JSON:Katha/Vyakhya/VyasatirthaVivarana: Difference between revisions

"slug": "VyasatirthaVivarana",

"nextId": 30,

"category": "टीका"

"text": "श्रीव्यासतीर्थविरचितविवरणम्"

"parent": "KKN_C01_S01_V03",

"text": "यत्पदं मुनिभिर्ध्यातं वेदान्तश्रान्तमानसैः । वन्दे तं परमात्मानं विष्णुं श्रीमध्ववल्लभम् ॥ यो देवः परमत्वेन सर्वदेवैरुपास्यते । हृदये वामनाख्यं तं वन्दे श्रीमध्ववल्लभम् ॥ इहामुत्र भोगविरक्तस्य शमदमादिमतो मुमुक्षोरधिकारिणोऽनिष्टनिवृत्तीष्टावाप्तिसाधनप्रतिपादिकां काठकोपनिषदं यथावत् व्याचिख्यासुर्भगवान् आनन्दतीर्थमुनिः \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eआदौ मङ्गलाचरणं चिकीर्षितपरिसमाप्त्यादिकारणम्\u003C/span\u003E इत्याशयवांस्तदुक्तगुणवत्तया भगवन्तं स्तुवन् प्रणमति– नम इति॥ सर्वतः परमत्वम् \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eइन्द्रियेभ्यः पराः\u003C/span\u003E इत्यारभ्य \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअव्यक्तात् पुरुषः परः\u003C/span\u003E इत्यन्तेनोक्तम् । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो मध्य आत्मनि तिष्ठति\u003C/span\u003E इत्यत्र सर्वप्राणिहृदिस्थत्वम्, \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eमध्ये वामनमासीनम्\u003C/span\u003E इति वामनत्वं चोक्तम् । भक्त्याद्याधिक्यद्योतकेन नमनाभ्यासेन तद्युक्तमेव मङ्गलाचरणं चिकीर्षितसमाप्त्यादिकारणमिति सूचयति । यमादेर्ऋषित्वावगमात्, छन्दसोऽक्षरगणनयाऽवगतिसम्भवान्न तदुक्तिः । न केवलं ब्रह्मविद्या मोक्षैकफला; किन्तु? पुष्पनिभस्वर्गफलाऽपि भवतीत्याशयवान् श्रोतुः श्रद्धाजननाय ब्रह्मविद्याम् आख्यायिकयाऽऽह वेदपुरुषः– उशन्नित्यादिकया ॥ उशन् स्वर्गादीच्छन् ॥ पीतमेवोदकं याभिः, न तु पातव्यमस्ति । जग्धमेव तृणम्, न तु जग्धव्यम् अस्ति । दुह्यत इति दोहः= क्षीरम्, दुग्ध एव दोहः, न तु दोग्धव्यमस्ति यासां तास्तथोक्ताः । न विद्यते नन्दः= सुखं येषु ते अनन्दाः, तान् स गच्छति ता ददद् इति मन्वानः स पितरमुवाच। द्वितीयं तृतीयं द्विवारं त्रिवारं चोवाच ॥ १-३ ॥",

"teekaLabel": null

"parent": "KKN_C01_S01_V07",

"text": "मृत्यवे त्वा ददानि इति \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eम्रियस्व\u003C/span\u003E इति शप्तश्चाऽह– बहूनामित्यादि॥ बहूनां मृतानां मध्येऽहं प्रथमो यमम् एमि तदा यमस्य मया कर्तव्यं किमासीद् यत्करिष्यति इत्यादियोजना ॥४॥ विद्यमानस्यैव मरणस्य दत्तत्वान्न तत्र मम क्लेश इत्याह– अनुपश्येति॥ पूर्वे यथा मृतास्तद् अनुपश्य तथाऽपरे भविष्यन्तीति प्रतिपश्य । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eदेहिनो मरणं नियतम्\u003C/span\u003E इत्युक्तमर्थं दृष्टान्तेनाऽह–सस्यमिति॥ स मृतो यमनसदनं गतः ॥ ५ ॥ काठकोप.अ.१.व.१.मं.४–७ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eतदा यमो लोकान्तरादागतः । आगतं यमं भार्योवाच\u003C/span\u003E इति वैश्वानर इत्यस्य प्राग् ग्राह्यम् । अतिथिर्ब्राह्मणो वैश्वानरः सन् गृहान् प्रविशति इति योजना । एतां श्रुत्याद्युक्ताम् ॥६॥ अतिथिपूजाऽकरणेऽनिष्टमाह– आशेति ॥ आशा प्राप्तेच्छा । अप्राप्तेच्छा प्रतीक्षा । सङ्गतं सुहृत्सङ्गतिम् ॥ ४–७ ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-4",

"parent": "KKN_C01_S01_V13",

"text": "भार्योक्तो यमोऽर्घ्यादिपूजां कृत्वा वक्ति– तिस्र इति ॥ तस्मात् प्रति तस्य प्रतीकाराय त्रीन् वरान् वृणीष्व ॥ ८ ॥ वरान् वृणोति– शान्तेत्यादिना ॥ मदनिष्ठे शान्तसङ्कल्पः माऽभि मां प्रति वीतमन्युः अपगतकोपः । त्वत्प्रसृष्टं प्रेषितं प्रतीतः प्रत्यभिज्ञावान्, यथा इति सर्वत्रानुवर्तनीयम् ॥ ९ ॥ प्रत्यभिज्ञापूर्वं तं वरं ददाति– यथेति ॥ पुरस्ताद् ग्रामान्तराद् आगते त्वयि यथा प्रतीतो भवति तथा मत्प्रसृष्टः मया प्रेरित उद्दालकस्यापत्यम् औद्दालकिः अरुणाया अपत्यम् आरुणिः प्रतीतो भवति ॥ १० ॥ स्वर्ग्याग्निस्वरूपज्ञानलक्षणं द्वितीयं वरं याचितुं हेतुतया तत्फलस्वर्गस्वरूपं निरूपयति– स्वर्ग इति ॥ ११ ॥ स्वर्ग्यं स्वर्गसाधनम् अध्येषि जानासि । ज्योतिष्टोमादावप्रवृत्तस्य रोचकफलं स्वर्गः, प्रधानफलं तु मोक्ष इत्याशयवानाह– स्वर्गेति ॥ एतद् द्वितीयेन वरेण वृणे द्वितीयं वरं वृणे ॥ १२ ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eस्वर्गलोका अमृतत्वं भजन्ते\u003C/span\u003E इति ज्योतिष्टोममात्रान्मोक्षः प्रतीयते। सा \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eतमेवं विद्वान्\u003C/span\u003E इत्यादिश्रुतिविरुद्धा । अतस्तत् प्रमाणेन घटयन्नाह– अग्नाविति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eस त्वमग्निम्\u003C/span\u003E इत्यत्र स्वर्ग्याग्निज्ञानमात्रस्य याचितत्वात् \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eप्र ते ब्रवीमि\u003C/span\u003E इत्यादौ तावन्मात्रस्यैव ज्ञापितत्वाच्च कथमेवं व्याख्या? इत्याशङ्कां \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअग्नौ\u003C/span\u003E इति प्रमाणेन निवृत्तामपि दार्ढ्याय निवारयन् आदित एव प्रमाणेन व्याचष्टे– इच्छन्निति ॥ '\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003E \u003C/span\u003Eते ईदृश्यो गावो न दातव्याः, सर्वस्वदक्षिणा- प्रतिज्ञाऽपि मां दत्त्वा पूरयितव्या\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003E इति बालः पुत्रस्तमुवाच\u003C/span\u003E' इति योजना । तमग्निं तस्मै उवाच । कथम्भूतमग्निम् ? अनन्तलोकाप्तिम् इत्यादियोजना । तत्प्रसिद्धाग्न्यादिमात्रपरत्वप्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– अग्र्यत्वादिति ॥ अनन्तस्य लोकः आप्यते येन, अनन्तलोक आप्यते येनेति सोऽनन्त-लोकाप्तिरिति द्वावप्यर्थाविति तत्पदं व्याचष्टे– लोक इति ॥ १३ ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-5",

"parent": "KKN_C01_S01_V18",

"text": "इष्टकासङ्ख्यापरिमाणयोर्व्यक्तत्वात् तयोश्च ‘यावतीर्वा यथा वा’ इत्युक्तत्वाद् या इति व्यर्थम्? इत्यतस्तद् व्याचष्टे– या इति ॥ तेनोक्तेष्टकादेवता का? इष्टकासङ्ख्या च का? इत्यत आह– इष्टकेति ॥ प्रत्यवदद् अनूदितवान् ॥१४॥ अस्य तुष्टः मृत्युः पुनराह यदाह तत्तुष्ट्यावसर एवाऽह, न तुकालान्तर इत्याह– तमब्रवीदिति ॥ ‘अयमग्निस्तव नाम्नैव भवितेति वरमदात्’ ॥१५॥ स्वयं यमस्तथा प्रायुङ्क्त चेत्याह– त्रिनाचिकेत इति ॥ नचिकेतसोऽयं नाचिकेतः, त्रिवारं नाचिकेतो यस्यासौ त्रिनाचिकेतः । ‘त्रिभिरेत्य सन्धिम्’ इत्येतद् अनुवदन्, अप्रतीतेर्व्याचष्टे– त्रिभिरिति ॥ वेदाविरुद्धत्वं च केन प्रकारेण? इत्यतस्तात्पर्यार्थमाह– वेदेति ॥ ‘यजन-अध्ययन-दानाख्यत्रिकर्मकृद्’ इत्यन्यथाप्रतीतिनिरासाय अनुवदन् व्याचष्टे– त्रिकर्मकृदिति ॥ कुतोऽत्र यज्ञादयोऽर्थः? इत्यतः, तेषाम् आवश्यकत्वेन उक्तत्वादित्याह– यज्ञेति ॥ यजनादेरपि षट्कर्मत्वेनाऽवश्यकतयोक्तत्वात् कथमेवम्? इत्यतो यजनादेर्यज्ञादिष्वन्तर्भावादिति द्रष्टव्यमित्यर्थः । त्रिकर्मकृत्त्वमात्रेण जन्ममृत्यू तरति किम् ? इत्यतः ‘त्रिभिरेत्य सन्धिम्’ इत्युक्तवेदोक्तभगवत्तत्वादिकं जानंश्च इत्याह– ब्रह्मजज्ञमिति ॥ निचाय्य विचार्य इमां वक्ष्यमाणां यो विद्वानेतत् त्रयं विदित्वा एवं ज्ञातप्रकारेण चिनुते स इत्यादियोजना । तत्र त्रयमित्येतदप्रतीतेः व्याचष्टे– त्रयमिति ॥ सिंहावलोकनन्यायेन ब्रह्मजज्ञपदम् अप्रतीतेर्व्याचष्टे– ब्रह्मेति ॥ नन्वेवं तर्हि ‘अनेकरूप’पदम् अप्रतीयमानार्थम् उर्वरितम् इत्यतस्तद् व्याचष्टे– अनेकरूपामिति ॥ भवत्वेवं व्याख्या यदि बहुरूपशब्दस्य सुवर्णवाचित्वं सिध्येत् । तदेव कुतः ? इत्यतोऽभिधानेन समर्थयते– बहुरूपमिति ॥ अस्तु ‘अनेकरूपा सुवर्णमयी’ इति । अत्र सेति कुतः? इत्यत आह– यम इति ॥ ‘स त्वमग्निं स्वर्ग्यम्’ इति ‘स्वर्ग्यमग्निं नचिकेतः’ इति पृष्टम्, उक्तं च अग्निर्हरिस्वरूपम् इति व्याख्यानरूपागमैः सिद्धमेव । आन्तरोपपत्तिभिश्च तत् साधयति- लोकादिरित्यादिना । लोकादि...रित्यादिविशेषणैश्च विशेषणानाम् अन्यत्रासम्भवात् पृष्टोऽग्निरुक्तश्च भगवानेव इत्यर्थः । इतोऽपि नाग्निमात्रं पृष्टम्, उक्तं चेत्याह– स्तोममहदिति ॥ उत्तरत्र परामर्शाच । उरुगायनाम्नो भगवति प्रसिद्धौ खलु प्रश्नपरिहारयोर्भगवत्परत्वम् ? इत्यत आह– भगवत इति ॥ ‘हि’शब्देन ‘श्रीर्यत्र रूपिण्युरुगायपादयोः करोति मानं बहुधा विभूतिभिः’ इति, ‘विचक्रमाणस्त्रेधोरुगायः’ इति स्मृतिश्रुतिभिः प्रसिद्धिं स्फुटयति । प्रकृतमर्थं लिङ्गान्तरेण च समर्थयते– गुहानिहितत्वं चेति ॥ ‘विद्धि त्वमेतं निहितं गुहायाम्’ इत्युक्तं गुहानिहितत्वं च तस्यैव भगवत एव। ‘तस्याः शिखाया मध्ये परमात्मा व्यवस्थितः’ इत्यादौ, अत्र च ‘मध्ये वामनमासीनम्’ इत्यादौ विशेषतःप्रसिद्धम् इत्यतोऽप्यग्निर्हरिस्वरूपमेव पृष्टमुक्तं चेत्यर्थः । अनन्तलोका-प्तित्वादिविशेषणानाम् अन्यत्रापि घटमानत्वे कथं प्रश्नपरिहारयोर्विष्णुस्वरूप-विषयत्वनिश्चयः? इत्यतो मैवम् । अग्निपरिज्ञानाद् अनन्तलोकाप्तिश्रवणाद् इत्याशयवान्, तस्य अग्नावसम्भवं समर्थयितुं प्रतिजानीते– न च अग्नीति ॥ कुतोऽग्निपरिज्ञानादेरनन्तलोकाप्त्यभावोऽवगत? इत्यत आह– तद्वा इति ॥ ‘जुहोति ददाति । बहूनि वर्षसहस्राणि तपस्तप्यते तत् सर्वम् अन्तवदेव अन्तवत्फलं भवति’ इति योजना । ननु स्वर्गो बहुकालिनत्वाद् ‘अनन्त’ इत्युच्यते, अतः तत्प्रापकोऽग्निरप्यनन्तलोकाप्तिरि-त्युच्यते, अतः काऽत्र युक्तिः? इत्यत आह– न चेति ॥ बाधकाभावेन मुख्यार्थे सति युक्ते सति। प्रीत्या स्वदत्तं वरमवधारयति– एतम् इति ॥ तवैव नाम्ना प्रवक्ष्यन्ति जनाः ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-6",

"parent": "KKN_C01_S01_V28",

"text": "तृतीयं वरं वरयते– येयमिति ॥ “ ‘प्रेते मनुष्ये प्रेरकोऽस्ति’ इत्येके, ‘नायमस्ति’ इति चैके, अतो विप्रतिपत्तेर्मम विचिकित्सा संशयो जायत इति विचिकित्सा” या यद्विषया एतद् एतस्य स्वरूपं त्वयाऽनुशिष्टोऽहं विद्याम् इति योजना । तद्वाक्यं विदुषां विप्रतिपत्तिरिति प्रतीतिं निवारयन् योजयति – प्रेत इति ॥ ‘मरणानन्तरमपि जीवोऽस्तीत्येके तदनन्तरं नास्तीति चैके, अतो ममैवं विचिकित्सा जाता, एतद्विद्याम्’ इति केषाञ्चिद् व्याख्या, तां दूषयति– अस्येति ॥ ‘यन्नियामकं पृष्टं तदेतद्वै’ इति योजना। ननु नात्र वाक्ये मोक्षः प्रतीयते; येन ‘मोक्षे नियामकोऽस्ति किम्?, अस्ति नियामकः’ इति प्रश्न-परिहारौ प्रतीमः, इत्यतो ज्ञापकयुक्तिमाह– देहादिति ॥ ननु मरणं माऽनुप्राक्षीः इति वचनाद् ‘मरणानन्तरमपि जीवोऽस्ति किम्?’ इति पृष्टम् इत्यवगम्यते, इत्यतो युक्तिः सावकाशा? इत्यत आह– मुक्तेरपीति ॥ ननु देहाद् विमुच्यमानस्य स्थूलदेहपरित्याग एवार्थः किं न स्याद् ? इत्यतो विस्रंसमानस्य इत्यनेन पुनरुक्तिप्रसङ्गान्नैषोऽर्थ इत्याह– स्थूलेति ॥ द्वितीयप्रश्नस्येव तृतीयप्रश्नस्यापि ईश्वरपरत्वे अक्लेशेनाग्निस्थपरमात्मस्वरूपमुक्त्वा, मा मोपरोत्सीः इति संक्लिश्य शतायुष इत्यादिप्रलोभेन सर्वे वेदा इत्याद्युक्तिरयुक्ता । द्वयोरपि प्रश्नयोरेकविषयत्वाद्, इत्यतो द्वयोरपीश्वरविषयत्वेऽपि संक्लिश्योक्तिं घटयति– अग्निस्थमित्यादिना ॥ ‘जीवान्तःस्थितत्वं च नाऽकाशस्य इव’ इत्युक्तम्- नियामकमिति ॥ तथा ‘इन्द्रियेभ्यः पराः’ इत्यादिनोक्तान् सर्वोत्तमत्वादिगुणान् अविज्ञाय वर्तमानस्य मुक्तनियामकत्व-सर्वोत्तमत्वादिगुणज्ञानान्मोक्षसिद्धेः द्वितीयप्रश्नपरिहारौ अयुक्तौ ? इति शङ्कां प्रयोजनकथनेन वारयति– तथाऽपीति ॥ ईश्वरविषय एव तृतीयोऽपि प्रश्न इत्यत्र ज्ञापकान्तरं चाऽह– स्थाणुमिति ॥ ननु मुक्तजीवविषयश्चेत् प्रश्नः कृतः, तर्हि मुक्तानां योन्यादिप्राप्त्यभावाद् योनिमन्ये इत्याद्युक्त्वा, य एषु सुप्तेषु जागर्ति इत्यत्र तन्नियामकत्वोक्तिर्विरुद्धा? इत्यतो विरोधं प्रश्नविवक्षोक्त्या परिहरति– मृतेति ॥ येयं प्रेते इत्यत्र मृत-मुक्तस्थितोभयरूपो भगवान् विवक्षितः । तत्र मृत-नियामकत्वमत्रोच्यत इत्येतस्मान्न विरोध इत्यर्थः । य एषु सुप्तेषु इत्यत्र ‘जाग्रद् वर्तते ब्रह्म’ इत्युक्तम्; तत् कुतः? इत्यतः समाख्यां तत्र पठति– गुह्यमिति ॥ तृतीयप्रश्नविषयस्यातिदुर्ज्ञेयत्वमाह– देवैरिति ॥ विचिकित्सितं सन्दिग्धम् । तत्र ‘अणुः सूक्ष्मः एष धर्मः’ इत्युक्तिः कथम्? भगवत्स्वरूपस्य प्रकृतत्वाद् इत्यतः तद् घटयन्नाह– धारकत्वादिति ॥ ‘एतस्य वरस्य तुल्योऽन्यो वरो नास्ति’, ‘अस्य वक्ता च त्वादृगन्यो न लभ्यः, अतस्त्वं ब्रूहि’ इति योजना ॥ २१ ॥ नानाप्रलोभैर्लुब्ध एवास्यां विद्यायामधिकारीति भावेन यमो गुह्यं वरं याचमानं प्रलोभयति– शतायुष इत्यादिना ॥ हस्तिहिरण्यं हस्तिनो हिरण्यं च द्वन्द्वैकवद्भावः । यावद् जीवितुम् इच्छसि तावतीः शरदो जीव ॥ २२ ॥ त्वदीयं वरमेतत्तुल्यं यदि मन्यसे तर्हि एतद् वृणीष्व । नो चेद् अन्यच्च वित्तं वृणीष्व । चिरजीविकां क्षेत्रं च वृणीष्व । एधि एधस्व, शाधि इति यावत् ॥ २३ ॥ कामानां मध्ये कामभाजं करोमि इत्युक्तमेव विशदमाह– ये य इति॥ छन्दत इच्छानुसारतः । इमा रूपादिगुणवतीः लोकस्था इति वा । परिचारयस्व सेव्यो भव ॥ २४ ॥ एवं प्रलोभितो नचिकेताः शतायुष इत्यादेरुत्तरमाह– श्व इति ॥ अन्तक! मर्त्यस्य यदेतद् य एते पुत्रादयः ते श्वोऽभावाः श्वोऽसन्तः। स्वरक्षणप्रयासेन सर्वेन्द्रियाणां तेजश्च जरयन्ति । स्वयं च जीव इत्यस्योत्तरमाह– अपीति ॥ ‘सर्वमपि’ इत्यपिशब्दसम्बन्धः । इमा रामाः इत्यस्योत्तरमाह– तवैवेति ॥२५॥ वृणीष्व वित्तम् इत्यस्य उत्तरमाह– न वित्तेनेति ॥ देवे दृष्टे पृथग् वित्तायुःप्रार्थनं न कार्यमेव, तयोरनुषङ्गसिद्धत्वाद् इत्याह–लप्स्यामह इति॥ आयुषः स्वयमीश्वरत्वाच्च न तत् पृथग् वरणीयमित्याह– जीविष्याम इति ॥ २६ ॥ अजीर्यताममृतानां देवानां सकाशमेत्य मर्त्यो जीर्यन् क्वाधःस्थः अपकृष्टश्च क्वेति लप्स्यामहे इत्यादि विवृण्वतोक्तम् । दीर्घजीवनस्योक्त दुःखहेतुत्वाच्च नैतद् वरणीयमित्याह– अभिध्यायन्निति॥ निवृत्तान् वर्णरतिप्रमोदान् ॥२७॥ इदं ‘प्रेते मनुष्ये प्रेरकोऽस्तीति, नास्तीत्युक्तप्रकारेण यस्मिन् विचिकित्सन्ति सन्दिग्धा भवन्ति, वरो वरविषयो गूढं गूढत्वम् । मरणस्याप्रकृतत्वाद् मरणं माऽनुप्राक्षीः इत्युक्तिः कथम् ? इत्यतस्तद् घटयन्नाह– मरण इति ॥ अप्रतीतेः साम्परायशब्दार्थमाह– साम्पराय इति ॥ साम्परायशब्दस्य श्रेयोवाचित्वात् कथं मुक्त्यर्थो व्याख्यातः? इत्यत उक्तम्– महतीति ॥ महत्त्वविशेषणान्मुक्त्यर्थो व्याख्यात इत्यर्थः ॥ २८ ॥ ॥ इति श्रीमत्काठकव्यासतीर्थीये प्रथमाध्यायस्य प्रथमा वल्ली ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-7",

"text": "दीयमानमपि पुत्रादिकं प्रेयोऽपरनामानं परित्यज्य श्रेयोऽपरनाम्नीं ब्रह्मविद्याम् अभ्यर्थयमानं प्रशंसितुं श्रेयसः प्रेयसः सकाशात् को विशेषः? येन तद् अभ्यर्थयमानः प्रशस्यते, इत्यतः मोचकत्वाद्, प्रेयसो बन्धकत्वात् इत्याह– अन्यदित्यादिना ॥ इवशब्देन जानतां श्रेयःप्रेयसोरेकत्वं सूचयति । अन्यत्वमेव दर्शयति- ते उभे नानार्थे भिन्नप्रयोजने इति। सिनीतः बध्नीतः । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eषिञ्= बन्धने\u003C/span\u003E इति धातोः । प्रेय एव बन्धकत्वेन निरूपितम् अर्थादिति ॥ १ ॥ तयोः इत्युक्तप्रकारेण श्रेयसः साधुहेतुत्वात् प्रेयसो बन्धकत्वाद् धीरो विवेकतः श्रेयो वृणीयाद् इत्याह– श्रेयश्चेति ॥ मनुष्यम् आ इत एतो मनुष्यं बन्धकत्वेन प्राप्य तिष्ठतः । धीरस्तौ सम्परीत्य ज्ञात्वा विविनक्ति विवेचयति । विवेकं कृत्वा धीरः प्रेयसः प्रेयोऽभितोऽवज्ञाय श्रेयो वृणीते । प्रेय एव दर्शयितुमुक्तम्- योगक्षेमान् कुशलानिति ॥ २ ॥ यत्प्रशंसार्थं श्रेयःप्रेयसोः स्वरूपं निरूपितं तम् इदानीं प्रशंसति– स त्वमिति ॥ मया प्रलोभितोऽपि त्वं कामानां दोषान् अभिध्यायन् वित्तमयीं सुवर्णमयीम् । तस्या रम्यत्वाभावान्नावाप्तः? इत्यत उक्तम्- यस्यामिति ॥३॥ योगक्षेमान् इति, स त्वं प्रियान् इति च प्रेयसः स्वरूपं निरूपितम्। साम्प्रतमुभयस्वरूपं स्पष्टं निरूपयति– दूरमिति ॥ विपरीते विरुद्धे इत्युक्तं विरुद्धत्वमेव विवरीतुमुक्तम्- विषूची विरुद्धगतिहेतू इति ॥ लोलुपन्तो लोलुपयन्तः प्रलोभयन्तीति यावत् ॥ ४ ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eश्रेयःकामः श्रेयान्\u003C/span\u003E इति भावेन प्रेयःकामान् निन्दयति– अविद्यायामिति॥ स्वयं धीरा आत्मानं स्वयमेव धीरान् वदन्तो दन्द्रम्यमाणा वक्रगतयः ॥५॥ नित्यं मोक्षाख्यं पुरुषार्थं श्रेयो विहाय कस्माद् अनित्यकामकामा? इत्यतः श्रेयःसाधनादर्शनादित्याह– न साम्पराय इति ॥ साम्परायः श्रेयःसाधनं भगवान् । तस्य कुतो न प्रतिभाति? इत्यत आह– प्रमाद्यन्तमिति ॥ तं प्रमादमेव दर्शयति– अयमिति ॥ ६ ॥ न केवलं प्रमादात् साम्परायप्रतिभानाभावः ; कारणान्तरं चाऽह– श्रवणायापीति ॥ यः साम्परायः श्रवणायापि बहुभिर्न लभ्यः । शृण्वन्तोऽपि बहवो यं न विद्युः अतोऽपि न साम्परायः प्रतिभातीत्यर्थः। श्रवणाय कस्मान्न लभ्यः? इत्यतस्तद्विषयशास्त्रव्याख्यातुः, श्रोतुश्च दुर्लभत्वाद् इत्याह– आश्चर्य इति ॥ कुशलो वक्ता आश्चर्यो दुर्लभः। कुशलानुशिष्टोऽस्य व्याख्यातुः लब्धा ज्ञाता श्रोता चाऽश्चर्य इति योजना ॥ ७ ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-8",

"parent": "KKN_C01_S02_V07",

"text": "\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eशृङ्का\u003C/span\u003Eशब्दार्थमाह– शृङ्कामिति ॥ कण्ठभूषामिति यावत् ।",

"teekaLabel": "अथ भाष्यार्थः"

"id": "VyasatirthaVivarana-9",

"parent": "KKN_C01_S02_V09",

"text": "ननूपनिषदादिभिर्ब्रह्म केचन जानन्त्येव, अतः कथं वक्ता दुर्लभः? इत्यतः, \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eते सम्यग्ज्ञानरहिता\u003C/span\u003E इत्याह– न नरेणेति ।। अज्ञानिना अवरः प्रोक्त एष सुज्ञेयो न भवतीत्यर्थः । कस्मान्नरेणावरत्वेनोच्यते? इत्यत उक्तम्– बहुधेति ।। अष्टगुणकत्वादिरूपेण बहुधा चिन्त्यमानत्वात् । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअद्वैतिना प्रोक्ते ज्ञानमेव न जायते\u003C/span\u003E इत्याह– अनन्येति।। अत्र ब्रह्मणि अनन्यप्रोक्ते गतिः ज्ञानं न अस्ति । व्याख्यातुरभावाद् मा भूद् आगमेन तज्ज्ञानम् । प्रत्यक्षतर्काभ्यां भविष्यति? इत्यत आह– अणीयानिति।। अणुप्रमाणाद् अणुपरिमाणतः अणीयान् अतिसूक्ष्मम्, महत्त्वेऽपि अतीन्द्रियम्, अतः प्रत्यक्षं न भवति । अतर्क्यं च ब्रह्म पक्षीकर्तुमशक्यत्वात् । क्षित्यादिपक्षीकरणे कार्यत्वादिहेतोः सत्प्रतिपक्षत्वात् ।। ८ ।। न तर्हि ब्रह्मज्ञानोपायः ? इत्यतः अतर्क्यम् इत्युक्तं विवृण्वन् उपायमाह– नैषेति ।। आपनेया सम्पादयितुं शक्या । अन्येन भेदज्ञानिना । सत्यधृतिः अचाल्यधैर्यवान् ।। ९ ।।",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-10",

"parent": "KKN_C01_S02_V09",

"text": "अनन्यप्रोक्ते \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eगुरुणा विना आत्मनैव दृष्टे सति शास्त्रे गतिर्नास्ति\u003C/span\u003E इति अन्यथाप्रतीतेस्तद् व्याचष्टे– अन्य इति ।। तथा कस्मान्न स्याद् इत्यत आह– प्रोक्तेति ।। समाख्यया च स्वव्याख्यां समर्थयते–जीवानामिति ।।",

"teekaLabel": "अथ भाष्यार्थः"

"id": "VyasatirthaVivarana-11",

"text": "अहं त्वया पृष्टं जानामि । कथम् ? इत्यत आह– शेवधिरिति ॥ अनित्यं शेवधिरिति । भक्तिपूर्वकम् अग्निश्चितः ॥ १० ॥ न केवलम् \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअहं ब्रह्म जानामि\u003C/span\u003E इति ; किन्तु? मत्प्रसादात् त्वमपि जानासीत्याह– कामस्येति ॥ जगतः प्रतिष्ठां क्रतोरानन्त्यम् इति अनन्तलोकाप्तिमथो प्रतिष्ठाम् इत्युक्तस्यानुवादः । अभयस्य पारम् इति स्वर्गलोका अमृतत्वं भजन्ते इत्युक्तस्य । स्तोम महद् इति ब्रह्मजज्ञम् इत्युक्तस्य । प्रतिष्ठां मुक्ताश्रयम् ॥ ११ ॥ न केवलं त्वम्, अन्योऽपि तं दृष्ट्वा हर्षशोकौ जहातीत्याह–तमिति ॥ अध्यात्मयोगो ध्यानयोगः । मत्वा ज्ञात्वा ॥ १२ ॥ ज्ञानं च केन भवति? इति जिज्ञासायामाह– एतदिति ॥ ब्रह्म लब्ध्वा वर्तमानं नचिकेतसं प्रति सद्म वैकुण्ठद्वारं विवृतं मन्ये ॥ १३ ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-12",

"parent": "KKN_C01_S02_V13",

"text": "\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eजानाम्यहं शेवधिरित्यनित्यम्\u003C/span\u003E इत्यन्यथाप्रतीतेर्व्याचष्टे– आख्यमिति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअनित्यैर्द्रव्यैः\u003C/span\u003E इत्येतद् \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअध्रुवैः\u003C/span\u003E इति प्रतीतेर्व्याचष्टे– नित्यमिति ॥ नित्यम्= सर्वदा आख्यो= विषयो येषां तानि अनित्यानि, तैः नित्यमाख्यविष्णुविषयैः इत्यर्थः । द्रव्याणि कानि ? इत्यत आह– द्रव्यैरिति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअनित्यैः\u003C/span\u003E इति पदं प्रकारान्तरेण व्याकुर्वन् वाक्यं योजयति– आख्येति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eआख्यो नित्यो विषयो येषां तानि अनित्यानि, तैः अनित्यैः । स्वपदमेव विवरीतुमुक्तम्– विष्ण्वाख्यनित्य-विषयैरिति ॥ \u003C/span\u003Eअध्रुवैः अनित्यैः पुरुषैः तद् ध्रुवं न प्राप्यते हि\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003E इति प्रतीयते । तद् अस्मदादिभिः अध्रुवैः प्राप्यत्वाद् ब्रह्मणोऽयुक्तम्? अतोऽन्तरितं \u003C/span\u003Eयत्\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eपदम् । \u003C/span\u003Eन विद्यते ध्रुवो येषां तेऽध्रुवाः, तैः अध्रुवैः' इति विग्रहमभिप्रयन् तात्पर्येण व्याचष्टे– ध्रुव इति ॥१०॥ अप्रतीतेः क्रतोरानन्त्य पदं व्याचष्टे– क्रतोरिति ॥ अप्रतीतेः स्तोम महद् इति पदं तात्पर्यपूर्वं व्याचष्टे– स्तोमैरिति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eनित्यम् उरुभिः मुमुक्षुभिर्गीयत इति उरुगायः\u003C/span\u003E । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eक्रतोः\u003C/span\u003E इत्यादेः प्रकृतोपयोगं दर्शयति– इत्युक्तत्वादिति ॥ नन्वेतानि विशेषणानि जीवेऽपि घटन्ते? तस्य ब्रह्मात्मकत्वाद् इत्यतस्तयोर्भेदं समर्थयते– शर इत्यादिना ॥ जीवाभेदः जीवस्य परमात्मना अभेदः । तृतीयप्रश्नस्येश्वरविषयत्वं ज्ञापकान्तरेण समर्थयते– नाचिकेतमिति ॥ द्वितीयप्रश्ने नाचिकेताग्निस्थितो भगवान् पृष्ट इति समर्थितम् । अत्रापि नाचिकेतं शकेमसि इत्युक्तत्वान्नाचिकेताग्निस्थितो भगवान् पृष्टः, स एवोच्यत इति सिद्धमित्यर्थः । कामस्याऽप्तिम् इत्यस्य जगतः प्रतिष्ठाम् इत्यनेन सामानाधिकरण्यप्रतीतिं निवारयन्नन्वयं दर्शयति– उरुगायमिति ॥ तृतीयप्रश्नस्येश्वरविषयत्वे सर्वथाऽपरिहार्यामुपपत्तिमाह– न चेति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eयेन तद्विषयः स्यात् प्रश्न\u003C/span\u003E इति वाक्यशेषः ॥११॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअतिविपिने स्थितम्\u003C/span\u003E इत्यन्यथाप्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– गह्वर इति ॥ मुक्तस्य संसार्यगम्यत्वाद् गह्वरत्वम् ॥१२॥ प्रवृह्य प्रपूर्य इत्यन्यथाप्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– प्रवृह्येति ॥ गह्वरेष्ठम् इत्यादेरुक्तोऽर्थः कुतः ? इत्यतस्तं समर्थयन्, जीवाद् भेदेनेश्वरज्ञानी मोदनीयं लब्ध्वा मोदते इत्युक्तमोदनीयस्वरूपं च निरूपयन् प्रमाणान्तरं पठति– मुक्तेति ॥१३॥",

"teekaLabel": "अथ भाष्यार्थः"

"id": "VyasatirthaVivarana-13",

"parent": "KKN_C01_S02_V20",

"text": "अलं प्रशंसया, तत्त्वं ब्रूहीत्याह– अन्यत्रेति ॥ धर्मादेरन्यत्र तद्बहिर्भूतं तद्रहितं यत् तत्पृष्टं पश्यसि तच्च । कृताकृतात् इत्युक्तं विशदयितुमुक्तं भूताच्च भव्याच्चान्यत्र विलक्षणम् इति ॥ १४ ॥ पृष्टं ब्रह्मस्वरूपं निरूपयितुं प्रतिजानीते– सर्व इति ॥ सर्वाणि तपांसि च यत् प्रति वदन्ति ॥ १५ ॥ ब्रह्मस्वरूपं निरूपयन् तज्ज्ञातुः फलमाह– एतदित्यादिना ॥ एतत् त्वया पृष्टं ब्रह्मैव परम् अक्षरम् । एतच्छ्रेष्ठम् आलम्बनम् आश्रयं परं विलक्षणम् ॥१६-१७॥ ननु ब्रह्मलोकं प्राप्तोऽपि कदाचिज्जन्मादिमांश्चेत् तर्हि न तद् अतिशयितं फलम् ? इत्यत आह– न जायत इति ॥ कुतो न जायते? इत्यतो बिम्बस्य जननादिरहितत्वाद् इत्युक्तम्– नायं कुतश्चिदिति॥ बन्धदशायामपि न जायते जीवः; किमु तदपगमे! इत्युक्तम्– न बभूव कश्चिदिति ॥ हेतुमुक्त्वा निगमयति– अजो नित्य इति ॥ १८ ॥ ननु कथं जीवो देहे हन्यमानेऽपि न हन्यते? इति यज्ञदत्तस्य \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअहं हन्ता\u003C/span\u003E, \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eतेन अहं हतः\u003C/span\u003E इति तत्प्रतीतिसिद्धत्वाद् हननस्य, इत्यतः तौ भ्रान्तावित्याह– हन्तेति ॥ हन्ता आत्मानं हन्तुं हन्तारं मन्यते चेद् हतः चाऽत्मानम् \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअनेन अहं हतः\u003C/span\u003E इति मन्यते चेत् तावुभौ न विजानीत इत्यादियोजना ॥ १९ ॥ उपदेशप्रकारमेवाऽह– अणोरणीयानिति ॥ एतदालम्बनं ज्ञात्वा इत्युक्तब्रह्मज्ञानस्य प्रथमभाविसाधनमाह– तमिति ॥ २० ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-14",

"text": "\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eएतद्ध्येवाक्षरम् इत्यादि तत्ते पदं संग्रहेण ब्रवीम्योमित्येतद् इत्युक्तभगवद्वाचकप्रणवमाहात्म्यमुच्यते\u003C/span\u003E इत्यन्यथाप्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– एतद्ध्येवेति ॥१६॥ न जायते म्रियते वा विपश्चिद् इत्येतद् व्याचष्टे– देहेति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eन\u003C/span\u003Eइत्युत्तरत्रापि सम्बध्यते । न कुतश्चिद् इत्येतत् प्रकृते हेतुत्वाप्रतीतेर्व्याचष्टे– न कुतश्चिदिति ॥ भावाभावौ जनिमृती । न बभूव कश्चिद् इत्येतत् प्रकृते हेत्वन्तरार्थत्वाप्रतीतेर्व्याचष्टे– यस्मादिति ॥ अजो नित्यः इति निगमनवाक्यं व्याचष्टे– अत इति॥ अतः स्वरूपेण जननाभावाद् । अजो नित्यश्च शाश्वतोऽयं पुराणः इत्येतदप्रतीतेर्व्याचष्टे– अविकारश्चेति ॥ नायं कुतश्चिन्न बभूव कश्चिद् इति वाक्यद्वयं प्रमाणवचनेऽपि प्रकृतहेत्वर्थतया स्फुटमप्रतीतेः, स्ववचनेन स्पष्टं व्याचष्टे– अयमित्यादिना ॥ उभौ तौ न विजानीतः इत्येतद्युक्तेरनुक्तत्वाद् युक्तिपूर्वं व्याचष्टे– जीवस्यापीति ॥१८॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअपि\u003C/span\u003Eशब्देनेश्वरं समुच्चिनोति । स्वतः स्वरूपेण ॥१९॥ अणोरणीयान् इत्यस्य प्रकृतजीवपरत्वप्रतीतिं निवारयता ईश्वरस्य अप्रकृतत्वशङ्का निवारिता । आत्माऽस्य जन्तोर्निहितो गुहायाम् इत्येतद् व्याचष्टे– एवमिति ॥ एवम् उक्तप्रकारेण नित्यस्येति । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअक्रतुः क्रतूपलक्षितकर्मरहितः, तं पश्यति\u003C/span\u003E इति प्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– अ इति ॥ एवं तर्हि कथं क्रतोः कर्मात्मकत्वात् तेन तं पश्यति इत्यत आह– तन्निश्चय इति ॥ तन्निश्चयः सम्यक् तत्परोक्षज्ञानम् । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eआत्मनः= स्वस्य महिमानं पश्यति\u003C/span\u003E इत्यन्यथाप्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– आत्मन इति ॥ आत्मनः सकाशान्महिमानम्= महामानम् । उक्तमर्थं द्रढीकुर्वन्नात्मनो जीवाद् विष्णुः कस्मान्महिमा इत्युक्तः? इति शङ्कां च परिहरति– जीवादिति ॥२०॥",

"teekaLabel": "अथ भाष्यार्थः"

"id": "VyasatirthaVivarana-15",

"parent": "KKN_C01_S02_V25",

"text": "पुनश्च महिमानमेवाऽह– आसीन इत्यादिना ॥ मदश्चामदश्च यस्माद् भवतोऽसौ मदामदः, तं मदामदम् ॥ २१ ॥ अनवस्थेषु नश्वरेषु ॥ २२ ॥ श्रवणादिना तज्ज्ञानोत्पत्तेस्तत्प्रसादात् तमक्रतुः पश्यति इत्युक्तिः कथम् ? इत्यत आह– नायमात्मेति ॥ २३ ॥ तत्प्रसादात् तज्ज्ञानं चेत् श्रवणादि वैयर्थ्यम्? इत्यत आह– नाविरत इति ॥ अशान्तो भगवन्निष्ठारहितः । असमाहितो स्थिरमनाः ॥ २४ ॥ पुनश्च महिमानमेवाऽह– यस्येत्यादिना ॥ उपसेचनं शाकम्, उपरि सेचनं घृतं वा । इत्था एवं गुणविशिष्टत्वेन । यत्र स प्रतितिष्ठति तच्च को वेद इति ॥ २५ ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-16",

"parent": "KKN_C01_S02_V25",

"text": "‘विरोधाद् आसीनत्वं तत्त्वम्, दूरव्रजनं तु भ्रान्तम्’ इत्यन्यथाप्रतीतिं निवारयन् तद्घटकमाह– ऐश्वर्यादिति ॥ ‘युज्यते’ इति शेषः । आसीनस्य दूरव्रजनं व्याहतेरयुक्तम्? इत्यतो घटकमुक्तम् । तत् कुतः? इत्यतस्तत्प्रमाणं पठति– आसीन इति ॥२१॥ ॥ प्रथमाध्यायस्य द्वितीया वल्ली ॥ १ ॥ २ ॥",

"teekaLabel": "अथ भाष्यार्थः"

"id": "VyasatirthaVivarana-17",

"parent": "KKN_C01_S03_V02",

"text": "अध्यात्मयोगेन इति भगवतो ध्यानमुक्तम् । स कुत्र ध्येयः? इत्यत आह– ऋतमिति ॥ सुकृतस्य पुण्यस्य कार्ये शरीरे । पञ्च अग्नयः= देवयजनादयो येषां ते तथोक्ताः ॥ १ ॥ भगवद्ध्यानस्याऽहत्य साधनं किम् ? इत्यतो भगवन्तं स्तुवन् तद् वक्तुं शक्नुम इत्याह– यः सेतुरिति ॥ सेतुत्वादिगुणकं ध्यातुं साधनं वक्तुं शक्नुम इत्यर्थः ॥ २ ॥ ऋतं पिबन्तौ इत्येतत् कैश्चिद् बुद्धि-जीवपरत्वेन, अन्यैर्जीवेश्वरविषयत्वेन व्याख्यातम्; तन्न । सुखभोक्तृत्वानुपपत्तेः, सुखस्यैव भोक्तृत्वानुपपत्तेश्च इत्याशयवान् यथावद् व्याचष्टे– आत्मेति ॥ आत्मा देहहृदये स्थितः। अन्तरात्मा जीवहृदये स्थितः । आ ऋद्धः अर्द्धः, परेभ्योऽप्यर्द्धः परार्द्धः, तस्मिन्= परेभ्योऽप्यृद्धरूपके परमे गुहां प्रविष्टे वायौ विभुः विष्णुः स एक एव \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eआत्मा, अन्तरात्मा\u003C/span\u003E इति द्विधा स्थितः । असौ, भुज्यन्त इति भोगाः= विषयाः, शुभानेव भोगान् पिबति= अनुभवति । ऋतं पिबन्तावुभावपि परमात्मानौ चेत् कथं छायातपत्वम्? इत्यतस्तद् व्याचष्टे– छायेति ॥ यः सेतुरीजानानाम् इत्येतद् व्याचष्टे– मर्यादेति ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-18",

"parent": "KKN_C01_S03_V12",

"text": "अभ्यर्हितं प्रत्याहारं निरूपयति– आत्मानमित्यादिना ।। प्रग्रहं दाम। अश्वादीनां ग्रामादीनिव तेषु तेषां गोचरान् विषयान् आहुः। आत्मा आत्मानम् । सन्त्वात्मादयो रथ्यादिरूपाः । तथा च किम् इत्यत आह– य इति ।। विज्ञानवान् बुद्धियुतः । ध्यानस्य प्रत्याहारोऽभ्यर्हितं साधनं कुतः ? इत्यतस्तद्रहितस्य तद्वतश्च क्रमेणानर्थफले आह– यस्त्वित्यादिना ।। स तु तत्पदम् इति तच्छब्देनोक्तं किम्? इत्यत आह– विज्ञानेति ।। भगवद्ध्यानं च तारतम्यान्तर्गततत्वेन कार्यमित्याह– इन्द्रियेभ्य इत्यादिना।। सर्वगः कश्चिदस्ति चेत् कस्मात् स न दृश्यते? इत्यत आह– एष इति ।। न दृश्यते चेद् अलं तद्दर्शनार्थं प्रयासेन इत्यत आह– दृश्यत इति ।।१२।।",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-19",

"parent": "KKN_C01_S03_V12",

"text": "इन्द्रियेभ्य पराः इत्यादि वाक्यं प्रसिद्धेन्द्रियपरत्वप्रतीतिं निवारयन् व्याचष्टे– देवेभ्य इति ।। के ते इन्द्रियदेवाः? इति जिज्ञासायामाह– सोमेति।। श्रोत्र-त्वक्-चक्षू-रसन-घ्राण-वाग्-हस्त-पाद-पायु-उपस्थानाम् इन्द्रियाणां क्रमात् सोमादयो देवा ईशा इत्यर्थः । अर्थदेवता आह– सुपर्णीति।। ननु रूपादयः पञ्चार्थाः, सौपर्ण्याद्यास्तु तिस्रः । अतः कथं तासामर्थविभागः? इत्यत उक्तम्– द्विद्व्येकदेवता इति ।। द्वौ च द्वौ च एकश्च द्विद्व्येके, तेषां देवताः द्विद्व्येकदेवताः । सुपर्णीवारुण्यौ द्वयोर्द्वयोरभिमानिन्यौ, उमा त्वेकस्येत्यर्थः । काष्ठा अवसानं परा गतिः परमप्राप्यम् । पुरुषान्न परम् इत्यादेस्तात्पर्यार्थमाह– नैवेति।।",

"teekaLabel": "अथ भाष्यार्थः"

"id": "VyasatirthaVivarana-20",

"parent": "KKN_C01_S03_V17",

"text": "\u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eइन्द्रियेभ्योऽर्थादय उत्तमत्वेन ध्येयाः\u003C/span\u003E इत्युक्तम् । न केवलमुत्तमत्वेन; किन्तु? पूर्वपूर्वेषाम् उत्तरोत्तरनियतत्वं च ध्येयमित्याह– यच्छेदिति॥ इन्द्रियाणि वाचि नियच्छेद्, वाचं मनसि, मनश्च ज्ञाने बुद्धौ शान्ते अतिशयितसुखरूपे । वेदपुरुषः स्वयं साधूनां हितमुपदिशति– उत्तिष्ठतेति ॥ किमर्थं बोधः सम्पादनीयः? संसृतिनिवृत्त्यर्थमिति चेन्न । तस्याः कारणान्तरेणानायासेन निवृत्तौ प्रयाससाध्यबोधवैयर्थ्याद्, इत्यत आह– क्षुरस्येति ॥ संसृतिः क्षुरस्य धारा इव निशिता । निशितत्वमेव विवरीतुमुक्तम्– दुरत्ययेति॥ तन्निवर्तकं पथः च अर्चिरादिमार्गाद् गम्यं दुर्गम् इति कवयो वदन्ति। दुर्गमत्वं ब्रह्मणः कथम्? इत्यतः शब्दाद्यनात्मकत्वेन श्रोत्राद्यविषयत्वाद् इत्याह– अशब्दमिति ॥ संसारनिवृत्तिसाधनं तज्ज्ञानं केन साधनीयम् इत्यत आह– अनादीति ॥ श्रोत्राद्यगोचरमपि महतः परत्वादिरूपेण शास्त्रतो निचाय्य ज्ञात्वा मृत्युमुखात् प्रमुच्यते । अत्राध्यायस्य समाप्तत्वाद् उक्तविद्यां श्रुत्वा वक्तुः फलमाह– नाचिकेतमिति ॥ स्थानविशेषे कालविशेषे वा स्तोत्रवत् एतद्विद्यापठितुरानन्त्यं किल फलम् । किमु श्रुत्वा व्याख्यातुरुक्तं फलम्! इत्याह– य इति ॥ भाष्यार्थः यच्छेद् इत्यादि व्याचष्टे– तस्मादिति ॥ तस्माद् उक्तप्रकारेण तारतम्यभावात् इति । वागात्मिका वागभिमानिनीः । \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eइन्द्रियाणि वाचि नियच्छेद्\u003C/span\u003E इति आदौ ग्राह्यम् । इन्द्रियादीनाम् अर्थादिषु नियमनं नाम किम्? इत्यत आह– तद्वशत्वेनेति ॥ नापरो नियमनरूपः । प्रसिद्धनियमनार्थत्वे बाधकमाह– कुत इति ॥ \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eअनाद्यनन्तमव्यक्तात् परम्\u003C/span\u003E इति वक्तव्ये, \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eमहतः परम्\u003C/span\u003E इत्युक्तेः कारणमाह– स्वेति ॥ ॥प्रथमाध्यायस्य तृतीयावल्ली ॥ ३ ॥ ॥ प्रथमाध्यायः सम्पूर्णः॥ १ ॥",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-21",

"text": "पुनरपि ब्रह्मविद्यां वक्तुम् अध्यायान्तरत्वेनाधिकारार्थं दुःसम्पाद्यमपि वैराग्यमवश्यं सम्पाद्यमित्याह– पराञ्चीति ॥ खानि इन्द्रियाणि । आत्मनो अन्तर्न पश्यति । प्रत्यग् अन्तः ॥ भाष्यार्थः केवलनिर्माणार्थप्रतीतिं निवारयन् \u003Cspan class=\"gr-prateeka\"\u003Eव्यतृणाद्\u003C/span\u003E इत्येतद् धातुव्याख्यानेन व्याचष्टे– तृण्विति ॥ तृणुधातुः कात्करणे कुत्सितकरणे वर्तते इति धातुः धातुव्याख्यानमित्यर्थः ।",

"teekaLabel": "व्यासतीर्थीयम्"

"id": "VyasatirthaVivarana-22",