Nakha/Vyakhya/MandabodhiniNakha: Difference between revisions
Imported from pramati-sarvamoola XML (grantha.io importer v3) |
Imported from pramati-sarvamoola XML (grantha.io importer v3) |
||
| Line 8: | Line 8: | ||
</div> | </div> | ||
{{ | {{Bhashyam | ||
| verse_id = NNS_C01_V01 | | verse_id = NNS_C01_V01 | ||
| id = NNS_C01_V01_MandabodhiniNakha | | id = NNS_C01_V01_MandabodhiniNakha | ||
| text = | | text = | ||
<div class="shloka-block"><span class="shloka-line">।। श्रीवेदव्यासाय नमः ।।</span><span class="shloka-line">लक्ष्मीनारायणं देवं व्यासमध्वजयादिकान् ।।</span><span class="shloka-line">गुरून् मूलादिपरमान् वन्दे विद्यागुरूंश्च मे ।। १ ।।</span></div> | <div class="shloka-block"><span class="shloka-line">।। श्रीवेदव्यासाय नमः ।।</span><span class="shloka-line">लक्ष्मीनारायणं देवं व्यासमध्वजयादिकान् ।।</span><span class="shloka-line">गुरून् मूलादिपरमान् वन्दे विद्यागुरूंश्च मे ।। १ ।।</span></div> | ||
| Line 23: | Line 21: | ||
</div> | </div> | ||
{{ | {{Bhashyam | ||
| verse_id = NNS_C01_V02 | | verse_id = NNS_C01_V02 | ||
| id = NNS_C01_V02_MandabodhiniNakha | | id = NNS_C01_V02_MandabodhiniNakha | ||
| text = | | text = | ||
ननु सतीष्वन्यासु देवतासु अस्यैव प्रार्थने को हेतुरित्यतः लक्ष्मीनरसिंहं विना अन्यः सर्वोत्तमो नास्तीति भावेन लक्ष्मीनरसिंहं स्तौति । लक्ष्मीकान्तेति । पश्यामीत्युत्तमपुरुषप्रयोगबलात् अहमिति कर्ता लभ्यते । हे लक्ष्मीकान्त लक्ष्म्याः कान्तः पतिः तत्सम्बुद्धिः । लक्ष्म्याः कान्त मनोहरेति वा । ‘‘कान्तं च कमनं कम्रं कमनीयं मनोहर’’मिति धनञ्जयः । हे लक्ष्मीनरसिंह । अहम् । समन्ततः ।। सर्वदेशकालेषु । सर्ववेदेषु शास्त्रेषु च ।। ते ।। तव । समं वस्तु ।। विकलयन् ।। विचारयन् । कल कामधेनाविति धातोः । ईशितुः ।। सर्वोत्तमस्य ।। ते ।। समं ।। सर्वोत्तमत्वेन समं वस्तु ।। नैव पश्यामि ।। नैवावलोकयामि । दृशिर् प्रेक्षण इत्यस्माद्धातोर्लट् । एवशब्देन ब्रह्मादीनां परमात्मना समत्वे प्रमाणाभावं सूचयति । तथा चोक्तम् ‘‘नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति’’ इति । लक्ष्मीसमाभावेऽपि तस्यास्सकाशात्तवोत्तमत्ववत् त्वत्सकाशादपि कस्यचिदुत्तमत्वं किं न स्यादिति तत्राह ।। उत्तमवस्त्विति ।। ते सकाशादुत्तमवस्तु । उत्तमं च तत् वस्तु च सर्वोत्तमं वस्त्वन्तरम् ।। दूरतरतः अत्यन्तदूरे ।। अपास्तम् ।। निरस्तम् । सर्वथा नास्तीत्यर्थः सप्तम्यन्तात्तसिः । ‘‘न तत्समश्चाभ्यधिकश्च दृश्यते’’ ‘‘न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्य’’ इत्यादौ अन्यसर्वोत्तमत्व निषेधपूर्वकं तवैव सर्वोहमत्वस्य प्रतिपादनादिति भावः । यदा समं वस्तु नास्ति तदा उत्तमं वस्तु नास्तीति किमु वक्तव्यमिति कैमुत्यं सूचयितुं उत्तमवस्तु दूरतरतोऽपास्तमित्युक्तम् ।। ननु छान्दोग्योपनिषदि पृथिव्यादीनां बहूनामुत्तमत्वप्रतिपादानात्कथमुत्तमवस्तु दूरतरतोपास्तमित्युच्यते । तद्विरोधादित्यतस्तत्रापि पृथिव्यादिनां क्रमेणोत्तमत्वं प्रतिपाद्य भगवत एव सर्वोत्तमत्वस्य कथितत्वान्न विरोध इत्याशयेनाह ।। रसो योऽष्टमे इति ।। अष्टमो रस इति प्रतीकग्रहणेन ‘‘परमः पराध्योऽष्टमी रस’’ इति छान्दोग्योपनिषद्भाष्यानुसारेणात्र व्याख्यानं कर्तव्यमिति ध्वनयति । अष्टमः पृथिव्यपेक्षयाष्टमत्वेनोक्तः । यः परमात्मा सः पृथिव्यादिसप्तभ्य इति शेषः । रसः वरः सर्वोत्तम इत्यर्थः । ‘‘रसः सारो वरश्चेति शब्दा एकार्थवाचका’’ इति छान्दोग्योपनिषद्भाष्यं मानम् । पृथिवीवरुणसोमरुद्रसरस्वत्यादयः सप्त तद्भाष्यानुसारेण ज्ञेयाः । विस्तरभयात् मन्दानां ज्ञाततुमशक्यत्वात् बुद्धिमता तेनैव ज्ञातुं शक्यत्वाच्च नात्र प्रपञ्च्यतेऽस्माभिरिति सन्तोष्टव्यम् । यः अष्टमो रसः छान्दोग्योपनिषदि अष्टमरसत्वेनोक्तः सत्वमेव नान्य इत्यपि व्याचक्षते । अत्र कैश्चिद्रसो योऽष्टम इत्येतत् लुप्तोपमापरमित्यभिप्रेत्योक्तार्थे दृष्टान्तपरत्वेन व्याख्यातम् ।। यः उत्तमत्वेन शङ्कितः पुरुषः सः अष्टमरस इव दूरतरतोऽपास्त इति शेषः । यथा लोके षड्रसाः प्रसिद्धाः सप्तमरसस्तु नास्त्येव । अष्टमरसस्तु दूरतरतोऽपास्तः । तथा ईशितुः समं वस्ुत्वेव नास्ति । उत्तमं वस्तु दूरतरतोऽपास्तमिति । सर्वसंहारकर्तृत्वमाह ।। यद्रोषेत्युत्तरार्धेन ।। ब्रह्मेशशक्रोत्कराः ।। ब्रह्मा चतुर्मुखः । ईशो रुद्रः । शक्रः इन्द्रः । तेषामुत्करा राशयः । उपलक्षणमेतत् । अन्येऽपि देवा ग्राह्या इति ज्ञेयम् । उत्करशब्देन अतीतानागताः सर्वेऽपि देवा ग्राह्या इति सूचयति ।। यद्रोषोत्करदक्षनेत्रकुटिल प्रान्तोत्थिताग्निस्फुरत्खद्योतोपमविस्फुलिङ्गभसिताः । यस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहस्य रोषेण क्रोधेन । उत्करं च तत् उत्कृष्टं च तत् दक्षनेत्रं च समर्थदक्षिणनेत्रं च । अथवा दक्षनेत्रं समर्थ ललाटस्थतृतीयनेत्रमित्यर्थः । तस्य कुटिलः वक्रः । स चासौ प्रान्तः प्रान्तभागश्च तस्मादुत्थितः उत्पन्नश्चासावग्निश्च । केचित्तु समर्थानां त्रयाणां नेत्राणां कुटिलप्रान्तादुत्थितोऽग्निरिति व्याचक्षते । तस्य स्फुरन्तः देदीप्यमानाः । खे द्योतन्त इति खद्योताः । ये कीटविशेषाः तैः उपमा सादृश्यं येषां ते तथोक्ताः । अथवा खद्योतः सूर्यः तत्सदृश इत्यर्थः । ‘‘प्रद्योतनो दिनमणिः खद्योतो लोकबन्धव’’ इत्यमरः । ते च ते विस्फुलिङ्गाश्च अग्निकणाः तैः भसिताः प्रलयकाले भस्मीभूताः शेषः । उपलक्षणमेतत् । सृष्ट्यादिकमपि प्राप्नुवन्तीत्यपि ज्ञेयम् । ‘‘यतो वा इमानि भूतानि जायन्ते’’ इत्यादि प्रमाण तस्त्वमेव सर्वोत्तमो नान्य इति सिद्धम् । तस्मात्सकलकल्याणगुणपूर्णत्वेन निर्दोषत्वेन ब्रह्मादिध्यानविषयत्वेन सकलाभीष्टप्रदत्वेन सर्वानिष्टनिवर्तकत्वेन सदागमैकविज्ञेयो भगवान् श्रीलक्ष्मीनरसिंह एव स्वस्य प्रेमास्पद इति तमेव श्लोकद्वयेन प्रार्थितवानानन्दतीर्थ - मुनिरित्यशेषमतिमङ्गलम् ।। नरसिंहनखस्तोत्रगूभावार्थवर्णनात् । लक्ष्मीनृसिंहः प्रीयतामस्मदाचार्यहृद्गतः ।। छलारीनरसिंहार्यशिष्यस्य कृतिमुत्तमम् । विदां कुर्वन्तु विद्वांसः किमन्यै कितवैरिह ।। | ननु सतीष्वन्यासु देवतासु अस्यैव प्रार्थने को हेतुरित्यतः लक्ष्मीनरसिंहं विना अन्यः सर्वोत्तमो नास्तीति भावेन लक्ष्मीनरसिंहं स्तौति । लक्ष्मीकान्तेति । पश्यामीत्युत्तमपुरुषप्रयोगबलात् अहमिति कर्ता लभ्यते । हे लक्ष्मीकान्त लक्ष्म्याः कान्तः पतिः तत्सम्बुद्धिः । लक्ष्म्याः कान्त मनोहरेति वा । ‘‘कान्तं च कमनं कम्रं कमनीयं मनोहर’’मिति धनञ्जयः । हे लक्ष्मीनरसिंह । अहम् । समन्ततः ।। सर्वदेशकालेषु । सर्ववेदेषु शास्त्रेषु च ।। ते ।। तव । समं वस्तु ।। विकलयन् ।। विचारयन् । कल कामधेनाविति धातोः । ईशितुः ।। सर्वोत्तमस्य ।। ते ।। समं ।। सर्वोत्तमत्वेन समं वस्तु ।। नैव पश्यामि ।। नैवावलोकयामि । दृशिर् प्रेक्षण इत्यस्माद्धातोर्लट् । एवशब्देन ब्रह्मादीनां परमात्मना समत्वे प्रमाणाभावं सूचयति । तथा चोक्तम् ‘‘नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति’’ इति । लक्ष्मीसमाभावेऽपि तस्यास्सकाशात्तवोत्तमत्ववत् त्वत्सकाशादपि कस्यचिदुत्तमत्वं किं न स्यादिति तत्राह ।। उत्तमवस्त्विति ।। ते सकाशादुत्तमवस्तु । उत्तमं च तत् वस्तु च सर्वोत्तमं वस्त्वन्तरम् ।। दूरतरतः अत्यन्तदूरे ।। अपास्तम् ।। निरस्तम् । सर्वथा नास्तीत्यर्थः सप्तम्यन्तात्तसिः । ‘‘न तत्समश्चाभ्यधिकश्च दृश्यते’’ ‘‘न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्य’’ इत्यादौ अन्यसर्वोत्तमत्व निषेधपूर्वकं तवैव सर्वोहमत्वस्य प्रतिपादनादिति भावः । यदा समं वस्तु नास्ति तदा उत्तमं वस्तु नास्तीति किमु वक्तव्यमिति कैमुत्यं सूचयितुं उत्तमवस्तु दूरतरतोऽपास्तमित्युक्तम् ।। ननु छान्दोग्योपनिषदि पृथिव्यादीनां बहूनामुत्तमत्वप्रतिपादानात्कथमुत्तमवस्तु दूरतरतोपास्तमित्युच्यते । तद्विरोधादित्यतस्तत्रापि पृथिव्यादिनां क्रमेणोत्तमत्वं प्रतिपाद्य भगवत एव सर्वोत्तमत्वस्य कथितत्वान्न विरोध इत्याशयेनाह ।। रसो योऽष्टमे इति ।। अष्टमो रस इति प्रतीकग्रहणेन ‘‘परमः पराध्योऽष्टमी रस’’ इति छान्दोग्योपनिषद्भाष्यानुसारेणात्र व्याख्यानं कर्तव्यमिति ध्वनयति । अष्टमः पृथिव्यपेक्षयाष्टमत्वेनोक्तः । यः परमात्मा सः पृथिव्यादिसप्तभ्य इति शेषः । रसः वरः सर्वोत्तम इत्यर्थः । ‘‘रसः सारो वरश्चेति शब्दा एकार्थवाचका’’ इति छान्दोग्योपनिषद्भाष्यं मानम् । पृथिवीवरुणसोमरुद्रसरस्वत्यादयः सप्त तद्भाष्यानुसारेण ज्ञेयाः । विस्तरभयात् मन्दानां ज्ञाततुमशक्यत्वात् बुद्धिमता तेनैव ज्ञातुं शक्यत्वाच्च नात्र प्रपञ्च्यतेऽस्माभिरिति सन्तोष्टव्यम् । यः अष्टमो रसः छान्दोग्योपनिषदि अष्टमरसत्वेनोक्तः सत्वमेव नान्य इत्यपि व्याचक्षते । अत्र कैश्चिद्रसो योऽष्टम इत्येतत् लुप्तोपमापरमित्यभिप्रेत्योक्तार्थे दृष्टान्तपरत्वेन व्याख्यातम् ।। यः उत्तमत्वेन शङ्कितः पुरुषः सः अष्टमरस इव दूरतरतोऽपास्त इति शेषः । यथा लोके षड्रसाः प्रसिद्धाः सप्तमरसस्तु नास्त्येव । अष्टमरसस्तु दूरतरतोऽपास्तः । तथा ईशितुः समं वस्ुत्वेव नास्ति । उत्तमं वस्तु दूरतरतोऽपास्तमिति । सर्वसंहारकर्तृत्वमाह ।। यद्रोषेत्युत्तरार्धेन ।। ब्रह्मेशशक्रोत्कराः ।। ब्रह्मा चतुर्मुखः । ईशो रुद्रः । शक्रः इन्द्रः । तेषामुत्करा राशयः । उपलक्षणमेतत् । अन्येऽपि देवा ग्राह्या इति ज्ञेयम् । उत्करशब्देन अतीतानागताः सर्वेऽपि देवा ग्राह्या इति सूचयति ।। यद्रोषोत्करदक्षनेत्रकुटिल प्रान्तोत्थिताग्निस्फुरत्खद्योतोपमविस्फुलिङ्गभसिताः । यस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहस्य रोषेण क्रोधेन । उत्करं च तत् उत्कृष्टं च तत् दक्षनेत्रं च समर्थदक्षिणनेत्रं च । अथवा दक्षनेत्रं समर्थ ललाटस्थतृतीयनेत्रमित्यर्थः । तस्य कुटिलः वक्रः । स चासौ प्रान्तः प्रान्तभागश्च तस्मादुत्थितः उत्पन्नश्चासावग्निश्च । केचित्तु समर्थानां त्रयाणां नेत्राणां कुटिलप्रान्तादुत्थितोऽग्निरिति व्याचक्षते । तस्य स्फुरन्तः देदीप्यमानाः । खे द्योतन्त इति खद्योताः । ये कीटविशेषाः तैः उपमा सादृश्यं येषां ते तथोक्ताः । अथवा खद्योतः सूर्यः तत्सदृश इत्यर्थः । ‘‘प्रद्योतनो दिनमणिः खद्योतो लोकबन्धव’’ इत्यमरः । ते च ते विस्फुलिङ्गाश्च अग्निकणाः तैः भसिताः प्रलयकाले भस्मीभूताः शेषः । उपलक्षणमेतत् । सृष्ट्यादिकमपि प्राप्नुवन्तीत्यपि ज्ञेयम् । ‘‘यतो वा इमानि भूतानि जायन्ते’’ इत्यादि प्रमाण तस्त्वमेव सर्वोत्तमो नान्य इति सिद्धम् । तस्मात्सकलकल्याणगुणपूर्णत्वेन निर्दोषत्वेन ब्रह्मादिध्यानविषयत्वेन सकलाभीष्टप्रदत्वेन सर्वानिष्टनिवर्तकत्वेन सदागमैकविज्ञेयो भगवान् श्रीलक्ष्मीनरसिंह एव स्वस्य प्रेमास्पद इति तमेव श्लोकद्वयेन प्रार्थितवानानन्दतीर्थ - मुनिरित्यशेषमतिमङ्गलम् ।। नरसिंहनखस्तोत्रगूभावार्थवर्णनात् । लक्ष्मीनृसिंहः प्रीयतामस्मदाचार्यहृद्गतः ।। छलारीनरसिंहार्यशिष्यस्य कृतिमुत्तमम् । विदां कुर्वन्तु विद्वांसः किमन्यै कितवैरिह ।। | ||