Bhagavadgitabhashya: Difference between revisions

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V11_B01" data-verse="BGB_C02_V11" data-block-id="BGB_C02_V11_B01"><span class="gr-moola">प्रज्ञावादान्</span> स्वमनीषोत्थवचनानि । कथमशोच्याः? <span class="gr-moola">गतासून्</span>॥११ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V12_B01" data-verse="BGB_C02_V12" data-block-id="BGB_C02_V12_B01">किमिति? <span class="gr-moola">न त्वेवाहम्</span> ॥ ईश्वरनित्यत्वस्याप्रस्तुतत्वाद् दृष्टान्तत्वेनाह –<span class="gr-prateeka">न त्वेति ॥</span> यथाऽहं नित्यः सर्ववेदान्तेषु प्रसिद्धः; एवं त्वमेते जनाधिपाश्च नित्याः  ॥ १२ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B01" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B01">देहिनो भाव एतद्भवति; तदेवासिद्धमिति चेद्, न- <span class="gr-prateeka">देहिनोऽस्मिन् ॥</span> यथा कौमारादिशरीरभेदेऽपि देही तदीक्षिता सिद्धः; एवं देहान्तरप्राप्तावपि, ईक्षितृत्वात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B02" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B02">न हि जडस्य शरीरस्य कौमाराद्यनुभवः सम्भवति, मृतस्यादर्शनात् । मृतस्य वाय्वाद्यपगमाद् अनुभवाभावः,  ‘अहं मनुष्यः’ इत्याद्यनुभवाच्चैतत् सिद्धमिति चेद्, न । सत्येवाविशेषे देहे सुप्त्यादौ ज्ञानादिविशेषादर्शनात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B03" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B03">समश्चाभिमानो मनसि । काष्ठादिवच्च ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B04" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B04">श्रुतेश्च ।  प्रामाण्यं च प्रत्यक्षादिवत् । न च बौद्धादिवत् । अपौरुषेयत्वात्। न ह्यपौरुषेये पौरुषेयाज्ञानादयः कल्पयितुं शक्याः । विना च कस्यचिद् वाक्यस्यापौरुषेयत्वं सर्वसमयाभिमतधर्माद्यसिद्धिः । यश्च तौ नाङ्गीकुरुते नासौ समयी, अप्रयोजकत्वात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B05" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B05">माऽस्तु धर्मोऽनिरूप्यत्वाद् इति चेद्, न । सर्वाभिमतस्य प्रमाणं विना निषेद्धुमशक्यत्वात् । न च सिद्धिरप्रामाणिकस्येति चेत् - न । सर्वाभिमतेरेव प्रमाणत्वात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B06" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B06">अन्यथा सर्ववाचिकव्यवहारासिद्धेश्च । न च ‍‘मया श्रुतम्’ इति तव ज्ञातुं शक्यम् । अन्यथा वा प्रत्युत्तरं स्यात् । भ्रान्तिर्वा तव स्यात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B07" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B07">सर्वदुःखकारणत्वं वा स्यात् । एको वाऽन्यथा स्यात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B08" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B08">रचितत्वे च धर्मप्रमाणस्य कर्तुरज्ञानादिदोषशङ्का स्यात् । न चादोषत्वं स्ववाक्येनैव सिध्यति ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B09" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B09">न च येन केनचिद् अपौरुषेयम् इत्युक्तमआ उक्तवाक्यसमम् । अनादिकालपरिग्रहसिद्धत्वात् । अतः प्रामाण्यं श्रुतेः । अतः कुतर्कैः <span class="gr-moola">धीरस्तत्र न मुह्यति</span> ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B10" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B10">अथवा- जीवनाशं देहनाशं वाऽपेक्ष्य शोकः? न तावज्जीवनाशम् , नित्यत्वाद् इत्याह –<span class="gr-prateeka">न त्वेवेति ॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V13_B11" data-verse="BGB_C02_V13" data-block-id="BGB_C02_V13_B11">नापि देहनाशमित्याह – <span class="gr-prateeka">देहिन इति ॥</span> यथा कौमारादिदेहहानेन जरादिप्राप्तावशोकः, एवं जीर्णादिदेहहानेन देहान्तरप्राप्तावपि ॥ १३ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V14_B01" data-verse="BGB_C02_V14" data-block-id="BGB_C02_V14_B01">तथाऽपि तद्दर्शनाभावादिना शोक इति चेद्?  नेत्याह – <span class="gr-prateeka">मात्रास्पर्शा इति ॥</span> मीयन्त इति मात्राः = विषयाः, तेषां स्पर्शाः = सम्बन्धाः । त एव <span class="gr-moola">शीतोष्णसुखदुःखदाः</span>।  देहे शीतोष्णादिसम्बन्धाद्धि शीतोष्णाद्यनुभव आत्मनः। ततश्च सुखदुःखे । नह्यात्मनः स्वतो दुःखादिः सम्भवति । कुतः? आगमापायित्वात् । यद्यात्मनः स्वतः स्युः सुप्तावपि स्युः ।  अतो ‘यतो मात्रास्पर्शा जाग्रदादावेव ते सन्ति; नान्यदा’ इति तदन्वयव्यतिरेकित्वात् तन्निमित्ता एव, नात्मनः स्वतः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V14_B02" data-verse="BGB_C02_V14" data-block-id="BGB_C02_V14_B02">आत्मनश्च  तैर्विषयविषयिभावसम्बन्धाद् अन्यः सम्बन्धो नास्ति । न चाऽगमापायित्वेऽपि प्रवाहरूपेणापि नित्यत्वमस्ति । सुप्तिप्रलयादावभावाद् इत्याह – <span class="gr-prateeka">अनित्या इति ॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V14_B03" data-verse="BGB_C02_V14" data-block-id="BGB_C02_V14_B03">अत आत्मनो देहाद्यात्मभ्रम एव सुखदुःखकारणम् । अतस्तद्विमुक्तस्य बन्धुमरणादिदुःखं न संभवति । अतोऽभिमानं परित्यज्य <span class="gr-moola">तान्</span> शीतोष्णादीन् <span class="gr-moola">तितिक्षस्व</span> ॥ १४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V15_B01" data-verse="BGB_C02_V15" data-block-id="BGB_C02_V15_B01">अतः प्रयोजनमाह – <span class="gr-prateeka">यं हीति ॥</span>  <span class="gr-moola">यम् एते</span> मात्रास्पर्शा <span class="gr-moola">न व्यथयन्ति</span>। पुरि शयमेव सन्तम् । शरीरसम्बन्धाभावे सर्वेषामपि व्यथाभावात् पुरुषम् इति विशेषणम् । कथं न व्यथयन्ति? समदुःखसुखत्वात् । तत् कथम् ? धैर्येण ॥ १५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V16_B01" data-verse="BGB_C02_V16" data-block-id="BGB_C02_V16_B01">‘नित्य आत्मा’ इत्युक्तम् । किम् आत्मैव नित्यः, आहोस्विद् अन्यदपि ? अन्यदपि । तत् किम् इति ? आह – नासत इति ॥ असतः कारणस्य सतः ब्रह्मणश्च अभावो न विद्यते ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V16_B02" data-verse="BGB_C02_V16" data-block-id="BGB_C02_V16_B02">‘प्रकृतिः पुरुषश्चैव नित्यौ कालश्च सत्तम।’  इति वचनात्  श्रीविष्णुपुराणे । पृथग् <span class="gr-moola">‘विद्यते’</span> इत्यादरार्थः ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V16_B03" data-verse="BGB_C02_V16" data-block-id="BGB_C02_V16_B03">असतः कारणत्वं च – <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘सदसद्रूपया चासौ गुणमय्याऽगुणो विभुः’ (भाग.१.२.३१)</span></span> इति भागवते । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Rigveda-id">‘असतः सदजायत’ (ऋ.१०.७२.२)</span></span> इति च । अव्यक्तेश्च । सम्प्रदायतश्चैतत् सिद्धम् इत्याह – <span class="gr-prateeka">उभयोरपीति ॥</span> <span class="gr-moola">अन्तो</span>  निर्णयः॥१६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V17_B01" data-verse="BGB_C02_V17" data-block-id="BGB_C02_V17_B01">किं बहुना ! यद् देशतोऽनन्तं तन्नित्यमेव, वेदाद्यन्यदपीत्याह – <span class="gr-prateeka">अविनाशीति ॥</span> नापि शापादिना विनाश इत्याह – <span class="gr-prateeka">विनाशमिति ॥</span> अव्ययं च तद् ॥ १७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V18_B01" data-verse="BGB_C02_V18" data-block-id="BGB_C02_V18_B01">भवतु देहस्यापि कस्यचिन्नित्यत्वम् इति । नेत्याह – <span class="gr-prateeka">अन्तवन्त इति ॥</span>अस्तु तर्हि दर्पणनाशात् प्रतिबिम्बनाशवत् आत्मनाशः ? इत्यत आह – <span class="gr-prateeka">नित्यस्येति ॥</span>  <span class="gr-moola">‘शरीरिणः’</span> इति ईश्वरव्यावृत्तये । न च नैमित्तिकनाश इत्याह – <span class="gr-prateeka">अनाशिन इति ॥</span> कुतः ? अप्रमेयेश्वरसरूपत्वात् । न ह्युपाधिबिम्बसन्निध्यनाशे प्रतिबिम्बनाशः, सति च प्रदर्शके । स्वयमेवात्र प्रदर्शकः, चित्त्वात् । नित्यश्चोपाधिः कश्चिदस्ति ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V18_B02" data-verse="BGB_C02_V18" data-block-id="BGB_C02_V18_B02"><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavad-id">‘प्रतिपत्तौ विमोक्षस्य नित्योपाध्या स्वरूपया । <br/>चिद्रूपया युतो जीवः केशवप्रतिबिम्बकः ॥’</span></span> इति भगवद्वचनात् ॥१८ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V19_B01" data-verse="BGB_C02_V19" data-block-id="BGB_C02_V19_B01">व्यवहारस्तु भ्रान्त इत्याह – <span class="gr-prateeka">य एनमिति ॥</span> कुतः? उक्तहेतुभ्यो <span class="gr-prateeka">नायं हन्ति, न हन्यते ।</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V19_B02" data-verse="BGB_C02_V19" data-block-id="BGB_C02_V19_B02">न हि प्रतिबिम्बस्य क्रिया । स हि बिम्बक्रिययैव क्रियावान् ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shruthi-id">‘ध्यायतीव’ (बृ.उ.६.३.७)</span></span> इति श्रुतेश्च ॥ १९ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V20_B01" data-verse="BGB_C02_V20" data-block-id="BGB_C02_V20_B01">अत्र मन्त्रवर्णोऽप्यस्तीत्याह – न जायत इति ॥ न चेश्वरज्ञानवत् भूत्वा भविता । तद्धि – <span class="gr-reference gr-ref-Shruthi-id">‘तदैक्षत’ (छां.उ.६.२.३)</span> ।

<span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘देशतः कालतो योऽसाववस्थातः स्वतोऽन्यतः ।<br/>अविलुप्तावबोधात्मा.........’॥ (भाग.३.७.५)</span> इत्यादिश्रुतिस्मृतिसिद्धम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V20_B02" data-verse="BGB_C02_V20" data-block-id="BGB_C02_V20_B02">कुतः? अजादिलक्षणेश्वरसरूपत्वात् । <span class="gr-moola">शाश्वतः</span> सदैकरूपः । पुरं = देहम् अणतीति <span class="gr-moola">पुराणः</span>। तथाऽपि <span class="gr-moola">न हन्यते हन्यमानेऽपि देहे</span> ॥२० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V21_B01" data-verse="BGB_C02_V21" data-block-id="BGB_C02_V21_B01">अतो य एवं वेद स कथं कं घातयति, हन्ति वा ? <span class="gr-moola">अविनाशिनं</span>  नैमित्तिकनाशरहितम् । <span class="gr-moola">नित्यं</span> स्वाभाविकनाशरहितम् । अथवा-  <span class="gr-moola">अविनाशिनं</span> दोषयोगरहितम्, <span class="gr-moola">नित्यं</span> सदा भाविनम् इति सर्वत्र विवेकः । दोषयुक्तपुरुषादिषु नष्टशब्दप्रयोगात् ॥ २१ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V22_B01" data-verse="BGB_C02_V22" data-block-id="BGB_C02_V22_B01">देहात्मविवेकानुभवार्थं दृष्टान्तमाह – <span class="gr-prateeka">वासांसीति ॥ २२ ॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V23_B01" data-verse="BGB_C02_V23" data-block-id="BGB_C02_V23_B01">स्वतः प्रायो निमित्तैश्चाविनाशिनोऽपि केनचिद् निमित्तविशेषेण स्यात् ककच्छेदवत्, इत्यतो विशेषनिमित्तानि निषेधति – <span class="gr-prateeka">नैनमिति ॥२३ ॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B01" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B01">वर्तमाननिषेधात् स्याद् उत्तरत्र? इत्यत आह – अच्छेद्य इति ॥ वर्तमानादर्शनाद् युक्तम् अयोग्यत्वम् इति सूचयति वर्तमानापदेशेन । कुतोऽयोग्यता? नित्यसर्वगतादिविशेषणेश्वरसरूपत्वात् । ‘शाश्वतः’ इत्येकरूपत्वमात्रम् उक्तम् । ‘स्थाणु’शब्देन नैमित्तिकम् अन्यथात्वं निवारयति । नित्यत्वं सर्वगतत्वविशेषणम् । अन्यथा पुनरुक्तेः । ऐक्योक्तावपि अनुक्तविशेषणोपादानाद् नेश्वरैक्ये पुनरुक्तिः । युक्ताश्च बिम्बधर्माः प्रतिबिम्बेऽविरोधे ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B02" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B02">तत्ता च - <span class="gr-reference gr-ref-Rigveda-id">‘रूपं रूपं प्रतिरूपो बभूव’(ऋ.६.४७.१८)</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Brahmasutra-id">‘आभास एव च’ ( ब्र.सू.२.३.५०)</span> इत्यादिश्रुतिस्मृतिसिद्धा । न चांशत्वविरोधः । तस्यैवांशत्वात् । न चैकरूपैवांशता । प्रमाणं चोभयविधवचनमेव । न चांशस्य प्रतिबिम्बत्वं कल्प्यम्, गाध्यादिष्वपि अंशबाहुरूप्यदृष्टेः, इतरत्रादृष्टेः ।

स्थाणुत्वेऽपि <span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘ऐक्षत’(छां.उ.६.२.३)</span> इत्याद्यविरुद्धम् ईश्वरस्य । उभयविधवाक्याद् , अचिन्त्यशक्तेश्च । न च माययैकम् । <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘त्वयीश्वरे ब्रह्मणि नो विरुध्यते’ (भाग.१०.४.१९)</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyakopanishat-id">‘न योगित्वाद् ईश्वरत्वाद्’ (बृ.उ.भा.५.८.१२.उ. वाराहवचनम् )</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘चित्रं न चैतत् त्वयि कार्यकारणे’ (भाग. ५.१८.५.)</span> इत्याद्यैश्वर्येणैव विरुद्धधर्माविरोधोक्तेः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B03" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B03">महातात्पर्याच्च ।  मोक्षो हि महापुरुषार्थः। ‘तत्रापि मोक्ष एवार्थः’ । <br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘अन्तेषु रेमिरे धीरा न ते मध्येषु रेमिरे ।<br/>अन्तप्राप्तिं सुखं प्राहुर्दुःखमन्तरमन्तयोः ॥’(म.भा.१२.३१७.३४)</span></span> <br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanioshat-id">‘पुण्यचितो लोकः क्षीयते’"(छा.उ. ८.१.६)</span></span>  इत्यादिश्रुतिस्मृतिभ्यः ।  स च विष्णुप्रसादादेव सिध्यति ।<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Vishnupurana-id">‘वासुदेवमनाराध्य को मोक्षं समवाप्नुयात्।’(विष्णु.१.४.१८)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘तुष्टे तु तत्र किमलभ्यमनन्त ईशे’  (भाग.७.६.२५)</span></span>,<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘तत्प्रसादाद् अवाप्नोति परां सिद्धिं न संशयः।’</span></span>, <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘येषां स एव भगवान् दययेद् अनन्तः सर्वात्मना श्रितपदो यदि निर्व्यलीकम् ।<br/>ते वै विदन्त्यतितरन्ति च देवमायां नैषां ममाहमिति धीः श्वसृगालभक्ष्ये ॥’ (भाग.२. ७ .४२)</span></span>,<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘तस्मिन् प्रसन्ने किमिहास्त्यलभ्यं धर्मार्थकामैरलमल्पकास्ते’<br/>‘ऋते यदस्मिन् भव ईश जीवाः तापत्रयेणोपहता न शर्म ।<br/>आत्मन् लभन्ते भगवन् तवाङ्घ्रिच्छायांशविद्यामत आश्रयेम॥’ (भाग.३.६.१८)</span></span>, <br/>‘ऋते भवत्प्रसादाद्धि कस्य मोक्षो भवेदिह ।’<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shruti-id">‘तमेवं विद्वान्.....’</span></span> इत्यादिश्रुतिस्मृतिभ्यः ।<br/> स चोत्कर्षज्ञानादेव भवति । लोकप्रसिद्धेः । लोकसिद्धमविरुद्धम् अत्राप्यङ्गीकार्यम् ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B04" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B04">‘अहल्याजारत्वाद्यपि दोषकृतोऽपि ते बहुतरो लेपो नासीद्’ इत्युत्कर्षमेव वक्ति । बहुनरकफलो ह्यसौ ।  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘तस्य न लोम च न क्षीयते(मीयते)’(कौ.उ.३.२)</span></span> इति श्रुत्यन्तराच्च ।  ‘यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम्’ (१५.१९) इति तदुक्तेश्च ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B05" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B05"><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘सत्यं सत्यं पुनस्सत्यं शपथैश्चापि कोटिभिः । <br/> विष्णुमाहात्म्यलेशस्य विभक्तस्य च कोटिधा ॥</span></span> <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Naradiya-id">पुनश्चानन्तधा तस्य पुनश्चापि ह्यनन्तधा ।<br/>नैकांशसममाहात्म्याः श्रीशेषब्रह्मशङ्कराः ॥’</span></span> इति नारदीये । <br/> अन्योत्कर्ष ऐक्यं च -<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Vishnupurana-id">‘तथैव सर्वशास्त्रेषु महाभारतमुत्तमम् ।<br/> को ह्यन्यः पुण्डरीकाक्षान्महाभारतकृद् भवेत् ॥’(वि.पु.३.४.५)</span></span> इत्यादिग्रन्थान्तरसिद्धोत्कर्षमहाभारतविरुद्धम् ।<br/> तत्र हि -<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति ।<br/> एतेन सत्यवाक्येन सर्वार्थान् साधयाम्यहम् ॥’(म.भा.१.१.१८)</span></span>,<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘यस्य प्रसादजो ब्रह्मा रुद्रश्च क्रोधसम्भवः ।’ (म.भा.१२.३४१.१२)</span></span>,<br/>‘न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः’ (११.४३)  इत्यादिषु साधारणप्रश्नावसर एव महान्तम् उत्कर्षं विष्णोर्वक्ति । अन्यत्र यत्किञ्चिदुक्तावप्यसाधारण एवावसरे । तद्धि अग्न्यादेरपि वेदादावस्ति- <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Rigveda-id">‘त्वमग्न इन्द्रो वृषभः सतामसि त्वं विष्णुरुरुगायो नमस्यः’ (ऋ.२.१.३)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Rigveda-id">‘विश्वस्माद् इन्द्र उत्तरः’(ऋ.१०.८६.१)</span></span> इत्यादिषु ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B06" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B06">तद्ग्रन्थविरोधाच्च । तथा हि स्कान्दे शैवे -<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Skanda-id">‘यदन्तरं व्याघ्रहरीन्द्रयोर्वने यदन्तरं मेरुगिरीन्द्रविन्ध्ययोः ।<br/>यदन्तरं सूर्यसुरेड्यबिम्बयोस्तदन्तरं रुद्रमहेन्द्रयोरपि ॥<br/>यदन्तरं सिंहगजेन्द्रयोर्वने यदन्तरं सूर्यशशाङ्कयोर्दिवि ।<br/>यदन्तरं जाह्नविसूर्यकन्ययोः तदन्तरं ब्रह्मगिरीशयोरपि ॥<br/>यदन्तरं प्रलयजवारिविप्लुषोः यदन्तरं स्तम्बहिरण्यगर्भयोः ।<br/>स्फुलिङ्गसंवर्तकयोर्यदन्तरं तदन्तरं विष्णुहिरण्यगर्भयोः ॥<br/>अनन्तत्वान्महाविष्णोस्तदन्तरमनन्तकम् ।<br/>माहात्म्यसूचनार्थाय ह्युदारणमीरितम् ॥<br/>तत्समो ह्यधिको वाऽपि नास्ति कश्चित् कदाचन ।<br/>एतेन सत्यवाक्येन तमेव प्रविशाम्यहम् ॥’</span></span> इत्याद्याह । <br/> तत्रैव शिवं प्रति मार्कण्डेयवचनम् - <br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Skanda-id">‘संसारार्णवनिर्मग्न इदानीं मुक्तिमेष्यसि।’</span></span> इत्यादि ।<br/>पाद्मे शैवे मार्कण्डेयकथाप्रबन्धे शिवान्निषिध्य विष्णोरेव मुक्तिमाह - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Padmapurana-id">‘अहं भोगप्रदो वत्स मोक्षदस्तु जनार्दनः’</span></span> इत्यादि । समब्राह्मविरोधाच्च ।<br/>वेदश्च इतिहासाद्यविरोधेन योज्यः । ‘यदि विद्याद्’ इति वचनात् ।  अनिर्णयाच्चेन्द्रादिशङ्कयाऽन्यथा । तत्रापीष्टसिद्धिः । नामवैशेष्यात् । अतो भगवदुत्कर्ष एव सर्वागमानां महातात्पर्यम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B07" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B07">तथाऽपि स्वतः प्रामाण्यात् सन्नेवोच्यते । अविरोधात् । न च प्रमाणसिद्ध(दृष्ट)स्यान्यत्रादृष्ट्याऽपह्नवो युक्तः । धर्मवैचित्र्याद् अर्थानाम् । स्वतः प्रामाण्यानङ्गीकारे मानोक्तावप्यदोषत्वं च साधयेद् इत्यतिप्रसङ्गः ।<br/>अनन्यापेक्षया च तत्परत्वं सिद्धमागमानाम् ।  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘नारायणपरा वेदाः’ (भाग.२.५.१५)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Kathopanishat-id">‘सर्वे वेदा यत्पदमामनन्ति’ (कठ.२.१५)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘वासुदेवपरा वेदाः’ (भाग.१.२.२९)</span></span>इति । न चैतद् विरुद्धम् । ईश्वरनियमात् । अनादौ च तत् सिद्धं  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘द्रव्यं कर्म च कालश्च’ ( भाग.२.१०.१२)</span></span>इत्यादौ । प्रयोजकत्वं तु पूर्वोक्तन्यायेन । अतः सिद्धमेतत् ।<br/>तच्चानन्यापेक्षा अचिन्त्यशक्तित्व एव युक्तम् । अतो न मायामयमेकम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V24_B08" data-verse="BGB_C02_V24" data-block-id="BGB_C02_V24_B08">अचलत्वं तु <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘अप्रहर्षमनानन्दम्’(म.भा.१२.१९१.८)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘अदुःखमसुखम्’(म.भा.१२.२५६.२१)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mandukyopanishat-id">‘(न)अप्रज्ञम्’ (माण्डूक-२.१)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-taitiriyopanishat-id">‘असद्वा’ (तै.उ.२.७)</span></span> इत्यादिवत्  । क्रियादृष्टेः ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘तपो मे हृदयं ब्रह्म तनुर्विद्या क्रियाऽऽकृतिः’ (भाग.६.४.४६)</span></span> इत्याद्युक्तेः । अतश्च न मायामयं सर्वम् । ऐश्वर्यादिवाचिभगशब्देनैव सम्बोधनाच्च <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-taitiriyopanishat-id">‘तं त्वा भग’( तै. उ.१.४)</span></span>  इत्यादौ । स्वरूपत्वान्न मायामयत्वं युक्तम् ।  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘विज्ञानशक्तिरहमासम् अनन्तशक्तेः’ ( भाग.३.१०.२४)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘मय्यनन्तगुणेऽनन्ते गुणतोऽनन्तविग्रहे’ (भाग.६.४.४८)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shwetashwataropanishat-id">‘पराऽस्य शक्तिर्विविधैव श्रूयते स्वाभाविकी ज्ञानबलक्रिया च’ ( श्वे.उ.६.८)</span></span> इत्यादिवचनात् ॥२४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V25_B01" data-verse="BGB_C02_V25" data-block-id="BGB_C02_V25_B01">अत एवाव्यक्तादिरूपः ॥ २५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V26_B01" data-verse="BGB_C02_V26" data-block-id="BGB_C02_V26_B01">अस्त्वेवम् आत्मनो नित्यत्वम्; तथाऽपि देहसंयोगवियोगात्मक-जनिमृती स्त एव? इत्यत आह – <span class="gr-prateeka">अथ चेति ॥</span>२६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V27_B01" data-verse="BGB_C02_V27" data-block-id="BGB_C02_V27_B01">कुतोऽशोकः ? नियतत्वादित्याह – <span class="gr-prateeka">जातस्येति ॥</span>२७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V28_B01" data-verse="BGB_C02_V28" data-block-id="BGB_C02_V28_B01">तदेव स्पष्टयति – <span class="gr-prateeka">अव्यक्तादीनीति ॥</span> २८ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V29_B01" data-verse="BGB_C02_V30" data-block-id="BGB_C02_V29_B01">‘देहयोगवियोगस्य नियतत्वाद्, आत्मनश्चेश्वरसरूपत्वात्, सर्वथाऽनाशाद् न शोकः कार्यः’ इत्युपसंहर्तुम् ऐश्वरं सामर्थ्यं पुनर्दर्शयति – <span class="gr-prateeka">आश्चर्यवदिति ॥</span> दुर्लभत्वेनेत्यर्थः । तद्धि आश्चर्यं लोके । दुर्लभोऽपीश्वरसरूपत्वात् सूक्ष्मत्वाच्चाऽऽत्मनस्तद्द्रष्टा॥२९-३० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V39_B01" data-verse="BGB_C02_V40" data-block-id="BGB_C02_V39_B01">साङ्ख्यम् ज्ञानम् । <span class="gr-reference gr-ref-vyasasmruti-id">‘शुद्धात्मतत्त्वविज्ञानं साङ्ख्यमित्यभिधीयते॥’</span> इति भगवद्वचनाद् व्यासस्मृतौ । योग उपायः ।

<span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘दृष्टा योगाः प्रयुक्ताश्च पुंसां श्रेयःप्रसिद्धये’ (भाग.४.१८.३)</span> इति प्रयोगाद् भागवते । नेतरौ साङ्ख्ययोगौ उपादेयत्वेन विवक्षितौ कुत्रचित् सामस्त्येन, ‘कर्मयोग’ इत्यादिप्रयोगाच्च । निन्दितत्वाच्च इतरयोः मोक्षधर्मेषु भिन्नमतत्वमुक्त्वा पञ्चरात्रस्तुत्या । वेदानां त्वेकार्थत्वान्न विरोधः । पार्थक्यं तु साङ्ख्याद्यपेक्षया युक्तम् । तत्रैव चित्रशिखण्डिशास्त्रे पञ्चरात्रमूले वेदैक्योक्तेश्च । एवमेव सर्वत्र साङ्ख्ययोगशब्दार्थ उपादेयो वर्णनीयः । युक्तेश्च । ज्ञानं हि जैवमुक्तम् । उपायश्च वक्ष्यते । ‘बुध्यतेऽनया’ इति बुद्धिः । साङ्ख्यविषयो यया वाचा बुध्यते सा वाग् अभिहिता इत्यर्थः ॥ ३९-४० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V41_B01" data-verse="BGB_C02_V41" data-block-id="BGB_C02_V41_B01">‘योग इमां बुद्धिं शृणु’ इत्युक्तम्; बह्व्यो हि बुद्धयो मतभेदात्; तत् कथम् एकत्र निष्ठां करोमि ? इत्यत आह – <span class="gr-prateeka">व्यवसायात्मिकेति ॥</span> सम्यग् युक्तिनिर्णीतानां मतानाम् ऐक्यमेव इत्यर्थः ॥ ४१ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V44_B01" data-verse="BGB_C02_V44" data-block-id="BGB_C02_V44_B01">स्युरवैदिकानि मतानि अव्यवसायात्मकानि; न तु वैदिकानि । तेऽपि हि केचित् कर्माणि स्वर्गादिफलान्येवाऽऽहुः इत्यत आह – यामिमामिति ॥ ‘यामाहुस्तया’ इत्यन्वयः । मोक्षफलम् अपेक्ष्य स्वर्गादिपुष्पयुक्तां वाचं प्रवदन्ति । वेदवादरताः कर्मादिवाचकवेदवादरताः; वेदैर्यन्मुखत उच्यते तत्रैव रताः । नान्यदस्तीति वादिनः । >, <span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘परोक्षविषया वेदाः’</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Aitreyopanishat-id">‘परोक्षप्रिया इव हि देवाः’(ऐ.उ.३.१४)</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘मां विधत्तेऽभिधत्ते’(भाग.११.२१.४३)</span> इत्यादिभिः पारोक्ष्येण हि प्रायो भगवन्तं वदन्ति । भोगैश्वर्यगतिं प्रति तत्प्राप्तिं प्रति । तत्प्राप्तिफला एव वेदा इति वदन्तीत्यर्थः । तेषां सम्यग् युक्तिनिर्णयात्मिका बुद्धिः समाधौ समाध्यर्थे न विधीयते । सम्यङ् निर्णीतार्थानां हीश्वरे मनःसमाधानं सम्यग् भवति । तद्धि मोक्षसाधनम् । उक्तं चैतदन्यत्र–

>, <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘न तस्य तत्त्वग्रहणाय साक्षाद् वरीयसीरपि वाचः समासन् । <br/> स्वप्ने निरुक्त्या गृहमेधिसौख्यं न यस्य हेयानुमितं स्वयं स्यात् ॥’(भाग.५.११.३)</span> इति ॥ ४२-४४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V45_B01" data-verse="BGB_C02_V45" data-block-id="BGB_C02_V45_B01">तां योगबुद्धिमाह - <span class="gr-prateeka">त्रैगुण्यविषया इत्यादिना</span> इतरद् अपोद्य । वेदानां परोक्षार्थत्वात् त्रिगुणसम्बन्धि स्वर्गादि प्रतीतितोऽर्थ इव भाति (भवति) ।  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘परोक्षवादी वेदोऽयम्’</span></span> इति ह्युक्तम् । अतः प्रातीतिकेऽर्थे भ्रान्तिं मा कुरु इत्यर्थः । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘वादो विषयकत्वं (विषयकृत्त्वं) च मुखतो वचनं स्मृतम् ।’</span></span> इत्यभिधानम् । न तु वेदपक्षो निषिध्यते । <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-kalkipurana-id">‘वेदे रामायणे चैव पुराणे भारते तथा ।<br/> आदावन्ते च मध्ये च विष्णुः सर्वत्र गीयते॥’(कल्कि.३५.३२),</span></span> <br/>  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Kathopanishat-id">‘सर्वे वेदा यत्पदमामनन्ति.......।’(कठ.१.२.१५),</span></span> <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Manusmruti-id">‘वेदोऽखिलो धर्ममूलं स्मृतिशीले च तद्विदाम् । <br/> आचारश्चैव साधूनाम् आत्मनस्तुष्टिरेव च ॥’(मनु.२.६)</span></span>,<br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘वेदप्रणिहितो धर्मो ह्यधर्मस्तद्विपर्ययः ।(भाग.६.१.४०)</span></span>’ इति वेदानां सर्वात्मना विष्णुपरत्वोक्तेः । तद्विहितस्य तद्विरुद्धस्य च धर्माधर्मत्वोक्तेः ॥ ४५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V46_B01" data-verse="BGB_C02_V46" data-block-id="BGB_C02_V46_B01">तथाऽपि काम्यकर्मिणां फलं ज्ञानिनां न भवतीति साम्यमेव? इत्यत आह – <span class="gr-prateeka">यावानर्थ इति ॥</span> यथा <span class="gr-moola">यावान् अर्थः</span> प्रयोजनम् <span class="gr-moola">उदपाने</span>  कूपे भवति, <span class="gr-moola">तावान् सर्वतः सम्प्लुतोदके</span> अन्तर्भवत्येव, एवं सर्वेषु वेदेषु यत् फलं तद् <span class="gr-moola">विजानतो</span>ऽपि ज्ञानिनो <span class="gr-moola">ब्राह्मणस्य</span> फलेऽन्तर्भवति । ‘ब्रह्म अणति’ इति ब्राह्मणः =अपरोक्षज्ञानी । स हि ब्रह्म गच्छति । ‘विजानतः’ इति ज्ञानफलत्वं तस्य दर्शयति ॥ ४६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V47_B01" data-verse="BGB_C02_V47" data-block-id="BGB_C02_V47_B01">कामात्मनां निन्दा कृता कथमेषाम् ? <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shruti-id">‘स्वर्गकामो यजेत’</span></span>इत्यादौ कामस्यापि विहितत्वाद् इत्यत आह - <span class="gr-prateeka">कर्मण्येवेति ॥</span>  <span class="gr-moola">‘ते’</span> इत्युपलक्षणार्थम् । तव ज्ञानिनोऽपि न फलकामकर्तव्यता; किम्वन्येषाम् ! न ‘त्वस्ति केषाञ्चिद्, न तेऽस्ति’ इति । स हि ज्ञानी नरांश इन्द्रश्च । मोहादिस्त्वभिभवादेः । यदि तेषां शुद्धसत्त्वानां न स्याज्ज्ञानम्, क्व अन्येषाम् ? उपदेशादेश्च सिद्धं ज्ञानं तेषाम् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘....पार्थार्ष्टिषेण....।’(भाग.२.७.४५)</span></span>इत्यादिज्ञानिगणनाच्च ।<br/> कामनिषेध एवात्र । फलानि ह्यस्वातन्त्र्येण भवन्ति । न हि कर्मफलानि कर्माभावे यत्नतोऽपि भवन्ति । भवन्ति च काम्यकर्मिणो विपर्ययप्रयत्नेऽपि अविरोधे ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V47_B02" data-verse="BGB_C02_V47" data-block-id="BGB_C02_V47_B02">अतः कर्माकरणे एव प्रत्यवायः, न तु ज्ञानादिनाऽकामनया वा फलाप्राप्तौ । अतः कर्मण्येवाधिकारः । अतस्तदेव कार्यम्; न तु कामेन ज्ञानादिनिषेधेन वा फलप्राप्तिः । कामवचनानां तु तात्पर्यं भगवतैवोक्तम्- <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘रोचनार्थं फलश्रुतिः’(भाग.११.३.४७)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘यथा भैषज्यरोचनम्’(भाग.११.२१.२३)</span></span> इत्यादौ भागवते ।<br/> अत एव ‘कामी यजेत’ इत्यर्थः; न तु ‘कामी भूत्वा’ इत्यर्थः । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Manusmruti-id">‘निष्कामं ज्ञानपूर्वं च’(मनु.१२.८९)</span></span> इति वचनात्, वक्ष्यमाणेभ्यश्च । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shruti-id">‘वसन्ते वसन्ते ज्योतिषा यजेत’</span></span> इत्यादिभ्यश्च । अतो <span class="gr-moola">मा कर्मफलहेतुर्भूः</span> । कर्मफलं तत्कृतौ हेतुर्यस्य स कर्मफलहेतुः, स मा भूः । तर्हि न करोमि? इत्यत आह– <span class="gr-prateeka">मा त इति ॥</span> कर्माकरणे च स्नेहो माऽस्त्वित्यर्थः । अन्य(था)फलाभावेऽपि मत्प्रसादाख्यफलभावात् । इच्छा च तस्य युक्ता <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘वृणीमहे ते परितोषणाय’(भाग.४.३०.४०)</span></span> इत्यादिमहदाचारात् । अनिन्दनात्, विशेषत इतरनिन्दनाच्च। सामान्यं विशेषो बाधत इति च प्रसिद्धम्– ‘सर्वान् आनय, नैकं मैत्रम्’ इत्यादौ । अतः - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘नैकात्मतां मे स्पृहयन्ति केचिद्.....’(भाग.३.२६.३४)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘भक्तिमन्विच्छन्तः’</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Sutra-id">‘ब्रह्मजिज्ञासा’(ब्र,सू.१.१.१)</span></span>, <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyaka-id">‘विज्ञाय प्रज्ञां कुर्वीत.....’,(बृ.उ.६.४.२१)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘द्रष्टव्यः.....’</span></span> इत्यादिवचनेभ्यः, स्वार्थसेवकं प्रति न तथा स्नेहः, ‘किं ददामि’ इत्युक्ते सेवादियाचकं प्रति बहुतरः स्नेह इति लौकिकन्यायाच्च भक्तिज्ञानादिप्रार्थना कार्येति सिद्धम् ॥४७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V48_B01" data-verse="BGB_C02_V48" data-block-id="BGB_C02_V48_B01">पूर्वश्लोकोक्तं स्पष्टयति – <span class="gr-prateeka">योगस्थ इति ॥</span> <span class="gr-moola">योगस्थः</span> उपायस्थः । <span class="gr-moola">सङ्गं</span> फलस्नेहं <span class="gr-moola">त्यक्त्वा</span> । तत एव <span class="gr-moola">सिद्ध्यसिद्ध्योः समो भूत्वा</span> । स एव च मयोक्तो <span class="gr-moola">योगः</span> ॥ ४८ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V49_B01" data-verse="BGB_C02_V49" data-block-id="BGB_C02_V49_B01">इतश्च योगाय युज्यस्व इत्याह – <span class="gr-prateeka">दूरेणेति ॥</span> <span class="gr-moola">बुद्धियोगाद्</span> ज्ञानलक्षणाद् उपायाद् । <span class="gr-moola">दूरेण</span> अतीव । अतो <span class="gr-moola">बुद्धौ शरणं</span> ज्ञाने स्थितिम् । फलं कर्मकृतौ हेतुर्येषां ते <span class="gr-moola">फलहेतवः</span> ॥ ४९ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B01" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B01">ज्ञानफलमाह – <span class="gr-prateeka">बुद्धियुक्त इति ॥</span> सुकृतमप्यप्रियं मानुष्यादिफलं जहाति, न बृहत्फलमपि उपासनादिनिमित्तम् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyaka-id">‘न हास्य (न तस्य)कर्म क्षीयते’(बृ.१.४.१५)</span></span> ,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyaka-id">‘अविदित्वाऽस्मिन् लोके जुहोति यजते तपस्तप्यते बहूनि वर्षसहस्राणि अन्तवदेवास्य तद् भवति’(बृ.३.८.१०)</span></span>इत्यादिश्रुतिस्मृतिभ्यः । अतः कर्मक्षयश्रुतिरज्ञानिविषया सर्वत्र । उभयक्षयश्रुतिरप्यनिष्टविषया । नहीष्टपुण्यक्षये किञ्चित् प्रयोजनम् । न चेष्टनाशो ज्ञानिनो युक्तः । इष्टाश्च केचिद्विषयाः - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘स यदि पितृलोककामो भवति सङ्कल्पादेवास्य पितरः समुत्तिष्ठन्ति’(छां.उ.८.२.१)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘प्रजापतेः सभां वेश्म प्रपद्ये यशोऽहं भवामि ब्राह्मणानाम्’(छां.उ.८.४.१)</span></span>,<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘स्त्रीभिर्वा यानैर्वा’(छां.उ.८.१२.३)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyaka-id">‘अस्माद्ध्येवात्मनो यद्यत् कामयते तत्तत् सृजते’(बृह. १.४.१५)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittariyopanishat-id">‘कामान्नी कामरूप्यनुसञ्जरन्’(तै.उ. ३.१०.५)</span></span>,<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘स एकधा भवति’(छां.उ.७.२६.२)</span></span> इत्यादिश्रुतिभ्यः । बहुत्वेऽप्यात्मसुखस्य पुनरिष्टत्वात् कर्मसुखे न विरोधः । अनुभवशक्तिश्चेश्वरप्रसादात् । श्रुतेश्च । न च शरीरपातात् पूर्वमेतत् - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘स तत्र पर्येति’(छां.८.१२.३)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittariyopanishat-id">‘एतमानन्दमयमात्मानमुपसङ्क्रम्य’(तै.उ. ३.१०.५)</span></span> इत्याद्युत्तरत्र श्रवणात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B02" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B02">न चैकीभूत एव ब्रह्मणा सः ।  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘मग्नस्य हि परेऽज्ञाने (परे ज्ञाने) किं नु दुःखतरं भवेत्’(म.भा.१२.२९०.७९)</span></span> इत्यादिनिन्दनाद् मोक्षधर्मे । परिहारे पृथग् भोगाभिधानाच्च । शुकादीनां पृथग्दृष्टेश्च । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Brahmasutra-id">‘जगद्व्यापारवर्जम्’(ब्र.सू.४.४.१७)</span></span>इत्यैश्वर्यमर्यादोक्तेश्च । ‘इदं ज्ञानमु(म)पाश्रित्य मम साधर्म्यमागताः’(१४.२) इति च । उपाधिनाशे नाशाच्च प्रतिबिम्बस्य । न चैकीभूतस्य पृथग्ज्ञाने मानं पश्यामः । ‘आसं दुःखी, नाऽसम्’ इति ज्ञानविरोधाच्चेश्वरस्य । अनेन रूपेणेति च । भेदाभावात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B03" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B03">न च प्रतिबिम्बस्य बिम्बैक्यं लोके पश्यामः । उपाधिनाशे मानं वा । ‘मग्नस्य हि परेऽज्ञाने’ इति दुःखात्मकत्वोक्तेश्च । ‘यावदात्मभावित्वाद्’ इत्युपाधिनित्यताभिधानाच्च। अतोऽन्यवचनं प्रतीयमानमप्यौपचारिकम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B04" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B04">दृष्टाश्च ते भगवतो भिन्ना नारदेन । प्रतिशाखं च <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘स एकधा’(छा.उ.७.२६.८)</span></span> इत्यादिषु भेदेन प्रतीयन्ते । विरोधे तु युक्तिमतामेव बलवत्त्वम् । युक्तयश्चात्रोक्ताः - ‘मग्नस्य हि’ इत्यादयः। अतो जले जलैकीभाववत् एकीभावः । उक्तं च -  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Kathopanishat-id">‘यथोदकं शुद्धे शुद्धम्’(कठ.उ.२.१.१५)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Atharvanopanishat-id">‘यथा नद्यः’(आथ.उ.३.२.८)</span></span> इत्यादौ । तत्राऽप्यन्योन्यात्मकत्वे वृद्ध्यसम्भवः । अस्ति चेषत् समुद्रेऽपि द्वारि । महत्त्वाद् अन्यत्रादृष्टिः ।<br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahakourma-id">‘ता एवापो ददौ तस्य स ऋषिः शंसितव्रतः’</span></span> इति महाकौर्मे समर्थानां भेदज्ञानाच्च ।<br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Narada-id">‘नैव तत् प्राप्नुवन्त्येते ब्रह्मेशानादयः सुराः ।<br/> यत् ते पदं हि कैवल्यम्’</span></span> इति निषेधाच्च, नारदीये ।<br/> सविचारश्च निर्णयः कृतो मोक्षधर्मेषु । बलवांश्च सविचारो निर्णयो वाक्यमात्रात् । अतो <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘यत्र नान्यत् पश्यति’(छां.७.२४.१)</span></span> इत्याद्यपि तदधीनसत्तादिवाचि । अन्यथा कथम् ऐश्वर्यादि स्यात्? न च तन्मायामयम् इत्युक्तम् । अन्यथा कथं तत्रैव<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘स एकधा’(छां.७.२६.२)</span></span>इत्यादि ब्रूयात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B05" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B05">न च –<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘न वै सशरीरस्य....’(छां.८.१२.१)</span></span>इत्यादिविरोधः । वैलक्षण्यात् तच्छरीराणाम् । अभौतिकानि हि तानि नित्योपाधिविनिर्मितानीश्वरशक्त्या । तथाचोक्तम्– <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Narayanashtaksharakalpa-id">‘शरीरं जायते तेषां षोडश्या कलयैव तु’</span></span>  इत्यादि नारायणाष्टाक्षरकल्पे । <br/> वदन्ति च लौकिकवैलक्षण्येऽभावशब्दम्- ‘अप्रहर्षमनानन्दम्’, ‘सुखदुःखबाह्यः’ इत्यादिषु । निरुक्त्यभावाच्च न तानि शरीराणि । तथा हि श्रुतिः - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shruti-id">‘अशारीतीँ.... तच्छरीरमभवद्’</span></span>इति । न हि तानि शीर्णानि भवन्ति । ‘सर्गेऽपि नोपजायन्ते’(१४.२) इत्यादिवचनात् । साम्यात् प्रयोगः । प्रयोगाच्च - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘अनिन्द्रिया अनाहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः’(कुम्भ-म.भा.१२.३३६.२९)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘देहेन्द्रियासुहीनानां वैकुण्ठपुरवासिनाम्’(भाग.७.१.३४)</span></span> इत्यादि दृष्टदेहेष्वेव ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B06" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B06">न चैषाऽन्या गौणी मुक्तिः ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Adityapurana-id">‘बहुनाऽत्र किमुक्तेन यावच्छ्वेतं न गच्छति ।<br/>योगी तावन्न मुक्तः स्याद् एष शास्त्रस्य निर्णयः ॥’</span></span> इत्यादित्यपुराणे तदन्यमुक्तिनिषेधात् ।<br/>ये त्वत्रैव भगवन्तं प्रविशन्ति तेऽपि पश्चात् तत्रैव यान्ति । योग्यत्वं चात्र विवक्षितम् । युधिष्ठिरप्रश्न इतरनिन्दनाच्च । सायुज्यं च ग्रहवत् । तदुक्तेश्च - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Narayanashtaksharakalpa-id">‘भुञ्जते पुरुषं प्राप्य यथा देवग्रहादयः ।<br/> तथा मुक्तावुत्तमायां बाह्यान् भोगांस्तु भुञ्जते ॥’</span></span> इति नारायणाष्टाक्षरकल्पे ।<br/> अतोऽनिष्टस्यैव वियोगः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V50_B07" data-verse="BGB_C02_V50" data-block-id="BGB_C02_V50_B07">सोऽस्त्येव सर्वात्मना–  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘अदुःखम्’</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘सर्वदुःखविवर्जिताः’</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘अशोकमहिमम्’</span></span>,<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Brahma-id">‘यत्र गत्वा न शोचति’(ब्राह्म.२३७.११)</span></span> इत्यादिभ्यः । विशेषवचनाभावाच्च । येषां त्वीषद् दृश्यते ते न सायुज्यं प्राप्ताः । सामीप्याद्येव तेषाम् । अतः प्रारब्धकर्मशेषभावात् तद् भुक्त्वा सायुज्यं गच्छन्ति । तच्चोक्तम्- <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘सङ्कर्षणादयः सर्वे स्वाधिकाराद् अनन्तरम् ।<br/>प्रविशन्ति परं देवं विष्णुं नास्त्यत्र संशयः ॥’</span></span> इति व्यासयोगे । अतोऽनिष्टस्य सर्वात्मना वियोगः ।<br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘परब्रह्मत्वमिच्छामि परमात्मन् (परब्रह्मन्)जनार्दन’</span></span>। इत्यादिना ब्रह्मादिभिरपि प्रार्थितत्वात् ।<br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘न मोक्षसदृशं किञ्चिद् अधिकं वा सुखं क्वचित् ।<br/> ऋते वैष्णवमानन्दं वाङ्मनोगोचरं महत् ॥’</span></span> <br/>इत्यादेश्च ब्रह्मादिपदादपि अधिकतमं सुखं च मोक्ष इति सिद्धम् । <span class="gr-moola">अतो योगाय युज्यस्व</span> । ज्ञानोपायाय । तद्धि कर्मकौशलम् ॥ ५० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V51_B01" data-verse="BGB_C02_V51" data-block-id="BGB_C02_V51_B01">तदुपायमाह -<span class="gr-prateeka">कर्मजमिति ॥</span> <span class="gr-moola">कर्मजं फलं त्यक्त्वा</span>, अकामनया ईश्वराय समर्प्य, बुद्धियुक्ताः सम्यग्ज्ञानिनो भूत्वा <span class="gr-moola">पदं गच्छन्ति</span> । सयोगकर्म ज्ञानसाधनम् ; तन्मोक्षसाधनमिति भावः ॥ ५१ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V52_B01" data-verse="BGB_C02_V52" data-block-id="BGB_C02_V52_B01">कियत्पर्यन्तम् अवश्यं कर्तव्यानि मुमुक्षुणैवं कर्माणीति ? आह- यदेति ॥ निर्वेदं नितरां लाभम् । प्रयोगात् - <span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyakopanishat-id">‘तस्माद् ब्राह्मणः पाण्डित्यं निर्विद्य बाल्येन तिष्ठासेत् ।’(बृह.उ.३.५.१)</span> इत्यादि ।

तेषामप्युपासनादिफलस्य साधितत्वात् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V52_B02" data-verse="BGB_C02_V52" data-block-id="BGB_C02_V52_B02">तारतम्याधिगतेश्च । तथा हि- यदि तारतम्यं न स्यात्, <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘नाऽत्यन्तिकं विगणयन्त्यपि ते प्रसादम्’(भाग.३.१६.४८)</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘नैकात्मतां मे स्पृहयन्ति केचित्’(भाग.३.२६.३४)</span> , <span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘एकत्व(मित्युत)मप्युत । दीयमानं न गृह्णन्ति’(भाग.३.३०.१३)</span> इति मुक्तिमप्यनिच्छतामपि मोक्ष एव फलम्, तमिच्छतामपि स (एव) भवति सुप्रतीकादीनामिति कथम् अनिच्छतां स्तुतिरुपपन्ना स्यात् ? वचनाच्च

अतो न वैराग्यं श्रुतादौ अत्र विवक्षितम् । न च सङ्कोचे मानं किञ्चिद् विद्यमान इतरत्र प्रयोगे । महद्भिः श्रवणीयस्य श्रुतस्य च वेदादेः फलं प्राप्स्यसीत्यर्थः ॥५२ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V53_B01" data-verse="BGB_C02_V53" data-block-id="BGB_C02_V53_B01">तदेव स्पष्टयति - <span class="gr-prateeka">श्रुतिविप्रतिपन्नेति ॥</span> पूर्वं श्रुतिभिः= वेदैर्विप्रतिपन्ना= विरुद्धा सती यदा वेदार्थानुकूलेन तत्त्वनिश्चयेन विपरीतवाग्भिरपि <span class="gr-moola">निश्चला</span> भवति; ततश्च <span class="gr-moola">समाधावचला</span>, ब्रह्मप्रत्यक्षदर्शनेन भेरीताडनादावपि परमानन्दमग्नत्वात्; <span class="gr-moola">तदा योगमवाप्स्यसि</span> उपायसिद्धो भवसीत्यर्थः ॥ ५३ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V54_B01" data-verse="BGB_C02_V54" data-block-id="BGB_C02_V54_B01">स्थिता प्रज्ञा= ज्ञानं यस्य स स्थितप्रज्ञः । भाष्यतेऽनयेति भाषा , लक्षणमित्यर्थः । उक्तं लक्षणम् अनुवदति लक्षणान्तरं पृच्छामीति ज्ञापयितुम् - समाधिस्थस्येति ॥ कम्= ब्रह्माणम्, ईशम्= रुद्रं च वर्तयतीति केशवः । तथाहि निरुक्तिः कृता हरिवंशेषु रुद्रेण कैलासयात्रायाम् ।

<span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘जानन्ति पूर्वराजानो देवर्षयस्तथैव हि ।<br/>तथाऽपि धर्मान् पृच्छन्ति वार्तायै गुह्यवित्तये ।<br/>न ते गुह्याः प्रतीयन्ते पुराणेष्वल्पबुद्धिनाम् ॥’</span> इति वचनात् ॥५४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V55_B01" data-verse="BGB_C02_V55" data-block-id="BGB_C02_V55_B01">गमनादिप्रवृत्तिर्नात्यभिसन्धिपूर्विका मत्तादिप्रवृत्तिवत् इति ‘या निशा’ इत्यादिना दर्शयिष्यन्, तल्लक्षणं प्रथमत आह - प्रजहातीति ॥ एवं परमानन्दतृप्तः किमर्थं प्रवृत्तिं करोति? इति प्रश्नाभिप्रायः । ‘प्रारब्धकर्मणा ईषत्तिरोहितब्रह्मणो वासनया प्रायोऽल्पाभिसन्धिप्रवृत्तयः सम्भवन्ति’ इत्याशयवान् परिहरति । प्रायः सर्वान् कामान् प्रजहाति । शुकादीनामपि ईषद्दर्शनात् । <span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘त्वत्पादभक्तिमिच्छन्ति ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः’</span> इत्युक्तेः ताम् इच्छन्ति । यदा तु इन्द्रादीनाम् अग्रहो दृश्यते तदाऽभिभूतं तेषां ज्ञानम् । तच्चोक्तम्-

अत एव वैलक्षण्याद् अनधिकारिणाम् आग्रहादि चेद् अस्ति न ते ज्ञानिन इत्यवगन्तव्यम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V55_B02" data-verse="BGB_C02_V55" data-block-id="BGB_C02_V55_B02">न चात्र समाधिं कुर्वतो लक्षणमुच्यते । ‘यः सर्वत्रानभिस्नेहः’(२.५७) इति स्नेहनिषेधात् । न हि समाधिं कुर्वतस्तस्य शुभाशुभप्राप्तिरस्ति । असम्प्रज्ञातसमाधेः । सम्प्रज्ञाते त्वविरोधः । तथाऽपि न तत्रैवेति नियमः ।

<span class="gr-reference gr-ref-Narayanashtaksharakalpa-id">‘विषयांस्तु परित्यज्य रामे स्थितिमतस्ततः ।<br/> देवाद् भवति वै तुष्टिर्नान्यथा तु कदाचन ॥’</span> इत्युक्तं हि नारायणाष्टाक्षरकल्पे । अतो नाऽत्मा जीवः ॥५५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V56_B01" data-verse="BGB_C02_V56" data-block-id="BGB_C02_V56_B01">तदेव स्पष्टयत्युत्तरैस्त्रिभिः श्लोकैः । एतान्येव ज्ञानोपायानि च । तच्चोक्तम् - <span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘तद्वै जिज्ञासुभिः साध्यं ज्ञानिनां यत्तु लक्षणम् ।’</span> इति । शोभनाध्यासो रागः । <span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘रसो रागस्तथा रक्तिः शोभनाध्यास उच्यते ।’</span> इत्यभिधानम् ॥५६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V58_B01" data-verse="BGB_C02_V58" data-block-id="BGB_C02_V58_B01">सर्वत्रानभिस्नेहत्वात् शुभाशुभं प्राप्य <span class="gr-moola">नाभिनन्दति न द्वेष्टि</span> ॥५७, ५८॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V59_B01" data-verse="BGB_C02_V59" data-block-id="BGB_C02_V59_B01">न चैतल्लक्षणं ज्ञानम् अयत्नतोऽपि भवतीत्याहोत्तर(त्तरैः)श्लोकैः । निराहारत्वेन विषयभोगसामर्थ्याभाव एव भवति । इतरविषयाकाङ्क्षाभावो वा । रसाकाङ्क्षादिर्न निवर्तते । स त्वपरोक्षज्ञानादेव निवर्तत इत्याह - <span class="gr-prateeka">विषया इति ॥</span> <br/>

  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘इन्द्रियाणि जयन्त्याशु निराहारा मनीषिणः ।<br/>वर्जयित्वा तु रसनाम् असौ रस्ये च वर्धते’॥(भाग.११.८.१९)</span></span> इति वचनाद् भागवते । रसशब्दस्य रागवाचकत्वाच्च ॥५९ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V60_B01" data-verse="BGB_C02_V60" data-block-id="BGB_C02_V60_B01">अपरोक्षज्ञानरहितज्ञानिनोऽपि साधारणयत्नवतोऽपि मनो हरन्ति इन्द्रियाणि । <span class="gr-moola">पुरुषस्य</span> शरीराभिमानिनः । को दोषस्ततः ? <span class="gr-moola">प्रमाथीनि</span> प्रमथनशीलानि पुरुषस्य ॥ ६० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V61_B01" data-verse="BGB_C02_V61" data-block-id="BGB_C02_V61_B01">तर्ह्यशक्यान्येवेत्यत आह - <span class="gr-prateeka">तानीति ॥</span> बहुयत्नवतः शक्यानि । अतो यत्नं कुर्यादित्याशयः । <span class="gr-moola">युक्तो</span> मयि मनोयुक्तः । अहमेव परः= सर्वस्माद् उत्कृष्टो यस्य स <span class="gr-moola">मत्परः</span> । फलमाह - <span class="gr-prateeka">वशे हीति ॥६१॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V63_B01" data-verse="BGB_C02_V63" data-block-id="BGB_C02_V63_B01">सम्मोहः अकार्येच्छा । तथाहि मोहशब्दार्थ उक्त उपगीतासु - <span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘मोहसंज्ञितम् । अधर्मलक्षणं चैव नियतं पापकर्मसु’</span> इति । तथा चान्यत्र - <span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘सम्मोहोऽधर्मकामिता’</span> इति । स्मृतिविभ्रमः प्रतिषेधादिबुद्धि(स्मृति)नाशः । बुद्धिनाशः सर्वात्मना दोषबुद्धिनाशः । विनश्यति नरकाद्यनर्थं प्राप्नोति । तथा ह्युक्तम् -

<span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘अधर्मकामिनः शास्त्रे विस्मृतिर्जायते यदा ।<br/>दोषादृष्टेस्तत्कृतेश्च नरकं प्रतिपद्यते ॥’</span> इति ॥ ६२, ६३ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V64_B02" data-verse="BGB_C02_V64" data-block-id="BGB_C02_V64_B02">विषयान् अनुभवन्नपि विधेय आत्मा= मनो यस्य सः, जितात्मेत्यर्थः । <span class="gr-moola">प्रसादं</span> मनःप्रसादम् ॥ ६४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V65_B01" data-verse="BGB_C02_V65" data-block-id="BGB_C02_V65_B01">कथं प्रसादमात्रेण सर्वदुःखहानिः ? प्रसन्नचेतसो हि बुद्धिः पर्यवतिष्ठति । ब्रह्मापरोक्ष्येण सम्यक् स्थितिं करोति । प्रसादो नाम स्वतोऽपि प्रायो विषय-अगतिः ॥ ६५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V66_B01" data-verse="BGB_C02_V66" data-block-id="BGB_C02_V66_B01">न हि प्रसादाभावे युक्तिः = चित्तनिरोधः । <span class="gr-moola">अयुक्तस्य च बुद्धिः</span> सम्यग्ज्ञानं <span class="gr-moola">नास्ति</span> । तदेवोपपादयति - <span class="gr-prateeka">न चायुक्तस्येति ॥</span> <span class="gr-moola">शान्तिः</span> मुक्तिः । ‘शान्तिर्मोक्षोऽथ निर्वाणम्’ इत्यभिधानात् ॥ ६६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V67_B01" data-verse="BGB_C02_V67" data-block-id="BGB_C02_V67_B01">कथम् अयुक्तस्य भावना न भवति ? आह - <span class="gr-prateeka">इन्द्रियाणामिति ॥</span> <span class="gr-moola">अनुविधीयते</span> क्रियते ननु ; ईश्वरेण इन्द्रियाणाम् अनु ! ‘बुद्धिर्ज्ञानम्’ इत्यादि वक्ष्यमाणत्वात् । <span class="gr-moola">प्रज्ञां</span> प्रज्ञानम् । उत्पत्स्यदपि निवारयतीत्यर्थः । उत्पन्नस्याऽप्यभिभवो भवति ॥ ६७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V68_B01" data-verse="BGB_C02_V68" data-block-id="BGB_C02_V68_B01">तस्मात् सर्वात्मना निगृहीतेन्द्रिय एव ज्ञानीति निगमयति - <span class="gr-prateeka">तस्मादिति ॥ ६८ ॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V69_B01" data-verse="BGB_C02_V69" data-block-id="BGB_C02_V69_B01">उक्तलक्षणं पिण्डीकृत्याऽह - <span class="gr-prateeka">या निशेति ॥</span> <span class="gr-moola">या सर्वभूतानां निशा</span> परमेश्वरस्वरूपलक्षणा, यस्यां सुप्तानीव न किञ्चिज्जानन्ति, <span class="gr-moola">तस्याम्</span> इन्द्रियसंयमयुक्तो ज्ञानी <span class="gr-moola">जागर्ति</span> । सम्यग्= आपरोक्ष्येण पश्यति परमात्मानमित्यर्थः । <span class="gr-moola">यस्यां</span> विषयलक्षणायां <span class="gr-moola">भूतानि जाग्रति</span> तस्यां निशायामिव सुप्तः प्रायो न जानाति । मत्तादिवत् गमनादिप्रवृत्तिः । तदुक्तम् - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘देहं तु तं न चरमम्’</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘देहोऽपि दैववशगः’(भाग.३.२९.३७)</span></span> इति श्लोकाभ्याम् । मननयुक्तो मुनिः । ‘पश्यत’ इति अस्य साधनमाह ॥ ६९ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V70_B01" data-verse="BGB_C02_V70" data-block-id="BGB_C02_V70_B01">तेन विषयानुभवप्रकारमाह - <span class="gr-prateeka">आपूर्यमाणमिति ॥</span> यो विषयैरापूर्यमाणोऽपि अचलप्रतिष्ठो भवति= नोत्सेकं प्राप्नोति, न च प्रयत्नं करोति, न चाभावे शुष्यति ।  न हि समुद्रः सरित्प्रवेश-अप्रवेशनिमित्तवृद्धि-शोषौ बहुतरौ प्राप्नोति, प्रयत्नं वा करोति, स मुक्तिम् <span class="gr-moola">आप्नोति</span> इत्यर्थः ॥ ७० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V71_B01" data-verse="BGB_C02_V71" data-block-id="BGB_C02_V71_B01">एतदेव प्रपञ्चयति - <span class="gr-prateeka">विहायेति ॥</span> <span class="gr-moola">कामान्</span> विषयान् निःस्पृहतया <span class="gr-moola">विहाय</span> <span class="gr-moola">यश्चरति</span> भक्षयति । ‘भक्षयामि’इत्य(त्याद्य)हङ्कारममकारवर्जितश्च । स हि पुमान् । स एव च मुक्तिम् <span class="gr-moola">अधिगच्छति</span> इत्यर्थः ॥ ७१ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V72_B01" data-verse="BGB_C02_V72" data-block-id="BGB_C02_V72_B01">उपसंहरति - <span class="gr-prateeka">एषेति ॥</span> <span class="gr-moola">ब्राह्मी स्थितिः</span> ब्रह्मविषया स्थितिः = लक्षणम् । <span class="gr-moola">अन्तकालेऽपि अस्यां स्थित्वा</span> एव <span class="gr-moola">ब्रह्म</span> गच्छति । अन्यथा जन्मान्तरं प्राप्नोति । ‘यं यं वाऽपि’(भ.गी.८.६) इति वक्ष्यमाणत्वात् । ज्ञानिनामपि सति प्रारब्धकर्मणि शरीरान्तरं युक्तम् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Brahmasutra-id">‘भोगेन त्वितरे’(ब्र.सू.४.१.१९)</span></span> इति ह्युक्तम् । सन्ति हि बहुशरीरफलानि कर्माणि कानिचित् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘सप्तजन्मनि विप्रः स्याद्’</span></span> इत्यादेः । दृष्टेश्च ज्ञानिनामपि बहुशरीरप्राप्तेः । तथा ह्युक्तम् - <br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Garuda-id">‘स्थितप्रज्ञोऽपि यस्तूर्ध्वः प्राप्य रुद्रपदं ततः ।<br/>साङ्कर्षणं ततो मुक्तिम् अगाद् विष्णुप्रसादतः‍॥’</span></span> इति गारुडे । <br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Naradiya-id">‘महादेव परे जन्मंस्तव मुक्तिर्निरूप्यते’।</span></span> इति नारदीये ।<br/>निश्चितफलं च ज्ञानम् - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘तस्य तावदेव चिरम्’(छां.उ.६.१४.२)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘यदु(दि) च नार्चिषमेवाभिसम्भवति’(छां.उ.४.१५.५)</span></span> इत्यादिश्रुतिभ्यः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V72_B02" data-verse="BGB_C02_V72" data-block-id="BGB_C02_V72_B02">न च कायव्यूहापेक्षा । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘तद्यथैषीकातूलम्’(छां.उ.५.२४.३)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘तद्यथा(तद्वक्ष्यामि यथा) पुष्करपलाशे’(छां.उ.४.१४.३)</span></span>, ‘ज्ञानाग्निः सर्वकर्माणि’(४.३७) इत्यादिवचनेभ्यः । प्रारब्धे त्वविरोधः । प्रमाणाभावाच्च । न च तत् शास्त्रं प्रमाणम्-<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘अक्षपादकणादानां साङ्ख्ययोगजटाभृताम् । <br/>मतमालम्ब्य ये वेदं दूषयन्त्यल्पचेतसः ॥’</span></span> इति निन्दनात् । <br/>यत्र तु स्तुतिस्तत्र शिवभक्तानां स्तुतिपरत्वमेव ; न सत्यत्वम् । न हि तेषामपि इतरग्रन्थविरुद्धार्थे प्रामाण्यम् । तथा ह्युक्तम्- <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Varaha-id">‘एष मोहं सृजाम्याशु यो जनान् मोहयिष्यति ।<br/>  त्वं च रुद्र महाबाहो मोहशास्त्राणि कारय ।<br/> अतथ्यानि वितथ्यानि दर्शयस्व महाभुज । <br/> प्रकाशं कुरु चात्मानम् अप्रकाशं च मां कुरु ॥’</span></span> इति वाराहे ।<br/> <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Naradiya-id">‘कुत्सितानि च मिश्राणि रुद्रो विष्णुप्रचोदितः ।<br/> चकार शास्त्राणि विभुर्ऋषयस्तत्प्रचोदिताः । <br/>  दधीच्याद्याः पुराणानि तच्छास्त्रसमयेन तु ।<br/> चक्रुर्वेदैस्तु ब्राह्माणि वैष्णवान् विष्णुवेदतः ।<br/> पञ्चरात्रं भारतं च मूलरामायणं तथा ।<br/> तथा पुराणं भागवतं विष्णुवेद इतीरितः ।<br/> अतः शैवपुराणानि योग्यान्यन्याविरोधतः॥‌’</span></span> इति च नारदीये ।<br/>अतो ज्ञानिनां भवत्येव मुक्तिः । भीष्मादीनां तु तस्मिन् क्षणे मुक्त्यभावः । ‘स्मरंस्त्यजति’ इति वर्तमानापदेशो हि कृतः ।तच्चोक्तम्-<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Garuda-id">‘ज्ञानिनां कर्मयुक्तानां कायत्यागक्षणो यदा ।<br/>विष्णुमाया तदा तेषां मनो बाह्यं करोति हि ॥’</span></span>इति गारुडे ।<br/>नचान्येषां तदा स्मृतिर्भवति -<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Brahmavaivarte-id">‘बहुजन्मविपाकेन भक्तिज्ञानेन ये हरिम् ।<br/>भजन्ति तत्स्मृतिं त्वन्ते देवो याति न चान्यथा ॥’</span></span>इत्युक्तेर्ब्रह्मवैवर्ते ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V72_B03" data-verse="BGB_C02_V72" data-block-id="BGB_C02_V72_B03"><span class="gr-moola">निर्बाणम्</span> अशरीरम् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘कायो बाणं शरीरं च’</span></span> इत्यभिधानात् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘एतद्बाणमवष्टभ्य’</span></span>इति प्रयोगाच्च । निर्बाणशब्दप्रतिपादनम्- ‘अनिन्द्रियाः’ इत्यादिवत् । कथम् अन्यथा सर्वपुराणादिप्रसिद्धाकृतिर्भगवत उपपद्येत ? न चान्यद् भगवत उत्तमं ब्रह्म - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘ब्रह्मेति परमात्मेति भगवानिति शब्द्यते’(भाग.१.२.११)</span></span> इति भागवते । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘भगवन्तं परं ब्रह्म’(भाग.३.२५.१०)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘परं ब्रह्म जनार्दनः’</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mahabharata-id">‘परमं यो महद् ब्रह्म’(म.भा.१३..९)</span></span>, ‘यस्मात् क्षरमतीतोऽहम् अक्षरादपि चोत्तमः’(१५.१८), <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Manusmruti-id">‘योऽसावतीन्द्रियग्राह्यः’(म.स्मृ.१.१)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Garuda-id">‘नास्ति नारायणसमं न भूतं न भविष्यति’(गरुड.३,१.१८)</span></span>, ‘न त्वत्समोऽस्त्यभ्यधिकः कुतोऽन्यः’(११.४३) इत्यादिभ्यः । न च तस्य ब्रह्मणोऽशरीरत्वाद् एतत् कल्प्यम् । तस्यापि शरीरश्रवणात्- <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Atharvanopanishat-id">‘आनन्दरूपममृतम्’(आथ.४.१०,मु.उ.२.२.८)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittiriyopanishat-id">‘सुवर्णज्योतीः’(भृगुवल्लि.१५,तै.उ.३.१०.६)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Chandogyopanishat-id">‘दहरोऽस्मिन्नन्तर आकाशः’(छां.उ.८.१.२)</span></span> इत्यादिषु । यदि रूपं न स्यात्, ‘आनन्दम्’ इत्येव स्यात् ; न तु ‘आनन्दरूपम्’ इति । कथं च सुवर्णरूपत्वं स्याद् अरूपस्य ? कथं च दहरत्वम्? दहरस्थश्च-  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘केचित् स्वदेहे’</span></span> इत्यादौ रूपवान् उच्यते ।  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Rigveda-id">‘सहस्रशीर्षा पुरुषः’(ऋ.सं,मं.१०.सू.९०.मं.१)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Atharvanopanishat-id">‘रुग्मवर्णं कर्तारम्’(मु.उ.३.१.३)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shwetashwatropanishat-id">‘आदित्यवर्णं तमसः परस्तात्’(श्वे.उ.३.८)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shwetashwatropanishat-id">‘सर्वतः पाणिपादं तत्’(श्वे.उ.३.१६)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shwetashwatropanishat-id">‘विश्वतश्चक्षुरुत’(श्वे.उ.३.३)</span></span>इत्यादिवचनाद्, विश्वरूपाध्यायादेश्च रूपवान् अवसीयते।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V72_B04" data-verse="BGB_C02_V72" data-block-id="BGB_C02_V72_B04">अतिपरिपूर्णतम-ज्ञान-ऐश्वर्य-वीर्य-आनन्द-श्री-शक्त्यादिमांश्च भगवान् । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Shwetashwatropanishat-id">‘पराऽस्य शक्तिर्विविधैव श्रूयते स्वाभाविकी ज्ञानबलक्रिया च।’(श्वे.उ.६.८)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Atharvanopanishat-id">‘यः सर्वज्ञः...’(आथ.१.९,मु.उ.१.१.९)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittiriyopanishat-id">‘आनन्दं ब्रह्मणः’(तै.उ.ब्रह्मवल्लि.९)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhadarnyakopanishat-id">‘एतस्यैवाऽनन्दस्य अन्यानि भूतानि मात्राम् उपजीवन्ति’ (बृह. ४,३.३२)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘अनादिमध्यान्तम् अनन्तवीर्यम्’</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘सहस्रलक्षामितकान्तिकान्तम्’</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘मय्यनन्तगुणेऽनन्ते गुणतोऽनन्तविग्रहे’(भाग.६.५,४८)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘विज्ञानशक्तिरहमासम् अनन्तशक्तेः’(भाग.०३.१०.२४)</span></span>,<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Mandukyopanishat-id">‘तुर्यं (तु) तत् सर्वदृक् सदा’(माण्डूक्य.उ.२.४)</span></span>,  <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘आत्मानम् अन्यं च स वेद विद्वान्’(भाग.११.११.७)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘अन्यतमो मुकुन्दात् को नाम लोके भगवत्पदार्थः’(भाग.१.१८.२१)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhannaradiya-id">‘ऐश्वर्यस्य समग्रस्य’(बृहन्नारदीय.१,४६.१७)</span></span>।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘अतीव परिपूर्णं ते सुखं ज्ञानं च सौभगम् ।<br/>यच्चात्ययुक्तं स्मर्तुं वा शक्तः कर्तुमतः परः ॥’</span></span>इत्यादिभ्यः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C02_V72_B05" data-verse="BGB_C02_V72" data-block-id="BGB_C02_V72_B05">तानि च सर्वाण्यन्योन्यस्वरूपाणि -<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bruhadaranyakopanishat-id">‘विज्ञानमानन्दं ब्रह्म’(बृह. ३,९.३५)</span></span>,<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittiriyopanishat-id">‘आनन्दो ब्रह्मेति व्यजानात्’(तै.उ.३.६.१,भृगुवल्लि.२)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittiriyopanishat-id">‘सत्यं ज्ञानमनन्तं ब्रह्म’(तै.उ.२.१,ब्रह्मवल्लि.२)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Atharvanopanishat-id">‘यस्य ज्ञानमयं तपः’(आथ.१.९)</span></span>, <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittiriyopanishat-id">‘समा भग प्रविश स्वाहा’(तै.उ.१.४.२,शिक्षावल्लि.११)</span></span> ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Sruti-id">‘न तस्य प्राकृता मूर्तिर्मांसमेदोऽस्थिसम्भवा ।<br/>न योगित्वादीश्वरत्वात् सत्यरूपाच्युतो विभुः ॥’,<br/> ‘सद्देहः सुखगन्धश्च ज्ञानभाः सत्पराक्रमः ।<br/>ज्ञानज्ञानः सुखसुखः स विष्णुः परमोऽक्षरः ॥’</span></span>इति पैङ्गिखिलेषु ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Brahmavaivarta-id">‘देहोऽयं मे सदानन्दो नायं प्रकृतिनिर्मितः ।<br/>परिपूर्णश्च सर्वत्र तेन नारायणोऽस्म्यहम्॥’</span></span>  इत्यादि ब्रह्मवैवर्ते ।<br/>तदेव लीलया चासौ परिच्छिन्नादिरूपेण दर्शयति मायया । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Padma-id">‘न च गर्भेऽवसद् देव्या न चापि वसुदेवतः ।<br/>न चापि राघवाज्जातो न चापि जमदग्नितः ।<br/>नित्यानन्दोऽव्ययोऽप्येवं क्रीडतेऽमोघदर्शनः ॥’</span></span> इति पाद्मे ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘न वै स आत्माऽऽत्मवताम् अधीश्वरो भुङ्क्ते हि दुःखं भगवान् वासुदेवः’ ।<br/>‘सर्गादेरीशिताऽजः परमसुखनिधिर्बोधरूपोऽप्यबोधम् ।<br/> लोकानां दर्शयन् यो मुनिसुतहृतात्मप्रियार्थे जगाम॥’</span></span> <br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramana-id">‘स ब्रह्मवन्द्यचरणो जनमोहनाय (नरवत् प्रलापी) स्त्रीसङ्गिनाम् इति रतिं प्रथयंश्चचार।’</span></span> <br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Skanda-id">‘पूर्तेरचिन्त्यवीर्यो यो यश्च दाशरथिः स्वयम् ।<br/>रुद्रवाक्यम् ऋतं कर्तुम् अजितो जितवत् स्थितः ॥<br/>योऽजितो विजितो भक्त्या गाङ्गेयं न जघान ह ।<br/>न चाम्बा ग्राहयामास करुणः कोऽपरस्ततः ॥’</span></span> इत्यादिभ्यश्च स्कान्दे ।<br/>न तत्र संसारसमानधर्मा निरूप्याः ।<br/>यत्र च परावरभेदोऽवगम्यते तत्र अज्ञबुद्धिम् अपेक्ष्य अवरत्वं विश्वरूपमपेक्ष्यान्यत्र ।<br/>तच्चोक्तम् - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Garuda-id">‘परिपूर्णानि रूपाणि समान्यखिलरूपतः ।<br/>तथाऽप्यपेक्ष्य मन्दानां दृष्टिं त्वाम् ऋषयोऽपि हि ।<br/>परावरं वदन्त्येव ह्यभक्तानां विमोहनम् (ने) ॥’</span></span> इति गारुडे ।<br/>न चात्र किञ्चिदुपचारादिति(चरितादि) वाच्यम् । अचिन्त्यशक्तेः, पदार्थवैचित्र्याच्चेत्युक्तम् ।<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Naradiya-id">‘कृष्णरामादिरूपाणि परिपूर्णानि सर्वदा ।<br/>न चाणुमात्रं भिन्नानि तथाऽप्यस्मान् विमोहसि ॥’</span></span> इत्यादेश्च नारदीये ।<br/>तस्मात् सर्वदा सर्वरूपेषु अपरिगणितानन्तगुणगणं नित्यनिरस्ताशेषदोषं च नारायणाख्यं परं ब्रह्म अपरोक्षज्ञानी <span class="gr-moola">ऋच्छति</span> इति सिद्धम् ॥७२ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V02_B01" data-verse="BGB_C03_V02" data-block-id="BGB_C03_V02_B01">कर्मणो ज्ञानम् अत्युत्तमम् इत्यभिहितं भगवता- ‘दूरेण ह्यवरं कर्म’ (२.४९.) इत्यादौ । एवं चेत् किमिति कर्मणि घोरे युद्धाख्ये नियोजयसि निवृत्तधर्मान् विनेत्याह- ज्यायसीति ॥ कर्मणः सकाशाद् बुद्धिर्ज्यायसी चेत् ते तव मता तत् तर्हि ॥ १-२ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V03_B01" data-verse="BGB_C03_V03" data-block-id="BGB_C03_V03_B01">‍‘ज्यायस्त्वेऽपि बुद्धेः, आधिकारिकत्वात् त्वं कर्मण्यप्यधिकृत इति तत्र नियोक्ष्यामि’ इत्याशयवान् भगवानाह- लोक इति ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V03_B02" data-verse="BGB_C03_V03" data-block-id="BGB_C03_V03_B02">द्विविधा अपि जनाः सन्ति- गृहस्थादिकर्मत्यागेन ज्ञाननिष्ठाः सनकादिवत्, तत्स्था एव ज्ञाननिष्ठाश्च जनकादिवत् । मद्धर्मस्था एवेत्यर्थः । सांख्यानां ज्ञानिनां सनकादीनाम् । योगिनाम् उपायिनां जनकादीनाम् । ज्ञाननिष्ठा अप्याधिकारिकत्वाद् ईश्वरेच्छया लोकसंग्रहार्थत्वाच्च ये कर्मयोग्या भवन्ति तेऽपि योगिनः । निष्ठा स्थितिः । त्वं तु जनकादिवत् सकर्मैव ज्ञानयोग्यः, न तु सनकादिवत् तत्त्यागेनेत्यर्थः। सन्ति हीश्वरेच्छयैव कर्मकृतः प्रियव्रतादयोऽपि ज्ञानिन एव । तथा ह्युक्तम् ‘ईश्वरेच्छया विनिवेशितकर्माधिकारः’ इति ॥ ३ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V04_B01" data-verse="BGB_C03_V04" data-block-id="BGB_C03_V04_B01">इतश्च नियोक्ष्यामीत्याह-<span class="gr-prateeka">न कर्मणामिति ॥ कर्मणां</span> युद्धादीनाम् अनारम्भेण<span class="gr-prateeka">नैष्कर्म्यं</span> निष्कर्मतया काम्यकर्मपरित्यागेन प्राप्यत इति मोक्षं, <span class="gr-prateeka">नाश्नुते</span> । ज्ञानमेव तत्साधनं, न तु कर्माकरणमित्यर्थः । कुतः ? पुरुषत्वात् । सर्वदा स्थूलेन सूक्ष्मेण वा पुरेण युक्तो ननु जीवः ! यदि कर्माकरणेन मुक्तिः स्यात् स्थावराणां च ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V04_B02" data-verse="BGB_C03_V04" data-block-id="BGB_C03_V04_B02">न चाकरणे कर्माभावान्मुक्तिर्भवति । प्रतिजन्म कृतानाम् अनन्तानां कर्मणां भावात् । न च सर्वाणि कर्माणि भुक्तानि । एकस्मिन् शरीरे बहूनि हि कर्माणि करोति । तानि चैकैकानि बहुजन्मफलानि कानिचित् । तत्र चैकैकानि कर्माणि भुञ्जन् प्राप्नोत्येव शेषेण मानुष्यम् । ततश्च बहुशरीरफलानि कर्माणी-त्यसमाप्तिः । तच्चोक्तम्-<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Brahma-id">‘जीवंश्चतुर्दशादूर्ध्वं पुरुषो नियमेन तु ।<br/>स्त्री वाऽप्यनूनदशकं देहं मानुषमार्जते ॥<br/>चतुर्दशोर्ध्वजीवीनि संसारश्चादिवर्जितः।<br/>अतोऽवित्त्वा परं देवं मोक्षाशा का महामुने ॥’</span></span>  इति ब्राह्मे ।<br/>यदि सादिः स्यात् संसारः पूर्वकर्माभावाद् अतत्प्राप्तिः। अबन्धकत्वं त्वकामेनैव भवति । तच्च वक्ष्यते ‘अनिष्टमिष्टम्’ (१८.१२) इति ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V04_B03" data-verse="BGB_C03_V04" data-block-id="BGB_C03_V04_B03">ननु निष्कामकर्मणः फलाभावान्मोक्षः स्मृतः -<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Manave-id">‘निष्कामं ज्ञानपूर्वं तु निवृत्तमिति चोच्यते ।<br/>निवृत्तं सेवमानस्तु ब्रह्माभ्येति सनातनम् ॥’ इति मानवे ।</span></span><br/>अतस्तत्साम्याद् अकरणेऽपि भवति इत्यत आह-<span class="gr-prateeka">न चेति ॥</span><span class="gr-prateeka">सन्न्यासः</span> काम्यकर्मपरित्यागः । ‘काम्यानां कर्मणां न्यासम्’ (१८.२) इति वक्ष्यमाणत्वात् । अकामकर्मणाम् अन्तःकरणशुध्या ज्ञानान्मोक्षो भवति । तच्चोक्तम्- <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘कर्मभिश्शुद्धसत्त्वस्य वैराग्यं जायते हृदि ।’</span></span> इति भागवते । विरक्तानामेव च ज्ञानमित्युक्तम् । -<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Bhagavata-id">‘न तस्य तत्वग्रहणाय साक्षाद् वरीयसीरपि वाचस्समासन् ।<br/>स्वप्ने निरुक्त्या गृहमेध(धि)सौख्यं न यस्य हेयानुमितं स्वयं स्यात् ॥’ (भाग. ५-११-३)</span></span> इति ।<br/> न तु फलाभावात् । कर्माभावात् । अतो न कर्मत्याग एव मोक्षसाधनम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V04_B04" data-verse="BGB_C03_V04" data-block-id="BGB_C03_V04_B04">यत्याश्रमस्तु प्रायत्यार्थो भगवत्तोषार्थश्च । अप्रयतत्वमेव हि प्रायो गृहस्थादीनाम् , इतरकर्मोद्योगात् । अप्रयतानां च न ज्ञानम् । तथाहि श्रुतिः -<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Kathopanishat-id">‘नाशान्तो नासमाहितः’(कठ.1.3.10)</span></span>इति । महांश्च यत्याश्रमे तोषो भगवतः । तथा ह्याह - <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Narayanashtaksharakalpa-id">‘यत्याश्रमं तुरीयं तु दीक्षां मम सुतोषणीम्’</span></span> इति नारायणाष्टाक्षरकल्पे । आधिकारिकास्तु तत्स्था एव प्रायत्ये समर्थाः । स एव च महान् भगवत्तोषः । तच्चोक्तम् -<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Padma-id">‘देवादीनामादिराज्ञां महोद्योगेऽपि नो मनः ।<br/>विष्णोश्चलति तद्भोगोऽप्यतीव हरितोष(णम्)णः॥’</span></span> इति पाद्मे ॥४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V05_B01" data-verse="BGB_C03_V05" data-block-id="BGB_C03_V05_B01">न तु कर्माणि सर्वात्मना त्यक्तुं शक्यानीत्याह- न हीति ॥५॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V07_B01" data-verse="BGB_C03_V07" data-block-id="BGB_C03_V07_B01">तथाऽपि शक्तितस्त्यागः कार्य इत्याह- कर्मेन्द्रियाणीति ॥

मन एव प्रयोजकमिति दर्शयितुमन्वयव्यतिरेकावाह- मनसा स्मरन् मनसा नियम्येति ॥ कर्मयोगं स्ववर्णाश्रमोचितम्, न तु गृहस्थकर्मैवेति नियमः । सन्न्यासादिविधानात्, सामान्यवचनाच्च ॥ ६-७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V08_B01" data-verse="BGB_C03_V08" data-block-id="BGB_C03_V08_B01">अतो नियतं स्ववर्णाश्रमोचितं कर्म कुरु ॥ ८ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V09_B01" data-verse="BGB_C03_V09" data-block-id="BGB_C03_V09_B01">‘कर्मणा बध्यते जन्तुः’ इति कर्म बन्धकं स्मृतम् ? इत्यत आह- यज्ञार्थादिति ॥ कर्म बन्धनं यस्य लोकस्य स कर्मबन्धनः । यज्ञो विष्णुः । यज्ञार्थं सङ्गरहितं कर्म न बन्धकमित्यर्थः । ‘मुक्तसङ्गः’ इति विशेषणात् । <span class="gr-reference gr-ref-Mundakopanishat-id">‘कामान् यः कामयते’ (मुं. ४. १-२)</span> इति श्रुतेश्च । ‘अनिष्टमिष्टम्’ (१८.१२) इति वक्ष्यमाणत्वाच्च । ‘एतान्यपि तु कर्माणि’ (१८.६) इति च । <span class="gr-reference gr-ref-Brihadaranyakopanishat-id">‘तस्मान्नेष्टि-याजुकः स्यात्’ (बृ.१.५.२)</span> इति च । विशेषवचनत्वे समेऽपि विशेषणं परिशिष्यते ॥ ९ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V13_B01" data-verse="BGB_C03_V13" data-block-id="BGB_C03_V13_B01">अत्रार्थवादमाह- सहयज्ञा इति ॥ १०-१३ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V14_B01" data-verse="BGB_C03_V14" data-block-id="BGB_C03_V14_B01">हेत्वन्तरमाह- अन्नादिति ॥ यज्ञः पर्जन्यान्नत्वात् तत्कारणमुच्यते । पूर्वयज्ञविवक्षायां तस्य चक्रप्रवेशो न भवति । तद्धि आपाद्यं कर्मविधये । न तु साम्यमात्रेणेदानीं कार्यम् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V14_B02" data-verse="BGB_C03_V14" data-block-id="BGB_C03_V14_B02">मेघचक्राभिमानी च पर्जन्यः । तच्च यज्ञाद् भवति ।

उभयवचनाद् आदित्यात् समुद्राच्चाविरोधः । अतश्च यज्ञात् पर्जन्योद्भवः सम्भवति । यज्ञो देवतामुद्दिश्य द्रव्यपरित्यागः, कर्म इतरक्रिया ॥ १४ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V15_B01" data-verse="BGB_C03_V15" data-block-id="BGB_C03_V15_B01">कर्म ब्रह्मणो जायते । ‘एष ह्येव साधु कर्म कारयति’(कौ.3.9), ‘बुद्धिर्ज्ञानम्’(गी.10.4) इत्यादिभ्यः । न च मुख्ये सम्भाव्यमाने पारम्पर्येणौपचारिकं कल्प्यम् । न च जडानां स्वतः प्रवृत्तिः सम्भवति । ‘एतस्य वा अक्षरस्य’ इत्यादिसर्वनियमनश्रुतेश्च । ‘द्रव्यं कर्म च’ इत्यादेश्च अचिन्त्यशक्तिश्चोक्ता । जीवस्य च प्रतिबिम्बस्य बिम्बपूर्वैव चेष्टा । ‘न कर्तृत्वम्’ इत्यादिनिषेधाच्च ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V15_B02" data-verse="BGB_C03_V15" data-block-id="BGB_C03_V15_B02">अक्षराणि प्रसिद्धानि । तेभ्यो ह्यभिव्यज्यते परं ब्रह्म । अन्यथानादिनिधनमचिन्त्यं परिपूर्णमपि ब्रह्म को जानाति? न च रूढिं विना योगाङ्गीकारो युक्तः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V15_B03" data-verse="BGB_C03_V15" data-block-id="BGB_C03_V15_B03">परामर्शाच्च ‘तस्मात् सर्वगतं ब्रह्म’ (३.१५) इति । न ह्येकशब्देन द्विरुक्तेन भेदश्रुतिं विना वस्तुद्वयं कुत्रचिदुच्यते ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V15_B04" data-verse="BGB_C03_V15" data-block-id="BGB_C03_V15_B04">तानि चाक्षराणि नित्यानि । <span class="gr-reference gr-ref-Rigveda-id">‘वाचा विरूप नित्यया’(ऋ. ८.६४.६)</span> , ‘अनादिनिधना नित्या वागुत्सृष्टा स्वयम्भुवा’, <span class="gr-reference gr-ref-Brahmasutrani-id">‘अत एव च नित्यत्वम्’ (ब्र.सू. १-३-२९)</span> इत्यादिश्रुतिस्मृति-भगवद्वचनेभ्यः । दोषाश्चोक्ताः सकर्तृकत्वे ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V15_B05" data-verse="BGB_C03_V15" data-block-id="BGB_C03_V15_B05">न चाबुद्धिपूर्वमुत्पन्नानि । तत्प्रमाणाभावात् । निःश्वसित-शब्दस्त्वक्लेशाभिप्रायः, नाबुद्धिपूर्वाभिप्रायः । <span class="gr-reference gr-ref-Taittariyopanishat-id">‘सोऽकामयत’ (तै. २.११)</span> इत्यादेश्च । <span class="gr-reference gr-ref-Brihdaranyakopanishat-id">‘इष्टं हुतम्’ (बृ. ६.१.२)</span> इत्यादिरूपप्रपञ्चेन सहाभिधानाच्च । महातात्पर्यविरोधाच्च । तच्चोक्तं पुरस्तात् (गी.भा. २.२४)। न ह्यस्वातन्त्र्येणोत्पत्तिकर्तुः प्राधान्यम् । अस्वातन्त्र्यं च तदमतिपूर्वकत्वेन भवति । यथा रोगादीनां पुरुषस्य तज्जत्वेऽपि उत्पत्तिवचनान्यभिव्यक्त्यर्थानि , अभिमानिदेवताविषयाणि च । ‘नित्या’ इत्युक्त्वा ‘उत्सृष्टा’ इति वचनात् । अभिव्यञ्जके कर्तृवचनं चास्ति । ‘कृत्स्नं शतपथं चक्रे’ (मोक्षधर्मे) इति । कथमादित्यस्था वेदाः तेनैव क्रियन्ते ? वचनमात्राच्च निर्णयात्मक-शारीरकोक्तं बलवत् ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V15_B06" data-verse="BGB_C03_V15" data-block-id="BGB_C03_V15_B06">शास्त्रं योनिः प्रमाणमस्येति तु शास्त्रयोनित्वम् । ‘जन्माद्यस्य यतः’ इत्युक्ते प्रमाणं हि तत्रापेक्षितं, न तु तस्य जातत्वं वेदकारणत्वं वा । न हि वेदकारणत्वं जगत्कारणत्वे हेतुः । न हि विचित्रजगत्सृष्टेर्वेदसृष्टिरशक्या सृज्यत्वे । न च सर्वज्ञत्वे । यदि वेदस्रष्टा सर्वज्ञः किमिति न जगत्स्रष्टा ? तस्माद् वेदप्रमाणकत्वमेवात्र विवक्षितम् । अतो नित्यान्यक्षराणि ।

यत एवं परम्परया यज्ञाभिव्यङ्ग्यं ब्रह्म तस्मात् तद् नित्यं यज्ञे प्रतिष्ठितम् ॥ १५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_16_B01" data-verse="BGB_C03_V16" data-block-id="BGB_C03_16_B01">तानि चाक्षराणि भूताभिव्यङ्ग्यानीति चक्रम् । तदेतत् जगच्चक्रं यो नानुवर्तयति, स तद्विनाशकत्वाद् अघायुः । पापनिमित्तमेव यस्याऽयुः सोऽघायुः ॥ १६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V17_B01" data-verse="BGB_C03_V17" data-block-id="BGB_C03_V17_B01">तर्ह्यतीव मनःसमाधानमपि न कार्यमित्यत आह - यस्त्विति ॥ रमणं परदर्शनादिनिमित्तं सुखम् । तृप्तिरन्यत्रालम्बुद्धिः । सन्तोषस्तज्जनकं सुखम् । ‘सन्तोषस्तृप्तिकारणम्’ इत्यभिधानात् । परमात्मदर्शनादिनिमित्तं सुखं प्राप्तः । अन्यत्र सर्वात्मनालम्बुद्धिं च ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V17_B02" data-verse="BGB_C03_V17" data-block-id="BGB_C03_V17_B02">महच्च तत् सुखम् । तेनैवान्यत्रालम्बुद्धिरिति दर्शयति । आत्मन्येव च सन्तुष्टः, इति तत्स्थ एव सन् सन्तुष्ट इत्यर्थः । नान्यत् किमपि सन्तोषकारणम् इत्यवधारणम् । आत्मना तृप्तः । न ह्यात्मन्यलम्बुद्धिर्युक्ता । तद्वाचित्वं च ‘वयं तु न वितृप्याम उत्तमश्लोकविक्रमैः’ (भाग. १.१.१९) इति प्रयोगात् सिद्धम् । अध्याहारस्त्वगतिका गतिः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB C03 V17 B03" data-verse="BGB_C03_V17" data-block-id="BGB C03 V17 B03">‘आत्मरतिरेव’ इत्यवधारणाद् असम्प्रज्ञातसमाधिस्थस्यैव कार्यं न विद्यते ।

अन्यदाऽन्यरतिरपीषत् सर्वस्य भवति । न च तत्रालम्बुद्धिमात्रमुक्तम् । ‘आत्मतृप्तः’ इति पृथगभिधानात् । कर्तृशब्दः कालावच्छेदेऽपि चायं प्रसिद्धो ‘यो भुङ्क्ते स तु न ब्रूयात्’ इत्यादौ ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB C03 V17 B04" data-verse="BGB_C03_V17" data-block-id="BGB C03 V17 B04">अतोऽसम्प्रज्ञातसमाधावेवैतत् । ‘मानवः’ इति ज्ञानिन एवासम्प्रज्ञातसमाधिर्भवतीति दर्शयति ‘मनु अवबोधने’ इति धातोः ।

‘विष्णावेव रतिर्यस्य क्रिया तस्यैव नास्ति हि ।’इति वचनात् ॥ १७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V18_B01" data-verse="BGB_C03_V18" data-block-id="BGB_C03_V18_B01">तस्य ‘कर्मकाले वक्तव्योऽहम्’ इति कञ्चित् प्रत्युक्त्वा तत्कृतावात्मरत्यधिकः समो वाऽर्थो नास्ति । न च सन्ध्याद्यकृतौ कश्चिद्दोषोऽस्ति ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB C03 V18 B02" data-verse="BGB_C03_V18" data-block-id="BGB C03 V18 B02">न चैतदपहाय सर्वभूतेषु कश्चित् प्रयोजनाश्रयः । अर्थो येन दर्शनादिना भवति सोऽर्थ व्यपाश्रयः ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB C033 V18 B03" data-verse="BGB_C03_V18" data-block-id="BGB C033 V18 B03">ज्ञानमात्रेण प्रत्यवायो यद्यपि न भवति । तद् अर्जुनस्यापि समम् इति न तस्य कर्मोपदेशोपयोग्येतद् भवति । ईषत् प्रारब्धानर्थसूचकं च तद् भवति महच्चेद् वृत्रहत्यादिवत् ॥ १८ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V19_B01" data-verse="BGB_C03_V19" data-block-id="BGB_C03_V19_B01">यतोऽसम्प्रज्ञातसमाधेरेव कार्याभावः, तस्मात् कर्म समाचर ॥१९॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V20_B01" data-verse="BGB_C03_V20" data-block-id="BGB_C03_V20_B01">आचारोऽप्यस्तीत्याह-<span class="gr-prateeka">कर्मणैवेति ॥</span><span class="gr-prateeka">कर्मणा</span> सह कर्म कुवन्त एवेत्यर्थः । कर्म कृत्वैव  ततो ज्ञानं प्राप्य वा ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V20_B02" data-verse="BGB_C03_V20" data-block-id="BGB_C03_V20_B02">न तु ज्ञानं विना । प्रसिद्धं हि तेषां ज्ञानित्वं भारतादिषु । <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittariya-Aranyaka-id">‘तमेवं विद्वान्’ (तै.आ. ३.१२)</span></span> इत्यादिश्रुतिभ्यश्च । अत्रापि कर्मणां ज्ञानसाधनत्वोक्तेश्च ‘बुद्धियुक्ताः’ (२.५१) इति ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V20_B03" data-verse="BGB_C03_V20" data-block-id="BGB_C03_V20_B03">गत्यन्तरं च <span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Taittariya-Aranyaka-id">‘नान्यः पन्थाः’ (तै.आ.३.१२)</span></span> इत्यस्य नास्ति । इतरेषां ज्ञानद्वाराऽप्यविरोधः । यत्र च तीर्थाद्येव मुक्तिसाधनमुच्यते-<br/><span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramanashloka-id">‘ब्रह्मज्ञानेन वा मुक्तिः प्रयागमरणेन वा ।<br/> अथवा स्नानमात्रेण गोमत्यां कृष्णसन्निधौ ॥’</span></span><br/> इत्यादौ, तत्र पापादिमुक्तिः, स्तुतिपरता च ।</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V20_B04" data-verse="BGB_C03_V20" data-block-id="BGB_C03_V20_B04">तत्रापि हि कुत्रचिद् ब्रह्मज्ञानसाधनत्वमेवोच्यतेऽन्यथा मुक्तिं निषिध्य<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Pramanashloka-id">- ‘ब्रह्मज्ञानं विना मुक्तिर्न कथञ्चिदपीष्यते ।<br/> प्रयागादेस्तु या मुक्तिर्ज्ञानोपायत्वमेव हि ॥’</span></span> इत्यादौ ।<br/> न च तीर्थस्तुतिवाक्यानि तत्प्रस्तावेऽप्युक्तं ज्ञाननियमं घ्नन्ति । यथा कञ्चिद् दक्षं भृत्यं प्रति उक्तानि ‘अयमेव हि राजा किं राज्ञा’ इत्यादीनि । यथाऽऽह भगवान् -<span class="gr-blockquote"><span class="gr-reference gr-ref-Naradiya-id">‘यानि तीर्थादिवाक्यानि कर्मादिविषयाणि च ।<br/>

             स्तावकान्येव तानि स्युरज्ञानां मोहकानि वा ।<br/>भवेन्मोक्षस्तु मद्दृष्टेर्नान्यतस्तु कथञ्चन ॥’</span></span> इति नारदीये ।<br/>अतोऽपरोक्षज्ञानादेव मोक्षः । कर्म तु तत्साधनमेव ॥ २० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V21_B01" data-verse="BGB_C03_V21" data-block-id="BGB_C03_V21_B01">स यद् वाक्यादिकं प्रमाणं कुरुते , यदुक्तप्रकारेण तिष्ठतीत्यर्थः ॥ २१ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V27_B01" data-verse="BGB_C03_V27" data-block-id="BGB_C03_V27_B01">विद्वदविदुषोः कर्मभेदमाह- प्रकृतेरिति॥ प्रकृतेर्गुणैः इन्द्रियादिभिः । प्रकृतिमपेक्ष्य गुणभूतानि हि तानि । तत्सम्बन्धीनि च । न हि प्रतिबिम्बस्य क्रिया ॥ २७ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V28_B01" data-verse="BGB_C03_V28" data-block-id="BGB_C03_V28_B01">कर्मभेदस्य गुणभेदस्य च तत्त्ववित् । गुणा इन्द्रियादीनि । गुणेषु विषयेषु ॥ २८ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V29_B01" data-verse="BGB_C03_V29" data-block-id="BGB_C03_V29_B01">प्रकृतेर्गुणेषु इन्द्रियादिषु सम्मूढाः । इन्द्रियाद्यभिमानाद्धि विषयादिसङ्गः । गुणकर्मसु विषयेषु कर्मसु च । <span class="gr-reference gr-ref-Pramanashloka-id">‘शब्दाद्या इन्द्रियाद्याश्च सत्त्वाद्याश्च शुभानि च । अप्रधानानि च गुणा निगद्यन्ते निरुक्तिगैः ॥’</span>

इत्यभिधानात् । सत्त्वाद्यङ्गीकारे- ‘गुणा गुणेषु’ इत्ययुक्तं स्यात् ॥ २९ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V30_B01" data-verse="BGB_C03_V30" data-block-id="BGB_C03_V30_B01">अतः सर्वाणि कर्माणि मय्येव सन्न्यस्य भ्रान्त्या जीवेऽध्यारोपितानि मय्येव विसृज्य ‘भगवानेव सर्वाणि कर्माणि करोति’ इति, मत्पूजेति च । आत्मानं मामधिकृत्य यच्चेतः तद् अध्यात्मचेतः । सन्न्यासस्तु भगवान् करोतीति । निर्ममत्वं नाहं करोमीति ॥ ३० ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V32_B01" data-verse="BGB_C03_V32" data-block-id="BGB_C03_V32_B01">फलमाह- ये म इति ॥ ये त्वेवं निवृत्तकमिणस्तेऽपि मुच्यन्ते ज्ञानद्वारा । किमु अपरोक्षज्ञानिनः ? न तु साधनान्तरमुच्यते । <span class="gr-reference gr-ref-Narayanashtaksharakalpa-id">‘निवृत्तादीनि कर्माणि ह्यपरोक्षेशदृष्टये । अपरोक्षेशदृष्टिस्तु मुक्तौ किञ्चिन्न मार्गते । सर्वं तदन्तराधाय मुक्तये साधनं भवेत् ।  न किञ्चिदन्तराधाय निर्वाणायापरोक्षदृक् ॥’</span>

अत एव समुच्चयनियमोऽपि निराकृतः ॥ ३१-३२ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V33_B01" data-verse="BGB_C03_V33" data-block-id="BGB_C03_V33_B01">एवं चेत् किमिति ते मतं नानुतिष्ठन्ति लोकाः इत्यत आह - सदृशमिति । प्रकृतिः पूर्वसंस्कारः ॥ ३३ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V34_B01" data-verse="BGB_C03_V34" data-block-id="BGB_C03_V34_B01">तथाऽपि शक्तितो निग्रहः कार्यः । निग्रहात् सद्यः प्रयोजना-भावेऽपि भवत्येवातिप्रयत्नत इत्याशयवानाह- इन्द्रियस्येति ॥

तथा ह्युक्तम् - <span class="gr-reference gr-ref-Pramanashloka-id">‘संस्कारो बलवानेव ब्रह्माद्या अपि तद्वशाः । तथाऽपि सोऽन्यथाकर्तुं शक्यतेऽतिप्रयत्नतः ॥’ इति ॥ ३४ ॥</span></div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V35_B01" data-verse="BGB_C03_V35" data-block-id="BGB_C03_V35_B01">तथाऽप्युग्रं युद्धकर्म ? इत्यत आह- श्रेयानिति ॥ ३५ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V36_B01" data-verse="BGB_C03_V36" data-block-id="BGB_C03_V36_B01">बहवः कर्मकारणाः सन्ति, क्रोधादयः कामश्च । तत्र को बलवान् ? इति पृच्छति-<span class="gr-prateeka">अथेति ॥</span> अथेत्यर्थान्तरं ‘तयोर्न वशमागच्छेत्’ इति प्रश्नप्रापकम् ॥ ३६ ॥</div>

<div class="bhashyam-block" id="BGB_C03_V37_B01" data-verse="BGB_C03_V37" data-block-id="BGB_C03_V37_B01">यस्तु बलवान् प्रवर्तकः स एष कामः । क्रोधो ऽप्येष एव  तज्जन्यत्वात् । ‘कामात् क्रोधोऽभिजायते’ (२.६२) इति ह्युक्तम् । यत्रापि गुरुनिन्दादिनिमित्तः क्रोधस्तत्रापि भक्तिनिमित्त-अनिन्दा-कामनिमित्त एव । ये त्वन्यथा वदन्ति ते शङ्करान्न सूक्ष्मं जानन्ति । उक्तं च ‘ऋते कामं न कोपाद्या जायन्ते हि कथञ्चन’ इति । महाशनः । महद्धि कामभोग्यम् । महाब्रह्महत्यादिकारणत्वान् महापाप्मा । सर्वपुरुषार्थविरोधित्वाद् वैरी ॥ ३७ ॥</div>