इति श्रुत्याऽभिधीयते ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुतिस्मृतीतिहासानां सामस्त्येन विरोधतः सतां जुगुप्सितत्वाच्च नाङ्गीकार्यं हि तन्मतम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परकयव्याख्यानस्यायुक्तत्वादित्यर्थः ।
<p class="gr-vyakhya-para">सतां


तद्देवो
मध्ये


भूताकाशाभिमानीति विनायकस्याकाशशब्दवाच्यत्वोपपादनम् ।
जुगुप्सितत्वात्


अत्र
गोप्तुमिष्टत्वात् । यद्वा कर्तृकर्मणोः कृती ति कर्तरि षष्ठी, सदि्भर्निन्दितत्वादित्यर्थः ।


आत्मन आकाश इत्यादिश्रुतौ ।
हि


देहोत्पत्त्या
शब्देन श्रुत्यादीनां प्रसिद्धतां द्योतयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६१सु०- केचिदिमां चतुःसूत्रीं भागवतमतनिराकरणपरतया व्याचक्षते । तथा हि । पाञ्चरात्रिकाः वासुदेवात् सङ्कर्षणो नाम जीवो जायते, सङ्कर्षणात् प्रद्युम्नसंज्ञकं मनो जायते, प्रद्युम्नादनिरुद्धसंज्ञकोऽहङ्कारो जायते इति प्रक्रियामाहुः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र सूत्रम्


इति पराधीनविशेषा(वा)प्तेर्विवरणम् ।</p>
उत्पत्त्यसम्भवादिति
<p class="gr-vyakhya-para">वाक्यद्वयमेतदित्यतोऽत्रेति श्रुत्येति च युज्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रुतेर्विषयान्तरं चाह


भूतमपीति
। वासुदेवात् सङ्कर्षणो नाम जीवो जायते इति तावदयुक्तम्, जीवस्य उत्पत्त्यसम्भवात् । उत्पत्तिमतो हि जीवस्यानित्यत्वादयो दोषाः प्रसज्येरन्, ततश्च नैवास्य भगवत्प्राप्तिर्मोक्षः स्यात्; न जायते (न) म्रियत इत्यादिश्रुतिस्मृतिविरोधाच्च ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च कर्तुः करणम् ।


</p>
सङ्कर्षणसंज्ञकाज्जीवात् प्रद्युम्नसंज्ञकस्य मनसो जन्म अपि पञ्चरात्रोक्तं नोपपद्यते
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-भूतमप्यसितं दिव्यदृष्टिगोचरमेव तु ।  उत्पद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भूतमपि


आकाशशब्दोक्तं, तच्च घटादिवत्


उत्पद्यते, इति श्रुत्याऽभिधीयत
हि लोके


इति सम्बन्धः । कुतो भूताकाशस्योत्पत्तिमत्त्वमित्यत उक्तम्
कर्तुः


असितमिति
देवदत्तादेः (करणं) परश्वधाद्युत्पद्यमानं


रूपित्वादित्यर्थः, तथा च श्रुतिः आकाशो नीलिमोदेती ति । तथा सति चाक्षुषत्वप्रसङ्ग इत्यत उक्तं
करणं


दिव्येति
दृश्यते । यदा चोत्पद्यते तदा कर्मैव न करणम् । जीवश्च कर्ता मनश्च करणम् । ततस्तन्न ततो जनिमद्भवितुमर्हति । एतस्माज्जायते प्राणो मनःसर्वेन्द्रियाणि चे तीश्वरादेव मनोजननश्रवणाच्च । एतेन प्रद्युम्नादनिरुद्धसंज्ञकोऽहङ्कारो जायते इत्यपि प्रत्युक्तम् ॥ अथापि स्यात् । नैवैते सङ्कर्षणादयो जीवादिभावेनाभिप्रेयन्ते, किं तर्हीश्वरा एवैते सर्वे ज्ञानैश्वर्यशक्तिबलवीर्यतेजोभिरैश्वरैर्धर्मैरन्विता अभ्युपगम्यन्ते । तस्मान्नायं दोष इति ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र परिहारं पठति


विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेधः


तु
। परमात्मनो वासुदेवस्येव सङ्कर्षणादीनामपि


शब्देनानुद्भूतत्वविशेषं सूचयति ।</p>
विज्ञानादि
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । किं चाक्षुषत्वमात्रमापाद्यम् उत अस्मदादीन् प्रति । आद्ये त्विष्टापादनम्, दिव्यदृष्टिगोचरत्वाभ्युपगमात् । द्वितीये तु भूतादिशरीरेषु व्याप्तिभङ्गः । तत्रानुद्भूतादिकल्पने अत्रापि तत्समानं श्रुतिप्रामाण्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०सु०- नन्वाकाशस्याभूत्वाभवनलक्षणामुत्पत्तिमधुनैव निराकृत्य अत्र पुनः तदङ्गीकारे कथं पूर्वोत्तरव्याघातो न भवेदित्यत आह


अव्याकृतमिति
षाड्गुण्यसद्


।</p>
भावे
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-    अव्याकृतं हि गगनं साक्षिगोचरम् । प्रदेश इति विज्ञेयं नित्यं नोत्पद्यते हि तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः अव्याकृतं


एव
तत एव चेश्वरत्वेऽभ्युपगम्यमानेऽपि


गगनं
तस्यो


नोत्पद्यत इत्युक्तं न तु भूतमतो न विरोधः ।</p>
त्पत्त्यसम्भवदोषस्य
<p class="gr-vyakhya-para">तस्यानुत्पत्तौ हेत्वन्तरमप्याह


नित्यं हि तदिति
अप्रतिषेधः


।</p>
प्रकारान्तरेण प्राप्नोत्येवायमुत्पत्त्यसम्भवदोषः तथा हि । न तावदेते चत्वारः परस्परं भिन्नाः, अनेकेश्वरकल्पनायां गौरवादिदोषापत्तेः । अभेदे तु कथं स्वत एव स्वस्योत्पत्तिः सम्भवेत्, निरतिशयत्वात् । न चैते भगवद्व्यूहाश्चतुःसङ्ख्यायामेवावतिष्ठेरन्, तद्व्यूहानामनन्तत्वाभ्युपगमात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चैतदसिद्धम्, विनाशकारणाभावात् न हि किरणान्तरमनपेक्ष्येश्वरेच्छा विनाशहेतुर्दृष्टा । उत्पत्तिश्रुतेस्तदपि कल्पनीयमिति चेन्न, तस्या भूततदभिमानिविषयत्वेन सावकाशत्वात् । अवश्यं चैतदेवम्, आत्मन आकाशः सम्भूत इत्यादेर्भूतप्रकरणत्वात् । नन्वव्याकृताकाशे प्रमाणमेव नास्ति, कस्यानुत्पत्तिरुच्यत इत्यत उक्तम्
<p class="gr-vyakhya-para">विप्रतिषेधाच्च


साक्षीति
परस्परविरोधश्च पञ्चरात्रे भवति; ज्ञानैश्वर्यबलवीर्यशक्तितेजांसि भगवतो गुणा इति क्वचिदुच्यते, आत्मान एवैते भग(वतो)वन्तो वासुदे(वा इ)वस्येति क्वचिद्भगवत्स्वरूपत्वमित्यादि ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वेदप्रतिषेधश्चात्र भवति; भगवाञ्छाण्डिल्यः षडङ्गं वेदमधीत्य तस्मिन्महत्याम्नाये निष्ठामनधिगच्छन् यः सर्वपरो धर्मो यस्मान्न भूयोऽस्ति कथं तं विद्यामित्येवं बलवद्विवेकमातिष्ठमानो बभूव । तत्र भगवते शाण्डिल्याय भगवता सङ्कर्षणेन व्यक्तेन शब्दवच्छास्त्रं प्रोक्तमिति वेदनिन्दादर्शनात् । तथा चान्यत्र</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अधीता भगवन् वेदाः साङ्गोपाङ्गाः सविस्तराः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रुतानि च मयाऽङ्गानि वाको वाक्ययुतानि च ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चैतेषु समस्तेषु संशयेन विना क्वचित् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रेयोमार्गं प्रपश्यामि येन    सिद्धिर्भविष्यती ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्मादयुक्तं पञ्चरात्रशास्त्रमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तामिमामपव्याख्यां प्रत्याख्याति


। तत्कथमित्यत आह
पञ्चरात्रेति
 
प्रदेश इति


।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतदेव भूताकाशमिति चेन्न, रूपित्वारूपित्वव्याकृतत्वाव्याकृतत्वपरिच्छिन्नत्वापरिच्छिन्नत्वश्रुतीनां सत्त्वात् ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पञ्चरात्रनिषेधार्थमेतान्याचक्षते यदि सूत्राण्यतिविरुद्धं तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चोत्पत्त्यनुत्पत्तिश्रुत्योर्विरोधोऽप्याकाशद्वैतमवगमयति, व्यवस्थयाऽविरोधोपपत्तावनुत्पत्तिश्रुतेरौपचारिकत्वकल्पनायोगात् । न च प्रदेशस्योत्पत्तिरुपपद्यत इत्युक्तं प्राक् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आचक्षते
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सूत्रकृतैव गौण्यसम्भवादि त्युक्तम् । सत्यम्, व्याख्यातं तद्भाष्यकृता, विवृतं चास्माभिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११सु०- नन्वव्याकृताकाशस्योत्पत्त्यभावे मा भूत् आकाशः सम्भूत इति विरोधः, इदं सर्वमसृजते त्यादिश्रुतिविरोधस्तु भविष्यतीति चेन्न; तस्य अभूत्वाभवनलक्षणोत्पत्त्यसम्भवेऽपि पराधीनविशेषाप्तिरूपोत्पत्तिसद्भावादित्याह


तथाऽपीति
व्याचक्षते । यदित्यस्यार्थे


।</p>
यदि
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथाऽपि मूर्तसम्बन्धपरतन्त्रविशेषयुक् । खमेवोत्पत्तिमन्नाम श्रुतिशब्दविवक्षितम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">मूर्तसम्बन्धश्चासौ परतन्त्रविशेषश्चेति विग्रहः । यदनादित्वेनोक्तं तत्


एव खम्
शब्दः । तद्व्याख्यानमति


इत्यर्थः । इदं सर्वमसृजते ति श्रुतिवाक्यं
(अति)


श्रुतिशब्दः ।</p>
शयेन
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०- एवं श्रौता(सौत्रा)काशोत्पत्तिं व्याख्यायोपलक्षितप्रकृत्याद्युत्पत्तिं व्याख्याति


प्रकृतिरिति ।</p>
विरुद्धं
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रकृतिः पुरुषः काल इत्येते च समस्तशः । ईशाधीनविशेषेण जन्मा इत्येव शब्दिताः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इत्येते च


एतदादयश्च
स्वव्याहतं प्रमाणान्तरप्रतिहतं चेत्यर्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्कथमित्यतः स्वव्याहतिं तावदुपपादयति


ईश्वराधीनविशेषेणैव
यत इति


नाभूत्वाभावित्वेनेत्यर्थः ।</p>
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कालस्य त्वभूत्वाभवनमप्यस्तीत्याशयेनाह
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यत आह स भारते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात्सूत्रकार एव पञ्चरात्रस्य प्रामाण्यम्


कालेति
आह ।


।</p>
तस्मादत्र तन्निराकरणे सूत्रकारस्य स्ववचनव्याहतिः स्यादित्यर्थः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कालप्रवाह एवैको नित्यो न तु विशेषवान्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१६२सु०- तद्भारतवचनमुदारहरति
<p class="gr-vyakhya-para">विशेषवान्


क्षणलवादिरूपः । उपपादितं चैतत् प्रागेव ।</p>
पञ्चरात्रस्येति
<p class="gr-vyakhya-para">१३सु०- प्राक् परिगणितानां प्रकृत्यादीनामीश्वराधीनविशेषावाप्तिरेव जन्मेत्युक्तम्, तत्र कस्य कदृशी विशेषावाप्तिरित्यतः प्रकृत्यादित्रयाभिमानिदेवतायाः पराधीनविशेषावाप्तिं विशदयति
 
पुरुषेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पुरुषाव्यक्तकालानां रमैवैकाभिमानिनी सिसृक्षुत्वविशेषं तत्साक्षाद्भगवदिच्छया प्राप्तैव सृष्टेत्युदिता</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य वक्ता नारायणः स्वयम् ज्ञानेष्वेतेषु राजेन्द्र सर्वेष्वेतद्विशिष्यते पञ्चरात्रविदो ये तु यथाक्रमपरा नृप । एकान्तभावोपगता वासुदेवं विशन्ति ते । इति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात्
<p class="gr-vyakhya-para">साङ्ख्यं योगः पाशुपतं वेदारण्यकमेव च । ज्ञानान्येतानि भिन्नान्युताहो नेति चोच्यतामि ति ज्ञानकरणत्वाज्ज्ञानशब्दवाच्यानि साङ्ख्यादीनि शास्त्राण्यन्योन्यविरुद्धान्युताविरुद्धानीति प्रश्नस्य साङ्ख्यं योगः पाशुपतं वेदारण्यकमेव  च । ज्ञानान्येतानि भिन्नानि नात्र कार्या विचारणे ति परिहारोऽभिहितः । ततः पुनर्वस्तुविकल्पानुपपत्तेः परस्परविरुद्धानां सर्वेषां प्रामाण्यायोगादेतेषु किं प्रमाणमिति जिज्ञासायां, साङ्ख्यस्य वक्ता कपिल इत्यादिना साङ्ख्यादीनामनाप्तकर्तृत्वमभिधाय प्राग्वेदारण्यकपदोपलक्षितस्य पञ्चरात्रस्य परमाप्ततमेन नारायणेन प्रणीतत्वात् प्रामाण्यमित्यनेन वाक्येनोच्यते । वेदानां त्वपौरुषेयतया स्वत एव प्रामाण्यं सिद्धमेवेति नोक्तम् । फलवत्प्रवृत्तिजनकत्वादपि पञ्चरात्रस्य प्रामाण्यमिति
 
पञ्चरात्रविद


पुरुषादीनां रमा अभिमानिनी
इत्यनेन वाक्येनोच्यते


सा च
यथाक्रमपरा


एकैव
देवतातारतम्यपराः ।


देहदेह्यादिभेदरहिता ।
एकान्तभावोपगताः


तत्
अव्यभिचारिणीं भक्तिं प्राप्ताः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकारान्तरेण स्वव्याहतिमाह


तस्मात्
गीता चेति


साक्षाद्भगवदिच्छया सिसृक्षुत्वविशेषं प्राप्तैव सृष्टेत्युदिता
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">गीता च तच्छास्त्रसङ्क्षेप इति हीरितम्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तच्छास्त्रसङ्क्षेपः


न तु विनायकाद्यभिमानिवद्देहोत्पत्तिमतीत्यर्थः ।</p>
पञ्चरात्रसङ्क्षेप
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि भगवत्या इच्छाऽपि नित्या तथाऽपि (तदीय)व्यक्तिरूपस्येश्वरा(परा)धीनत्वाभिप्रायेणेदमुक्तमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- प्रकृतेः पराधीनविशेषावाप्तिं विवृणोति


प्रधानमिति ।</p>
इति  हीरितम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-प्रधानं विकृतेरपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रधानमपि विकृतेः


ईश्वराधीनायाः कारणात् इदं सर्वमसृजते त्यादौ सृष्टमित्युदितमित्यर्थः यथोक्तं विकारोऽव्यक्तजन्म ही ति ।</p>
ब्रह्मरुद्रेन्द्रसूर्याणां यद्दत्तं विष्णुना पुरा पञ्चरात्रात्मकं ज्ञानं व्यासोऽदात्पाण्डवेषु तत् । तेषामेवावतारेषु सेनामध्येऽर्जुनाय च । प्रादाद्गीतेति (वि)निर्दिष्टं (विज्ञातं) (विख्यातं) सङ्क्षेपेणायुयुत्सवे (ते) इत्यादिना पुराणवाक्येनेति शेषः । ततः प्रमाणतया पञ्चरात्रसङ्क्षेपरूपां गीतां प्रणीतवतो बादरायणस्य पञ्चरात्रप्रामाण्यमनुमतमेवेति पुनरत्र तन्निराकरणे कथं स्वव्याहतिर्न  भवेदिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पुरुषाणां पराधीनविशेषावाप्तिं स्पष्टयति
<p class="gr-vyakhya-para">स्वव्याहतिं प्रकारान्तरेण दर्शयति


पुमांस इति
वेदेनेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पुमांसो देहसम्बन्धात् सृष्टिमन्त इतीरिताः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वेदेन पञ्चरात्रेण भक्त्या यज्ञेन चैव हि । दृश्योऽहं नान्यथा दृश्यो वर्षकोटिशतैरपि । इति वाराहवचनं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालप्रवाहस्य प्रवाहिजन्म, महदादीनां चोपचयावाप्तिर्विशेषलाभः, इति स्पष्टत्वा(न्नात्रो)न्नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एवं वराहपुराणे भगवद्दर्शनसाधनत्वेन वेदवत्पञ्चरात्रस्य प्रामाण्यमभ्युपगम्येह पुनस्तन्निराकरणे व्याघात एवेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन
<p class="gr-vyakhya-para">१६३सु०- एवं स्वव्याहतिमुपपाद्य प्रमाणान्तरविरोधं दर्शयति


ज्ञोऽत एव
श्लोका इति


,
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-श्लोका इति वचः श्रुतौ</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वचः


तथा प्राणाः
अस्तीति शेषः । ऋग्वेदो यजुर्वेदः सामवेदोऽथर्वाङ्गिरस इतिहासपु(सःपु)राणं विद्या उपनिषदः श्लोकाः सूत्राण्यनुव्याख्यानानि व्याख्यानानी त्यस्यां


इत्यादिकमपि व्याख्यातं वेदितव्यम् ॥</p>
श्रुतौ
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A002">
ऋग्वेदादिप्रमाणोद्देशप्रसङ्गे
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_A002"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_A002
| id      = AV_C02_S03_A002_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ एतेन मातरिश्वा व्याख्यातः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५सु०- अतीताधिकरणे वियदादिविषयाणां उत्पत्त्यनुत्पत्तिश्रुतीनां व्यवस्थया विरोधः परिहृतः । इदानीं  तेजोबन्नान्याकाश इति तान्यनित्यानि वायुर्वाव नित्य इति श्रुतौ व्यवस्थितनित्यत्वानित्यत्ववन्तमप्याकाशमनित्यपक्षे निक्षिप्य वायोर्नित्यत्वाभिधानात्, आकाशदेवताया विनायकस्येव वायुदेवतायाः स्वरूपेण नित्यत्वं देहोत्पत्त्यादिना जन्मादिमत्त्वमिति व्यवस्थानुपपत्तेः, मुख्यैवानुत्पत्तिरि  त्यधिकाशङ्कया पूर्वपक्षिते व्यवस्थातिदेशेनैव सिद्धान्तितम् । तत्र कदृशी वायौ श्रुतीनां व्यवस्था यया अधिकाशङ्कापरिहारः स्यादित्यतः तां दर्शयति


एवमिति ।</p>
श्लोका
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवं प्रलयकालेऽपि प्रतिभातपरावरः । मुख्यवायुर्नित्यसमः शरीरोत्पत्तिकारणात् । पराधीनविशेषेण जनिमानेव शब्दितः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा वियदनादि जन्मवच्चोक्तम


एवम्
इति पञ्चरात्रमुपात्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चरात्रविदो मुख्या इति प्रकृतपञ्चरात्रविषयत्वेन ऋषीनुवाच तान्सर्वानदृश्यः  पुरुषोत्तमः । कृतं शतसहस्रं हि श्लोकानां हितमुत्तममि ति श्लोकशब्दस्य भारते    प्रयोगात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">छन्दोगश्रुतौ ऋग्वेदो यजुर्वेद इत्यारभ्यैकायनमिति पञ्चरात्रमुच्यते । तत्समाख्यया श्लोकशब्दः पञ्चरात्रमुच्यते । तत्समाख्यया श्लोकशब्दः पञ्चरात्रविषयोऽशेषो(ऽवगम्यते) ज्ञायते । अतः श्रुत्या पञ्चरात्रप्रामाण्यं सिद्धमिति तदप्रामाण्यवादः श्रुतिविरुद्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्पष्टश्रुतिविरोधं च दर्शयति


इत्यर्थः ।
वेदैश्चेति


प्रतिभातपरावरः
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वेदैश्च पञ्चरात्रैश्च ध्येयो नारायणः परः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">वेदपञ्चरात्रोक्तप्रकारेणेत्यर्थः । संहिताभेदात्


शरीराभावेऽपि प्रातिभेनैव ज्ञानेन विषयीकृतातीतानागतो यतः तस्मात्
पञ्चरात्रैः


नित्यसम
इति बहुवचनम् । परस्परविरुद्धशास्त्रद्वयानुसारेण कथं ध्यानमित्यत उक्तं


इति
पञ्चरात्रं चेति


शब्दितः
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चरात्रं च वेदाश्च विद्यैकैव द्विधेयते ।</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इत्यादिवेदवचनैः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इत्यादिवेदवचनैश्च


शरीरोत्पत्तिकारणात् पराधीनविशेषेण
पञ्चरात्राप्रामाण्यकथनं विरुद्धमिति शेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ततः किमित्यत आह


इत्येतयोर्हेतुहेतुमद्भावः ।
पञ्चरात्रमिति


एव
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पञ्चरात्रमपोद्यते । कथमेव</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यत एवं पञ्चरात्रनिराकरणं स्वव्याहतं प्रमाणान्तरव्याहतं च, अतोऽत्र सूत्रकारेण
 
पञ्चरात्रं अपोद्यत


शब्दस्य पराधीनविशेषेणैवेत्यन्वयः ।
े दूष्यत इति


मुख्यवायुः
कथमे(वं)व


इत्यनेन भूतप्रकरणेऽपि भूतवायुविषयमिदं  सूत्रम्, तत्राधिकाशङ्काभावात्, अत एव नावान्तराभिमानिविषयम्; किन्नाम तत्परमाभिमानिविषयमेवेति सूचयति ।</p>
वक्तुं शक्यते । हि व्याहतभाषी    भगवानिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वरूपातिरिक्तस्य प्रातिभज्ञानस्याप्यनुपप्लवादाकाशदेवतातो विशेषो युज्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६४सु०- स्यान्मतम् । नास्त्ययं व्याघातः, योऽसौ नारायणः परोऽव्यक्तात् प्रसिद्धः परमात्मा स आत्मनाऽऽत्मानमनेकधा व्यूह्य व्यवस्थितः । तमित्थम्भूतं षाड्गुण्यविग्रहं भगवन्तमभिगमनोपादनेज्यास्वाध्याययोगैः पञ्चकालाभि(धैर)धानैरनेककालमिष्ट्वा क्षीणक्लेशो भगवन्तमेव प्रतिपद्यत इत्यादेः पञ्चरात्रोदितस्यार्थस्य स्वीकृतत्वात्, तत्परतयैव भारतादिवाक्यानामुपपत्तेरिति । मैवम् । एवं सति साङ्ख्यादिशास्त्रेष्वप्युपादेयांशस्य विद्यमानत्वेन विशेषतः  पञ्चरात्रप्रामाण्याभिधानानुपपत्तेः, कृत्स्नस्ये ति विशेषणानुपपत्तेश्च, ऋगाद्या भारतं चैव पञ्चरात्रमथाखिलम् । वेदार्थपूरकं ज्ञेयं पञ्चरात्रं यतोऽखिलमि त्यखिलशब्दविरोधाच्चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६सु०- यदुक्तमत्र प्रकरणे पराधीनविशेषावाप्तिरेव जनिः अभूत्वाभवनमि ति तदुपपत्त्यन्तरेणोपपादयन्नधिकरणार्थमुपसंहरति
<p class="gr-vyakhya-para">१६५सु०- इतश्च पञ्चरात्रदूषणं युक्तमित्याह


नैवेति
अत्रेति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नैव किञ्चित्ततो जन्मवर्जितं परमादृते । पराधीनविशेषत्वे जन्मनः स्थूलताभवः । पूर्वशब्दविलोपश्च यदि जन्मेति कर्त्यते । रमाया नैव जन्मास्ति चैतन्यस्यापि केवलम् । प्रधानस्य च वेदस्य</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-     अत्र दोषः कः</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति सिद्धमिति शेषः । एतच्च जन्मनः पराधीनविशेषलाभ(स्वरूप)त्व एवाङ्गीकृते सिद्ध्यति, न त्वभूत्वाभवनरूपत्व इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वव्याकृताकाशस्य अभूत्वाभवनानुपपत्तेरस्तु तत्र पराधीनविशेषावाप्तिर्जन्मशब्दार्थः, अन्यत्र त्वभूत्वाभवनमेवाङ्गीक्रियते चेत् को दोषः, बाधकभावाभावाभ्याम् अनेकार्थत्वकल्पनाविरोधादित्यत आह


स्थूलतेति
पञ्चरात्रे


।</p>
को दोषो
<p class="gr-vyakhya-para">उपादानधर्मिणो धर्म्यन्तरात्मना परिवर्तः


स्थूलताभवः
येन तन्निराक्रियेत, न कोऽपीत्यर्थः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु कथं दोषो नास्ति जीवोत्पत्तेरसम्भावितायास्तत्रोक्तत्वादित्यतोऽङ्गीकारवादेनाह


अत एव
उत्पत्तिरिति


पूर्वशब्दविलोपश्च
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  उत्पत्तिर्ज्ञोऽत इत्यपि । इहैवोक्ता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">किं जीवोत्पत्त्यभिधानमात्रं पञ्चरात्राप्रामाण्यहेतुतयोपादीयते उताभूतभवनरूपजीवोत्पत्त्यभिधानम् । आद्ये तूत्पत्तिमात्रं


पूर्वशब्दनिवृत्तौ शब्दान्तरप्रवृत्तिश्चेत्यर्थः । उदाहृतं चैतत् प्रकृत्यधिकरणे ।</p>
इहैव
<p class="gr-vyakhya-para">अभूत्वाभवनं


यदि जन्मेति कर्त्यत
, प्रमाणतयाऽभ्युपगते मीमांसाशास्त्रे,


इत्युक्ते असदनुवादः स्यात्, परिणामवादिभिः क्वाप्यभूत्वाभवनानभ्युपगमात्, अतो विमतिपदं दर्शयितुं स्थूलतेत्याद्युक्तम् । तर्हि
ज्ञोऽत एव


रमाया
इति सूत्रेणोक्तम् ।


जीव
अपि


चैतन्यस्यापि प्रधानस्य वेदस्य च
पदेन सर्व एव (वै) त आत्मानो व्युच्चरन्ती ति श्रुतौ


एवंविधं
उक्ता


जन्म नैवास्ति
इति समुच्चिनोति । ततो वेदतन्मीमांसयोरप्यप्रामाण्यं स्यात्, अन्यथा हेतोरनैकान्त्यापत्तेरिति भावः । ज्ञोऽत एवे ति सूत्रार्थे विप्रतिपन्नं प्रति श्रुतिरेवोदाहर्तव्या ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत् । द्वितीय एव हेतुरुपादीयते । न चासौ    श्रुतिसूत्रयोर्वर्तते । तत्र हि प्राग्विद्यमानस्यैव जीवस्य देहाद्युपाध्यपेक्षयैवोत्पत्तिरुच्यते । न त्वभूतभावलक्षणेत्यत आह


इत्यतः परमेश्वरादृते सर्वं जनिमदिति सिद्ध्येत्; तथा च इदं सर्वमसृजते त्यादिप्रतिज्ञाहानिः, आत्मा वा इत्यादिशब्दविरोधो, विभक्तत्वहेतोरनैकान्त्यं च स्यात्  इति वाक्यशेषः ।</p>
चेति
<p class="gr-vyakhya-para">एष चेतनया युक्तो जीव इत्यभिधीयते इत्यादिवचनाज्जीवशब्दो भूतादिसङ्घाते वर्तते, तस्य चोक्तविधोत्पत्तिरस्त्येवेत्यतः केवलं


चैतन्यस्य
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न चाभूतभावस्तत्रापि कथ्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्रापि


इत्युक्तम् हि क्षीरं दधि जातमि तिवदिदं द्रव्यं रमादित्वेन परि(णतमि)वृत्तमित्यत्र प्रमाणमस्ति; किन्तु द्वावेतौ नित्यमुक्तौ नित्यौ सर्वगतौ , अजो नित्यः , अजामेकां , यावद्ब्रह्म विष्ठितं तावती वागि त्यादिश्रुतिभ्योऽनादित्वमेवावगतम् ।</p>
पञ्चरात्रेऽपि यथा हि श्रुतिसूत्रयोः प्रतीतमपि जीवजननमभूतभवनं विहाय उपाधिविषयं व्याख्यायते तथा पञ्चरात्रोक्तमपि तत्तथा व्याख्यायताम्, ततश्च स्वरूपासिद्धो हेतुरिति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७सु०- ननु वेदस्य कदृशी पराधीनविशेषाप्तिर्येन भवत्पक्षे प्रतिज्ञाहान्यादिकं स्यादित्यत आह
<p class="gr-vyakhya-para">१६६सु०- ननु विषमोऽयमुपन्यासः । श्रुतिसूत्रयोः खलु अनादिमायया सुप्तः , नानादित्वादि त्यादिनाऽनादिकर्म(कर्मादि)सम्बन्धोऽभिधीयते, न ह्यभूत्वा(भवतो)भाववतो जीवस्यासावुपपद्यते, अतस्तदनुरोधात् तत्र प्रतीतमपि जीवजननमन्यथा नेतव्यमेव । न च तथाविधं बाधकमिहास्ति, येन मुख्यार्थं परित्यज्यामुख्यार्थं प्रतिपद्येमहि । ततो मुख्यार्थे ग्राह्ये हेतोरसिद्धिरित्यत आह


वेदस्यापीति
अनादीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वेदस्यापीश्वरेच्छया व्यक्तिर्नाम विशेषोऽस्ति</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अनादिकर्मणा बद्धो जीवः संसारमण्डले वासुदेवेच्छया नित्यं भ्रमतीति हि तद्वचः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नियतविशिष्टानुपूर्वीकत्वेनार्थबोधकत्वशक्त्याविर्भावो
<p class="gr-vyakhya-para">तद्वचः


व्यक्तिः </p>
पञ्चरात्रवाक्यम् श्रुतिसूत्रवत् पञ्चरात्रेऽपि जीवस्यानादिकर्मसम्बन्धाभिधानात् तदनुरोधेन तत्रोक्तं जीवजननमप्यन्यथाव्याख्यातव्यमेव, । पक्षपाते कारणाभावात् तथा हेतोरसिद्धिस्तदवस्थेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कालप्रवाहस्य नास्तित्वे दोषो वक्ष्यते </p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६७सु०- अथापि स्यात् । न कुत्रापि वेदादौ संसारसादित्वादिकं जीवानामभूत्वाभवनज्ञापकं स्पष्टमुक्तम्, अतः सावकाशमिदमन्यथा योज्यमेवेति चेत् । एतदपि समानमत्रेति भावेनाह
<p class="gr-vyakhya-para">महदादिसूक्ष्मरूपनित्यता श्रुत्या(दिप्र)पि प्रसिद्धा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतोऽपि प्रतिज्ञाहान्याद्यनिस्तार इत्याशयवानुपसंहरति


तस्मादिति
न हीति


।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तस्मात्तद्वशतैव हि । उत्पत्तिरत्र कथिता  ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- हि संसारसादित्वं पञ्चरात्रोदितं क्वचित्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तद्वशता
<p class="gr-vyakhya-para">अनेनैव न्यायेन न च कर्तुः करणमि त्येतदप्यपाकरणीयम् इति । तथा हि । किं करणं कर्तुर्न जायत इति व्याप्तिः किं वा यस्यां क्रियायां यत्करणं तत्तत्क्रियाकर्तुर्न जायत इति । नाद्यः, व्यभिचारात्, अन्यथा करणानामनुत्पत्तिप्रसङ्गात् । न द्वितीयः, प्रकृतेऽपि तथाभावासिद्धेः । एतस्माज्जायत इति श्रुतिविरोधोऽपि किं जीवान्मनसो जननमात्राभ्युपगमे स्यात् उत जननविशेषाभ्युपगमे । नाद्यः, अन्नमशितं त्रेधा विधीयत इत्यादिश्रुतेः प्रत्यहं मनसो जीवादुत्पत्तेः । न द्वितीयः, तथात्वस्य प्रकृतेऽप्यसम्मतेः । एवं मनसोऽप्यहङ्कारजन्मनि दोषः परिहरणीयः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६८सु०- एवं जीवादिपदानां यथाश्रुतार्थाभ्युपगमेन  सूत्रद्वयारोपितदोषपरिहारोऽ(वि)भिहितः । इदानीं वासुदेवात् सङ्कर्षणो नाम जीवो जायत इत्यादिवाक्यस्य परकल्पितादर्थादर्थान्तरमाह


परमेश्वरवशत्वविशेषलाभः ।
जीवेति


अत्र
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- जीवाभिमानिशेषस्य नाम्ना सङ्कर्षणस्य तु । वासुदेवाज्जनिः प्रोक्ता प्रद्युम्नस्य ततस्तथा । मनोभिमानिनः कामस्यैवं</div>
<p class="gr-vyakhya-para">जीवशब्दस्य प्रवृत्तिनिमित्तमुपपादयितुं


श्रुतिसूत्रयोः ॥</p>
जीवाभिमानी
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A003">
त्युक्तम् सङ्कर्षणस्य भगवतो जनेरभावात् तद्व्युदासाय
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_A003"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_A003
| id      = AV_C02_S03_A003_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ असम्भवस्तु सतोऽनुपपत्तेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८सु०- असम्भाव्यमानजन्मनोर्गगनपवनयोरुत्पत्तावुक्तायामिदमाशङ्क्यते सदजायते त्यादिश्रुतेर्ब्रह्मणोऽपि जन्मास्ति, न च श्रुत्यादिविरोधः । स्वरूपोत्पत्त्यभावेऽपि परायत्तविशेषावाप्तिरूपोत्पत्तिसम्भवाद् गगनपवनवत्  इति । तन्निवृत्त्यर्थमिदमधिकरणमारब्धम् । एतच्चायुक्तमिवाभाति, असम्भव इत्यनुत्पत्तिमात्रप्रतिज्ञानात्, तस्य च परेणाप्यङ्गीकृतत्वात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्ववधारणार्थस्य तुशब्दस्य प्रयोगान्नायं दोषः । सत्यम्, तथाऽपि तत्र हेतोरनभिधानादयुक्तमेव ॥ नन्वनुपपत्तेरित्युक्तम् । सत्यम्, किं तस्यार्थो न ह्यसतः सदुत्पत्तेरदृष्टत्वादनुपपत्तेरिति; न चैतत् सर्वथाऽप्युत्पत्त्यभावमुपपादयितुमलम्, कारणविशेषप्रतिषेधात् । मैवम्, प्रसक्तकारणनिरासात्, अन्यस्याप्रसङ्गात्, कारणाभावस्यैव सिद्धेरिति स्थिते विभवादनुपपत्तेरिति हेतुं प्रकारान्तरेण व्याचक्षाणः सूत्रार्थमाह


स्वतन्त्रत्वादिति
नाम्ना सङ्कर्षणस्य शेषस्ये


</p>
त्युक्तम्
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वतन्त्रत्वात्परमात्मनः । नैवोत्पत्तिः कथमपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमपीति


। स्वरूपतो विशेषतश्चेत्यर्थः ।</p>
प्रोक्ता
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः परमात्मनः स्वातन्त्र्यमिति चेन्मैवम्, किं स्वतन्त्रमेव वस्तु नाङ्गीक्रियते किं वा अतोऽन्यत्स्वतन्त्रमङ्गीकृत्य तस्य स्वातन्त्र्यं निराक्रियते । नाद्यः, अनवस्थितेरसम्भवाच्च । द्वितीयं प्रत्याह


नेति
वासुदेवादित्यादिना वाक्येन ।


।</p>
ततः
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न स्वतन्त्रं ततोऽपरम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रमाणाभावात् । भावे वा तदेवास्माभिः परमात्मतयाऽङ्गीकरिष्यत इति भावः ।</p>
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A013">
सङ्कर्षणात्
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_A013"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_A013
| id      = AV_C02_S03_A013_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">१९सु०- केचिदिदं सूत्रमन्यथा व्याचक्षते प्राग्गुणिनां वियदादीनामुत्पत्तिरुक्ता, इदानीं रूपादीनां गुणानां दिक्कालादेश्चोत्पत्तिरुच्यते, सतो गुणादेरसम्भवो नोपपद्यते प्रतिज्ञाहान्यादिनाऽनुपपत्तेरि ति </p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदसत्, वियत्पदेनैव सर्वस्योपलक्षणात्, अभ्यधिकाशङ्काभावाच्च । वियत्पदस्य सजातीयभूतमात्रोपलक्षकत्वं न्याय्यम्, विजातीयगुणाद्युपलक्षकत्वमयुक्तमिति चेन्न; सङ्गतिरेषा नाभ्यधिका शङ्का । रूपादीनामुत्पत्त्यश्रवणादिति चेन्न, प्रतिज्ञादिभ्यस्तदवगतेः । सङ्कोचस्तत्र कल्प्यत इति चेन्न, बाधकानुपन्यासादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०सु०- अन्ये त्वेवं व्याकुर्वते ब्रह्मण एवासम्भवो न तु तद्व्यतिरिक्तस्य, प्रतिज्ञाहान्यादिप्रसङ्गेनानुपपत्तेरि ति । एतदप्यसत्, पूर्वेणैवास्यार्थस्य लब्धत्वात् । वियन्मातरिश्वनोरुत्पत्तिप्रतिपादनमुपलक्षणार्थमिति ज्ञापयितुमेतदिति चेन्न, प्रतिज्ञाहान्याद्युपन्यासेनैव तज्ज्ञापनसिद्धेः, समानन्यायोपलक्षणस्य मीमांसायां सर्वत्र प्रसिद्धत्वात् । अन्यथाऽतिदेशेऽभ्यधिकाशङ्काभ्यूहनवैयर्थ्यात् । इत्युक्त एव सूत्रार्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदेव ज्ञापयितुं भगवता आचार्येण प्रागेव नैव किञ्चिदि त्युपसंहृतम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ व्यतिरेको गन्धवत्तथा च दर्शयति ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१सु०- अत्र योगिनां स्वरूपेणैवानेकत्वमुपपाद्यते । तस्य च


अविरोधश्चन्दनवत्
तथा


इत्युक्तार्थोपपादकतया सङ्गतौ स्थितायां
शब्दः समुच्चये ।


असम्भवस्तु सतोऽनुपपत्तेः
जनिः


इति यदीश्वरस्य सर्वस्वातन्त्र्यमुक्तं तदुपपादकत्वेनापि सङ्गतिं ज्ञापयंस्तथा सूत्रं व्याचष्टे
प्रोक्तेत्यर्थः ।


अच्छेद्यस्यापीति
मनोभिमानिनः कामस्ये


</p>
त्यस्य पूर्ववदेव प्रयोजनम् एवंशब्देन प्रद्युम्नादनिरुद्धसंज्ञकोऽहङ्कारो जायते इत्यत्राप्युक्तव्याख्यानन्यायमतिदिशति प्रद्युम्नादहङ्काराभिमानिनः कामपुत्रस्यानिरुद्धस्य जनिः प्रोक्तेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अच्छेद्यस्यापि जीवस्य विभागं बहुधा हरिः कृत्वा भोगान् प्रदायैव चैक्यमापादयेत् पुनः अत ईशवशं सर्वं चेतनाचेतनं जगत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">१६९सु०- नन्वेवमप्युत्पत्त्यसम्भवदोषस्तदवस्थः, शेषादीनामपि जीवत्वादिति । मैवम् । न ह्यत्र सङ्कर्षणादीनामुत्पत्तिरुच्यते, किन्तु जायत इति जनिरुच्यते । जनिश्च प्रादुर्भावः, जनी प्रादुर्भाव इति पठन्ति । प्रादुर्भावश्च शरीरोत्पत्तौ जीवस्य सुप्रसिद्धः । तदिदमुक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">भोगांश्च


इति सम्बन्धः
जनिः प्रोक्तेति


ऐक्यमेव
अत एव पूर्वोऽभ्युपगमवादः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अर्थान्तरमप्याह


इति एवशब्दान्वयः । ऐक्यं एकरूपत्वम्, स्वरूपैक्यस्य विभागेऽपि सत्त्वात् ।
साक्षादिति


सर्वमीशवशम्
</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- साक्षाद्धरेः क्वचित् । सङ्कर्षणादिनाम्नैव नित्याचिन्त्योरुशक्तितः । व्यूह उक्तो</div>
<p class="gr-vyakhya-para">शेषादयोऽपि (हि) भगवदंशत्वाद्धरित्वेनोच्यन्ते । तद्व्युदासाय


तथा च स एव स्वतन्त्र इति वाक्यशेषः ।</p>
साक्षात्
<p class="gr-vyakhya-para">२२सु०- नन्वन्यैश्छेत्तुमशक्यं छित्त्वा तेषामपि भागानां भोगशक्तिं प्रदाय यदि पुनरेकतामापादयति हरिः तर्हि तत्र तस्य सामर्थ्यं ज्ञायताम्, कार्यस्य कारणशक्तिं विनाऽनुपपत्तेः । सर्वं जगदीशवशमि ति तु कथमित्यत आह


अविभागमिति
इत्युक्तम् ।


।</p>
साक्षाद्धरेरेव सङ्कर्षणादिनाम्ना व्यूह उक्त
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अविभागं विभागाय यदा नयति केशवः । किमशक्यं परेशस्य तदेति ह्यभिधीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा लोके किञ्चिदद्भुतं कार्यं कृतवतः तथाभूतेऽन्यत्रापि कार्यशक्तिः सम्भाव्यते तथा अत्यन्ताघटितमिदं घटयतो जगन्नाथस्य सर्वत्रापि शक्तिसम्भावना युक्तैवेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वत्र सूत्रे जीवस्यानेकत्वापत्तिमात्रमुच्यते न तु तस्याः परमेश्वरायत्तत्वम् । तत्कथमनेन तस्य सर्वैश्वर्यावगतिरित्यत आह


इति हीति
इत्यन्वयः । नन्वत्रोक्तं तदप्रतिषेधो हरेरुत्पत्त्यभावादित्यत उक्तं


। तं यथा यथेश्वरः प्रकुरुते तथा तथा भवति । सोऽचिन्त्यः परमो गरीयान् , अचिन्त्ययेशशक्त्यैव ह्येकोऽवयवविवर्जितः । आत्मानं बहुधा कृत्वा क्रडते योगसम्पदे ति सूत्रोपात्ताभ्यां श्रुतिस्मृतिभ्यां यस्मादेवम्
व्यूहो


अभिधीयते,
विभाग एव


तस्मात् सूत्रेणाप्येवमेवमभिधीयते; प्रतिज्ञाप्रमाणयोरेकार्थताया आवश्यकत्वादिति ॥</p>
उक्तः
}}
</div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A014">
न तूत्पत्तिरिति । यदप्युक्तं किमेतेऽन्योन्यं भिन्ना उत नेति, तस्योत्तरं
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_A014"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_A014
| id      = AV_C02_S03_A014_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ पृथगुपदेशात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३सु०- अत्र जीवात्मनः परमात्मना आत्यन्तिको भेदः समर्थ्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत् । यथा हि प्रत्यक्षादिप्रमा(णैरव)णावधृत(देवदत्त)सिंह(देवदत्त)भेदस्य पुंसः सिंहो देवदत्त इति वाक्यश्रवणेऽपि न सिंहदेवदत्तस्वरूपैक्यप्रतिपत्तिर्भवति किन्नाम गौण एवायं प्रयोग इत्यध्यवस्यति तथा


अथातो ब्रह्मजिज्ञासा
हरेः


इत्यादिभिः
एकस्य


व्यतिरेको गन्धवत्
एव


इत्यन्तैः सूत्रैः जीवात्मपरमात्मभेदस्य प्रत्यक्षादिप्रमाणबलेनोपपादितत्वात् तत्त्वमस्यादिश्रुतिशतेनापि न तदभेदप्रतिपत्तिरुत्पत्तुमलम्, किन्तु गौणार्थ एव श्रुतय एव इति निश्चयो भवेत्, अतः प्रापकाभावान्नेदमधिकरणमारम्भणीयमि  त्यतोऽधिकाशङ्कां दर्शयन् पूर्वपक्षयति
इति । नन्वेवं तर्हि निरतिशयत्वात् कथं स्वस्मादेव स्वस्य विभाग इत्यत उक्तं


एवं स्थितेऽपीति
नित्येति
 
 
।</p>
। किन्नाम दुर्विभाव्यं भगवति यत्प्रमितमित्यर्थः ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवं स्थितेऽपि जीवैक्यं केचिदाहुः परात्मना । तद्योऽहमिति पूर्वाभिः श्रुतिभिश्चानुमाबलात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदप्युक्तं नैवेते भगवद्व्यूहाश्चतुःसङ्ख्यायामेव परिनिष्ठिताः अनन्तत्वादिति । तत्रोत्तरं
<p class="gr-vyakhya-para">एवम्
 
 
क्वचिदिति
अतीतग्रन्थोक्तन्यायेन जीवात्मपरमात्मनोर्भेदे निश्चिते
 
 
। कालविशेषे प्रयोजनविशेषे चेत्यर्थः ।</p>
अपि
<p class="gr-vyakhya-para">अनभिज्ञो भ(ग)वान् भागवतसम्प्रदायस्य । आदिकाले हि भगवान्नारायणो निजमुक्तिपदप्रदानाद्यर्थं वासुदेवादिचतुर्व्यूहो बभूव, ततः कालान्तरे प्रयोजनान्तरार्थं दशद्वादशादिव्यूहो जातः, सेयं शुद्धसृष्टिरिति पाञ्चरात्रिकैरभिधीयते; तदपेक्षया चतुर्व्यूहवर्णनं कथं  नामानुपपन्नमिति ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">एवमधिकारिविशेषाराधनार्थमियमुक्तिर्युक्तैव, यथोक्तम् एकमूर्तिश्चतुर्मूर्तिरथवा पञ्चमूर्तिकः । द्वादशादिप्रभेदो वा पूज्यते सज्जनैर्हरिरि ति ।</p>
इत्यर्थः । स्मृतिभिश्चेति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्यथाऽनूद्य कथं दुष्टत्वमुच्यते</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">एवमर्थान्तरविवक्षया प्रयुक्तस्य वाक्यस्य
चार्थः, अनुमानबलाच्चेति
 
 
अन्यथा
वा सम्बन्धः ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यद्यपि भेदः प्राक् समर्थितः तथापि जीवः परमात्मना अभिन्न एव । तद्योऽहं सोऽसौ योऽसौ सोऽहम् , तत्त्वमसि , अहं ब्रह्मास्मी त्यादिश्रुतेः । अहं हरिः सर्वमिदं जनार्दनो नान्यत् ततः कारणकार्यजातम् । ईदृङ्मनो यस्य न तस्य भूयो भवोद्भवा द्वन्द्वगदा भवन्ती त्यादिस्मृतेश्च । न चैताः श्रुतयः स्मृतयश्च गौणार्था योज्याः; उपक्रमादिबलेन तात्पर्यावधारणात्, बलवद्बाधकाभावाच्च । उपन्यस्तानि तु प्रमाणान्याविद्यकमिथ्याभेदविषयतयाऽपि सम्भवन्ति । तथा चानुमानम् विमतो भेदो मिथ्या भेदत्वाच्चन्द्रवदि ति ।</p>
अनुवादं विधाय दूषणाभिधानं
<p class="gr-vyakhya-para">न च
 
 
कथं
अस्मिन्नस्य च तद्योगं शास्ति
 
 
क्रियते, छलप्रसङ्गादिति । न च जीवादिशब्दानामनुपपत्तिः, भगवत एव मुख्यतः प्राणधारणादिमतस्तदर्थत्वात् । यच्च विप्रतिषेधाच्चेति सूत्रार्थतया कल्पितं परस्परव्याघातोऽस्ति पञ्चरात्र इति तदपि नित्याचिन्त्योरुशक्तित इत्यनेनैव परिहृतम्, भगवच्छक्त्यैव गुणगुण्यादिव्यवहारोपपत्तिरिति । समर्थितश्च भेदपदेऽभिषिक्तः प्रमितसर्वनिर्वाहहेतुर्विशेषः ।</p>
इति मुक्तावपि भेदोक्तिर्बाधिका, तस्या अवान्तरविषयत्वोपपत्तेः । न च परममुक्तौ भेदे प्रमाणमस्ति, यत्र त्वस्य सर्वमात्मैवाभूत् । विभेदजनके ज्ञाने नाशमात्यन्तिकं गते । आत्मनो ब्रह्मणो भेदमसन्तं कः करिष्यति । आविमुक्तेस्तु भेदः स्याज्जीवस्य परमस्य च । ततः परं न भेदोऽस्ति भेदहेतोरभावत इत्यादिश्रुतिस्मृतयोऽपवदन्ति च परममुक्तौ जीवपरभेदमित्येवं केचिद्वादिनो वदन्ति । अतो युक्तस्तन्निराकरणायाधिकरणारम्भ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७१सु०- यदप्युक्तं शाण्डिल्यवृत्तान्तकथने पञ्चरात्रस्य वेदविद्वेषः प्रतीयत इति । तत् निराकरोति
<p class="gr-vyakhya-para">२४सु०- एवं पूर्वपक्षयित्वा सिद्धान्तयत् सूत्रं व्याचष्टे
 
 
यदीति
न तदिति
 
 
।</p>
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यदि विद्याच्चतुर्वेदानितिवद्वेदपूरणम् ।</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तद्युक्तं यतो विष्णुः पृथगेवाभिधीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चरात्रादिति कुतो द्वेषः शाण्डिल्यवर्तने ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्
<p class="gr-vyakhya-para">यदि विद्याच्चतुर्वेदान् साङ्गोपनिषदान् द्विजः । न चेत् पुराणं संविद्यान्नैव स स्याद्विचक्षण इत्यत्र वाक्ये यथेतिहासपुराणादितो वेदपूरणमभिप्रेयते तथाऽत्रापि
 
 
जीवस्य परमात्मैक्यम्,
पञ्चरात्राद्वेदपूरणम्
 
 
न युक्तम्,
एवाभिप्रेतं
 
 
किन्तु
इति
 
 
पृथगेव
व्याख्याने सति,
 
 
जीवात्मपरमात्मानौ ।  कुतः,
शाण्डिल्यवर्तने
 
 
यतो विष्णुः
अभिधीयमाने पञ्चरात्रस्य वेदविद्वेषः प्रतीयत
 
 
जीवाज्जीवश्च विष्णोः भिन्नोऽचिन्त्यः परमो जीवसङ्घादि त्यादिश्रुति(स्मृति)भिः
इति  कुतः
 
 
पृथगेव अभिधीयते,
न प्रतीयत इत्यर्थः । यद्वैवं वाक्यद्वये समाने सति शाण्डिल्यवर्तनाभिधायिन्येव वाक्ये भवतो
 
 
तस्मादित्यर्थः ।</p>
द्वेषः कुतो
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेताः श्रुतिस्मृतयोऽविद्याकल्पितभेदविषयतयाऽन्यथासिद्धाः न तात्त्विकभेदसिद्ध्यै प्रभवन्तीत्युक्तमिति चेत् मा त्वरिष्ठाः, निराकरिष्यामः श्रुत्यादेः अतत्त्वावेदकत्वम् इत्याशयवानकल्पितभेदविषयां श्रुतिमुदाहरति
 
 
येन यदि विद्यादि त्येतदितिहासपुराणयोर्वेदपूरकत्वाभिप्रायमादाय भगवान् शाण्डिल्य इत्यादिकं पञ्चरात्रस्य वेदविरोधित्वाभिप्रायमिति व्याख्यायत इति ।</p>
प्रज्ञेति
<p class="gr-vyakhya-para">अयमत्रोत्तरक्रमः । यद्येतद्वाक्यबलात् पञ्चरात्रस्य वेदविरोधित्वं कल्प्यते । तदा यदि विद्यादि ति वाक्यबलादितिहासपुराणयोरपि तत्कल्प्यतां विशेषाभावात् (मविशेषात्) । अथ तत्र इतिहासादेर्वेदपूरकत्वमभिप्रायः, अत्रापि स एव कल्प्यतां विशेषाभावात् । इतिहासपुराणाभ्यां वेदं समुपबृंहयेदि त्युत्तरवा(क्यविरो)क्यानुरोधात् तथा कल्पनं युक्तमिति चेत्, अत्रापि वेदार्थपूरकं ज्ञेयं पञ्चरात्रमि त्यादिवाक्यानुरोधात् तथा कल्पनमिति न कश्चिद्विशेषः । अन्यत्र विद्वेषादिति (?) परमसंहितावाक्यमप्येवमेव व्याख्यातव्यम् ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">१७२सु०- अपव्याख्याननिराकरणमुपसंहरति
।</p>
 
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-प्रज्ञानेत्रोऽलोक इति मुक्तौ भेदोऽभिधीयते</div>
अतः परमेति
<p class="gr-vyakhya-para">एष ब्रह्मैष प्रजापतिरिन्द्र इत्यादिना विश्वप्रपञ्चमनूद्य सर्वं तत्प्रज्ञानेत्रमिति तस्य प्रज्ञाख्याब्रह्मनेतृकत्वमभिधाय नेतृनेतव्यभावस्य कल्पितत्वादि त्याशङ्कानिवृत्त्यर्थं
 
 
।</p>
प्रज्ञानेत्रोऽलोक इति
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतः परमशास्त्रोरुद्वेषादुदितमासुरैः । दूषणं पञ्चरात्रस्य वीक्षायामपि न क्षमम् ॥</div>
 
<p class="gr-vyakhya-para">वीक्षायामपि न क्षमं
श्रुत्या
 
 
व्यधिकरणमित्यर्थः । तर्हि कस्मादुदितमित्यत उक्तं
मुक्तौ
 
 
परमेति
अपि जीवपरयोः
 
 
भेदोऽभिधीयते ।
 
 
परमशास्त्रं
अलोको
 
 
पञ्चरात्रम् । द्वेष एव किं निबन्धन इत्यत उक्तं
मुक्तोऽपि
 
 
आसुरैरिति
प्रज्ञानेत्रो
 
 
। भागवतशास्त्रे हि स्वाभाविक एव हि विद्वेषोऽसुराणाम्, न तु दोषदर्शननिमित्तः । एते चासुरसम्बन्धिनस्तत्स्वभावाश्च वृत्तिकाराः ।
ब्रह्मनेतृक इति । नीयतेऽनेनेति नेत्रम्, दाम्नीत्यादिसूत्रात् । प्रज्ञा च ब्रह्म, प्रज्ञा प्रतिष्ठा प्रज्ञानं ब्रह्मे ति वाक्यशेषात् ।</p>
 
<p class="gr-vyakhya-para">न चात्र लोक इति पदं छेद्यम्, जनभुवनदेहरूपस्य लोकस्य प्रागेव ब्रह्मनेतृकत्वस्योक्तत्वेन पुनरुक्तिप्रसङ्गात् । न च नेतृनेतव्ययोरभेदः क्वचिदस्ति । न चावान्तरमुक्तिविषयेयं श्रुतिः, तत्र लोकातीतताऽयोगात्, देहेन्द्रियादिवैकल्यं खल्वलोकत्वम् । परममुक्तौ चानुवर्तमानो भेदो नाविद्याकल्पितो भवितुमर्हति अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
आसुरैः
<p class="gr-vyakhya-para">२५सु०- ननु मु(क्तौ भेदाभावेने)क्तावभेदेऽनेकाः श्रुतयः स्मृतयश्च सन्ति, तत्कथमेकाकिनीयं श्रुतिः मुक्तौ भेदसाधनायालमित्यतो बह्वीः श्रुतिस्मृतीरत्रोदाहरति
 
 
एव
एतमिति ।</p>
 
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एतमानन्दमित्यन्या परमं साम्यमित्यपि</div>
उक्तं
<p class="gr-vyakhya-para">एतदानन्दमय
 
 
न तु सूत्रकारेण इत्यनेन तस्मान्नायं सूत्रार्थः, किन्तु शाक्तमतनिरास एवेत्युक्तं भवति ।</p>
मात्मानमुपसंक्रम्ये
<p class="gr-vyakhya-para">१७३सु०- एतेनैतदपि प्रत्युक्तम्, यत्केचिदिदमधिकरणं साङ्ख्यादिवत् पञ्चरात्रस्याप्यप्रामाण्यमाशङ्क्य तन्निरासार्थमिति वर्णयन्ति । तथा हि । उक्तरीत्या
 
उत्पत्त्यसम्भवात्
 
,
 
न च कर्तुः करणम्
 
इति सूत्रद्वयेन पञ्चरात्राप्रामाण्यं पूर्वपक्षयित्वा
 
विज्ञानादिभावे वा तदप्रतिषेध
 
इति सिद्धान्तितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वाशब्दात् पक्षो विपरिवर्तते । विज्ञानं चादि चेति परंब्रह्म विज्ञानादि, सङ्कर्षणप्रद्युम्नानिरुद्धानामपि परब्रह्मभावे सति तत्प्रतिपाद(कस्य)नस्य शास्त्रस्य प्रामाण्यं न प्रतिषिद्ध्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">विप्रतिषेधाच्च
 
। प्रतिषिद्धा हि जीवोत्पत्तिरस्मिन्नपि तन्त्रे । यथोक्तं परमसंहितायाम् । अचेतना परार्था च नित्या सततविक्रिया । त्रिगुणा कर्मणां क्षेत्रं प्रकृते रूपमुच्यते । प्राप्तिरूपेण सम्बन्धस्तस्याश्च पुरुषस्य च । स ह्यनादिरनन्तश्च परमार्थेन निश्चित इति (इति) ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पञ्चरात्राप्रामाण्यशङ्कायां प्राप्तायामेव हि तन्निरासाय प्रयासः सार्थकः स्यात् । न च व्यधिकरणानि दूषणानि तच्छङ्कां प्रापयितुमीशते । न हि छलोत्तराण्येतावदधिकरणं प्रयोजयन्ति । अतिप्रसङ्गात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकरणाननुगुणं चैतत् । परमतनिरासो ह्यत्र प्रकृतो न तु स्वमतसमर्थनम् । कृतं च तत्
 
न विलक्षणत्वात्
 
इत्यादिना ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्राक्षराननुरूपं चैतद्व्याख्यानम् । न ह्यत्र विज्ञानादिपदं ब्रह्मणि क्वचित्प्रयुक्तम् । तदप्रतिषेध इति च व्यर्थम्, न प्राज्ञत्वादित्येव वक्तव्यम् । लघु चैवं सूत्रं व्यक्तं च स्यात् ॥ तस्मादुक्त एव सूत्रार्थ इति स्थितम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मात्रये
 
त्यनेन परो मात्रया तन्वा वृधान न ते महित्वमन्वश्नुवन्ति इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७४सु०- पादार्थमुपसंहरति
 
अतोऽशेषेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अतोऽशेषजगद्धाता निर्दोषोरुगुणार्णवः । नारायणः श्रुतिगणतात्पर्यादवसीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">साङ्ख्यादिविरोधिसमयानां निरस्तत्वात्, प्रथमाध्याये यत्सकलश्रुतिसमन्वयेन भगवतो लक्षणद्वयं साधितं तन्निर्णीतमेवेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७५सु०- स्यादेतत् । न निगृह्य कथां कुर्यादि त्यादिस्मृतिनिषिद्धं परनिराकरणमिदं न कार्यमेव, तत्कुतः साङ्ख्यादिनिराकरणं कृतमिति चेन्न, अस्य निषेधस्य सद्विषयत्वात् । कुतः सङ्कोच(?) इति चेत्, श्रुतिस्मृत्योः श्रुतेर्बलवत्त्वात् । श्रुतौ च परनिराकरणस्य कर्तव्यतया अवगतत्वादित्याशयवान्</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्धन्तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायां रताः ॥ विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह । अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्ययाऽमृतमश्नुते इति मन्त्रद्वयमर्थतोऽनुवदति
 
अन्धमिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अन्धन्तमः प्रविशन्ति ये त्वविद्यामुपासते । ततो भूय इवायान्ति एतस्या नैव निन्दकाः । ततो विद्यामविद्यां च यो जानात्युभयं सह । दोषज्ञानादतीत्यैतां विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते श्रीमद्ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अविद्याम्
 
अविद्याकल्पितमविद्यमानार्थम् ।
 
आयान्ति
 
तमः ।
 
इव
 
शब्दः  किञ्चिदर्थः । उ शब्दोऽवधारणार्थः ।
 
ये
 
केवलं विद्यायामेव रताः इत्युक्त्या लब्धस्यार्थस्य कथनम्
 
एतस्या नैव निन्दका इति
 
, अन्यथा विद्ययाऽमृतमश्नुत इत्यनेन विरोधः स्यात् ।
 
ततः
 
अविद्यानिराकरणाभावे दोषसद्भावात् ।
 
सह
 
इति समुच्चयनियमं द्योतयति ।
 
दोषज्ञानादतीत्यैताम्
 
इत्यनेन
 
अविद्यया
 
दुष्टत्वेन ज्ञातया
 
मृत्युं
 
तामेवाविद्यां तत्कार्यं दुःखादिकं
 
चातीत्य
 
तीर्त्वा इत्यर्थो ज्ञायते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि तत्त्वज्ञानं न स्वपक्षप्रमाणमात्रेण भवति यावत्परपक्षप्रमाणं न  निराक्रियते, सत्प्रतिपक्षस्य प्रमाणस्य निर्णयानङ्गत्वात्; अतस्तत्त्वज्ञानं कामयमानेनावश्यं स्वपक्षसाधनमिव परपक्षनिरासोऽपि विधेय एवे त्युपपत्तिसिद्धोऽयमर्थः, तथाऽप्यागमावष्टम्भेन प्रत्यवतिष्ठमानस्तथैव बोधनीय इत्याशयवता मन्त्रावुदाहृताविति सर्वमनवद्यम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इति श्रीमत्पूर्णाप्रमतिभगवत्पादसुकृते रनुव्याख्यानस्य प्रगुणजयतीर्थाख्ययतिना ।
 
कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ द्वितीयेऽध्यायेऽयं समयचरणः पर्यवसितः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः ॥</p></div></div></div></div></div>
<div class="gr-author-note">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य द्वितीयः पादः ॥</div>
 
<span id="gr-C2-S3" class="gr-toc-anchor" data-level="2" data-title="तृतीयः पादः"></span>
=== तृतीयः पादः ===
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I01" data-block-id="AV_C02_S03_I01" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">अथाशेषसमाम्नायविरोधापाकृतिं प्रभुः ।</div>
<div class="introduction-line">करिष्यन् अधिदैवाधिभूतजीवपरात्मनाम् ॥1॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I02" data-block-id="AV_C02_S03_I02" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">स्वरूपनिर्णयायैव वचनानां परस्परम् ।</div>
<div class="introduction-line">पादेनानेनाविरोधं दर्शयत्यमितद्युतिः ॥2॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I03" data-block-id="AV_C02_S03_I03" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">अनुभूतियुक्तिबहुवाग्वैलोम्यं च ततोऽधिकम् ।</div>
<div class="introduction-line">एतत्सर्वं सतः साम्यं द्वारवैयर्थ्यमेव च ॥3॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I04" data-block-id="AV_C02_S03_I04" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">दृष्टयुक्त्यनुसारित्वमुक्तान्यार्थाविरोधतः ।</div>
<div class="introduction-line">प्रसिद्धनामस्वीकारे बहुवाक्यानुवर्तिता ॥4॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I05" data-block-id="AV_C02_S03_I05" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">लोकदृष्टानुसारित्वं जीवसाम्यमनादिता ।</div>
<div class="introduction-line">तत्र तत्र परिज्ञानं गुणसाम्यश्रुती तथा ॥5॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I06" data-block-id="AV_C02_S03_I06" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">उत्पत्तिमत्वं स्वगुणाननुभूत्यल्पकल्पने ।</div>
<div class="introduction-line">नानाश्रुतिश्च वैचित्र्यं युक्तयः पूर्वपक्षगाः ॥6॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I07" data-block-id="AV_C02_S03_I07" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">व्यवस्थानुपपत्तिश्च स्वातन्त्र्यमनुसारिता ।</div>
<div class="introduction-line">मुख्यता शक्तिमत्त्वं च वैरूप्यं सर्वसङ्ग्रहः ॥7॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I08" data-block-id="AV_C02_S03_I08" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">गत्यादिरीशशक्तिश्च सर्वमानविरोधिता ।</div>
<div class="introduction-line">अभीष्टासिद्धिसुव्यक्ती शास्त्रसिद्धिर्विपर्ययः ॥8॥</div>
</div>
 
<div class="introduction" id="AV_C02_S03_I09" data-block-id="AV_C02_S03_I09" data-verse="AV_C02_S03">
<div class="introduction-line">विशेषकारणं चेति सिद्धान्तस्यैव साधिकाः ।</div>
</div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_I09" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_I09" data-id="AV_C02_S03_I09_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">॥ अथ वियदधिकरणम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- न वियदश्रुतेरित्यादि पादप्रतिपाद्यं साङ्गतिकं दर्शयति
 
अथेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अथाशेषसमाम्नायविरोधापाकृतिं प्रभुः ।  करिष्यन्नधिदैवाधिभूतजीवपरात्मनाम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रभुः सूत्रकारः, अनेन व्याचिख्यासिततया बुद्धिसन्निहितेन तृतीयेन पादेन, वैदिकानां वचनानां परस्परं अविरोधं विरोधाभावं, दर्शयती ति प्रतिपाद्यकथनम् । अस्यान्तर्भावलक्षणां सङ्गतिं दर्शयितुमुक्तम्
 
अशेषेति
 
। अशेषाश्च ते समाम्नायविरोधाश्चेति विग्रहः ।
 
करिष्यन्
 
इत्यध्यायोपक्रमसमयापेक्षया ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">सूत्रकृता खलु सर्वानपि वेदविरोधान् परिहर्तुं द्वितीयोऽयमध्याय आरब्धः, वैदिकानां वचनानां परस्परविरोधोऽपि तदन्तर्भूत एवेत्यतः तदपाकरणमिह सङ्गतमेवेति । आनन्तर्यलक्षणां सङ्गतिं दर्शयितुम्
 
अथ
 
इत्युक्तम्, अवसरप्राप्तौ, प्राधान्यात् युक्तिविरोधपरिहारस्य प्राथम्ये, तत्प्रपञ्चात्मकत्वेन समयविरोधपरिहारस्य तदानन्तर्ये सति, श्रुतीनां परस्परविरोधपरिहारस्य भवत्ययमवसर इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेवं तर्ह्यस्य पादस्य चतुर्थपादाद्भेदो न स्यात् । तत्रापि वेदवचसां परस्परविरोधस्य अपाक्रियमाणत्वादित्यत उक्तम्
 
अधिदैवेति
 
। अधिदैवानि अव्यक्ताद्यभिमानिदेवताः,
 
अधिभूतानि
 
कार्यकारणोपेतानि वियदादिभूतानि ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२सु०- इदमुक्तं भवति । यद्यपि पादद्वये वेदवाक्यानां परस्परविरोध एव निरस्यते  तथाऽपि विषयभेदाद्भेदो भविष्यति; इहाधिदैवादिविषयवाक्यानां, चतुर्थे त्वध्यात्मविषयाणामिति । न चैवमस्य पादस्यानेकविषयत्वेनानेकत्वापत्तिः, अध्यात्मेतरविषयत्वेनैकत्वोपपत्तेः इति । अत्रापि क्रमनियमे हेतुमाचार्य एव वक्ष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु च वेदवाक्यानां परस्परविरोधपरिहारः किमर्थः; मिथो विरुद्धानां प्रामाण्यानिश्चयात् तत्प्रामाण्यनिश्चयार्थ इति चेन्न, एवं सत्यस्य तर्कशास्त्रत्वप्रसङ्गेन मीमांसात्त्वव्याघातादिति । उच्यते । ब्रह्मणोऽशेषजगत्कारणत्वनिश्चयो ह्यशेषजगत्स्वरूपनिर्णये तस्य कार्यत्वादिनिर्णये च सति स्यान्नान्यथा, न च तद्विषयाणां वाक्यानां मिथो व्याघाते तत्स्वरूपनिर्णयो भवति; अतोऽधिदैवादिवस्तुतत्त्वावधारणार्थ एवायं मिथो विरोधपरिहारः । तदिदमप्युक्तं
 
स्वरूपनिर्णयायैवेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वरूपनिर्णयायैव वचनानां परस्परम् ।  पादेनानेनाविरोधं दर्शयत्यमितद्युतिः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु किं कतिपयवचनानामन्योन्यविरोधः परिह्रियते उत सर्वेषाम् । नाद्यः, वैयर्थ्यात्, तत्रैव वचनान्तरविरोधसद्भावेनानिर्णयतादवस्थ्यात् । न द्वितीयः, वेदवाक्यानामनन्तत्वेन ज्ञातुमशक्यत्वादि त्यत उक्तम्
 
अमितद्युतिरिति ।
 
सर्वज्ञ इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">३सु०- एतत्पादाधिकरणपूर्वपक्षसिद्धान्तयुक्तः सङ्गृह्याह
 
अनुभूतीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अनूभूतियुक्तिबहुवाग्वैलोम्यं च ततोऽधिकम् ।  एतत्सर्वं ततः साम्यं द्वारवैयर्थ्यमेव च । दृष्टयुक्त्यनुसारित्वमुक्तान्यार्थाविरोधतः ।  प्रसिद्धनामस्वीकारो बहुवाक्यानुवर्तिता । लोकदृष्टानुसारित्वं जीवसाम्यमनादिता ।  तत्र तत्र परिज्ञानं गुणसाम्यश्रुती तथा । उत्पत्तिमत्त्वं स्वगुणाननुभूत्यल्पकल्पने । नानाश्रुतिश्च वैचित्र्यं युक्तयः पूर्वपक्षगाः । व्यवस्थाऽनुपपत्तिश्च स्वातन्त्र्यमनुसारिता ।  मुख्यता शक्तिमत्त्वं च वैरूप्यं सर्वसङ्ग्रहः । गत्यादिरीशशक्तिश्च सर्वमानविरोधिता । अभीष्टासिद्धिसुव्यक्त शास्त्रसिद्धिर्विपर्ययः ॥ विशेषकारणं चेति सिद्धान्तस्यैव साधिकाः ।</div></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S03_A001" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="वियदधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S03_A001"></span><h4 class="gr-section-head">वियदधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रकृतिः पुरुषः कालो वेदास्तदभिमानिनः(देवास्तदभिमानिनः) ॥9॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">महादाद्याश्च जायन्ते पराधीनविशेषिता ।</span><span class="shloka-line">इदं सर्वं ससर्जेति जनिमत्त्वमिहोदितम् ॥10॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अवकाशमात्रमाकाशः कथमुत्पद्यतेऽन्यथा ।</span><span class="shloka-line">यद्यनाकाशता पूर्वं किं मूर्तनिबिडं जगत् ॥11॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मूर्तसम्पूर्णता चैव यद्यनाकाशता भवेत् ।</span><span class="shloka-line">मूर्तद्रव्याणि चाकाशे स्थितान्येव हि सर्वदा ॥12॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अत आकाशशब्दोक्तस्तद्देवोऽत्र विनायकः ।</span><span class="shloka-line">देहोत्पत्त्या समुत्पन्न इति श्रुत्याऽभिधीयते ॥13॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भूतमप्यसितं दिव्यदृष्टिगोचरमेव तु ।</span><span class="shloka-line">उत्पद्यतेऽव्याकृतं हि गगनं साक्षिगोचरम् ॥14॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रदेश इति विज्ञेयं नित्यं नोत्पद्यते हि तत् ।</span><span class="shloka-line">तथाऽपि मूर्तसम्बन्धपरतन्त्रविशेषयुक् ॥15॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">खमेवोत्पत्तिमन्नाम श्रुतिशब्दविवक्षितम् ।</span><span class="shloka-line">प्रकृतिः पुरुषः काल इत्येते च समस्तशः ॥16॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईशाधीनविशेषेण जन्या इत्येव कीर्तिताः ।</span><span class="shloka-line">कालप्रवाह एवैको नित्यो न तु विशेषवान् ॥17॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पुरुषाव्यक्तकालानां रमैवैकाभिमानिनी ।</span><span class="shloka-line">सिसृक्षुत्वविशेषं तत्साक्षाद्भगवदिच्छया ॥18॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V01" data-block-id="AV_C02_S03_V01" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्राप्तैव सृष्टेत्युदिता प्रधानं विकृतेरपि ।</span><span class="shloka-line">पुमांसो देहसम्बन्धात् सृष्टिमन्त इतीरिताः ॥19॥</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A001" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_A001" data-id="AV_C02_S03_A001_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">४सु०-</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ न वियदश्रुतेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्राधिकरणे अनादिर्वाऽयमाकाश इत्यादिश्रुतीनां गौणत्वम् आत्मन आकाशः सम्भूत इत्यादिश्रुतीनां मुख्यत्वमुपादाय वियत उत्पत्तिः समर्थिता । तत्र वियत्पदं नाकाशमात्रपरं किन्नाम, अथ ह वाव नित्यानि पुरुषः प्रकृतिरात्मा काल इत्यादिश्रुतिविगानविषयाणां परमात्मातिरिक्तानां प्रकृत्यादीनामुपलक्षणार्थं ज्ञातव्यमित्याशयवानाह
 
प्रकृतिरिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रकृतिः पुरुषः कालो वेदास्तदभिमानिनः । महदाद्याश्च जायन्ते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकृतिः
 
अचेतना,
 
पुरुषः
 
जीवः,
 
तदभिमानिनः
 
प्रकृत्याद्यभिमानिनः ।
 
महदाद्या इति
 
महदहङ्कारमनोबुद्धीन्द्रियभूतसूक्ष्मतन्मात्राण्युच्यन्ते । प्रकृतस्योत्पत्त्यसम्भवस्य नेति प्रतिषेधे लब्धमर्थमाह
 
जायन्त इति
 
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अयमभिसन्धिः । न तावत्प्रकृत्यादयो जन्मरहिता एवाभ्युपग(म्यत)ता इति युक्तम्,
 
प्रतिज्ञाहानिरव्यतिरेकाच्छब्देभ्यः
 
,
 
यावद्विकारन्तु विभागो लोकवदि
 
त्युक्तानां प्रतिज्ञाहान्यादीनामत्रापि साम्यात्, अन्यथा तेषामनैकान्तिकत्वापातात्; नाप्यविगीतजन्मानः, श्रुतिविगानस्य दर्शितत्वात्; न चाधिकरणान्तरं तत्परमस्ति; तस्मादत्रैव वियत्पदेन तेषामुपलक्षणं युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मातरिश्वप्रभृतिषु पुनरधिकाशङ्कानिरासाय अधिकरणान्तरारम्भ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">५सु०- इह आकाशस्योक्तं जन्म घटादेरिवाभूत्वाभवनलक्षणमि ति केचिदास्थिताः । तत् निराकरिष्यन् स्वमतं तावदाह
 
पराधीनेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पराधीनविशेषिता । इदं सर्वं ससर्जेति जनिमत्त्वमिहोदितम्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">आत्मन आकाशः सम्भूतः स इदं सर्वमसृजते त्यादिश्रुतिं, विभक्तत्वादियुक्तिं चाश्रित्य यत्
 
इह
 
अधिकरणे वियतो जनिमत्त्वमुदितं तत्पराधीनातिशयलाभलक्षणं प्रतिपत्तव्यम् । अपूर्वविशेषोपजनने हि विशिष्टाकारोपजनोऽवश्यम्भावी, विशिष्टाकारश्च वस्तुस्वरूपाभिन्न इति तस्यैवासावुपजनो भवति । देवदत्तः शरीरी जातो, विद्वान् जात इति, घटः संयुक्तो जातो, विभक्तो जात इति चावस्थितस्वरूप एव वस्तुनि विशेषावाप्तिमात्रेण जननव्यवहारो दृश्यत एव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु परिणामवादे घटादेरप्येषैवोत्पत्तिर्यदवस्थितस्वरूपस्यैव मृदादेरप्याकारान्त(रावाप्तिः)रतापत्तिः, परैरपि परिणामवाद एवाङ्गीकृतो नारम्भवादः, अतो विवादाभावाद्व्यर्थोऽयमारम्भः । यथा न व्यर्थस्तथा आचार्य एव विवादविषयं स्पष्टयिष्यति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अत्र इदं सर्वं ससर्जे ति श्रु(त्याद्युदा)त्युदाहारणं श्रुत्यादावप्येवमेव जन्म व्याख्येयमिति ज्ञापनार्थम् । यच्च वियत्पदं प्रकृत्याद्युपलक्षणपरमित्यभिप्रेतं तत्रोक्तरीत्योपपत्तिसूचनार्थं चेति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६सु०- परोक्तरीत्या घटादिवदभूत्वाभवनलक्षणैवोत्पत्तिर्वियतः श्रुतिसूत्रविवक्षिता किन्न स्यादिति चेदत्र पृच्छामः, आकाशशब्देन किं विवक्षितं परेषां, (किं) वैशेषिकादिवदवकाशमात्रमुत बाह्यानामिव मूर्ताभावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">आद्यं दूषयति
 
अवकाशमात्रमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अवकाशमात्रमाकाशः कथमुत्पद्यतेऽन्यथा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">अन्यथा
 
पराधीनविशेषाप्तिर्जन्मे त्यनङ्गीकृत्य अभूत्वाभवनं जन्मे त्यङ्गीकारे अवकाशमात्रमाकाश इति चाङ्गीकारे,
 
कथम्
 
असौ
 
उत्पद्यते;
 
तस्योत्पत्तिर्नोपपद्यत इति यावत् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">६असु०- सोपादाना हि स(र्वा)र्वसृष्टिर्दृष्टा, न चाकाशोत्पत्तावुपादानमस्ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च ब्रह्मण उपादानत्वमुपपद्यत इति प्रकृत्यधिकरणे (निष्टङ्कितम्) निर्दिष्टम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्य चोत्पत्तिस्तस्य प्रागभावेन भाव्यम्; न चाकाशस्य प्रागभावः सम्भवति अनुपपन्नप्रतीतिकत्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अभावो हि प्रतीयमानः अस्यात्रे ति प्रतीयते न तु निराश्रयः । न चाकाशाभावस्याश्रयप्रतीतिरुपपद्यते, यदेवेहेति निर्दिश्यते तस्यैवाकाशत्वात् । उपादानाश्रिताभाववादेऽपि तदभावान्नाभावप्रतीत्युपपत्तिः, तथा च श्रुतिः । अभावो हि प्रदेशस्य न ह्यत्राभाव इत्यपी ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अनवकाशरूपं ब्रह्मैवाकाशस्य पूर्वावस्था प्रागभावश्चोच्यत इत्यपि ब्रह्मणोऽनुपादानत्वेन प्रत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रतियोग्याश्रय एवाभावाश्रयः, न चाकाशस्याश्रयोऽस्ती ति तदभावोऽपि निराश्रयोऽस्त्विति चेन्न निराश्रयत्वे कार्यत्वानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्च प्रतीतावाकाशः स्वाश्रय इत्यतः तदभावोऽप्याकाशाश्रयः प्रतीयेतेति विरुद्धमापद्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रकृतिराकाशस्य कारणमिति कश्चित्, तन्मते प्रकृतेरजन्मप्रसङ्गः । अथ तत्र पराधीनविशेषावाप्तिर्जन्माङ्गीक्रियते, तदाऽसम्भावितोत्पत्तिके वियदादावप्येवमेवाङ्गीकरणीयमिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">७सु०- द्वितीयेऽपि किं प्रदेशरूपमाकाशमङ्गीकृत्येदमुच्यते, उत अनङ्गीकृत्य । प्रथमे यस्य कस्यचिन्मूर्तद्रव्याभावस्योत्पत्तिर्वा, सर्वस्य वा विवक्षिता । नाद्यः, तस्याः प्रत्यक्षादिसिद्धत्वेनाधिकरणानारम्भकत्वात् । द्वितीयं दूषयति
 
यदीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- यद्यनाकाशता पूर्वं किं मूर्तनिबिडं जगत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">सर्वस्यापि मूर्ताभावस्य सृष्टावुत्पत्त्यङ्गीकारे प्रलयेऽवश्यं तदभावोऽभ्युपगन्तव्यः स्यात्, अत्यन्तसतो जन्मासम्भवात् ।
 
यदि
 
च सृष्टेः
 
पूर्वं
 
प्रलये
 
अनाकाशता
 
सर्वस्य मूर्तद्रव्याभावस्याभावः अङ्गीक्रियते तर्हि
 
किं
 
तदा
 
मूर्तनिबिडं
 
जगदङ्गीक्रियते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदेव स्पष्टयति
 
मूर्तेति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मूर्तसम्पूर्णता चैव यद्यनाकाशता भवेत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यदि
 
उक्तलक्षणाकाशाभावः प्रलये
 
भवेत
 
् तदा
 
मूर्तसम्पूर्णता
 
भवेदेव; अभावाभावस्य भावानतिरेकात्, तद्व्याप्तत्वाद्वा । चशब्दोऽनुक्तसमुच्चयार्थः सृष्ट्युत्तरकालं मूर्तमात्रं च न स्यात् । एवं च सर्गप्रलयविपरिवर्तः स्यात् । अधिका च प्रलये मूर्तसम्पूर्तेरापत्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">मूर्तद्रव्याभाव एवाकाशो न ततोऽतिरिक्तोऽस्तीति द्वितीयं निराकरोति
 
मूर्तद्रव्याणीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-मूर्तद्रव्याणि चाकाशे स्थितान्येव हि सर्वदा ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तदभावश्चेति चार्थः । यो
 
मूर्तद्रव्याणि
 
तदभावांश्चाङ्गीकरोति  तेनावश्यं तदतिरिक्ताकाशोऽङ्गीकर्तव्य एव । यस्मात्तानि
 
सर्वदा आकाशे स्थितानि
 
तेनेति योजना ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८सु०- इदमुक्तं भवति । एकस्मिन् पतत्रिणि पतति द्वितीयेन पतत्रिणा कुत्र पतितव्यमिति वाच्यम् । यत्रासौ नास्ति तत्रेति चेत् तर्हि येनाधिकरणेनैकस्य पतत्रिणोऽभावः परस्य च भावो विशिष्यते तदर्थान्तरमङ्गीकरणीयम् । स एव प्रदेशरूप आकाश इति कथं तदनभ्युपगमः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चेह पक्षी नेह पक्षीति मूर्ततदभावाश्रयतया प्रदेशः साक्षिसिद्धः कथमपह्नोतुं शक्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अपि च किं मूर्तद्रव्यस्य प्रागभाव आकाशः किंवा प्रध्वंसो यद्वाऽत्यन्ताभावः अथवाऽन्योन्याभावः । न प्रथमद्वितीयौ, सृष्ट्युत्तरकाले निराकाशत्वप्रसङ्गात्, प्रागभावप्रध्वंसाभावयोरुपादाननिष्ठत्वेन तत्राकाशबुद्धेरन्यत्र तदभावस्य चापत्तेः । न तृतीयः, क्वचित्कदाचिन्मूर्तसद्भावे तदत्यन्ताभावानुपपत्तेः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चतुर्थः, घटान्योन्याभावो हि पटः तन्निष्ठो वेति तत्राकाशबुद्धिप्रसङ्गात् । मूर्तद्रव्यसंसर्गाभावमात्रमाकाश इति चेत्, तर्हि उत्पततः पतत्रिणः केन संसर्गो त(य)दभावस्याकाशत्वं स्यादित्यवश्याश्रयणीयः प्रदेश इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदेवमाकाशस्याभूत्वाभवनरूपोत्पत्तिरयुक्तेति सिद्धम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">९सु०- अस्त्वेवं परकृतमपव्याख्यानम्; कस्तर्ह्याकाशशब्दार्थः, का च तस्य पराधीनविशेषाप्तिरित्यत आह
 
अत इति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अत आकाशशब्दोक्तस्तद्देवोऽत्र विनायकः ।  देहोत्पत्त्या समुत्पन्न इति श्रुत्याऽभिधीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">परकयव्याख्यानस्यायुक्तत्वादित्यर्थः ।
 
तद्देवो
 
भूताकाशाभिमानीति विनायकस्याकाशशब्दवाच्यत्वोपपादनम् ।
 
अत्र
 
आत्मन आकाश इत्यादिश्रुतौ ।
 
देहोत्पत्त्या
 
इति पराधीनविशेषा(वा)प्तेर्विवरणम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">वाक्यद्वयमेतदित्यतोऽत्रेति श्रुत्येति च युज्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">श्रुतेर्विषयान्तरं चाह
 
भूतमपीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-भूतमप्यसितं दिव्यदृष्टिगोचरमेव तु ।  उत्पद्यते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भूतमपि
 
आकाशशब्दोक्तं, तच्च घटादिवत्
 
उत्पद्यते, इति श्रुत्याऽभिधीयत
 
इति सम्बन्धः । कुतो भूताकाशस्योत्पत्तिमत्त्वमित्यत उक्तम्
 
असितमिति
 
रूपित्वादित्यर्थः, तथा च श्रुतिः आकाशो नीलिमोदेती ति । तथा सति चाक्षुषत्वप्रसङ्ग इत्यत उक्तं
 
दिव्येति
 
 
तु
 
शब्देनानुद्भूतत्वविशेषं सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इदमुक्तं भवति । किं चाक्षुषत्वमात्रमापाद्यम् उत अस्मदादीन् प्रति । आद्ये त्विष्टापादनम्, दिव्यदृष्टिगोचरत्वाभ्युपगमात् । द्वितीये तु भूतादिशरीरेषु व्याप्तिभङ्गः । तत्रानुद्भूतादिकल्पने अत्रापि तत्समानं श्रुतिप्रामाण्यादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१०सु०- नन्वाकाशस्याभूत्वाभवनलक्षणामुत्पत्तिमधुनैव निराकृत्य अत्र पुनः तदङ्गीकारे कथं पूर्वोत्तरव्याघातो न भवेदित्यत आह
 
अव्याकृतमिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-    अव्याकृतं हि गगनं साक्षिगोचरम् । प्रदेश इति विज्ञेयं नित्यं नोत्पद्यते हि तत्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यतः अव्याकृतं
 
एव
 
गगनं
 
नोत्पद्यत इत्युक्तं न तु भूतमतो न विरोधः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तस्यानुत्पत्तौ हेत्वन्तरमप्याह
 
नित्यं हि तदिति
 
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चैतदसिद्धम्, विनाशकारणाभावात् । न हि किरणान्तरमनपेक्ष्येश्वरेच्छा विनाशहेतुर्दृष्टा । उत्पत्तिश्रुतेस्तदपि कल्पनीयमिति चेन्न, तस्या भूततदभिमानिविषयत्वेन सावकाशत्वात् । अवश्यं चैतदेवम्, आत्मन आकाशः सम्भूत इत्यादेर्भूतप्रकरणत्वात् । नन्वव्याकृताकाशे प्रमाणमेव नास्ति, कस्यानुत्पत्तिरुच्यत इत्यत उक्तम्
 
साक्षीति
 
। तत्कथमित्यत आह
 
प्रदेश इति
 
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेतदेव भूताकाशमिति चेन्न, रूपित्वारूपित्वव्याकृतत्वाव्याकृतत्वपरिच्छिन्नत्वापरिच्छिन्नत्वश्रुतीनां सत्त्वात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">किञ्चोत्पत्त्यनुत्पत्तिश्रुत्योर्विरोधोऽप्याकाशद्वैतमवगमयति, व्यवस्थयाऽविरोधोपपत्तावनुत्पत्तिश्रुतेरौपचारिकत्वकल्पनायोगात् । न च प्रदेशस्योत्पत्तिरुपपद्यत इत्युक्तं प्राक् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ननु सूत्रकृतैव गौण्यसम्भवादि त्युक्तम् । सत्यम्, व्याख्यातं तद्भाष्यकृता, विवृतं चास्माभिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">११सु०- नन्वव्याकृताकाशस्योत्पत्त्यभावे मा भूत् आकाशः सम्भूत इति विरोधः, इदं सर्वमसृजते त्यादिश्रुतिविरोधस्तु भविष्यतीति चेन्न; तस्य अभूत्वाभवनलक्षणोत्पत्त्यसम्भवेऽपि पराधीनविशेषाप्तिरूपोत्पत्तिसद्भावादित्याह
 
तथाऽपीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- तथाऽपि मूर्तसम्बन्धपरतन्त्रविशेषयुक् । खमेवोत्पत्तिमन्नाम श्रुतिशब्दविवक्षितम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">मूर्तसम्बन्धश्चासौ परतन्त्रविशेषश्चेति विग्रहः । यदनादित्वेनोक्तं तत्
 
एव खम्
 
इत्यर्थः । इदं सर्वमसृजते ति श्रुतिवाक्यं
 
श्रुतिशब्दः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१२सु०- एवं श्रौता(सौत्रा)काशोत्पत्तिं व्याख्यायोपलक्षितप्रकृत्याद्युत्पत्तिं व्याख्याति
 
प्रकृतिरिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- प्रकृतिः पुरुषः काल इत्येते च समस्तशः । ईशाधीनविशेषेण जन्मा इत्येव शब्दिताः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इत्येते च
 
एतदादयश्च ।
 
ईश्वराधीनविशेषेणैव
 
नाभूत्वाभावित्वेनेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कालस्य त्वभूत्वाभवनमप्यस्तीत्याशयेनाह
 
कालेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- कालप्रवाह एवैको नित्यो न तु विशेषवान्</div>
<p class="gr-vyakhya-para">विशेषवान्
 
क्षणलवादिरूपः । उपपादितं चैतत् प्रागेव ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१३सु०- प्राक् परिगणितानां प्रकृत्यादीनामीश्वराधीनविशेषावाप्तिरेव जन्मेत्युक्तम्, तत्र कस्य कदृशी विशेषावाप्तिरित्यतः प्रकृत्यादित्रयाभिमानिदेवतायाः पराधीनविशेषावाप्तिं विशदयति
 
पुरुषेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-पुरुषाव्यक्तकालानां रमैवैकाभिमानिनी । सिसृक्षुत्वविशेषं तत्साक्षाद्भगवदिच्छया ।  प्राप्तैव सृष्टेत्युदिता</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यस्मात्
 
पुरुषादीनां रमा अभिमानिनी ।
 
सा च
 
एकैव
 
देहदेह्यादिभेदरहिता ।
 
तत्
 
तस्मात्
 
साक्षाद्भगवदिच्छया सिसृक्षुत्वविशेषं प्राप्तैव सृष्टेत्युदिता
 
न तु विनायकाद्यभिमानिवद्देहोत्पत्तिमतीत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि भगवत्या इच्छाऽपि नित्या तथाऽपि (तदीय)व्यक्तिरूपस्येश्वरा(परा)धीनत्वाभिप्रायेणेदमुक्तमिति ज्ञातव्यम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१४सु०- प्रकृतेः पराधीनविशेषावाप्तिं विवृणोति
 
प्रधानमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-प्रधानं विकृतेरपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रधानमपि विकृतेः
 
ईश्वराधीनायाः कारणात् इदं सर्वमसृजते त्यादौ सृष्टमित्युदितमित्यर्थः । यथोक्तं विकारोऽव्यक्तजन्म ही ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">पुरुषाणां पराधीनविशेषावाप्तिं स्पष्टयति
 
पुमांस इति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- पुमांसो देहसम्बन्धात् सृष्टिमन्त इतीरिताः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कालप्रवाहस्य प्रवाहिजन्म, महदादीनां चोपचयावाप्तिर्विशेषलाभः, इति स्पष्टत्वा(न्नात्रो)न्नोक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतेन
 
ज्ञोऽत एव
 
,
 
तथा प्राणाः
 
इत्यादिकमपि व्याख्यातं वेदितव्यम् ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S03_A002" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="मातरिश्वाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S03_A002"></span><h4 class="gr-section-head">मातरिश्वाधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V02" data-block-id="AV_C02_S03_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एवं प्रलयकालेऽपि प्रतिभातपरावरः ।</span><span class="shloka-line">मुख्यवायुर्नित्यसमः शरीरोत्पत्तिकारणात् ॥20॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V02" data-block-id="AV_C02_S03_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पराधीनविशेषेण जनिमानेव शब्दितः ।</span><span class="shloka-line">नैव किञ्चित् ततो जन्मवर्जितं परमादृते ॥21॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V02" data-block-id="AV_C02_S03_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पराधीनविशेषत्वे जन्मनः स्थूलताभवः ।</span><span class="shloka-line">पूर्वशब्दविलोपश्च यदि जन्मेति कीर्त्यते ॥22॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V02" data-block-id="AV_C02_S03_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">रमाया नैव जन्मास्ति चैतन्यस्यापि केवलम् ।</span><span class="shloka-line">प्रधानस्य च वेदस्यापीश्वरेच्छया ॥23॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V02" data-block-id="AV_C02_S03_V02" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">व्यक्तिर्नाम विशेषोऽस्ति तस्मात् तद्वशतैव हि ।</span><span class="shloka-line">उत्पत्तिरत्र कथिता ....... ॥</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A002" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_A002" data-id="AV_C02_S03_A002_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ एतेन मातरिश्वा व्याख्यातः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१५सु०- अतीताधिकरणे वियदादिविषयाणां उत्पत्त्यनुत्पत्तिश्रुतीनां व्यवस्थया विरोधः परिहृतः । इदानीं  तेजोबन्नान्याकाश इति तान्यनित्यानि वायुर्वाव नित्य इति श्रुतौ व्यवस्थितनित्यत्वानित्यत्ववन्तमप्याकाशमनित्यपक्षे निक्षिप्य वायोर्नित्यत्वाभिधानात्, आकाशदेवताया विनायकस्येव वायुदेवतायाः स्वरूपेण नित्यत्वं देहोत्पत्त्यादिना जन्मादिमत्त्वमिति व्यवस्थानुपपत्तेः, मुख्यैवानुत्पत्तिरि  त्यधिकाशङ्कया पूर्वपक्षिते व्यवस्थातिदेशेनैव सिद्धान्तितम् । तत्र कदृशी वायौ श्रुतीनां व्यवस्था यया अधिकाशङ्कापरिहारः स्यादित्यतः तां दर्शयति
 
एवमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवं प्रलयकालेऽपि प्रतिभातपरावरः । मुख्यवायुर्नित्यसमः शरीरोत्पत्तिकारणात् । पराधीनविशेषेण जनिमानेव शब्दितः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा वियदनादि जन्मवच्चोक्तम
 
एवम्
 
इत्यर्थः ।
 
प्रतिभातपरावरः
 
शरीराभावेऽपि प्रातिभेनैव ज्ञानेन विषयीकृतातीतानागतो यतः तस्मात्
 
नित्यसम
 
इति
 
शब्दितः ।
 
शरीरोत्पत्तिकारणात् पराधीनविशेषेण
 
इत्येतयोर्हेतुहेतुमद्भावः ।
 
एव
 
शब्दस्य पराधीनविशेषेणैवेत्यन्वयः ।
 
मुख्यवायुः
 
इत्यनेन भूतप्रकरणेऽपि न भूतवायुविषयमिदं  सूत्रम्, तत्राधिकाशङ्काभावात्, अत एव नावान्तराभिमानिविषयम्; किन्नाम तत्परमाभिमानिविषयमेवेति सूचयति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्वरूपातिरिक्तस्य प्रातिभज्ञानस्याप्यनुपप्लवादाकाशदेवतातो विशेषो युज्यत इति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१६सु०- यदुक्तमत्र प्रकरणे पराधीनविशेषावाप्तिरेव जनिः न अभूत्वाभवनमि ति तदुपपत्त्यन्तरेणोपपादयन्नधिकरणार्थमुपसंहरति
 
नैवेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- नैव किञ्चित्ततो जन्मवर्जितं परमादृते । पराधीनविशेषत्वे जन्मनः स्थूलताभवः । पूर्वशब्दविलोपश्च यदि जन्मेति कर्त्यते । रमाया नैव जन्मास्ति चैतन्यस्यापि केवलम् । प्रधानस्य च वेदस्य</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति सिद्धमिति शेषः । एतच्च जन्मनः पराधीनविशेषलाभ(स्वरूप)त्व एवाङ्गीकृते सिद्ध्यति, न त्वभूत्वाभवनरूपत्व इत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वव्याकृताकाशस्य अभूत्वाभवनानुपपत्तेरस्तु तत्र पराधीनविशेषावाप्तिर्जन्मशब्दार्थः, अन्यत्र त्वभूत्वाभवनमेवाङ्गीक्रियते चेत् को दोषः, बाधकभावाभावाभ्याम् अनेकार्थत्वकल्पनाविरोधादित्यत आह
 
स्थूलतेति
 
।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">उपादानधर्मिणो धर्म्यन्तरात्मना परिवर्तः
 
स्थूलताभवः ।
 
अत एव
 
पूर्वशब्दविलोपश्च
 
पूर्वशब्दनिवृत्तौ शब्दान्तरप्रवृत्तिश्चेत्यर्थः । उदाहृतं चैतत् प्रकृत्यधिकरणे ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अभूत्वाभवनं
 
यदि जन्मेति कर्त्यत
 
इत्युक्ते असदनुवादः स्यात्, परिणामवादिभिः क्वाप्यभूत्वाभवनानभ्युपगमात्, अतो विमतिपदं दर्शयितुं स्थूलतेत्याद्युक्तम् । तर्हि
 
रमाया
 
जीव
 
चैतन्यस्यापि प्रधानस्य वेदस्य च
 
एवंविधं
 
जन्म नैवास्ति
 
इत्यतः परमेश्वरादृते सर्वं जनिमदिति न सिद्ध्येत्; तथा च इदं सर्वमसृजते त्यादिप्रतिज्ञाहानिः, आत्मा वा इत्यादिशब्दविरोधो, विभक्तत्वहेतोरनैकान्त्यं च स्यात्  इति वाक्यशेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एष चेतनया युक्तो जीव इत्यभिधीयते इत्यादिवचनाज्जीवशब्दो भूतादिसङ्घाते वर्तते, तस्य चोक्तविधोत्पत्तिरस्त्येवेत्यतः केवलं
 
चैतन्यस्य
 
इत्युक्तम् । न हि क्षीरं दधि जातमि तिवदिदं द्रव्यं रमादित्वेन परि(णतमि)वृत्तमित्यत्र प्रमाणमस्ति; किन्तु द्वावेतौ नित्यमुक्तौ नित्यौ सर्वगतौ , अजो नित्यः , अजामेकां , यावद्ब्रह्म विष्ठितं तावती वागि त्यादिश्रुतिभ्योऽनादित्वमेवावगतम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१७सु०- ननु वेदस्य कदृशी पराधीनविशेषाप्तिर्येन भवत्पक्षे प्रतिज्ञाहान्यादिकं न स्यादित्यत आह
 
वेदस्यापीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- वेदस्यापीश्वरेच्छया । व्यक्तिर्नाम विशेषोऽस्ति</div>
<p class="gr-vyakhya-para">नियतविशिष्टानुपूर्वीकत्वेनार्थबोधकत्वशक्त्याविर्भावो
 
व्यक्तिः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कालप्रवाहस्य नास्तित्वे दोषो वक्ष्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">महदादिसूक्ष्मरूपनित्यता च श्रुत्या(दिप्र)पि प्रसिद्धा ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">अतोऽपि प्रतिज्ञाहान्याद्यनिस्तार इत्याशयवानुपसंहरति
 
तस्मादिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-  तस्मात्तद्वशतैव हि । उत्पत्तिरत्र कथिता  ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तद्वशता
 
परमेश्वरवशत्वविशेषलाभः ।
 
अत्र
 
श्रुतिसूत्रयोः ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S03_A003" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="असम्भवाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S03_A003"></span><h4 class="gr-section-head">असम्भवाधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V03" data-block-id="AV_C02_S03_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">...... स्वतन्त्रत्वात् परात्मनः ॥24॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V03" data-block-id="AV_C02_S03_V03" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नैवोत्पत्तिः कथमपि न स्वतन्त्रं ततोऽपरम् ।</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A003" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_A003" data-id="AV_C02_S03_A003_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ असम्भवस्तु सतोऽनुपपत्तेः ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१८सु०- असम्भाव्यमानजन्मनोर्गगनपवनयोरुत्पत्तावुक्तायामिदमाशङ्क्यते ।  सदजायते त्यादिश्रुतेर्ब्रह्मणोऽपि जन्मास्ति, न च श्रुत्यादिविरोधः । स्वरूपोत्पत्त्यभावेऽपि परायत्तविशेषावाप्तिरूपोत्पत्तिसम्भवाद् गगनपवनवत्  इति । तन्निवृत्त्यर्थमिदमधिकरणमारब्धम् । एतच्चायुक्तमिवाभाति, असम्भव इत्यनुत्पत्तिमात्रप्रतिज्ञानात्, तस्य च परेणाप्यङ्गीकृतत्वात् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्ववधारणार्थस्य तुशब्दस्य प्रयोगान्नायं दोषः । सत्यम्, तथाऽपि तत्र हेतोरनभिधानादयुक्तमेव ॥ नन्वनुपपत्तेरित्युक्तम् । सत्यम्, किं तस्यार्थो न ह्यसतः सदुत्पत्तेरदृष्टत्वादनुपपत्तेरिति; न चैतत् सर्वथाऽप्युत्पत्त्यभावमुपपादयितुमलम्, कारणविशेषप्रतिषेधात् । मैवम्, प्रसक्तकारणनिरासात्, अन्यस्याप्रसङ्गात्, कारणाभावस्यैव सिद्धेरिति स्थिते विभवादनुपपत्तेरिति हेतुं प्रकारान्तरेण व्याचक्षाणः सूत्रार्थमाह
 
स्वतन्त्रत्वादिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- स्वतन्त्रत्वात्परमात्मनः । नैवोत्पत्तिः कथमपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">कथमपीति
 
। स्वरूपतो विशेषतश्चेत्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">कुतः परमात्मनः स्वातन्त्र्यमिति चेन्मैवम्, किं स्वतन्त्रमेव वस्तु नाङ्गीक्रियते किं वा अतोऽन्यत्स्वतन्त्रमङ्गीकृत्य तस्य स्वातन्त्र्यं निराक्रियते । नाद्यः, अनवस्थितेरसम्भवाच्च । द्वितीयं प्रत्याह
 
नेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न स्वतन्त्रं ततोऽपरम् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">प्रमाणाभावात् । भावे वा तदेवास्माभिः परमात्मतयाऽङ्गीकरिष्यत इति भावः ।</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S03_A013" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="व्यतिरेकाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S03_A013"></span><h4 class="gr-section-head">व्यतिरेकाधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V13" data-block-id="AV_C02_S03_V13" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अच्छेद्यस्यापि जीवस्य विभागं बहुधा हरिः ॥25॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V13" data-block-id="AV_C02_S03_V13" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कृत्वा भोगान् प्रदायैव चैक्यमापादयेत् पुनः ।</span><span class="shloka-line">अत ईशवशं सर्वं चेतनाचेतनं जगत् ॥26॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V13" data-block-id="AV_C02_S03_V13" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अविभागं विभागाय यदा नयति केशवः ।</span><span class="shloka-line">किमशक्यं परेशस्य तदेति ह्यभिधीयते ॥27॥</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A013" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_A013" data-id="AV_C02_S03_A013_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">१९सु०- केचिदिदं सूत्रमन्यथा व्याचक्षते प्राग्गुणिनां वियदादीनामुत्पत्तिरुक्ता, इदानीं रूपादीनां गुणानां दिक्कालादेश्चोत्पत्तिरुच्यते, सतो गुणादेरसम्भवो नोपपद्यते प्रतिज्ञाहान्यादिनाऽनुपपत्तेरि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तदसत्, वियत्पदेनैव सर्वस्योपलक्षणात्, अभ्यधिकाशङ्काभावाच्च । वियत्पदस्य सजातीयभूतमात्रोपलक्षकत्वं न्याय्यम्, विजातीयगुणाद्युपलक्षकत्वमयुक्तमिति चेन्न; सङ्गतिरेषा नाभ्यधिका शङ्का । रूपादीनामुत्पत्त्यश्रवणादिति चेन्न, प्रतिज्ञादिभ्यस्तदवगतेः । सङ्कोचस्तत्र कल्प्यत इति चेन्न, बाधकानुपन्यासादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२०सु०- अन्ये त्वेवं व्याकुर्वते ब्रह्मण एवासम्भवो न तु तद्व्यतिरिक्तस्य, प्रतिज्ञाहान्यादिप्रसङ्गेनानुपपत्तेरि ति । एतदप्यसत्, पूर्वेणैवास्यार्थस्य लब्धत्वात् । वियन्मातरिश्वनोरुत्पत्तिप्रतिपादनमुपलक्षणार्थमिति ज्ञापयितुमेतदिति चेन्न, प्रतिज्ञाहान्याद्युपन्यासेनैव तज्ज्ञापनसिद्धेः, समानन्यायोपलक्षणस्य मीमांसायां सर्वत्र प्रसिद्धत्वात् । अन्यथाऽतिदेशेऽभ्यधिकाशङ्काभ्यूहनवैयर्थ्यात् । इत्युक्त एव सूत्रार्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदेव ज्ञापयितुं भगवता आचार्येण प्रागेव नैव किञ्चिदि त्युपसंहृतम् ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ व्यतिरेको गन्धवत्तथा च दर्शयति ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२१सु०- अत्र योगिनां स्वरूपेणैवानेकत्वमुपपाद्यते । तस्य च
 
अविरोधश्चन्दनवत्
 
इत्युक्तार्थोपपादकतया सङ्गतौ स्थितायां
 
असम्भवस्तु सतोऽनुपपत्तेः
 
इति यदीश्वरस्य सर्वस्वातन्त्र्यमुक्तं तदुपपादकत्वेनापि सङ्गतिं ज्ञापयंस्तथा सूत्रं व्याचष्टे
 
अच्छेद्यस्यापीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- अच्छेद्यस्यापि जीवस्य विभागं बहुधा हरिः । कृत्वा भोगान् प्रदायैव चैक्यमापादयेत् पुनः । अत ईशवशं सर्वं चेतनाचेतनं जगत् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">भोगांश्च
 
इति सम्बन्धः ।
 
ऐक्यमेव
 
इति एवशब्दान्वयः । ऐक्यं एकरूपत्वम्, स्वरूपैक्यस्य विभागेऽपि सत्त्वात् ।
 
सर्वमीशवशम् ।
 
तथा च स एव स्वतन्त्र इति वाक्यशेषः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२२सु०- नन्वन्यैश्छेत्तुमशक्यं छित्त्वा तेषामपि भागानां भोगशक्तिं प्रदाय यदि पुनरेकतामापादयति हरिः तर्हि तत्र तस्य सामर्थ्यं ज्ञायताम्, कार्यस्य कारणशक्तिं विनाऽनुपपत्तेः । सर्वं जगदीशवशमि ति तु कथमित्यत आह
 
अविभागमिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-अविभागं विभागाय यदा नयति केशवः । किमशक्यं परेशस्य तदेति ह्यभिधीयते ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यथा लोके किञ्चिदद्भुतं कार्यं कृतवतः तथाभूतेऽन्यत्रापि कार्यशक्तिः सम्भाव्यते तथा अत्यन्ताघटितमिदं घटयतो जगन्नाथस्य सर्वत्रापि शक्तिसम्भावना युक्तैवेति भावः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वत्र सूत्रे जीवस्यानेकत्वापत्तिमात्रमुच्यते न तु तस्याः परमेश्वरायत्तत्वम् । तत्कथमनेन तस्य सर्वैश्वर्यावगतिरित्यत आह
 
इति हीति
 
। तं यथा यथेश्वरः प्रकुरुते तथा तथा भवति । सोऽचिन्त्यः परमो गरीयान् , अचिन्त्ययेशशक्त्यैव ह्येकोऽवयवविवर्जितः । आत्मानं बहुधा कृत्वा क्रडते योगसम्पदे ति सूत्रोपात्ताभ्यां श्रुतिस्मृतिभ्यां यस्मादेवम्
 
अभिधीयते,
 
तस्मात् सूत्रेणाप्येवमेवमभिधीयते; प्रतिज्ञाप्रमाणयोरेकार्थताया आवश्यकत्वादिति ॥</p></div></div></div></div></div>
<span id="gr-adh-AV_C02_S03_A014" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="पृथगधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S03_A014"></span><h4 class="gr-section-head">पृथगधिकरणम्</h4>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एवं स्थितेऽपि जीवैक्यं केचिदाहुः परात्मना ।</span><span class="shloka-line">तद्योऽहमिति पूर्वाभिः श्रुतिभिश्चानुमाबलात् ॥28॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न तद्युक्तं यतो विष्णुः पृथगेवाभिधीयते ।</span><span class="shloka-line">प्रज्ञानेत्रो लोक इति मुक्तो भेदोऽभिधीयते ॥29॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘एतमानन्दम्’’ इति ‘‘अन्या परं साम्यमित्यपि’’ ।</span><span class="shloka-line">‘‘इदं ज्ञानमुपाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः ॥30॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्गेऽपि नोपजायन्ते प्रलये न व्यथन्ति च’’ ।</span><span class="shloka-line">उपसम्पद्यते ज्योतिः स्वरूपेणाभिपद्यते ॥31॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘तत्र पर्येति जक्षंश्च क्रीडन्नपि सदा सुखी’’ ।</span><span class="shloka-line">आचक्ष्व मे परं मोक्षं धीरा यं प्रवदन्ति तम् ॥32॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इत्युक्त आह वाग्देवी परं मोक्षं प्रजापतेः ।</span><span class="shloka-line">शाखां शाखां महानद्यः संयान्ति परितः स्रवाः ॥33॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">धानापूपा मांसकामाः सदा पायसकर्दमाः ।</span><span class="shloka-line">यस्मिन्नग्निमुखाः देवाः सेन्द्राः सहमरुद्गणाः ॥34॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईजिरे क्रतुभिः श्रेष्ठैस्तदक्षरमुपासते ।</span><span class="shloka-line">प्रविशन्ति परं देवं मुक्तास्तत्रैव भोगिनः ॥35॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">निर्गच्छन्ति यथाकामं परेशेनैव चोदिताः ।</span><span class="shloka-line">‘‘भेददृष्ट्याभिमानेन निःसङ्गेनापि कर्मणा ॥36॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कर्तृत्वात् सगुणं ब्रह्म पुरुषं पुरुषर्षभम् ।</span><span class="shloka-line">स सङ्गत्य पुनःकाले कालेनेश्वरमूर्तिना ॥37॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">जाते गुणव्यतिकरे यथापूर्वं प्रजायते’’ ।</span><span class="shloka-line">‘‘ऋचां त्वः पोषमास्ते च परेण प्रेरिताः सदा’’ ॥38॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘यत्कामस्तत्सृजत्यद्धैवात्मना तत्सृजत्यपि’’ ।</span><span class="shloka-line">सहैव ब्रह्मणा कामान् भुङ्क्ते निस्तीर्णतद्गुणः ॥39॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘दुःखादींश्च परित्यज्य’’ ‘‘जगद्य्वापारवर्जितः’’ ।</span><span class="shloka-line">भुङ्क्ते भोगान् सहैवोच्चानित्याद्यागममानतः ॥40॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मुक्तस्य भेदावगतेः कथमेव ह्यभिन्नता ।</span><span class="shloka-line">जीवेशयोर्नानुमा च तदभेदं प्रमापयेत् ॥41॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मिथ्यैव भेदो विमतो भेदत्वाच्चन्द्रभेदवत् ।</span><span class="shloka-line">इति चेत् साध्यधर्मोऽयं सन्न सन् वा न वोभयम् ॥42॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि सन्नपसिद्धान्तः स एवासन्नितीरिते ।</span><span class="shloka-line">नोभयं चेन्न सिद्धं तदिति मानस्य दूषणम् ॥43॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न च मानान्तरेणैतच्छक्यं साधयितुं क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">अनुमानेन चेत् सैव ह्यनवस्था भविष्यति ॥44॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चागमस्तदर्थोऽस्ति नासदासीन्न तद्वदेत् ।</span><span class="shloka-line">परिशेषादनिर्वाच्यं यदि सिद्ध्येत् परात्मनः ॥45॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनिर्वाच्यत्वमेव स्यात् परिशिष्टो ह्यसौ सदा ।</span><span class="shloka-line">न चान्य आगमस्तत्र सदसत्प्रतियोगिनि ॥46॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न च प्रत्यक्षमत्रास्ति न चार्थापत्तिरिष्यते ।</span><span class="shloka-line">बाधायोगात् सत इति बाधाभावत एव हि ॥47॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इष्टापत्तिर्न हि भ्रान्तावपि बाधोऽवगम्यते(बाधोऽधिगम्यते) ।</span><span class="shloka-line">विषयस्य कुतो बाधो विद्यमानं हि बाध्यते ॥48॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न हि वन्ध्यासुतो वध्यो यज्ञदत्तो हि वध्यते ।</span><span class="shloka-line">बाधायोगात् सत इति व्याप्तिरेषा क्व दृश्यते ॥49॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कश्चायं बाध उद्दिष्टो न हि नाशोऽसतो भवेत् ।</span><span class="shloka-line">निवृत्तिश्चाप्रवृत्तस्य कथमेवोपपद्यते ॥50॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नासीदस्ति भविष्यच्च तदिति ज्ञानमेयता ।</span><span class="shloka-line">यदि बाधस्तदा सत्त्वं तेनैवाङ्गीकृतं पुनः ॥51॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रतीतिर्नासत इति वदन्नङ्गीकरोति ताम् ।</span><span class="shloka-line">निषेधो ह्यप्रतीतस्य कथञ्चिन्नोपपद्यते ॥52॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न चोपमा भवेदत्र प्रत्यक्षात् सत्त्वमेव च ।</span><span class="shloka-line">शास्त्रगम्यपरेशानाद्भेदः स्वात्मन ईयते ॥53॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनुभूतिविरोधेन कथमेकत्वमुच्यते ।</span><span class="shloka-line">किञ्चित् कर्ता च दुःखीति सर्वैरेवानुभूयते ॥54॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वज्ञो भगवान् विष्णुः सर्वशक्तिरिति श्रुतः ।</span><span class="shloka-line">अनुभूताद्धि भेदेन श्रुतिरेषा वदत्यमुम् ॥55॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उपजीव्यविरुद्धं तु कथमैक्यं श्रुतिर्वदेत् ।</span><span class="shloka-line">अप्रामाण्यं यदा भेदवाचकस्य भविष्यति ॥56॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स एव धर्मिणी ग्राही तदभेदः कथं भवेत् ।</span><span class="shloka-line">यत् स्वरूपग्रहे मानं तद्धर्मे न कथं भवेत् ॥57॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकविज्ञानविज्ञप्त्या द्वयं मानं भविष्यति ।</span><span class="shloka-line">न चेदेकं प्रमाणं तद्द्वयमप्यत्र नो भवेत् ॥58॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">धर्मिग्राहिविरोधस्तु तस्मान्मानस्य दूषणम् ।</span><span class="shloka-line">नोपजीव्यो ह्यभेदोऽत्र क्वचिद्भेदश्रुतेर्बलात् ॥59॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न च मानान्तरोपेयं ब्रह्म तद्भवति क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">येन मानेन चोपेयं भेदस्तेनावगम्यते ॥60॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सर्वज्ञानुमयैवेशो यद्युपेयः कथञ्चन ।</span><span class="shloka-line">सर्वज्ञत्वगुणेनैव तया भेदोऽवगम्यते ॥61॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न दुःखानुभवः क्वापि मिथ्यानुभवतां व्रजेत् ।</span><span class="shloka-line">न हि बाधः क्वचिद् दृष्टो दुःखाद्यनुभवस्य तु ॥62॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यदि दुःखानुभूतिश्च भ्रान्तिरित्यवसीयते ।</span><span class="shloka-line">अदुःखिताश्रुतिः केन न भ्रान्तिरिति गम्यते ॥63॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">श्रुतिस्वरूपमर्थश्च मानेनैवावसीयते ।</span><span class="shloka-line">तच्चेन्मानं गृहीतं ते किं दुःखानुभवे भ्रमः ॥64॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न च बाधविशेषोऽस्ति यदबाधितमेव तत् ।</span><span class="shloka-line">बाधो यद्यनुभूतेऽर्थे कथं निर्णय ईयते ॥65॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कोऽपि ह्यर्थो न निश्चेतुं शक्यते भ्रमवादिना ।</span><span class="shloka-line">भ्रमत्वमभ्रमत्वं च यदैवानुभवोपगम् ॥66॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">एकस्य भ्रमता तत्र परस्याभ्रमता कुतः ।</span><span class="shloka-line">भ्रमत्वमभ्रमत्वं च सर्वं वेद्यं हि साक्षिणा ॥67॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">स चेत् साक्षी क्वचिद्दुष्टः कथं निर्णय ईयते ।</span><span class="shloka-line">विशेषाः सर्व एवैते साक्षिप्रत्यक्षगोचराः(साक्षिप्रत्ययगोचराः) ॥68॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ऊरीकृत्य च तान् सर्वान् व्यवहारः प्रवर्तते ।</span><span class="shloka-line">साक्षिणो व्यवसायी तु व्यवहारोऽभिधीयते ॥69॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तस्मात् सर्वप्रसिद्धस्य व्यवहारस्य सिद्धये ।</span><span class="shloka-line">साक्षी निर्दोष एवैकः सदाऽङ्गीकार्य एव नः ॥70॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">शुद्धः साक्षी यदा सिद्धो दुःखित्वं वार्यते कथम् ।</span><span class="shloka-line">उपजीव्यप्रमाणं तद्भेदग्राहकमेव हि ॥71॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अतो जीवेशयोर्भेदः श्रुतिसामर्थ्यसुस्थिरः ।</span><span class="shloka-line">तथापि तु चिदानन्दपूर्वास्तत्सदृशा गुणाः ॥72॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सारस्वरूपमस्यापि मुक्तावप्यवशिष्यते ।</span><span class="shloka-line">अतोऽभेदवदेवैताः श्रुतयः प्रवदन्ति हि ॥73॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पौराणानि च वाक्यानि सादृश्याभेदसंश्रयात् ।</span><span class="shloka-line">सादृश्याच्च प्रधानत्वात् स्वातन्त्र्यादपि चाभिदाम् ॥74॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">आहुरीशेन जीवस्य न स्वरूपाभिदां क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">स्थानैक्यमैकमत्यं च मुक्तस्य तु विशिष्यते ॥75॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सादृश्यं च विशेषेण जडानां द्वयमेव तु ।</span><span class="shloka-line">भवेत् सादृश्यमत्यल्पं तृतीयं परमात्मना ॥76॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ईशरूपक्रियाणां च गुणानामपि सर्वशः ।</span><span class="shloka-line">तथैवावयवानां तत्स्वरूपैक्यं तु मुख्यतः ॥77॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">‘‘यथोदकं दुर्गे वृष्टं पर्वतेषु विधावति ।</span><span class="shloka-line">एवं धर्मान् पृथक् पश्यंस्तानेवानुविधावति’’ ॥78॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति श्रुतेः नोभयं च भेदाभेदाख्यमिष्यते ।</span><span class="shloka-line">‘‘एकमेवाद्वितीयं(एकमेवाद्वितीयं नेह) तन्नेह नानास्ति किञ्चन ॥79॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मृत्योः स मृत्युमाप्नोति य इह नानेव पश्यति’’ ।</span><span class="shloka-line">इति श्रुताविवेत्यस्माद्भेदाभेदनिराकृतिः ॥80॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V14" data-block-id="AV_C02_S03_V14" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इवोभये च सादृश्य इति वाक् शब्दनिर्णये ।</span></span></div>
 
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A014" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_A014" data-id="AV_C02_S03_A014_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०-ॐ पृथगुपदेशात् ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२३सु०- अत्र जीवात्मनः परमात्मना आत्यन्तिको भेदः समर्थ्यते ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">स्यादेतत् । यथा हि प्रत्यक्षादिप्रमा(णैरव)णावधृत(देवदत्त)सिंह(देवदत्त)भेदस्य पुंसः सिंहो देवदत्त इति वाक्यश्रवणेऽपि न सिंहदेवदत्तस्वरूपैक्यप्रतिपत्तिर्भवति किन्नाम गौण एवायं प्रयोग इत्यध्यवस्यति तथा
 
अथातो ब्रह्मजिज्ञासा
 
इत्यादिभिः
 
व्यतिरेको गन्धवत्
 
इत्यन्तैः सूत्रैः जीवात्मपरमात्मभेदस्य प्रत्यक्षादिप्रमाणबलेनोपपादितत्वात् तत्त्वमस्यादिश्रुतिशतेनापि न तदभेदप्रतिपत्तिरुत्पत्तुमलम्, किन्तु गौणार्थ एव श्रुतय एव इति निश्चयो भवेत्, अतः प्रापकाभावान्नेदमधिकरणमारम्भणीयमि  त्यतोऽधिकाशङ्कां दर्शयन् पूर्वपक्षयति
 
एवं स्थितेऽपीति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एवं स्थितेऽपि जीवैक्यं केचिदाहुः परात्मना । तद्योऽहमिति पूर्वाभिः श्रुतिभिश्चानुमाबलात् ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एवम्
 
अतीतग्रन्थोक्तन्यायेन जीवात्मपरमात्मनोर्भेदे निश्चिते
 
अपि
 
इत्यर्थः । स्मृतिभिश्चेति
 
चार्थः, अनुमानबलाच्चेति
 
वा सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदुक्तं भवति । यद्यपि भेदः प्राक् समर्थितः तथापि जीवः परमात्मना अभिन्न एव । तद्योऽहं सोऽसौ योऽसौ सोऽहम् , तत्त्वमसि , अहं ब्रह्मास्मी त्यादिश्रुतेः । अहं हरिः सर्वमिदं जनार्दनो नान्यत् ततः कारणकार्यजातम् । ईदृङ्मनो यस्य न तस्य भूयो भवोद्भवा द्वन्द्वगदा भवन्ती त्यादिस्मृतेश्च । न चैताः श्रुतयः स्मृतयश्च गौणार्था योज्याः; उपक्रमादिबलेन तात्पर्यावधारणात्, बलवद्बाधकाभावाच्च । उपन्यस्तानि तु प्रमाणान्याविद्यकमिथ्याभेदविषयतयाऽपि सम्भवन्ति । तथा चानुमानम् विमतो भेदो मिथ्या भेदत्वाच्चन्द्रवदि ति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न च
 
अस्मिन्नस्य च तद्योगं शास्ति
 
इति मुक्तावपि भेदोक्तिर्बाधिका, तस्या अवान्तरविषयत्वोपपत्तेः । न च परममुक्तौ भेदे प्रमाणमस्ति, यत्र त्वस्य सर्वमात्मैवाभूत् । विभेदजनके ज्ञाने नाशमात्यन्तिकं गते । आत्मनो ब्रह्मणो भेदमसन्तं कः करिष्यति । आविमुक्तेस्तु भेदः स्याज्जीवस्य परमस्य च । ततः परं न भेदोऽस्ति भेदहेतोरभावत इत्यादिश्रुतिस्मृतयोऽपवदन्ति च परममुक्तौ जीवपरभेदमित्येवं केचिद्वादिनो वदन्ति । अतो युक्तस्तन्निराकरणायाधिकरणारम्भ इति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२४सु०- एवं पूर्वपक्षयित्वा सिद्धान्तयत् सूत्रं व्याचष्टे
 
न तदिति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- न तद्युक्तं यतो विष्णुः पृथगेवाभिधीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्
 
जीवस्य परमात्मैक्यम्,
 
न युक्तम्,
 
किन्तु
 
पृथगेव
 
जीवात्मपरमात्मानौ ।  कुतः,
 
यतो विष्णुः
 
जीवाज्जीवश्च विष्णोः भिन्नोऽचिन्त्यः परमो जीवसङ्घादि त्यादिश्रुति(स्मृति)भिः
 
पृथगेव अभिधीयते,
 
तस्मादित्यर्थः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">नन्वेताः श्रुतिस्मृतयोऽविद्याकल्पितभेदविषयतयाऽन्यथासिद्धाः न तात्त्विकभेदसिद्ध्यै प्रभवन्तीत्युक्तमिति चेत् मा त्वरिष्ठाः, निराकरिष्यामः श्रुत्यादेः अतत्त्वावेदकत्वम् इत्याशयवानकल्पितभेदविषयां श्रुतिमुदाहरति
 
प्रज्ञेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-प्रज्ञानेत्रोऽलोक इति मुक्तौ भेदोऽभिधीयते</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एष ब्रह्मैष प्रजापतिरिन्द्र इत्यादिना विश्वप्रपञ्चमनूद्य सर्वं तत्प्रज्ञानेत्रमिति तस्य प्रज्ञाख्याब्रह्मनेतृकत्वमभिधाय नेतृनेतव्यभावस्य कल्पितत्वादि त्याशङ्कानिवृत्त्यर्थं
 
प्रज्ञानेत्रोऽलोक इति
 
श्रुत्या
 
मुक्तौ
 
अपि जीवपरयोः
 
भेदोऽभिधीयते ।
 
अलोको
 
मुक्तोऽपि
 
प्रज्ञानेत्रो
 
ब्रह्मनेतृक इति । नीयतेऽनेनेति नेत्रम्, दाम्नीत्यादिसूत्रात् । प्रज्ञा च ब्रह्म, प्रज्ञा प्रतिष्ठा प्रज्ञानं ब्रह्मे ति वाक्यशेषात् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">न चात्र लोक इति पदं छेद्यम्, जनभुवनदेहरूपस्य लोकस्य प्रागेव ब्रह्मनेतृकत्वस्योक्तत्वेन पुनरुक्तिप्रसङ्गात् । न च नेतृनेतव्ययोरभेदः क्वचिदस्ति । न चावान्तरमुक्तिविषयेयं श्रुतिः, तत्र लोकातीतताऽयोगात्, देहेन्द्रियादिवैकल्यं खल्वलोकत्वम् । परममुक्तौ चानुवर्तमानो भेदो नाविद्याकल्पितो भवितुमर्हति अतिप्रसङ्गादिति ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">२५सु०- ननु मु(क्तौ भेदाभावेने)क्तावभेदेऽनेकाः श्रुतयः स्मृतयश्च सन्ति, तत्कथमेकाकिनीयं श्रुतिः मुक्तौ भेदसाधनायालमित्यतो बह्वीः श्रुतिस्मृतीरत्रोदाहरति
 
एतमिति ।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- एतमानन्दमित्यन्या परमं साम्यमित्यपि</div>
<p class="gr-vyakhya-para">एतदानन्दमय
 
मात्मानमुपसंक्रम्ये


त्यन्या
त्यन्या
Line 20,164: Line 20,991:
शब्दनिर्णयो
शब्दनिर्णयो


नाम ग्रन्थविशेषः ॥</p>
नाम ग्रन्थविशेषः ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<span id="gr-adh-AV_C02_S03_A018" class="gr-toc-anchor" data-level="3" data-title="अंशाधिकरणम्" data-block-id="gr-adh-AV_C02_S03_A018"></span><h4 class="gr-section-head">अंशाधिकरणम्</h4>
</div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">भेदस्य मुक्तौ वचनादापि तत्पक्षनिग्रहः ॥81॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">चेतनत्वादि सादृश्यं यद्यभेद इतीष्यते ।</span><span class="shloka-line">अङ्गीकृतं तदस्माभिर्न स्वरूपैकता क्वचित् ॥82॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">न केनचिदभेदोऽस्ति भेदाभेदोऽपि वा क्वचित् ।</span><span class="shloka-line">समुदायमृते विष्णोः स्वगुणादीन् विनाऽपि वा ॥83॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">इति श्रुतेर्न तस्यास्ति भेदाभेदोऽपि केनचित् ।</span><span class="shloka-line">अभेदश्रुतयोंऽशत्वात् सादृश्यं चांशताऽस्य तु ॥84॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अंशस्तु द्विविधो ज्ञेयः स्वरूपांशोऽन्य एव च ।</span><span class="shloka-line">विभिन्नांशोऽल्पशक्तिः स्यात् किञ्चित् सादृश्यमात्रयुक् ॥85॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अंशिनो यत्तु सामर्थ्यं यत्स्वरूपं यथा स्थितिः ।</span><span class="shloka-line">स एव चेत् स्वरूपांशः प्रादुर्भावा हरेर्यथा ॥86॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सूर्यमण्डलमान्येकस्तत्प्रकाशाभिमानवान् ।</span><span class="shloka-line">सूर्योऽथ सप्तमाब्धेश्च बाह्योदस्य च वारिपः ॥87॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">कठिनत्वेन मेर्वादेः पृथिव्या अपि देवता ।</span><span class="shloka-line">धरादेव्येवमेवैको भगवान् विष्णुरव्ययः ॥88॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">नानावताररूपेण स्थितः पूर्णगुणः सदा ।</span><span class="shloka-line">विण्मूत्राद्यभिमानिन्यो(विण्मूत्राक्ष्यादिमानिन्यो) यथाऽपभ्रष्टदेवताः ॥89॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सूर्यादिभ्यस्तथैवायं संसारी परमात् पृथक् ।</span><span class="shloka-line">देहदोषैश्च दृष्टत्वादपभ्रष्टाख्यदेवताः ॥90॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अन्याः सूर्यादिदेवेभ्यो ह्यनुग्राह्याश्च तैः सदा ।</span><span class="shloka-line">एवमेवं पराद्विष्णोः पृथक् संसारिणो मताः ॥91॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अनुग्राह्याश्च तेनैव तत्प्रसादाच्च मोक्षिणः ।</span><span class="shloka-line">न तु मत्स्यादिरूपाणामनुग्राह्यत्वमिष्यते ॥92॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">गुणैरशेषैः पूर्णत्वान्मुख्याभेदो परैर्न च ।</span><span class="shloka-line">अंशाभासाश्च सर्वेऽपि परस्यांशा न मुख्यतः ॥93॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">यथैषा पुरुषे छाया एतस्मिन्नेतदाततम् ।</span><span class="shloka-line">न तु पुम्पादवत् पादा जीवा एते परात्मनः ॥94॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">पूर्णास्तस्य गुणा एव प्रादुर्भावतया स्थिताः ।</span><span class="shloka-line">एवं जगाद परमा श्रुति(परमश्रुति)र्नारायणं परम् ॥95॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">अक्षयो भगवान् विष्णुर्लक्ष्म्यावासो लये स्थितः ।</span><span class="shloka-line">मुक्तैः सदा चिन्त्यमानो ब्रह्माद्यैस्तारतम्यगैः ॥96॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">प्रकृतिः पुरुषः कालो वेदाश्चेति चतुष्टयम् ।</span><span class="shloka-line">नित्यं स्वरूपतो विष्णोर्विशेषावाप्तिमात्रतः ॥97॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">उत्पत्तिमदिति प्रोक्तं लक्ष्मीस्तदभिमानिनी ।</span><span class="shloka-line">ततो जातः पुमान्नाम ब्रह्मास्यां वासुदेवतः ॥98॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">सूत्रात्मा प्राणनामा च देव्यौ प्रकृतिमानिनी ।</span><span class="shloka-line">ततो रूपं महन्नाम ब्रह्मणोऽहङ्कृतिः शिवः ॥99॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">ब्रह्मणो बुद्धिनाम्नोमा तत इन्द्रो मनोऽभिधः ।</span><span class="shloka-line">स्कन्दश्च तत एवान्ये सर्वे देवाः प्रजज्ञिरे ॥100॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">तत्र पूर्वतनः श्रेयान् गुणैः सर्वैः समस्तशः ।</span><span class="shloka-line">तेभ्यश्च भगवान् विष्णुस्तदधीना इमे सदा ॥101॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">जन्मस्थितिलयाज्ञाननियतिज्ञानसंसृतिः ।</span><span class="shloka-line">मोक्षश्च तदधीनत्वमेतेषां नैव हीयते ॥102॥</span></span></div>
 
<div class="verse-block" id="AV_C02_S03_V18" data-block-id="AV_C02_S03_V18" data-doc="AV" data-chapter="AV_C02" data-verse-type="shloka"><span class="shloka-block"><span class="shloka-line">मुक्तावपि स एवैकः स्वतन्त्रः पूर्णसद्गुणः ।</span><span class="shloka-line">इति श्रुत्युपपत्तिभ्यां पादेऽस्मिन् प्रभुणोदितम् ॥103॥</span></span></div>


<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A018">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S03_A018" data-teeka="Nyayasudha"><div class="teeka-block"><div class="teeka-body"><div class="teeka-block" data-verse="AV_C02_S03_A018" data-id="AV_C02_S03_A018_" data-name=""><div class="teeka-title">न्यायसुधा</div><div class="teeka-body"><p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ अंशो नानाव्यपदेशादन्यथा चापि दाशकितवादित्वमधीयत एके ॐ ॥</p>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S03_A018"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
{{Teeka
| verse_id = AV_C02_S03_A018
| id       = AV_C02_S03_A018_Nyayasudha
| name     = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">ब्र०सू०- ॐ अंशो नानाव्यपदेशादन्यथा चापि दाशकितवादित्वमधीयत एके ॐ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">८८सु०- केचिदिदमेवं व्याचक्षते । जीवः परमात्मनः
<p class="gr-vyakhya-para">८८सु०- केचिदिदमेवं व्याचक्षते । जीवः परमात्मनः


Line 20,622: Line 21,487:


कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ द्वितीयेऽध्यायेऽस्मिन् गगनचरणः पर्यवसितः ॥</p>
कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ द्वितीयेऽध्यायेऽस्मिन् गगनचरणः पर्यवसितः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति द्वितीयाध्यायस्य तृतीयः पादः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति द्वितीयाध्यायस्य तृतीयः पादः ॥</p></div></div></div></div></div>
}}
<div class="gr-author-note">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य तृतीयः पादः ॥</div>
 
<span id="gr-C2-S4" class="gr-toc-anchor" data-level="2" data-title="चतुर्थः पादः"></span>
=== चतुर्थः पादः ===
<div class="introduction" id="AV_C02_S04_I01" data-block-id="AV_C02_S04_I01" data-verse="AV_C02_S04">
<div class="introduction-line">श्रुत्यर्थः श्रुतियुक्तिभ्यां विरुद्ध इव दृश्यते ।</div>
<div class="introduction-line">यत्र तन्निर्णयं देवः सुविशिष्टोपपत्तिभिः ॥1॥</div>
</div>
</div>


=== पादः 4 ===
<div class="introduction" id="AV_C02_S04_I02" data-block-id="AV_C02_S04_I02" data-verse="AV_C02_S04">
<div class="gr-teeka-entry" data-parent="AV_C02_S04_I04">
<div class="introduction-line">करोत्यनेन पादेन तत्र स्पष्टार्थवच्छ्रुतिः ।</div>
{{#cargo_query:tables=Verses|where=verse_id="AV_C02_S04_I04"|fields=verse_lines,verse_type|format=template|template=VerseRef|named args=yes}}
<div class="introduction-line">विशेषश्रुतिवैरूप्यं माहात्म्यं व्यक्तसद्गुणाः ॥2॥</div>
{{Teeka
</div>
| verse_id = AV_C02_S04_I04
| id      = AV_C02_S04_I04_Nyayasudha
| name    = Nyayasudha
| label    = न्यायसुधा
| text    = <p class="gr-vyakhya-para">द्वितीयाध्यायस्य चतुर्थः पादः</p>
<p class="gr-vyakhya-para">१सु०- यद्यपि चतुर्थपादेऽपि श्रुतिवचनानां परस्परविरोध एव परिह्रियते, तथाऽप्यध्यात्मविषयत्वेन भेदसिद्धिरिति प्रागेव सूचितम् । प्रकारान्तरेण पादभेदं दर्शयितुमाह


श्रुत्यर्थ इति
<div class="introduction" id="AV_C02_S04_I03" data-block-id="AV_C02_S04_I03" data-verse="AV_C02_S04">
<div class="introduction-line">दृष्टायुक्तिः समानत्वं कर्तृशक्तिर्विमिश्रिता ।</div>
<div class="introduction-line">युक्तयः पूर्वपक्षेषु सुनिर्णीतास्तु तादृशाः ॥</div>
<div class="introduction-line">युक्तयो निर्णयस्यैव स्वयं भगवतोदिताः ॥3॥</div>
</div>


</p>
<div class="gr-author-note">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य चतुर्थः पादः ॥</div>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०- श्रुत्यर्थः श्रुतियुक्तिभ्यां विरुद्ध इव दृश्यते । यत्र तन्निर्णयं देवः सुविशिष्टोपपत्तिभिः । करोत्यनेन पादेन</div>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि श्रुतिरित्येवोक्तेऽपि सिद्ध्यत्यर्थ इति । वाक्यानामर्थद्वारैव विरोधस्थितेः । तथाऽप्यर्थनिर्णयायैव पादारम्भो न प्रामाण्यनिर्णयाय, अतो न मीमांसात्वहानिरिति दर्शयितुं अर्थ इत्युक्तम् ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">यद्यपि युक्तयः पूर्वपादेऽपि सन्ति तथाऽप्यागमगृहीतव्याप्त्यादिमत्त्वेनात्र प्रबला इति विशेषः । पारमार्थिके विरोधे निर्णयो दुष्कर इत्यत इवेत्युक्तम् ।
 
यत्र
 
प्राणादिविषये,
 
श्रुत्यर्थः
 
जन्मादिः, युक्त्युपसर्जनाभिः श्रुतिभिः
 
विरुद्ध इव दृश्यते, तन्निर्णयं
 
इति योजना । युक्तिसहितश्रुतिभिः पूर्वपक्षिते कथं श्रुतिमात्रेण तद्विपरीतार्थनिर्णय इत्यत उक्तं
 
सुविशिष्टेति
 
 
अनेन
 
बुद्धिसन्निहितेन ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तथा प्राणाः  इत्यादीनां सूत्राणां भाष्य एवार्थो विस्पष्ट इत्यतः पूर्वोत्तरप(क्षीययु)क्षयुक्तः सङ्गृह्याह
 
तत्रेति
 
।</p>
<div class="gr-mulaprateeka-block">अनु०-तत्र स्पष्टार्थवच्छतिः । विशेषश्रुतिवैरूप्यं माहात्म्यं व्यक्तसद्गुणः । दृष्टा युक्तिः समानत्वं कर्तृशक्तिर्विमिश्रिता । युक्तयः पूर्वपक्षेषु सुनिर्णीतास्तु तादृशाः । युक्तयो निर्णयस्यैव स्वयं भगवतोदिताः ॥</div>
<p class="gr-vyakhya-para">इति श्रीमदानन्दतीर्थभगवत्पादाचार्यविरचिते श्रीमद्ब्रह्मसूत्रानुव्याख्याने द्वितीयाध्यायस्य चतुर्थः पादः ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">तत्र
 
चतुर्थपादे ।
 
तादृशाः
 
तच्छब्दवाच्याः ।
 
निर्णयस्य
 
सिद्धान्तस्य । तादृशाश्चेत् कथं निर्णयं कुर्युरित्यत उक्तं
 
सुनिर्णीतास्त्विति ।
 
तादृशाः
 
अर्था इति शेषः । कुत एतदित्यत उक्तं
 
स्वयमिति
 
 
स्वयमेवेति
 
सम्बन्धः ।</p>
<p class="gr-vyakhya-para">इति श्रीमत्पूर्णप्रमतिभगवत्पादसुकृते रनुव्याख्यानस्य प्रगुणजयतीर्थाख्ययतिना ।
 
कृतायां टीकायां विषमपदवाक्यार्थविवृतौ द्वितीयेऽध्यायेऽस्मिंश्चरणचरणः पर्यवसितः ॥ २४ ॥</p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति श्रीमन्न्यायसुधायां द्वितीयाध्यायस्य चतुर्थः पादः सम्पूर्णः </p>
<p class="gr-vyakhya-para">॥ इति द्वितीयाध्यायः ॥</p>
}}
</div>




Line 20,709: Line 21,516:
[[Category:Vyakhya]]
[[Category:Vyakhya]]
[[Category:Anuvyakhyana]]
[[Category:Anuvyakhyana]]
[[Category:Nyayasudha]]